នៅតាមដងផ្លូវសាធារណ:នាពេលព្រឹកព្រលឹម យានជំនិះគ្រប់ប្រភេទក៏កំពុងតែបើកបរឆ្លងកាត់ទៅមកយ៉ាងខ្វាត់ខ្វែង បង្ហាញឱ្យឃើញនៅមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់មនុស្សស្រីវ័យប្រហែលជា25ឆ្នាំម្នាក់កំពុងតែឈរក្នុងចំណោមមនុស្សជាច្រើននៅចំណតឡានក្រុង។

ឡានក្រុងពណ៌ទឹកប្រាក់ក៏ឈប់ចតនៅត្រង់ចំណត់ឡាន មនុស្សម្នាដែលឈរនៅត្រង់នោះក៏នាំគ្នាដើរឡើងចូលទៅដោយក្នុងនោះក៏មានវត្តមានរបស់ ជីណា ផងដែល មើលទៅសម្លៀកបំពាក់របស់នាងគ្រាន់តែមើលក៏ដឹងហើយថានាងមកពីរកន្លែងណា ព្រោះអាវរបស់នាងមានទាំងស្នាកដេរ និងប៉ះស្ទើរតែសុះសាច់ក្រណាត់ទៅហើយ។

(ស្អុយណាស់!! អូយយ៎ មិនដែលងូតទឹកទេមែនទេ? បានជាស្អុយថ្នាក់នេះ?)

មនុស្សម្នាដែលនៅអង្គុយក្នុងឡាននោះមុនក៏ស្រែកពាក្យនេះឡើង ដោយនាំគ្នាយកដៃបិទច្រមុះខ្លួនឯង បង្ហាញនៅអាកប្បកិរិយារើសអើង ខណ:ដែល ជីណា ទើបតែឡើងទៅដល់មិនទាន់ទាំងរកកន្លែងអង្គុយបាននៅឡើយ។

ជីណា ហាក់មិនតបតនិងពួកគេទេ នាងដើរទៅរកកៅអីដែលទំនេរនៅខាងក្រោយនោះធ្វើប្រងើយ នាងហាក់មិនខ្វល់និងសម្តីរបស់ពួកគេដែលមើលងាយនាងទេ ទោះជានាងដឹងច្បាស់ក្នុងចិត្តថាពួកគេកំពុងតែថាឱ្យនាងក៏ដោយ។

(កខ្វក់ណាស់!! អឺយ...កុំមកអង្គុយក្បែរខ្ញុំអី)

កាលបើដើរទៅដល់កៅអីដែលទំនេរប្រុងនិងអង្គុយចុះទៅហើយ មនុស្សស្រីម្នាក់ក៏ប្រញ៉ាប់ច្រាន ជីណា ចេញបណ្តាលឱ្យនាងខ្ទៀតទៅម្ខាង រួចក៏និយាយនៅពាក្យនេះឡើងមកទាំងខ្ពើមរអើម។

ជីណា ក៏បានត្រឹមតែធ្វើមុខស្មើរៗ មិននិយាយអ្វីទាំងអស់ នាងក៏ខំប្រឹងងើបឈរឱ្រត្រង់ខ្លួនរួចក៏បែសម្លឹងទៅរកកៅអីដែលទំនេរជាច្រើនក្នុងឡាននោះ នាងប្រុងនិងបោះជំហ៊ានដើរទៅរកកៅអីផ្សេងទៀតទៅហើយ ប៉ុន្តែក៏ត្រូវក្រុមមនុស្សដែលនៅអង្គុយកៅអីក្បែរនោះប្រមូលឥវ៉ាន់មកដាក់ឱ្យចង្អៀតមុន នេះស្អប់ខ្ពើមគ្នាដល់ថ្នាក់និងផងមែនទេ? យ៉ាងមិច!! អ្នកក្រមិនមែនជាមនុស្សរឺ? ទោះជាយ៉ាងណាសំណួរទាំងនេះក៏បានត្រឹមតែនិយាយក្នុងចិត្តអាចបញ្ចេញបាន មានតែខាំមាត់សង្គត់ចិត្តទទួលយកវា ទោះជាឈឺចាប់ប៉ុន្តែវាជាវាសនា។

(មកអង្គុយនៅកៅអីនេះមក)

អ្នកកម្លោះរូបសង្ហាម្នាក់ក៏ក្រោកឈរឡើងពីរកៅអីអង្គុយ គេបានឃើញគ្រប់ទង្វើររើសអើងនេះទាំងអស់ដូចគ្នា។

ជីណា ភ្លាមៗក៏ហាក់ភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចដែល ព្រោះតែសម្រស់របស់នាយកម្លោះព្រមទាំងការអញ្ចើញដោយមិនខ្វល់ពីរឋាន:របស់នាងនៅក្នុងពេលនេះផងនោះ នាងបានត្រឹមតែឈរចំហរមាត់ភ្ញាក់ផ្អើល មិននឹកស្មានថាក្នុងលោកនេះមានទេវបុត្រដើរលើដីទាល់តែសោះ។

(កុំខ្លាចអី ខ្ញុំអាចឈរក៏បានដែល ព្រោះខ្ញុំត្រូវចុះនៅខាងមុខនេះបន្តិចទេ)

ជីណា ញញឹមរួចក៏ឈានជើងដើរចូលមកអង្គុយលើកៅអីនោះ នាយកម្លោះក៏ងាកខ្លួនទៅម្ខាងរួចក៏ឈោងដៃតោងបង្កាន់ដៃឈរច្រេងហោបាវម្ខាងផង។

មនុស្សដែលនៅក្នុងឡានក្រុងនោះទាំងអស់ក៏ហាក់ពេបមាត់ពេបករ ហាក់ស្អប់ខ្ពើមនិងរើសអើង មិនពេញចិត្តនិងទង្វើរដែលនាយកម្លោះធ្វើដាក់ ជីណា ទាល់តែសោះ ប៉ុន្តែវាមិនមែនជាបញ្ហាទេសម្រាប់នាយគឺមិនបាច់អារម្មណ៍ស្រាប់ទៅហើយ ព្រោះតែនាយដឹងច្បាស់ថាសង្គមសព្វថ្ងៃគឺវាបែបនេះហើយ។

(នេះនាងឈ្មោះអីដែលទៅ?)

គ្រាន់តែលឺសំណួរដ៏ស្រទន់និងផ្អែមល្ហែមមួយនេះហើយ ជីណា ហាក់រលាយបេះដូងអស់រលីង នាងងើយមុខសម្លឹងទៅរកមុខសង្ហានោះទាំងក្រហមព្រឿងៗ ហេតុអីក៏កក់ក្តៅបែបនេះ គ្រាន់តែគេសួរឈ្មោះខ្ញុំសោះហេតុអីក៏បេះដូងវាលោតញាប់ម្ល៉េះ?

"ខ្ញុំឈ្មោះ… ជីណា ចុះលោកវិញ?"

"អរ..ខ្ញុំគឺហូស៊ុក" ហូស៊ុក!! ទាំងឈ្មោះ សម្រស់ និងកាយវិការ កំពុងតែសម្លាប់ក្មេងស្រីម្នាក់នេះហើយដឹងទេ ជីណា ក៏មិនបានសួរនាំអ្វីទៀតដែល នាងគិតតែពីរអង្គុយអៀនប្រៀនតែម្នាក់ឯងយ៉ាងរមួល ខណ:ដែល ហូស៊ុក ឯណុះក៏ឈរសម្លឹងអ្វីៗផ្សេងមិនបានចាប់អារម្មណ៍មើលមកនាងដូចគ្នា។

រយ:ពេលប្រហែលជា15នាទីក្រោយឡានក្រុងក៏ឈប់ចតនៅចំណតរបស់វា ហូស៊ុក ប្រុងនិងដើរចេញទៅហើយប៉ុន្តែនាយក៏ចាប់អារម្មណ៍ថា ជីណា ក៏កំពុងតែងើបមកប្រុងនិងចុះទៅដូចគ្នា។

"នាងចុះនៅទីនេះដែលមែនទេ?"

"ហឹម…" ជីណា ក៏ងក់ក្បាលរួចក៏បញ្ជ្រាតខ្លួនស្ពាយកាតាបដើរចេញទៅមុន។

ហូស៊ុក ក៏ហាក់ញញឹមពេញចិត្តនាយក៏ដើរចេញទៅតាមក្រោយ។

"តើនៅកន្លែងណាទៅ?" ជីណា ចុះចេញពីរឡានហើយក៏ឈររ៉េរ៉ូមើលឆ្វេងស្តាំហាក់បីដូចជាកំពុងតែរកមើលអ្វីម្យ៉ាង នាយក៏ទាញយកក្រដាស់មួយសន្លឹកចេញមករួចក៏មើល រួចក៏ដើរចេញទៅដោយយកក្រដាស់នៅក្នុងដៃនោះបង្ហាញជាផ្លូវ។

"អេ..! ឈប់..ឈប់សិន!!" ហូស៊ុក ក៏ដើរចុះចេញពីរឡានរួចក៏រត់សម្តៅទៅរកអ្នកដែលដើរទៅមុននោះ នាយខំប្រឹងដើរតាមនាងយ៉ាងលឿន តាមរហូតទាល់តែទាន់ នាយស្រែកពាក្យថា ឈប់!! ឈប់ជាមួយនិងដំណើររត់តាមនោះរហូតទាល់តែអ្នកដែលដើរនោះលឺបញ្ឈប់ដំណើរខ្លួនឯងហើយងាកមករកនាយ។

ហូស៊ុក រត់មកទាន់រួចក៏យកដៃច្រត់ជង្គង់ខ្លួនឯងទាំងហត់អង់ឃឹស ដកដង្ហើមទាំងដង្ហក់ស្ទើរតែមិនដល់គ្នា រកនិយាយអីក៏មិនចេញ។

"លោកតាមខ្ញុំមកធ្វើអី?" ជីណា ក៏ហាក់អស់សំណើចបន្តិចដែល នេះគេតាមនាងមកធ្វើអីទៅ? រឺក៏គេចាប់អារម្មណ៍និងនាងដែល? អូ..ព្រះអើយ មិនអាចនោះទេ ជីណា ខំប្រឹងរៀបរឹកពាដូចជាធម្មតាប៉ុន្តែក្នុងចិត្តរំភើបស្ទើហោះទៅហើយ ដឹងទេ?

"ខ្ញុំមិនបានតាមនាងទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែមកប្រាប់នាងថាខ្ញុំស្គាល់កន្លែងដែលនាងកំពុងតែរកនោះប៉ុណ្ណោះ" ហូស៊ុក និយាយទាំងដង្ហក់ខ្យល់ ព្រោះនាយមិនទាន់បាត់ហត់នៅឡើយទេ រត់ផងស្រែកហៅផងទម្រាំតែនាងលឺមិនមែនជិតឯណា។

ជីណា ក៏ហាក់សម្លឹងមើលមុខនាងទាំងចម្ងល់ដូចគ្នា ហេតុអីក៏គេដឹងថានាងកំពុងតែរកអ្វី? នាងសម្លក់មុខគេទាំងក្រសែរភ្នែកពោពេញទៅដោយសំណួរ..

"គឺ...ខ្ញុំបានឃើញអាស័យដ្ឋាននៅក្នុងកាតាបរបស់នាង ទើបខ្ញុំដឹងថានាងកំពុងតែរកការងារធ្វើ"

ជីណា ក៏ងក់ក្បាលញញឹមហាក់យល់អស់ចម្ងល់ក្នុងចិត្ត ហូស៊ុក ក៏ដូចគ្នាគ្រាន់តែឃើញស្នាមញញឹមស្រស់របស់នារីម្នាក់នេះភ្លាម នាយក៏ហាក់ញញឹមបានយ៉ាងស្រស់ចេញមកដែល វាមិនមែនជាអារម្មណ៍ឃើញភ្លាមស្រឡាញ់ភ្លេតទេរឺ? ទោះបីជានាងពេលនេះស្លៀកសម្លៀកបំពាក់កខ្វក់បន្តិចមែន ប៉ុន្តែស្នាមញញឹមរបស់នាងពិតជាស្រស់ថ្លាខ្លាំងណាស់។

"ចឹងពួកយើងទៅជាមួយគ្នាទៅ"

ទាំងពីរអ្នកក៏មកដល់ហាងអាហារមួយកន្លែង ជីណា ក៏ទាញយកក្រដាស់មួយសន្លឹកនោះមកមើលម្តងទៀត ហើយនាងក៏ក៏ញញឹមព្រោះទាំងអាស័យដ្ឋាននិងឈ្មោះពិតណាស់ គឺពិតជាកន្លែងដែលនាងកំពុងតែរកពិតមែន។

"មែនហើយ គឺទីនេះហើយ ហិហិខ្ញុំអរគុណលោកណាស់ ហិហិ" ជីណា ហាក់សប្បាយចិត្ត នាងសើចរលាក់ហក់លោត រួចក៏ភ្លេចខ្លួនទៅអោបនាយកម្លោះដែលឈរនៅក្បែរនាងតែម្តង។

ហូស៊ុក ក៏ហាក់ធ្វើអីមិនត្រូវដូចគ្នា នាយក៏ញញឹមរួចក៏លោដៃទៅអង្អែលខ្នងនាងល្អិតថើៗ ប៉ុន្តែសប្បាយចិត្តមិនបានយូរទេ ជីណា ក៏ហាក់ភ្ញាក់ខ្លួន នាងទាញយកស្មារតីមកវិញទាំងអស់ ទើបដឹងថាពេលនេះនាងកំពុងតែអោបមនុស្សប្រុសដែលនាងទើបតែស្គាល់នៅប៉ុន្មានម៉ោងមុននោះសោះ។

ជីណា ក៏ប្រញ៉ាប់ដោះខ្លួនចេញពីរការអោបនោះរួចក៏បែមុខចេញយ៉ាងខ្មាស់អៀន ហូស៊ុក ក៏ហាក់អេះក្បាលអឹមអៀនៗដូចគ្នាដែល នាយញឹមញេមៗហាក់រកពាក្យអីនិយាយមិនចេញ។

(ខ្ញុំគិតថា…)

ជីណា ក៏បែមុខមករកនាយវិញដោយប្រមូលនៅភាពក្លាហានទាំងអស់ព្រោះតែចង់និយាយ ប៉ុន្តែវាចែដន្យពេកហើយមែនទេ? ព្រោះ ហូស៊ុក ក៏និយាយពាក្យនេះព្រមគ្នានិងនាងដែល។

"នាងនិយាយមុនទៅ"

"លោកនិយាយមុនមក" ជីណា ក៏ហាក់អឹមអៀនៗនិយាយទាំងមិនហ៊ានមើលមុខគ្នាចំផង ប៉ុន្តែ ហូស៊ុក បែជាញញឹមបែបពេញចិត្តទៅវិញ មិនដឹងថាការអោនមុននេះគេគិតយ៉ាងមិចចំពោះនាងរឺក៏អត់ក៏មិនដឹងទេ ប៉ុន្តែនាងមិនបានតាំងចិត្តនោះទេ ព្រោះតែសប្បាយចិត្តទើបភ្លេចខ្លួន។

"ខ្ញុំចង់និយាយថា ពួកយើងចូលទៅខាងក្នុងទៅ" ហូស៊ុក ក៏លោដៃទៅរុញទ្វាបើកហើយក៏លាដៃអញ្ចើញរាងល្អិតឱ្យចូលទៅមុន ជីណា ក៏ញញឹមអៀនប្រៀនរួចក៏ដើរចូលទៅខាងក្នុងទាំងញញឹមកំបួចមាត់ ទើបនាយកម្លេោះឈានជើងចូលទៅតាមក្រោយ។

"អ្នកគ្រប់គ្រង" បុគ្គលិកស្រី ក្នុងហាងក៏អោនគោរពជាគំនាប់ បែបចៅហ្វាយនាយនិងកូនចៅទៅកាន់អ្នកដែលទើបតែចូលមកដល់នោះ ជីណា ដែលឈរនៅខាងក្រោយក៏បានស្តាប់លឺដែល នាងក៏ភ្ញាក់ផ្អើលបើកភ្នែកធំៗសម្លឹងមើលទៅមុខនាយកម្លោះមិនឈប់។

ហូស៊ុក ញញឹមរួចក៏រៀដៃបង្ហាញឱ្យ បុគ្គលិកស្រី ម្នាក់នោះធ្វើការខ្លួនចុះ ហើយក៏បោះជំហ៊ានដើរទៅមុខបន្តទៀតដោយ ជីណា ដើរទៅតាមក្រោយផង។

"លោកជាអ្នកគ្រប់គ្រងនៅទីនេះមែនទេ?" ជីណា ក៏ប្រញ៉ាប់ដើរទៅឆ្កាក់មុខ រួចក៏សួរសំណួរនេះដោយក្រសែរភ្នែកភ្ញាក់ផ្អើលនិងចង់ដឹង ហូស៊ុក ឯណុះក៏លូកដៃទាំងពីរចូលក្នុងហោបាវរួចក៏លើកចិញ្ចើមម្ខាង ពេបមាត់ដាក់នាងបន្តិច។

"ហេតុអី មិនល្អទេហ្អេស៎?" កាលបើស្តាប់លឺហើយ ជីណា ក៏ហាក់ចងចិញ្ចើមជាប់គ្នាដូចជាមិនយល់ ប៉ុន្តែ ហូស៊ុក ក៏លោដៃទៅទាញយកក្រដាស់ពីរក្នុងដៃនាងល្អិតមកកាន់មើល មុននិងប្តូរក្រសែរភ្នែកសម្លឹងទៅរកនាងវិញ

"នាងមកទីនេះព្រោះតែសុំធ្វើការមិនចឹងហេស៎? មិនអីទេ ស្អែកនាងមកធ្វើការបាន"

"មែនហេស៎" ជីណា ហាក់ត្រេកអរម្តងទៀត ខណ:ដែលនាងស្តាប់លឺនៅប្រយោកចុងក្រោយនោះចប់ នាងក៏លូកដៃទៅអង្រួនដៃនាយកម្លោះម្តងទៀត ភ្លេចខ្លួនទៀតហើយមែនទេ? ប៉ុន្តែយ៉ាងណានាងក៏ដឹងខ្លួនឡើងវិញ រួចក៏ប្រញ៉ាប់ដកដៃចេញទាំងអៀនខ្មាស់

"ខ្ញុំសុំទោស ហិហិ តែក៏អរគុណលោកដែល លោកល្អចំពោះខ្ញុំខ្លាំងណាស់ ហិហិ"

"ហឹម.." ហូស៊ុក ស្រាប់តែញញឹមបានយ៉ាងស្រស់ស្អាត កាលបើនាយគ្រាន់តែសម្លឹងមើលឃើញនៅស្នាមញញឹមរបស់អ្នកម្ខាងទៀតតែប៉ុណ្ណោះ។

"ចឹងស្អែកខ្ញុំនិងមកម្តងទៀតណា" ជីណា ក៏ប្រញ៉ាប់នាំកាយដើរចេញពីរហាង ប៉ុន្តែមិនទាន់និងដើរបានប៉ុន្មានជំហ៊ានផងក៏ត្រូវបញ្ឈប់ដំណើរខ្លួនឯងភ្លាមៗ…

"ឈប់សិន" ហូស៊ុក ក៏ឈានជើងដើរទាំងច្រេងហោបាវចូលមកប៉ុន្មានជំហ៊ាន ដែលវាក៏ជិតល្មមសម្រាប់ពួកគេទាំងពីរអ្នកនិយាយគ្នា នាយសម្លក់នាងល្អិតតាំងពីរក្បាលរហូតដល់ចុងជើង

"នាងមកជាមួយខ្ញុំ"

"ទៅណា!?" ជីណា ឧទានសំណួរនេះឡើង ខណ:ដែលនាយកម្លោះក៏លូកចាប់ដៃនាយដើរបាត់ទៅហើយ នេះគេនាំនាងទៅណា? មិនមែនគេយកនាងទៅរំលោភទេដឹង? អត់ទេ មិនអាចនោះទេ!! ជីណា គិតរហូតជំហ៊ានដែលនាងដើរទៅមុខ វាគឺជាកម្រិតន័យការគិតរបស់នាង ខួរក្បាលនាងចាប់ផ្តើមរញ៉េរញ៉ៃអស់ហើយ បេះដូងវិញក៏ហាក់លោតញាប់ខុសប្រក្រតីទៀត នាងពិតជាមិនអាចបញ្ឈប់ខួរក្បាលខ្លួនឯងបានទេ ឥឡូវនេះ។

ហូស៊ុក គិតតែពីរដឹកដៃនាងល្អិតទៅមុខមិនឈប់ រហូតដើរទៅដល់ហាងលក់សម្លៀកបំពាក់មួយកន្លែងដែលនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីរហាងអាហាររបស់នាយ ទើបនាយព្រមប្រលែងដៃតូចល្អិតនោះវិញ។

"លោកនាំខ្ញុំមកទីនេះធ្វើអី?" ជីណា ហាក់ចងចិញ្ចើមមិនយល់ការអី កាលបើនៅសុខៗគេស្រាប់តែនាំនាងមកហាងលក់សម្លៀកបំពាក់ នេះមិនមែនចង់ទិញខោអាវឱ្យនាងទេដឹង?

"ខ្ញុំបានឃើញរឿងដែលកើតឡើងនៅលើឡានក្រុងនោះអស់ហើយ វាគឺជាថ្ងៃដំបូងដែលខ្ញុំជិះឡានក្រុង ព្រោះខ្ញុំចង់ប្តូររសជាតិខ្លះ ប៉ុន្តែខ្ញុំក៏បានឃើញនៅការរើសអើងរបស់មនុស្សទៅវិញ ហឹម...មិនអីទេ នាងចូលទៅរើសខោអាវប៉ុន្មានកំប្លេរទៅ ចាំខ្ញុំអ្នកចេញលុយ"

"ប៉ុន្តែ...ខ្ញុំមិនអាចទទួលយកវាបានទេលោក ខ្ញុំ..អឺ.." ជីណា ហាក់ស្ទាក់ស្ទើរក្នុងចិត្ត បើទោះជានាងក្រីក្រមែនពិត ប៉ុន្តែនាងមិនមែនជាមនុស្សដែលងាយនិងទទួលអ្វីពីរអ្នកដទៃនោះទេ ជាពិសេសគឺមនុស្សមិនស្គាល់មុខ នេះនាងទើបតែស្គាល់គ្នានៅប៉ុន្មានម៉ោងមុននេះទេ នាងមិចនិងហ៊ានទទួលយកទឹកចិត្តមួយនេះបានទៅ។

"ហឹម...បើចឹង...លុយទាំងនោះចាំខ្ញុំកាត់យកក្នុងប្រាក់ខែនាងទៅចុះ"