Ang hardin na iyon ay tila isang mundong hiwalay sa lahat tahimik, mabango, at laging parang bago pa sumikat ang araw. Doon biglang napadpad ang isang babae, si Yuna. Hindi niya alam kung bakit siya masaya sa araw na iyon; baka dahil nakalabas siya sa bahay bago magising ang tiyahin nila, o baka dahil muli na naman siyang makakalanghap ng hangin na hindi puno ng problema.

Habang naglalakad siya, napadako ang kanyang mata sa isang lalaki na hindi niya kilala ngunit imposibleng hindi mapansin.

Matangkad, maputi, nakadamit na parang hindi nasusunod sa uso, pero may dating na mas malalim pa sa panahon. Hindi siya ngumingiti, ngunit ang mga mata niya ay may dalang lungkot na parang sanay nang mag-isa.

Nagkasalubong silang dalawa.

At sa mismong sandaling nagtagpo ang kanilang mga mata, para bang humina ang hangin, at nawala ang ingay ng mundo. Wala sa oras, nabunggo nila ang isa’t isa at pareho silang napaupo sa damuhan.

“Pasensya na!” tawa ni Yuna, habang inaabot ang manggas ng lalaki upang alalayan siyang makatayo.

Ngunit ang lalaki, hindi man lang kumibo tumingin lang sa kanya, diretso, parang sinusuri kung tao ba talaga siya.

“Ano’ng pangalan mo?” tanong ni Yuna, walang pag-aalinlangan.

Tahimik lamang ang lalaki. Umiling. Hindi nagsalita.

Sa halip, tumalikod siya at naglakad palayo.

“Ay? Ganun?” bulong niya, pero ngumiti rin. Hindi niya alam kung bakit hindi siya nainis. Marahil dahil kakaiba ang aura nito. O baka dahil may lungkot sa mga mata nito na ayaw niyang gambalain.

⏱ Time Stop sa Kalsada

Habang papalayu sa hardin, nalilito si Yuna. Biglang sumakit ang kanyang tiyan habang tumatawid sa kalsada, at sa sandaling iyon, may isang malaking sasakyan na paparating. Ngunit bago pa man siya makagalaw… biglang tumigil ang oras.

Ang hangin, tumigil.

Ang mga tao at sasakyan, nakabitin sa ere.

At sa gitna ng katahimikan, may isang lalaki na naglalakad parang siya lang ang kumikilos sa mundong huminto.

Lumapit siya kay Yuna at marahan nitong inaabot ang kanyang kamay.

“Nabubuhay ka… o mamatay?” tanong niya, malamig ngunit may bigat sa bawat salita.

Hindi nakapagsalita si Yuna. Hindi niya alam kung sagot ang hinihingi o pagsusulit iyon.

Ngunit nang hindi siya sumagot, marahan nitong hinawakan ang kanyang kamay. Mainit ang palad ng lalaki, taliwas sa malamig na mundo sa paligid nila. Sa paghawak niya, gumalaw muli ang oras.

☕ Coffee Shop

Marahan niyang hinila si Yuna palayo sa kalsada hanggang sa isang maliit na coffee shop sa tabi ng hardin. Umupo sila, magkalapit ngunit may puwang.

Tahimik ang lalaki. Pinagmasdan lang ang kanyang tasa, hindi umiinom, parang sinusukat ang bawat galaw ni Yuna.

“Hindi ako pangkaraniwan na tao,” mahinang sabi niya, parang may bigat na nakatago sa bawat salita.

Napaisip si Yuna. Hindi niya maintindihan, ngunit ramdam niya ang kakaibang aura ng lalaki isang bagay na hindi basta-basta natatagpuan sa ordinaryong tao.

Ngunit bago pa man siya makapagtanong ng mas marami, naglakad ang lalaki palayo nang walang paalam, parang nawala sa hangin.

🏢 Elevator Encounter / Opisina

Kinabukasan, habang papunta sa opisina, nagulat siya nang masalubong muli niya ang lalaki nakasakay sa parehong elevator. Tahimik silang magkatabi, tanging tunog ng makina ng elevator ang bumabalot sa kanila. Hindi sila nagsalita, ngunit ramdam ni Yuna ang kakaibang tensyon sa pagitan nila.

Pumasok si Yuna sa opisina, ngunit hindi niya alam na ang misteryosong lalaki pala ang kanyang lihim na boss. Ang bawat araw ay nagiging mas kakaiba, puno ng hindi niya maipaliwanag na pakiramdam palaging naroroon ang lalaki, ngunit may hangganan na hindi niya matanaw.

Kinabukasan / Paulit-ulit na Pagkikita

Habang papunta siya sa opisina kinabukasan, muli silang nagkatinginan sa gilid ng building.

“Bakit… palagi ka nandito?” tanong ni Yuna, halong curiosity at kaba.

Ngunit tulad ng dati, tahimik lamang ang lalaki. May kakaibang ngiti sa mga mata niya parang sinasabi, “Madalas tayong magkita, at may dahilan ang lahat.”

Sa sandaling iyon, ramdam ni Yuna na hindi na ito basta pagkakakilala. Ang kanilang mga landas ay unti-unting nagkakasalubong sa paraang hindi niya maintindihan, at alam niya sa puso niya ang kwento nila ay nagsisimula pa lamang.

Kinabukasan, pagpasok ni Yuna sa opisina, hindi mawala sa isip niya ang kakaibang presensya ng lalaking madalas niyang makasalubong, na hindi niya pa rin kilala nang lubusan. Parang may humihila sa kanyang isip, pilit siyang ibinabalik sa mga mata nitong may lalim at lihim na hindi niya mabasa. Habang naglalakad siya patungo sa kanyang desk, ramdam niya ang bawat hakbang na tila may kabigatan. Kahit wala naman talagang tao sa paligid, parang may nakatingin sa kanya.

Pag-upo niya sa desk, biglang dumating ang kababata niyang si Mirae (미래), bitbit ang iced coffee, at may ngiti sa mukha na pilit nagtatago ng pagkaalarma.

“Hoy, Yuna,” bungad niya. “Bakit parang hindi ka natulog? May nakita ka bang multo sa daan?”

Napabuntong-hininga si Yuna at tumingin sa kanyang kaibigan. “Mi… may lalaki kasi akong nakakasalubong araw-araw. Hindi ko kilala pero… kakaiba siya.”

“Kakaiba? As in… gwapo?” tukso agad ni Mirae, sabay kindat.

“H-Hindi lang yun!” namula si Yuna. “Parang may bigat sa presensya niya. Parang may… kwento.”

Bago pa sila makapagpatuloy, narinig nila ang tahimik na hakbang ng isa sa kanyang mga kaibigan sa opisina, si Eunji (은지), na kadalasan ay nakatitig lamang sa kanyang laptop bago magsalita. Kasunod niya, pumasok si Junho (준호), palaging nakangiti at mabilis mang-asar, lalo na kapag may bagong chismis sa office.

“Good morning!” bati ni Junho, sabay kindat kay Yuna. “Ano, chismisan na naman tayo?”

“Ay Junho, sana pag tinamaan ka ng karma, tumama din sayo ang disiplina,” sagot ni Mirae, sabay tawa.

Nagkatawanan sila, ngunit si Yuna ay nananatiling tuliro, paulit-ulit na iniisip ang lalaking hindi pa rin niya kilala. Lumapit si Mirae sa tabi niya, medyo seryoso na, at tumingin nang diretso sa kanyang mga mata.

“O ano, ano bang sinabi nung lalaki?”

Nagdalawang-isip si Yuna bago umamin:

“Mi, sabi niya… ‘Madalas tayong magkita, at may dahilan ang lahat.’”

Natigilan si Mirae. “That’s… weird. Yuna, baka naman pinapaniwalaan mo lang yung sinabi niya?”

“Mi,” bulong ni Yuna, “ramdam ko talaga. Parang… hindi siya sakop ng oras.”

Natahimik si Mirae, hindi alam kung matatakot ba o tatawa.

“Yuna… mahal kita bilang kaibigan pero parang sobra naman yan. Baka pagod ka lang,” dahan-dahang sabi niya.

Ngunit sa isip ni Yuna, malinaw: hindi iyon stress, hindi iyon imahinasyon. Hindi normal ang lalaking iyon. May dahilan ang lahat. At doon nagsisimula ang kwento na hindi niya hiniling… pero nakalaan sa kanya.

Habang umuupo siya sa kanyang desk, ramdam niya na tila may kakaibang enerhiya sa paligid ang mundo ay tila bumagal sa paligid niya, kahit walang sinuman ang nakapansin. Ang kanyang mga mata ay patuloy na bumabalik sa bintana, sa kalsadang kanyang tinatahak araw-araw, iniisip kung muli niyang makikita ang lalaki, at kung ano ang ibig sabihin ng mga salita nito. Ang bawat tunog ng keyboard, bawat tawa ng katrabaho, ay parang lumalayo at humahalo sa kakaibang tahimik na paninindigan ng kanyang puso.

Sa kabila ng karaniwang simula ng araw sa opisina, may kakaibang pangyayari na unti-unting bumabalot sa kanya, at ang pakiramdam na iyon ay simula lamang ng isang bagay na mas malalim at mas misteryoso kaysa sa kanyang inaasahan. Sa likod ng bawat ordinaryong detalye ang amoy ng kape, ang lagkit ng papel sa kanyang kamay, ang tunog ng aircon ramdam niya na may nagbabantay, may nagmamasid, at may maghihintay na pagbukas ng pinto ng isang kwento na hindi pa niya lubos na naiintindihan.