Future Boyfriend

Nasa coffee shop ako kasama ang friend ko nang bigla akong makakita ng isang poging barista. Hindi ko mapigilan ang excitement ko kaya kinuha ko ang phone ko at nagsimula akong mag-record.

"Kita nyo yan? Gusto ko yan, future boyfriend ko ang poging barista na yan!" sabi ko sa camera habang nakangiti ng sobra. I'm literally oozing sa kilig.

My friend rolled her eyes and bigla nlang tumayo at pumunta sa counter. "Excuse me, can I add one more order?" tanong niya.

"Sure," sagot ng tao sa front desk.

"One mocha please, and that handsome barista for my friend" sabi niya.

Natigilan ang tao sa front desk at ako naman ay tumigil sa paghinga. Instantly, tumayo ang mga balahibo ko sa hiya at gusto kong maglaho sa kinatatayuan ko. I sneaked a peak sa direction ng barista pero mukhang wala siyang narinig. I finally breath a sigh relief.

Nang bumalik ang friend ko, nakangiti siya ng sobra. "Ano ba?" tanong ko sa kanya.

"Wala, gusto ko lang tulungan ka," sagot niya habang tumatawa.

Naku, ang lakas ng loob ng maganda kung friend, ang sarap e tapon sa bulkan!

....................

Kaya, pagkatapos ng nangyari, medyo awkward ang atmosphere sa pagitan namin ng friend ko. Pero hindi siya tumigil sa pag-ngiti, kaya alam kong hindi siya nagsisisi sa ginawa niya.

"Ano, crush mo na?" tanong niya sa akin habang naglalakad kami palabas ng coffee shop.

"Hindi ko alam," sagot ko, nanginginig pa rin ang boses ko sa hiya. "Baka nga..... crush na."

Tumawa siya ng maliit. "Sige, abangan natin ang mga susunod na kabanata!"

Natawa na rin ako, kahit na medyo nakakahiya pa rin. "Tara, kain tayo, gutom na ako!"

At sa ganun, nagpatuloy ang aming adventure, walang ideya kung ano ang mangyayari sa susunod na pagkikita namin ng poging barista na iyon... 😏

.............

Madalang lang kami nakakagala ng friend ko since we're both kinda busy. Umabot pa ng ilang buwan bago kami naka-bisita ulit sa coffee shop. But sadly, hindi ko nakita yong barista. I was really looking forward pa naman sana. After that, every weekend ako bumibisita sa coffee shop at umaasa na makita ko ulit yong crush kong barista. Then weekends turn to daily visit, but I never saw him again.

One night, it was raining heavily and I was literally drench. Para akung basang pusa. Nakita kung open pa ang coffee shop, kaya hindi ako nag-alangan pumasok para makisilong muna. But sa oras na iyon, ramdam ko talaga ang kamalasan ng mundo na bumuhos sakin. Kung kailan nag-mukha akung parang basang pusang kalye, d'on pa talaga nagka-taon na bumalik sa work ang crush ko. Para akung nastatwa sa kinatatayuan ko.

'Bakit ngayon paaaaaa?' tanong ko sa sarili ko. 'Dati palagi akung nagpapaganda kada bisita dito, peru ngayon mukha akung pusang itinapon sa kalye, chaka pa nagpakita tong poging barista.' I was literally crying inside at this very moment. Nakita ko na lang na tumataas ang kilay niya, parang nakakaintindi sa ka dilemma ko.

"Ah, welcome... ma'am?" sabi niya, may halong pagtataka sa boses niya.

Napakagat ako sa labi, hindi ko alam kung anong sasabihin ko. Gusto ko na lang maglaho sa kinatatayuan ko. 😔

"A-ano... coffee... please," i stammered, hindi ako makatingin sa mga mata niya.

Tumawa siya ng mahina, "Okay lang, ma'am. Kahit anong itsura mo, welcome ka pa rin dito....."

"....maganda ka parin po" he added but his voice is barely above a whisper kaya hindi ko masyado narinig lalo pa't sobrang lakas ng ulan sa labas.

Napakunot ako ng noo, parang may something sa sinabi niya... pero hindi ko na pinansin, baka imagination ko lang.

Napatingin ako sa kanya, nakita ko ang mga mata niyang nakangiti. "A-ano... black coffee... please," sabi ko, trying to sound calm.

Tumango siya, "Okay, black coffee coming right up. Pero baka gusto mo muna maupo ma'am?"

Napakagat ako sa labi, feeling ko namumula ang mukha ko. "A-aahh, okay. Salamat..."

Habang naghihintay ng kape, hindi ko maiwasan na tumingin sa kanya. Nakita ko na nakangiti siya, parang may something sa mga mata niya. Nakita ko rin na nakatingin siya sa akin, peru iiwas rin agad ng tingin.

'buti nlang walang ibang customer ngayon, nakakahiya ka seeeelf' i said to myself

Nang ibigay niya ang kape ko, napahawak ang mga kamay namin. Nakita ko na nakangiti siya, "Salamat, ma'am. Sana uminit ang gabi mo." sabi niya sabay lagay ng jacket sa mga balikat ko.

The jacket smells like him kaya hindi ko maiwasang mamula just assuming na sa kanya nga ang jacket.

Napakagat ako sa labi, feeling ko namumula ang mukha ko. "S-salamat..." i stammered again,

'ahhhhhhhhh....'

hindi pa rin ako makatingin sa mga mata niya. Kaya itinoon ko nlang ang pansin ko sa phone ko and enjoyed my coffee.

Ilang sandali pa lumipas at medyo tumitila na ang ulan sa labas, kaya napagdesisyonan ko nang umalis.

Ibabalik ko sana ang jacket niya, but he insisted na gamitin ko na lang daw muna since sobrang basa ko talaga kanina. I hurriedly walked out of the door to escape this awkward situation.

Medyo malayo ang bahay ko dito, and for the time being ay tumutuloy ako sa bahay ng ate ko. I'm alone here since nasa abroad na sila with her family.

I was about to open the door but realized that it was locked, so I searched for the keys on my pocket pero hindi ko talaga ito makita.

Then flashed backs came flooding and very possible talaga na naiwan ko ang susi sa coffee shop. Kaya kahit ayaw ko bumalik, e wala akong choice.

When I arrived, close na ang coffee shop. Nakita ko ang poging barista na nagaantay ng masasakyan, kaya kahit nakakahiya, e lumapit ako sa kanya and nakiusap na tulungan ako kunin ang susi ko na naiwan sa loob.

"Sa inyo pala yon, ma'am? Nakita ng kasamako kanina ang nilagay sa lost and found box," sabi niya.

"Pede po ba paki-open ng shop at ng makuha ko ang susi ko?" I asked in utmost desperation.

"Sorry, ma'am, wala sa'kin ang susi, nasa kasama ko which is kaka-alis lang. Wait lang ha, tatawagan ko," he said and was reassuring me.

Kinuha niya ang phone niya and called his friend. But minutes later, wala pa rin daw sumasagot. He dialed again and again, pero wala talaga. Halos maiyak ako at this moment. 'San ako matutulog ngayon?'

Nakaramdam ako ng pag-aalala sa mukha ng barista, at bigla siyang nagsabi, "Ma'am, okay lang nman if makituloy ka muna sa apartment ko, Malapit lang naman dito, gabi na kasi, hindi ako comportanling iwan ka dito."

"dong worry, you can take my bed, ill sleep on gge couch" he added

Napatingin ako sa kanya, feeling ko namumula ang mukha ko. "A-ano, okay lang ako... salamat," i stammered again, hindi ko alam kung anong sasabihin.

Tumawa siya, "Sigurado ako, ma'am. Tara, Bukas na lang ulit kita sasamahan dito para makuha mo ang susi mo."

Napakagat ako sa labi, feeling ko may something sa puso ko. "Salamat... talaga," sabi ko, hindi pa rin ako makatingin sa mga mata niya.

Tumango siya, "Walang anuman, ma'am. Tara, let's go."

Vic's POV

Nakarating kami sa apartment ko.

I offered some of my clothes para makapagpalit na siya—kanina pa siya basa mula sa ulan. Habang naliligo siya, nagtungo ako sa kusina at ginawan siya ng hot choco, while also preparing for our dinner, something simple pero masarap sana. She stayed in the bathroom for like 20 minutes, at sakto ring tapos na akong magluto ng pasta with a simple garlic sauce.

I grabbed a can of beer from the fridge to satisfy my cravings. Nakita ko siyang lumabas sa bathroom, suot-suot ang shirt ko. Ang cute niya tignan. Malaki kasi sa kanya ang shirt ko, kaya hindi na niya sinuot ang pajama na binigay ko. Maluwag daw kasi masyado. "Ma'am, let's have dinner po," pag-aya ko sa kanya. Tumango naman siya and walked towards me with a shy smile. Hindi ko mapigilang mapangiti habang kaharap siya, kaya itinon ko na lang ang atensyon sa lamesa sabay open ng beer ko.

Napansin kong napatingin siya sa hot choco na nasa harapan niya and sa beer na hawak ko, sabay lunok. Na-gets ko naman kaagad, kaya ibinigay ko na lang sa kanya ang beer ko, sabay tayo at kuha ulit ng isa para sa'kin. "More for us, I guess," sabi ko with a grin. Ang dinner namin ay nauwi sa inuman. Napasarap kasi ang usapan namin, kaya iyon.

"Alam mo, na-miss kita," biglang sabi ni Ma'am. Her name's Nakahara. Isa pala siyang writer, at naka base sa'kin ang main character niya. It's also one of the reasons daw kaya pabalik-balik siya sa coffee shop. Tumawa ako, feeling ko may kilig na bumalot sa hangin. "Gusto mo bang magkwento pa?" tanong ko, habang sumasulyap sa mga mata niya.

Bigla na lang siyang namula ng sobra, na akala mo naman nahuli siyang gumagawa ng mali. Agad² ay nag-sorry siya sa'kin ng napakaramig beses. "Wait, wait, wait, Ms. Nakahara, bakit ka nag-s-sorry? Hindi ko gets, pwede bang mag-explain ka sa'kin?" Tumingin naman siya sa'kin na parang maluluha na.

Pulang-pula pa rin ang mukha niya. Ewan ko kung dahil sa hiya o sa kalasingan.

"Ano kasi... nag-susulat ako ngayon ng isang short novel..." pag-uumpisa niya, boses niya ay halos pabulong. Nanatili lang akong naka-tingin sa kanya habang hinihintay ang sunod niyang sasabihin. "...Dark romance novel," she said, and lowered her head, parang nag-iingat ng hininga.

Nabitawan ko ang can ng beer, at ramdam kong namumula ang mukha ko. Medyo tumigas rin ang kaibigan ko sa ilalim ng shorts ko. 'Shit, ba't ako tinitigasan? Ang manyak ko,' i thought to myself, trying to keep a straight face.

"Dark romance, huh?" sabi ko, tinangka kong panatilihin ang boses ko na casual.

"Interesanting. Ano ang tungkol doon? May mga baril, apoy, o ganun?"

Tinaas niya ang tingin niya sa'kin, may pag-aalangan pa rin.

"K-kasi... ang protagonist... base siya sa'yo," dagdag niya, mas pabulong pa. Napaluwag ako ng hininga, curious na ngayon. "Sa'kin? Paano? May mga baril at apoy nga?" ulit ko, while slowly leaning in.

trying to make her feel more comfortable.

Halos pilit siyang ngumiti. "W-wala naman masyadong intense... pero siya yung... complicated, quiet type. Peru wild... . At ang babae ay kawork nya." Napahinto siya, tila hinila ng hiya ulit. "G-gusto mo bang basahin ko? Yung first chapter?"

Ang tensyon sa hangin ay biglang naging mas makapal. "Sige," sabi ko, trying to sound smooth. "Masaya akong basahin." Tumayo ako at kinuha ang beer ko ulit, inabot sa kanya ang isang malapit na upuan. "Dito ka muna, hindi pa tayo tapos mag-usap."

"wait lang, kunin ko lang yong...." hindi niya natapos ang sasabihin at namula na nman.

"what happen?" tanong ko.

"ano kase... Bed scenes ang first chapter" she said.