Chapter 1: Ang Listahan sa Bulletin Board

(BUKAS NA EKSENA)

Makikita ang mahabang pila ng mga estudyante sa corridor. Mainit ang panahon, rinig ang ingay ng mga magulang na nagtatanong at mga electric fan na humuharurot. Sa gitna ng kaguluhan, isang maliit na babae ang pilit na sumisingit sa harap ng Bulletin Board. Siya si HANNA Mae.

HANNA

(Pinapunas ang pawis sa noo, kinakausap ang sarili)

“Sana Section 1... sana Section 1... please, Lord, kahit Section 2 na lang!”

Hahanapin ni Hanna ang pangalan niya sa listahan. Bababa ang daliri niya mula sa Section 1, papuntang Section 2, hanggang sa tumigil ito sa gitna ng Section 3.

HANNA

(Mapapabuntong-hininga)

“Section 3? Seryoso ba ‘to? Ang layo ko sa mga kaklase ko nung elementary.”

Sa hindi kalayuan, may isang babaeng tahimik na nakatayo, yakap-yakap ang kanyang envelope at tila lito sa paligid. Siya si JONA PANBINA. Mapapansin ni Hanna na kanina pa ito pabalik-balik sa tapat ng board pero hindi makalapit dahil sa dami ng tao.

HANNA

(Lalapit kay Jona)

“Hoy, girl! Mukhang kanina ka pa d’yan ah? Anong hinahanap mong section?”

Magugulat si Jona at bahagyang aatras. Mahiyain siya at hindi sanay sa biglaang pakikipag-usap.

JONA

“Ah... eh... tinitingnan ko lang kung nasaan yung pangalan ko. Hindi ko kasi mabasa, ang daming tao.”

HANNA

“Akin na, ako na titingin! Ano bang pangalan mo?”

JONA

“Jona... Jona Panbina.”

Muling titingin si Hanna sa listahan. Ngingiti siya nang makita ang pangalan ni Jona na eksaktong nasa ilalim ng pangalan niya.

HANNA

(Masayang tatapikin ang balikat ni Jona)

“Ayun oh! Panbina, Jona. Magkaklase tayo! Section 3 din ako. Ako si Hanna Meres. At least ngayon, may kakilala na ako agad. Hindi na ako mag-isang kakain sa canteen nito!”

Mapapangiti nang bahagya si Jona, nabawasan ang kaba sa kanyang dibdib.

JONA

“Salamat, Hanna. Akala ko talaga wala akong magiging kaibigan dito.”

HANNA

“Sus, don’t worry! Kapit lang tayo. Section 3 tayo ngayon, pero malay mo, dito natin mahahanap yung pinakamasayang tropa.”

Maglalakad ang dalawa palayo sa bulletin board habang nagtatawanan, hindi alam na sa loob ng Section 3, unti-unti ring darating ang iba pa nilang magiging kaibigan na sina Keneth, Jowel, at ang buong grupo.

Sige, ituloy natin ang usapan nina Hanna at Jona habang papunta sila sa kanilang classroom. Dito natin mas makikita ang pagkakaiba ng kanilang personalidad.

Chapter 1.1: Ang Paglalakad Patungong Section 3

(Naglalakad ang dalawa sa mahabang corridor ng school. Hawak ni Hanna ang kanyang paypay habang si Jona ay mahigpit pa ring yakap ang kanyang mga dokumento.)

HANNA

“Grabe, Jona! Akala ko talaga kanina sa dulo ng mundo ako mapupunta. Ang laki pala ng school na 'to, 'no? Muntik na akong maligaw kanina sa may garden, buti na lang nakita ko yung signage.”

JONA

(Tumango nang dahan-dahan)

“Oo nga, eh. First time ko ring makakita ng ganito karaming estudyante. Nakakakaba pala talaga kapag High School na.”

HANNA

“Naku, huwag kang kabahan! Sabi ni Ate, sa Section 3 daw masaya. Hindi man tayo 'yung top section na puro libro lang ang kaharap, dito raw 'yung mga bida sa extracurricular. Malay mo, dito tayo sisikat!”

JONA

(Napangiti nang maliit)

“Sana nga. Basta gusto ko lang naman makatapos at hindi bumagsak. Ikaw ba, Hanna? Ano’ng balak mo ngayong Grade 7?”

HANNA

(Huminto sandali at nag-pose na parang bida sa pelikula)

“Gusto ko maraming friends! 'Yung tipong pagpasok natin sa gate, lahat sila kilala tayo. At siyempre, gusto ko rin makahanap ng mga taong makakasama ko hanggang graduation.”

Tumigil ang dalawa sa harap ng isang pinto na may nakasulat na "GRADE 7 - SECTION 3". Sumilip si Hanna sa loob, makikita ang mga bakanteng upuan at ang alikabok na sumasayaw sa sinag ng araw mula sa bintana.

HANNA

“Heto na 'yun, Jona. Our new home for one year.”

JONA

(Huminga nang malalim)

“Handa ka na ba?”

HANNA

“Lagi akong handa! Tara, pili tayo ng upuan sa likod para hindi tayo agad makita ng teacher!”

Hinila ni Hanna ang kamay ni Jona papasok sa tahimik na silid, ang unang dalawang miyembro ng grupong balang araw ay magtatanong sa isa't isa ng: "Will we all see each other again?"

Sige, focus muna tayo sa pagpapatibay ng bonding nina Hanna at Jona sa loob ng kanilang bagong classroom. Dito lalabas ang kanilang mga pangarap at takot bago pa man dumating ang iba nilang magiging kaibigan.

Chapter 1.2: Ang Bakanteng Classroom

(Pumasok ang dalawa sa silid. Amoy chalk, bagong pintura, at medyo mainit dahil hindi pa bukas ang mga electric fan. Pumunta sila sa bandang gitna at naupo sa magkatabing silya.)

HANNA

(Ibinagsak ang bag sa upuan at sumandal)

“Hay salamat! Sa wakas, nakaupo rin. Alam mo Jona, feeling ko destiny 'to eh. Isipin mo, sa dinami-rami ng tao sa labas, tayong dalawa agad 'yung nagkita.”

JONA

(Dahan-dahang inilapag ang envelope sa desk at tiningnan ang paligid)

“Siguro nga. Salamat uli ha? Kung hindi mo ako kinausap, baka hanggang ngayon nandoon pa rin ako sa labas, tinititigan 'yung board.”

HANNA

(Tumingin kay Jona nang seryoso)

“Bakit ba ang tahimik mo? Ganito ka ba talaga? Huwag kang mag-alala, sa daldal kong 'to, siguradong mahahawa ka rin sa akin bago matapos ang June.”

JONA

(Nahihiyang ngumiti)

“Medyo lang. Naninibago lang siguro ako. Galing kasi ako sa maliit na school nung elementary. Ngayon, parang lahat bago. 'Yung mga mukha ng tao, 'yung building... nakaka-overwhelm.”

HANNA

“Sabagay. Ako rin naman, kinakabahan kahit kunwari matapang ako. Sabi kasi nila, sa High School daw nangyayari 'yung mga 'best moments' ng buhay. Pero sabi rin nila, dito rin daw nagsisimulang magkahiwa-hiwalay ang mga magkakaibigan.”

JONA

(Napatingin sa bintana, tila nag-iisip)

“Bakit naman sila magkakahiwalay?”

HANNA

“Kasi daw, dito mo malalaman kung ano talaga ang gusto mong gawin sa buhay. May magaling sa math, may gusto mag-drawing, may lilipat ng school... Pero tayo,” (turo sa sarili at kay Jona), “dahil tayo ang unang magkakilala, dapat walang iwanan, ha?”

JONA

(Tumango at bahagyang tumawa)

“Ang aga naman niyan, Hanna. Day 1 pa lang, 'walang iwanan' na agad?”

HANNA

“Siyempre! Advance ako mag-isip. O, para official...”

(Kinuha ni Hanna ang isang ballpen sa bag niya at kumuha ng kapirasong papel. Sinulatan niya ito ng: "BEST FRIENDS STARTING TODAY".)

HANNA

“Pirma ka rito. Para kahit maging busy tayo sa mga projects at quizzes sa Section 3, may kasunduan tayo.”

Napangiti nang malapad si Jona. Kinuha niya ang ballpen at marahang isinulat ang pangalan niya sa ilalim ng sulat ni Hanna. Sa sandaling iyon, nabuo ang unang koneksyon sa grupong hindi pa nila alam na magiging napakalaki sa hinaharap.

Dahil wala pang bagong character na papasok, ang teacher na ito ay gaganap bilang temporary authority figure sa loob ng classroom para ayusin ang mga estudyante.

Chapter 1.5: Ang Pagdating ng Teacher

(Biglang tumahimik ang buong klase nang marinig ang tunog ng sapatos na papalapit sa pinto. Isang teacher na may hawak na class record at mahabang ruler ang pumasok. Hindi siya si George Pike, kundi isang masungit na teacher na pansamantalang nag-aasikaso ng enrolment.)

TEACHER

(Ibabagsak ang record sa teacher's table. BLAG!)

“O, bakit ang ingay niyo? Rinig hanggang kabilang building ang tawanan niyo ah! Section 3 ba talaga ito o palengke?”

Agad na napaayos ng upo si Jowel at Keneth. Si Hanna naman ay nagkunwaring nagbabasa ng kung ano sa bag niya, habang si Jona ay halos hindi huminga sa kaba.

TEACHER

“Lahat ng nakaupo na, manatili sa pwesto. 'Yung mga nakatayo pa sa likod, humanap na kayo ng silya. Ngayon din!”

Nagmadali ang ibang mga estudyanteng kapapasok lang. Nagkaroon ng kaunting tulakan at hilahan ng upuan sa likuran nina Jacobe.

JOWEL

(Pabulong kay Keneth)

“Grabe, ang higpit naman ni Ma’am. First day pa lang, parang exam na ang mood.”

KENETH

(Pabulong din)

“Sshh! Baka marinig ka, mapalabas tayo agad.”

TEACHER

(Titingin sa direksyon nina Jowel)

“May sinasabi ka ba, Mr. Dela Cruz? Nakita ko na ang pangalan mo sa listahan. Huwag mong simulan ang taon mo sa pagiging bida sa ingay.”

Napakamot na lang ng ulo si Jowel at tumahimik. Tiningnan ng Teacher ang buong klase, isa-isa ang mga mukha ng mga estudyanteng nandoon.

TEACHER

“Makinig ang lahat. Ngayong araw, enrolment at orientation lang. Pero asahan niyo na sa Section 3, hindi ko gusto ang mga tamad. Ang mga pangalan niyo rito ay temporary pa lang hangga’t hindi natatapos ang buong linggo. Maliwanag?”

CLASS

(Sabay-sabay)

“Opo, Ma’am.”

HANNA

(Pabulong kay Jona)

“Jona, mukhang kailangan nating mag-behave. Akala ko pa naman chill lang dito.”

JONA

(Bulong din)

“Sabi ko sa’yo eh... nakakatakot pala talaga sa High School.”

Habang nagsasalita ang teacher tungkol sa mga requirements at kailangang dalhin para sa susunod na linggo, pasimpleng nagkatinginan ang lima. Kahit seryoso ang paligid, may palitan pa rin sila ng mga ngiti at senyas—isang senyales na kahit anong higpit ng teacher, hindi mapipigilan ang simula ng kanilang samahan.

Tapos na ang pilahan at pirmahan. Ang hapon ay unti-unti nang lumalamig habang ang mga estudyante ay isa-isang lumalabas ng gate dala ang kanilang mga registration forms at bagong pag-asa.

Chapter 1.6: Pagkatapos ng Enrolment (The Dispersal)

(Lumalabas sina Hanna, Jona, Jowel, Keneth, at Jacobe mula sa main building. Hawak nila ang kanilang mga puting papel na nagpapatunay na opisyal na silang Grade 7 - Section 3.)

JOWEL

(Humihinga nang malalim habang nag-iinat)

“Sa wakas! Akala ko hindi na tayo palalabasin ni Ma’am. Muntik na akong maging rebulto sa loob ng classroom sa sobrang kaba.”

KENETH

(Tumatawa habang sinusundot ang tagiliran ni Jowel)

“Eh paano, ikaw agad ang napansin. 'Bida sa ingay' ka raw kasi. Unang araw pa lang, may title ka na!”

JACOBE

(Inaayos ang salamin at tumingin sa apat)

“So, paano? Kita-kita na lang ba tayo sa Monday? Start na ng regular classes.”

HANNA

(Huminto sa tapat ng malaking puno ng acacia sa school grounds)

“Wait lang! Hindi pwedeng uwi agad. Jona, Jowel, Keneth, Jacobe... Monday is a big day. First day of school talaga 'yun. Dapat sabay-sabay tayong pumasok sa room, ha? Walang iwanan sa gate.”

JONA

(Medyo mas komportable na)

“Sige, Hanna. Doon na lang tayo magkita sa labas ng guard house para sabay-sabay tayong pumasok sa Section 3.”

JOWEL

“G ako d'yan! Basta walang male-late, ah? 'Yung male-late, manlilibre ng palamig sa labas.”

KENETH

“Ayan, pagkain na naman ang nasa isip mo. Sige, deal!”

Nagkanya-kanya na sila ng kawayan habang naglalakad patungo sa kani-kanilang mga sundo o jeepney stop. Si Hanna at Jona ay magkasabay na naglakad palabas, habang ang tatlong lalaki ay nag-asaran pa bago maghiwalay.

Habang naglalakad palayo si Hanna, lumingon siya sandali sa building ng school. May kakaibang saya siyang nararamdaman—isang pakiramdam na itong enrolment day na ito ang simula ng isang kwentong hinding-hindi niya malilimutan.

Chapter 1.7: Ang Plano sa Kapitbahayan

Tagpuan: Sa harap ng bahay nina Kaye at Ella (Magkapitbahay)

Mga Tauhan: Kaye Baltazar at Ella Ganco

(Isang linggo bago ang opisyal na pasukan. Nakaupo si Kaye sa kanilang veranda habang nag-aayos ng kanyang bagong school bag. Si Ella naman ay nakasandal sa bakod na naghahati sa kanilang mga bahay, may hawak na baso ng juice.)

ELLA

"Kaye! Handa ka na ba talaga? Seven days to go na lang, 'back to reality' na tayo. Paalam, puyatan; hello, assignment!"

KAYE

(Itinigil ang pag-aayos at tumingin kay Ella)

"Ready na ako sa gamit, Ella, pero sa gigising nang maaga? 'Yun ang hindi ko pa alam. Isipin mo, Grade 7 na tayo. Sabi ni Mama, hindi na raw ito gaya nung elementary na laro-laro lang."

ELLA

"Kaya nga, eh. Medyo kinakabahan din ako. Balita ko sa San Jose National High, medyo strict daw ang mga teachers, lalo na kapag Section 3 pababa. Pero okay lang, basta magkasama naman tayo, 'di ba?"

KAYE

"Siyempre! Sabay tayong papasok sa unang araw. Nabalitaan mo ba kung sino-sino pa ang mga kaklase natin? Sabi ni Alvin kanina nung nakasabay ko sa palengke, mukhang maingay daw 'yung batch natin ngayon."

ELLA

"Naku, asahan mo na 'yan! Pero mas gusto ko na 'yung maingay kaysa naman sa sobrang tahimik na parang nasa sementeryo ang classroom. Gusto ko ngayong Junior High, marami tayong maging bagong kaibigan. 'Yung tipong solid talaga."

KAYE

(Napangiti at tumayo para lumapit sa bakod)

"Sana nga, Ella. 'Yung mga kaibigan na hindi lang pang-isang taon. 'Yung kahit grumaduate na tayo balang araw, magkakasama pa rin tayo. 'Will we all see each other again?'—parang 'yun ang magiging tanong natin sa dulo, 'no?"

ELLA

"Grabe, ang drama mo na agad! Pasukan pa lang, graduation na iniisip mo. Pero sige, promise 'yan ha? Sabay nating haharapin ang Section 3. Walang iwanan sa recitation!"

KAYE

"Promise! O, sige na, itutuloy ko lang 'tong pagbalot ng mga notebook ko. Puntahan na lang kita d'yan mamayang hapon para mag-practice tayo ng ayos ng uniform."

ELLA

"Sige! See you later, neighbor!"

Chapter 1.8: Ang Huling Gala Bago ang Pasukan

Tagpuan: Isang maliit na parke malapit sa kanilang subdivision (Hapon)

Mga Tauhan: Kaye Baltazar at Ella Ganco

(Naglalakad ang dalawa habang kumakain ng fishball. Medyo kulay orange na ang langit dahil papalubog na ang araw. Ito ang huling hirit nila bago ang seryosong schedule sa paaralan.)

ELLA

(Habang ngumunguya)

“Kaye, isipin mo, last hirit na natin ‘to. Next week, imbes na fishball ang hawak natin, ballpen at yellow paper na. Nakaka-miss agad ‘yung bakasyon kahit hindi pa tapos.”

KAYE

(Tumatawa)

“Sus, parang hindi naman tayo nagkikita araw-araw. Pero totoo, iba ‘yung feeling na alam mong sa Monday, hindi na tayo basta magkapitbahay—magkaklase na tayo sa Section 3. Nakaka-pressure kaya!”

ELLA

“Bakit ka naman nappe-pressure? Matalino ka naman, ah? Tsaka sabi mo nga kanina, sabay tayong lalaban.”

KAYE

“Hindi naman sa grades, Ella. Kundi sa mga makakasama natin. Sabi kasi ni Mama, sa high school mo raw mahahanap ‘yung mga taong magpapabago sa pananaw mo sa buhay. Paano kung hindi natin sila maging ka-vibes? O kaya, paano kung masungit ‘yung maging adviser natin?”

ELLA

(Huminto sa paglalakad at hinarap si Kaye)

“Alam mo, masyado kang nag-iisip. Look at us! Mula Grade 1, tayo na ang magkasama. Kung may dumating mang bago, eh 'di mas masaya. Dagdag tropa, dagdag ingay. Isipin mo na lang, baka sa Section 3 natin makita ‘yung squad na hinding-hindi natin malilimutan.”

KAYE

(Napabuntong-hininga at ngumiti)

“Sana nga. Gusto ko ‘yung tropa na kahit magkakagulo o magkakagalit, sa huli, magkakasama pa rin. ‘Yung tipong kahit ilang taon ang lumipas, kapag nagkita-kita tayo, walang magbabago.”

ELLA

“Iyan ang goal! Kaya ngayon, ubusin na natin ‘tong fishball at umuwi na tayo. Kailangan pa nating i-check kung pantay ‘yung pagkaka-tupi ng mga medyas natin para sa Monday.”

KAYE

“Kahit kailan talaga, Ella, ang weird ng priorities mo! Pero sige, tara na. Maaga pa tayo dapat sa Monday, ayaw kong ma-late sa unang flag ceremony natin as high schoolers.”

(Naglakad na ang dalawa pauwi, bitbit ang kanilang mga pangarap at ang kaba para sa darating na Lunes.)

Chapter 1.9: Ang Huling Tatlong Araw

Tagpuan: Sa tapat ng tindahan ni Aling Nena (Hapon, 3 araw bago ang pasukan)

Mga Tauhan: Kaye Baltazar at Ella Ganco

(Habang bumibili ng school supplies na nakalimutan—tulad ng ballpen at pantasa—hindi maiwasan ng dalawa na mapag-usapan ang papalapit na Lunes.)

ELLA

(Habang tinitingnan ang dulo ng ballpen)

“Kaye, 3 days na lang talaga. Kinakabahan na ako na nae-excite. Yung uniform ko, tatlong beses ko nang sinukat, feeling ko tumataba ako sa kaba!”

KAYE

(Natawa habang binabayaran ang kinuha niyang notebook)

“OA mo, Ella! Isang linggo pa lang ang nakakalipas nung huli nating sukat niyan. Pero alam mo, naisip ko lang... sa Section 3, sino kaya ang magiging katabi natin? Sana hindi 'yung mga sobrang seryoso.”

ELLA

“Sana nga. Pero ang balita ko, marami raw galing sa ibang barangay ang mapupunta sa section natin. Ibig sabihin, bagong mukha, bagong pakisama. Ready ka na ba sa 'Introduce Yourself'?”

KAYE

(Napangiwi)

“Heto na naman tayo sa 'I am Kaye Baltazar, 12 years old, my hobby is...' Nakakasawa na 'yun, 'di ba? Pero kailangan nating galingan para maging maganda ang impression sa atin ng mga bago nating kaklase.”

ELLA

“Kahit naman hindi tayo galingan, tayo na ang pinakamaingay na magkapitbahay. Sigurado ako, mapapansin agad tayo sa Section 3. Basta ha, 3 days from now, doon tayo sa may bandang gitna uupo. Huwag sa harap, baka palaging matawag sa recitation!”

KAYE

(Tumango bilang pagsang-ayon)

“Deal. 72 hours na lang, Ella. Magsisimula na ang kwento natin bilang high school students. Sana lang talaga... lahat ng makikilala natin sa Lunes, maging parte ng buhay natin hanggang dulo.”

(Naglakad sila pabalik sa kani-kanilang bahay, habang ang araw ay unti-unting lumulubog—hudyat na malapit na malapit na ang kanilang bagong simula.)

Sa pagtatapos ng usapan nina Kaye at Ella sa tapat ng tindahan, ramdam na ang bigat ng pananabik at kaba. Heto ang huling bahagi ng kanilang pag-uusap 3 araw bago ang pasukan.

Chapter 1.10: Ang Huling Pangako bago ang Lunes

(Patalikod na sila sa tindahan ni Aling Nena habang bitbit ang kanilang mga huling binili. Huminto sandali si Kaye sa tapat ng gate ng kanilang bahay at lumingon kay Ella.)

KAYE

"O paano, Ella? Ito na talaga 'yun. Sa susunod na tatlong araw, hindi na tayo naka-pambahay lang na naglalakad dito. Naka-uniform na tayo."

ELLA

(Napabuntong-hininga at ngumiti nang tipid)

"Oo nga. Nakaka-overwhelm isipin. Pero alam mo, Kaye, kahit anong mangyari sa loob ng Section 3—kahit magkaroon tayo ng mga bagong barkada o maging busy tayo—huwag nating kakalimutan na tayo ang original na magkakampi, ha?"

KAYE

(Tumango nang seryoso)

"Promise. 3 days from now, bagong mundo na ang papasukin natin. Uwi na tayo, kailangan na nating i-ready ang sarili natin. See you on Monday, Ella!"

ELLA

"See you on Monday, Kaye! Good luck sa atin!"

(Pumasok na ang dalawa sa kani-kanilang mga gate. Ang katahimikan ng kalsada ay tila nagpapahiwatig ng "calm before the storm"—ang huling katahimikan bago ang ingay, saya, at drama ng kanilang buhay sa Junior High School.)

Chapter 2: Ang Unang Lunes

Sumapit na ang pinakahihintay na Lunes. Ang sikat ng araw ay tila mas excited pa kaysa sa mga estudyante. Sa limang magkakaibang tahanan, nagsimula ang kani-kanilang kwento ng paghahanda.

Ang Alarm Clock ni Ella Ganco

Eksaktong alas-singko ng madaling araw, hindi pa man natatapos ang unang tunog ng alarm clock sa kanyang cellphone, mabilis pa sa alas-kwatro na bumangon si Ella.

“Ella! Gising na, baka maunahan ka sa banyo!” tawag ng kanyang ina mula sa kusina.

“Gising na po, Ma! Tapos na akong mag-ayos ng higaan!” masiglang sagot ni Ella.

Siya ang pinaka-organized sa lahat. Mabilis niyang kinuha ang kanyang tuwalya at dumeretso sa banyo. Pagkatapos maligo, maingat niyang isinuot ang kanyang bagong plantsadong uniporme. Walang kahit isang lukot. Tiningnan niya ang kanyang sarili sa salamin—ang puting blouse na may selyo ng school at ang kanyang pleated skirt.

“Section 3, handa na ako,” pabulong niyang sabi habang sinusuklay ang kanyang buhok nang maayos.

Ang Antuking si Jowel Dela Cruz

Kabaligtaran naman kay Ella, si Jowel ay parang nakadikit ang likod sa kama. Pang-limang tawag na ng kanyang tatay pero hilik pa rin ang isinasagot niya.

“Jowel! Unang araw ng high school, male-late ka! ‘Yung sapatos mo, hindi mo pa nalilinis!” sigaw ng kanyang tatay habang kinakatok ang pinto.

“Five minutes pa, Pa... sandali lang talaga...” ungol ni Jowel habang ibinabalot ang sarili sa kumot.

Pero nang maalala niya ang usapan nila nina Keneth at Hanna nung enrolment—ang pustahan sa palamig para sa male-late—bigla siyang napabalikwas. “Wait! Ang palamig!” Mabilis siyang tumalon palabas ng kama, muntik pang madapa sa kanyang mga tsinelas. Kahit medyo gulo-gulo pa ang buhok, nagmadali siyang kumuha ng tubig para maghilamos.

Ang Kabado pero Handa: Jona Panbina

Sa bahay naman nina Jona, tahimik ang lahat. Gising na siya bago pa man tumunog ang alarm. Nakaupo lang siya sa gilid ng kanyang kama, yakap-yakap ang kanyang bagong bag.

“Jona, anak, kain na. Huwag kang kabahan, kaya mo ‘yan,” malambing na sabi ng kanyang nanay habang inilalapag ang sinangag sa mesa.

“Opo, Nay. Iniisip ko lang po kung maaalala pa ako ni Hanna. Paano kung may iba na siyang kasama?” mahinang sagot ni Jona.

“Napakabait na bata nung si Hanna. Siguradong hinihintay ka nun. Sige na, bilisan mo na at baka mahaba ang pila sa jeep.” Sa kabila ng kaba, dahan-dahang inayos ni Jona ang kanyang gamit. Pinunasan niya ang kanyang sapatos hanggang sa kumintab ito.

Ang Maagang si Hanna Meres

Si Hanna naman ay parang nakainom ng limang tasa ng kape sa sobrang hyper. Habang nag-aalmusal, panay ang check niya sa group chat nila (kahit wala pang sumasagot).

“Hanna, maupo ka nga nang maayos. Hindi ka pa nakakaalis, parang pagod ka na sa likot mo,” biro ng kanyang kuya.

“Kuya naman! First day of Junior High! Kailangan perfect ang lahat. Gusto ko ako ang unang makarating sa tapat ng guard house!” sagot ni Hanna habang mabilis na isinusubo ang huling piraso ng tinapay.

Kinuha niya ang kanyang suklay at pulbo. Hindi pwedeng haggard sa unang pagkikita. Isinuot niya ang kanyang ID na may malaking ngiti sa picture. Para sa kanya, ang araw na ito ang simula ng kanyang "reigning years" sa school.

Ang Chill na si Jacobe Peralta

Sa isang tahimik na subdivision, si Jacobe ay kalmado lang na nagkakape habang nagbabasa ng isang lumang libro. Handa na ang lahat sa kanya—ang uniform ay nakasabit na sa pinto kagabi pa, at ang gamit ay maayos na nakasalansan.

“Jacobe, hindi ka ba nagmamadali? Baka ma-traffic ka,” tanong ng kanyang ate.

“Maaga pa, Ate. 7:30 pa ang flag ceremony. 6:15 pa lang,” sagot niya habang inaayos ang kanyang salamin.

Kahit mukhang chill, sa loob-loob ni Jacobe, iniisip niya kung magiging maingay ba uli sina Jowel at Keneth sa loob ng classroom. Napangiti siya nang maalala ang gulo nung enrolment. Kinuha niya ang kanyang relo, isinuot ito, at kinuha ang susi ng bahay. Handa na siyang harapin ang panibagong chapter, dala ang kanyang pagiging seryoso pero maaasahang kaibigan.

Narito ang pagpapatuloy ng eksena sa kani-kanilang mga bahay habang papalapit na ang oras ng pag-alis. Masisilip natin dito ang mga huling detalye ng kanilang paghahanda bago sila tuluyang lumabas ng pinto.

Chapter 2.1: Ang Huling Sampung Minuto

Sa Kusina nina Ella Ganco

Dahil mabilis na natapos si Ella sa pag-aayos, may oras pa siya para tulungan ang kanyang nanay na magbalot ng kanyang baon.

"Ma, damihan mo naman 'yung kanin. Baka mamaya may makilala akong gutom na kaklase, mahirap na ang walang maishare," biro ni Ella habang maingat na inilalagay ang egg roll sa kanyang lunchbox.

"O siya, sige. Siguraduhin mo lang na hindi ka madudumihan habang kumakain, puting-puti pa naman ang blouse mo," paalala ng kanyang ina.

Chineck uli ni Ella ang kanyang bag: limang notebook, isang intermediate pad, at ang kanyang pencil case na kumpleto sa gamit. Huling tingin sa salamin, inayos ang kanyang buhok na may clip na kulay puti, at humalik sa pisngi ng kanyang nanay. "Alis na po ako, Ma! Magkikita pa kami ni Kaye sa tapat!"

Ang Pakikipagsapalaran ni Jowel Dela Cruz

Habang si Ella ay relax na, si Jowel naman ay nasa gitna ng "emergency." Hindi niya mahanap ang kanyang isang pares ng medyas.

"Pa! Nasaan 'yung isang medyas ko? 'Yung may guhit na asul!" sigaw niya habang nakadungaw sa ilalim ng kama.

"Nasa sampayan pa, Jowel! Sabi ko sa'yo kagabi ihanda mo na, eh!" sagot ng kanyang tatay mula sa labas.

Nagmadaling tumakbo si Jowel sa likod ng bahay, kahit naka-boxers pa at naka-undershirt. Kinuha niya ang medyas na medyo mamasa-masa pa at agad na isinuot. "Tiis-tiis muna, basta hindi late!" dali-dali niyang isinuot ang kanyang polo at hindi na nag-abalang i-tuck in nang maayos dahil sa pagmamadali. Sinukbit ang bag na parang laging sasabak sa giyera at mabilis na lumabas ng pinto.

Ang Tahimik na Paghahanda ni Jona Panbina

Sa loob ng kanilang maliit na sala, maingat na isinusulat ni Jona ang kanyang pangalan sa bawat notebook gamit ang kanyang pinakamagandang sulat. Ayaw niyang maging magulo ang gamit niya sa unang araw.

"Jona, uminom ka muna ng gatas bago umalis. Baka mahilo ka sa flag ceremony, mainit pa naman ang araw ngayon," sabi ng kanyang lola.

Ininom ni Jona ang gatas at kinuha ang kanyang panyo. Tinupi niya ito nang maayos at inilagay sa bulsa ng kanyang palda. "Nay, La, alis na po ako. Sana po... sana po maging maayos ang lahat."

"Magiging maayos ang lahat, anak. Basta magdasal ka lang," sagot ng kanyang ina. Sa huling sandali, kinuha ni Jona ang maliit na papel na binigay ni Hanna nung enrolment—ang "Best Friends" agreement nila—at inilagay ito sa loob ng kanyang wallet bilang pampalakas ng loob.

Ang "Energy Boost" ni Hanna Meres

Si Hanna ay nasa tapat na ng kanilang gate, pero bumalik pa sa loob dahil nakalimutan niya ang kanyang pabango.

"Hanna, ang likot mo talaga! Kanina ka pa labas-pasok," sita ng kanyang tatay na nagbabasa ng dyaryo.

"Pa, kailangan mabango! First impression lasts, 'di ba?" sagot niya habang nag-i-spray nang mabilisan. Kinuha niya ang kanyang cellphone at nag-selfie muna sa tapat ng salamin.

Caption: "Grade 7 Life! Section 3, are you ready for Hanna?"

Pagkatapos i-post (kahit alam niyang walang signal sa school mamaya), huminga siya nang malalim. "This is it! Goodbye elementary, hello high school!" Lumabas na siya ng gate na parang may dalang sariling spotlight.

Ang Plano ni Jacobe Peralta

Si Jacobe ay tapos na sa lahat. Nakaupo siya sa kanilang porch habang hinihintay ang kanyang sundo. Pinagmamasdan niya ang kanyang sapatos na walang kahit isang dumi.

Binuksan niya ang kanyang notebook at binasa ang listahan ng mga subjects na nakuha niya nung enrolment. Math, Science, English... "Sana hindi masyadong mahirap ang Math dito," pabulong niyang sabi.

Nang pumarada ang sasakyan sa tapat ng bahay nila, tumayo na siya nang tuwid. Inayos niya ang pagkakasabit ng kanyang bag sa isang balikat—cool at kalmado. Alam niya sa sarili niya na kahit anong mangyari sa araw na ito, handa siyang protektahan o tulungan ang mga bago niyang kaibigan kung sakaling magkagulo.

Ay, oo nga! Muntik na nating makalimutan si Kaye. Habang ang lahat ay nagkakagulo sa kani-kanilang bahay, si Kaye pala ang pinaka-sentro ng eksena sa kanilang kapitbahayan dahil sa kanilang usapan ni Ella.

Narito ang nangyayari sa bahay ni Kaye Baltazar bago siya lumabas ng pinto:

Chapter 2.2: Ang Pagkataranta ni Kaye

Sa bahay nina Kaye Baltazar, hindi kasing-ayos ng kay Ella ang nangyayari. Si Kaye ay kasalukuyang nasa harap ng salamin, pilit na inaayos ang kanyang pulang ribbon (bow) na ayaw pumantay.

KAYE

"Ma! Bakit ba ayaw tumayo nitong ribbon? Mukha akong lantang gulay!" sigaw niya habang pilit na hinihila ang tela.

MAMA NI KAYE

"Hayaan mo na 'yan, Kaye. Maganda ka pa rin. Bilisan mo na, kanina pa kumakatok si Ella sa labas ng gate natin. Nakakahiya sa batang 'yun, napaka-aga laging gising."

Dahil sa taranta, mabilis na isinuot ni Kaye ang kanyang sapatos. Sa sobrang pagmamadali, muntik na siyang makalimot na mag-medyas!

KAYE

(Kinakausap ang sarili)

"Relax, Kaye. First day lang 'to. Section 3 lang 'yan. Hindi ka pwedeng magmukhang ewan sa harap nina Jowel at lalo na kay Hanna."

Kinuha niya ang kanyang bag at mabilis na tiningnan ang kanyang hitsura sa huling pagkakataon. Kahit medyo tagilid ang ribbon, ang kanyang mga mata ay puno ng excitement. Lumabas siya ng pinto at nakita si Ella na prenteng-prente na naghihintay sa tapat ng gate nila.

Ang Pagkikita ng Magkapitbahay

ELLA

(Itinaas ang kamay at tumingin sa relo)

"Late ka ng tatlong minuto, Kaye! Sabi ko sa'yo 6:00 AM sharp, 'di ba? Akala ko nakatulog ka na naman."

KAYE

(Hinihingal nang kaunti)

"Kasalanan 'to nitong ribbon ko! Ayaw makisama. Pero tignan mo oh," (sabay ikot), "bagay ba? Mukha na ba akong High School student?"

ELLA

(Natawa at inayos nang kaunti ang ribbon ni Kaye)

"Bagay na bagay. O tara na, baka maubusan tayo ng magandang pwesto sa flag ceremony. Sabi ni Hanna sa chat, papunta na raw siya."

KAYE

"Seryoso? Ang aga naman ni Hanna. Tara, takbo na tayo sa kanto, baka maiwan tayo ng jeep!"

Magkahawak-kamay na tumakbo ang dalawang magkapitbahay patungo sa sakayan. Ang kanilang mga tawanan ay pumapailanlang sa tahimik na kalsada, hudyat na ang "Original Neighbors" ay handa na para sa Section 3.

Narito ang pagpapatuloy. Ipakikilala na natin ang isa pang mahalagang karakter sa buhay nina Ella at Kaye—si George Pike. Sa iyong listahan, siya ang lalaking may salamin at mukhang mas nakatatanda o mas mature sa grupo.

Chapter 2.3: Ang "Kuya" ng Kapitbahayan

Habang nagmamadaling lumabas ng gate sina Ella at Kaye, isang pamilyar na boses ang pumigil sa kanila. Mula sa katabing bahay ni Ella, lumabas ang isang matangkad na lalaking maayos na maayos ang suot na uniporme, nakasalamin, at may dalang makapal na libro. Siya si George Pike.

Dahil matagal na silang magkakapitbahay, si George ang nagsisilbing "kuya" o boses ng katuwiran sa dalawa tuwing sila ay nagkakagulo.

GEORGE

(Kalmado ang boses habang isinasara ang kanilang gate)

"Ella, Kaye. Bakit parang sasabak kayo sa marathon? Maaga pa, baka pagdating niyo sa school, pagod na kayo agad."

ELLA

"George! Akala ko nauna ka na. First day kasi, alam mo naman si Kaye, nagka-ribbon emergency pa!"

KAYE

(Napakamot sa ulo)

"Grabe ka sa akin, Ella! Pero George, buti nakita ka namin. Sabay na tayo? Kinakabahan kasi kami, baka mamaya maligaw kami sa laki ng National High."

GEORGE

(Ngumiti nang bahagya at inayos ang kanyang salamin)

"Sige, sabay na tayo. Huwag kayong kabahan. Section 3 din ako, kaya magkakasama lang tayo sa iisang building. Basta siguraduhin niyo lang na dala niyo 'yung registration forms niyo, 'yun ang unang hahanapin."

ELLA

(Napahawak sa bag)

"Hala! Kaye, chineck mo ba 'yung sa'yo? George, buti pinaalala mo!"

KAYE

"Dala ko! Safe na safe sa loob ng folder. Tara na, baka mapuno 'yung jeep sa kanto."

Naglakad ang tatlo patungo sa sakayan. Si George ang nasa gitna, habang sina Ella at Kaye ay panay ang daldal sa magkabilang gilid niya. Si George ang nagsisilbing "anchor" ng dalawa—ang taga-paalala kung ano ang dapat gawin at ang taga-patahimik sa kanila kapag masyado na silang maingay sa kalsada.

Ang Pag-alis nina Hanna, Jona, Jowel, at Jacobe

Habang ang "Neighborhood Trio" (George, Ella, at Kaye) ay naglalakad, sa kani-kanilang mga barangay ay lumabas na rin ang iba pa:

Hanna: Lumabas ng gate na parang laging nasa fashion show, panay ang kaway sa mga kapitbahay.

Jona: Tahimik na naglalakad, mahigpit ang hawak sa strap ng bag habang naghihintay ng tricycle.

Jowel: Patakbong lumabas, bitbit ang isang tinapay sa bibig dahil hindi na nakapag-almusal nang maayos.

Jacobe: Maayos na sumakay sa sasakyan, seryosong nakatingin sa labas ng bintana habang iniisip ang mga bagong kaklase.

Chapter 2.4: Ang Jeepney Chronicles

Sa loob ng isang medyo siksikang jeep, magkakatabing nakaupo ang "Neighborhood Trio." Dahil alas-sais na ng umaga, marami na ring ibang estudyanteng naka-uniporme ang nakasakay.

ELLA

(Nakasabit ang isang kamay sa hawakan ng jeep habang ang isa ay paypay nang paypay)

“Grabe, George! Buti na lang pinilit namin si Kaye na bilisan. Tingnan mo oh, punuan na agad ang mga jeep. Kung nag-late tayo ng lima pang minuto, baka nakatayo na tayo sa estribo!”

KAYE

(Inaayos ang kanyang bag sa kandungan)

“Oo na, Ella, ako na ang late! Pero George, totoo ba ‘yung sabi-sabi na sa Section 3 daw, doon nilalagay ‘yung mga ‘active’ masyado? Baka ma-guidance tayo agad kung sumama tayo sa ingay ni Jowel.”

GEORGE

(Bahagyang tumawa habang maayos na nakaupo, hindi man lang bakas ang pawis)

“Huwag kayong maniwala sa lahat ng naririnig niyo. Ang Section 3 ay gaya lang din ng ibang section. Ang kaibahan lang, baka mas diverse ang mga tao rito. At tungkol kay Jowel... hangga’t alam niyo kung kailan dapat tumahimik, walang magiging problema.”

ELLA

“Sabagay. Pero si George kasi, parang pang-Section 1 ang aura. Bakit ka ba napunta sa 3? Matalino ka naman ah.”

GEORGE

(Tumingin sa labas ng bintana habang dumadaan ang jeep sa tapat ng palengke)

“Minsan, hindi lang naman grades ang basehan. Baka may dahilan kung bakit tayo nandoon. Malay niyo, tayo pala ang kailangang mag-balanse sa ingay ng iba.”

Ang Sabay-sabay na Pag-alis

Habang bumibyahe ang tatlo, sa ibang bahagi ng bayan:

Hanna: Kasalukuyang nasa loob ng isang tricycle, panay ang tingin sa salamin para tingnan kung maayos pa ang kanyang lip tint.

Jona: Tahimik na nakaupo sa dulo ng jeep, nakatingin sa kanyang sapatos at paulit-ulit na binibigkas ang kanyang "introduce yourself" sa isip.

Jowel at Jacobe: Nagkataong nagkita sa kanto! Si Jowel ay pawis na pawis habang hinahabol ang jeep ni Jacobe.

“Jacobe! Para! Pasakayin niyo ako!” sigaw ni Jowel habang bitbit ang kanyang bag na bukas pa ang zipper.

Ang Pagdating sa Gate

Tumigil ang jeep nina George, Ella, at Kaye sa tapat ng malaking gate ng San Jose National High School. Pagbaba nila, bumungad ang dagat ng mga estudyanteng naka-puti.

ELLA

“Heto na ‘to. George, Kaye... welcome to High School.”

Eksakto namang pagbaba nila, nakita nila si Hanna na kabababa lang din ng tricycle sa tapat ng gate.

HANNA

(Sumisigaw habang kumakaway)

“ELLA! KAYE! DITO!”

Napatigil ang ilang estudyante sa lakas ng boses ni Hanna. Si George naman ay napailing na lang nang may kasamang ngiti. "Sabi ko sa inyo, magsisimula na ang ingay," pabulong niyang sabi.

Chapter 2.5: Ang Pagdating sa Pintuan ng Paaralan

Habang bumababa sina George, Ella, at Kaye sa jeep, saktong paghinto naman ng tricycle ni Hanna. Ang apat ay nagtagpo sa mismong tapat ng malaking asul na gate ng San Jose National High School.

HANNA

(Humahangos na lumapit, hindi alintana ang tingin ng ibang estudyante)

“Hoy! Akala ko ako na ang pinaka-late sa ating magkakakilala! Ella! Kaye! Buti na lang nakita ko kayo agad!”

ELLA

(Natawa habang inaayos ang strap ng bag niya)

“Grabe ka, Hanna! Rinig ka hanggang kabilang kanto. O, si George nga pala, kapitbahay namin. George, si Hanna—ang ‘energetic’ naming kaklase.”

GEORGE

(Tumango nang magalang kay Hanna)

“Hi, Hanna. Mukhang ready ka na ngang pumasok.”

HANNA

(Sandaling napatigil at napatitig kay George)

“Ah... hello! Oo, ready’ng-ready na! May dala pa nga akong extra pulbo at suklay kung sakaling kailanganin niyo. George, ‘di ba? Buti na lang kasama niyo siya, Ella. Mukhang may bodyguard na tayo agad sa Section 3.”

KAYE

(Tiningnan ang paligid na puno ng mga estudyante)

“Guys, mamaya na ang daldalan. Pasok na tayo? Tingnan niyo oh, nagsisimula nang maglakad ang mga tao papuntang covered court. Baka maiwanan tayo sa flag ceremony.”

Nagkatinginan ang apat. Ang ingay ni Hanna, ang pagiging organisado ni Ella, ang kaba ni Kaye, at ang pagiging kalmado ni George ay nagsama-sama sa isang grupo. Sabay-sabay silang humakbang papasok sa loob ng gate.

HANNA

“Wait! Isang group picture muna bago tayo pumasok sa room! Remembrance!”

GEORGE

“Hanna, sa loob na lang. Haharang tayo sa gate.”

HANNA

(Napakamot sa ulo)

“Sabi ko nga. Sige, tara na! Section 3, here we come!”

Dito na nagtapos ang kanilang mahabang usapan sa kalsada at sa bahay. Sa pagpasok nila sa gate, hindi na lang sila basta magkakapitbahay o magkakilala sa enrolment—opisyal na silang magkakaklase na haharap sa hirap at saya ng Grade 7.

Chapter 2.6: Ang Unang Tunog ng Bell

Ang tawanan nina Hanna, Ella, Kaye, at George ay biglang napatigil nang umalingawngaw ang isang mahaba at malakas na tunog sa buong campus.

"RRRRRRIIIIIIINNNNNGGGGGG!!!!!"

Ang matinis na tunog ng bell ay tila isang hudyat ng giyera para sa mga estudyante. Ang kaninang dahan-dahang paglalakad ng lahat ay biglang naging mabilis na pagmamadali. Ang mga estudyante sa corridor ay nagsimulang tumakbo patungo sa kani-kanilang mga linya.

ELLA

(Nanlaki ang mata)

“Hala! Bell na! Ibig sabihin magsisimula na ang flag ceremony!”

KAYE

(Napahawak sa braso ni Ella)

“Tara na! Baka masarado 'yung gate ng covered court, mahirap na ma-late sa unang araw!”

Dahil sa biglaang pagmamadali ng lahat, wala nang oras para magtinginan pa sa paligid. Ang apat ay sumabay sa agos ng libo-libong estudyanteng naka-uniporme. Nawala na sa isip nila ang maghanap o mag-antay pa ng ibang kakilala. Ang tanging mahalaga sa sandaling iyon ay marating ang linya ng Grade 7 - Section 3.

Ang Sitwasyon ng Iba Pa

Habang tumutunog ang bell, ang iba pang karakter ay kanya-kanya ring diskarte:

Jona: Kasalukuyang bumababa ng jeep, lalong bumilis ang tibok ng puso niya. Halos takbuhin na niya ang distansya mula sa kanto hanggang sa gate.

Jowel at Jacobe: Magkasama na sila sa tapat ng guard house. Pagkarinig ng bell, biglang hinila ni Jowel ang bag ni Jacobe. "Jacobe, takbo! Ayaw kong mag-squat sa harap ng court!"

Keneth: Sa hindi kalayuan, isang lalakeng humahangos at basang-basa ng pawis ang pilit na sumisingit sa mga tao. Si Keneth na pala 'yun, pero sa sobrang gulo ng paligid, walang nakapansin sa kanya.

Ang Pagtitipon sa Covered Court

Sa gitna ng siksikan, narating nina Hanna, Ella, Kaye, at George ang pwesto ng kanilang section. Doon nila nakita ang isang karatula na nakasulat: "GRADE 7 - SECTION 3".

HANNA

(Hinihingal pero nakangiti pa rin)

“Dito tayo! Bilisan niyo, pumila na tayo nang maayos!”

Tumayo sila sa linya. Sa paligid nila, maraming mga mukha ang hindi pa nila kilala—mga bagong estudyanteng magiging bahagi ng kanilang kwento. Ang bawat isa ay nakatingin sa harap, nag-aantay sa pagsisimula ng pambansang awit.

Walang naghanap, walang nag-antay. Sa tunog ng bell, lahat sila ay naging parte na ng iisang malaking makinarya ng eskwelahan. Ngunit sa gitna ng katahimikang namayani nang magsimula ang kanta, ramdam ng bawat isa na ang araw na ito ay simula pa lamang ng mas malalim na pagkakaibigan.

Chapter 2.7: Ang Pagpasok sa Section 3

Pagkatapos ng mainit at mahabang flag ceremony, nagsimula nang maglakad ang bawat section patungo sa kani-kanilang mga gusali. Ang koridor ng Grade 7 building ay punung-puno ng tunog ng mga sapatos at bulungan ng mga estudyante.

Ang Karera sa Upuan

Unang nakarating sina Hanna, Ella, Kaye, at George sa tapat ng pintuan ng Section 3. Dahil wala pa ang guro, parang mga rebultong nabuhay ang mga estudyante at nagmadaling pumasok para makuha ang "best spots."

HANNA

(Mabilis na itinuro ang bandang gitna)

“Dito tayo! Ella, Kaye, tabi-tabi tayo rito! George, dito ka sa likod namin para ikaw ang taga-check kung may dumi ang likod ng uniform namin!”

ELLA

(Hinihingal pero mabilis na inilapag ang bag sa upuan)

“Sa wakas, nakaupo rin! Akala ko hihimatayin na ako sa init doon sa court kanina.”

KAYE

(Inaayos ang kanyang upuan)

“Grabe, tingnan niyo 'yung ibang classmates natin. Parang lahat sila may kanya-kanya na ring grupo. Buti na lang sabay-sabay tayong pumasok.”

Ang Pagdating ng "Late Group"

Ilang minuto lang ang lumipas, pumasok na rin sina Jowel at Jacobe na pawis na pawis. Kasunod nila si Jona na halatang kinakabahan pa rin habang yakap ang kanyang bag. Sa huli, pumasok ang isang lalakeng halos maubusan ng hininga—si Keneth.

JOWEL

(Malakas ang boses pagkapasok sa pinto)

“Section 3! We are here! Akala ko sa guidance office na ang diretso ko dahil sa bell na 'yan!”

KENETH

(Napahawak sa tuhod habang humihinga nang malalim)

“Jowel... huwag ka ngang... sumigaw. Muntik na akong maiwan ng jeep dahil sa'yo!”

Nakita ni Hanna ang tatlo at agad silang kinawayan.

HANNA

“Hoy! Dito! May bakante pa rito sa tabi nina Jacobe!”

Naupo sina Jowel at Keneth sa likurang bahagi nina Ella, habang si Jona naman ay mabilis na tumabi kay Hanna. Si Jacobe naman ay tahimik na naupo sa gilid, inilabas ang kanyang notebook at tila pinapakiramdaman ang buong paligid.

Ang Katahimikan bago ang Bagyo

Nang makaupo na ang walong (8) magkakaibigan, pansamantalang tumahimik ang kanilang grupo. Pinagmamasdan nila ang iba pang mga kaklase na hindi pa nila kilala. Ang classroom ay puno ng iba't ibang enerhiya: may mga nagtatawanan na sa harap, may mga tahimik lang sa gilid, at may mga panay ang tingin sa pinto kung darating na ba ang teacher.

GEORGE

(Lumingon sa mga kaibigan niya)

“O, kumpleto na tayo rito sa pwestong 'to. Huwag na kayong masyadong maingay, baka ang unang impression sa atin ng adviser natin ay 'yung section na pinakamagulo.”

JOWEL

(Nag-zip mouth gesture)

“Copy, Boss George! Chill lang kami rito.”

JONA

(Pabulong kay Hanna)

“Hanna, buti na lang nakita ko kayo agad. Akala ko mag-isa na ako rito sa loob.”

HANNA

“Sabi ko sa'yo, 'di ba? Walang iwanan.”

Sa loob ng silid na iyon, kahit marami pang ibang estudyante sa paligid, ang walong magkakaibigan ay parang may sariling mundo. Naghihintay sila sa susunod na mangyayari, hindi alam na ilang saglit na lang ay papasok na ang mga bagong mukha na bubuo sa kanilang barkada.

Sa gitna ng tawanan nina Jowel at ang pagpapakalma ni George, biglang nagbago ang ihip ng hangin sa loob ng silid. Ang ingay na parang palengke ay unti-unting napalitan ng mga bulungan hanggang sa maging ganap na katahimikan.

Narito ang pagpapatuloy ng kuwento para sa Chapter 2.8.

Chapter 2.8: Ang Unang Hakbang sa Pintuan

Ang katahimikang bumalot sa Section 3 ay hindi dahil sa takot, kundi dahil sa kuryosidad. Ang lahat ng mata ay nakatitig sa pintuan, tila hinihintay ang pagpapakita ng taong magpapatakbo ng kanilang buhay sa loob ng isang taon.

Ang Huling Bulungan

Sa gitna ng katahimikan, hindi pa rin mapigilan ni Jowel ang magkomento nang pabulong, sapat lang para marinig ng mga kaibigan niya.

JOWEL

(Pabulong pero mabilis ang pananalita)

“Uy, pustahan tayo. Mukhang strikto ang adviser natin. Tingnan niyo ’yung katahimikan, pati ’yung mga nagtitilian sa harap kanina, naging santo bigla.”

KENETH

(Inaayos ang nagulong buhok)

“Sana lang ay hindi mahilig mag-surprise quiz sa unang araw. Ni wala pa nga akong dalang matinong ballpen, hiniram ko lang ’to kay Jacobe.”

JACOBE

(Hindi tumitingin kay Keneth habang nagsusulat sa notebook)

“Isoli mo ’yan mamaya. At huwag kang malikot, nararamdaman ko na ang yabag sa labas.”

Napalingon si Hanna kay Jona na hanggang ngayon ay mahigpit pa rin ang hawak sa strap ng kanyang bag. Hinawakan ni Hanna ang kamay ng kaibigan para pakalmahin ito.

HANNA

“Relax lang, Jona. Ngumiti ka naman nang konti. Mukha kang sasabak sa giyera, eh.”

JONA

(Pilit na ngumingiti)

“Kinakabahan lang talaga ako, Hanna. Paano kung... paano kung pag-report-in agad tayo sa harap?”

ELLA

(Lumingon sa likod)

“Sus, kayang-kaya mo ’yan! Isipin mo na lang kami lang ang tao rito. Tsaka andito naman si George, siya ang ‘human shield’ natin sa recitation.”

GEORGE

(Natawa nang bahagya)

“Salamat ha, Ella. Ginawa mo pa akong panangga. Pero seryoso, guys, ayusin niyo ang upo niyo. Papasok na siya.”

Ang Pagdating ng Adviser

Isang seryosong tunog ng sapatos ang narinig mula sa koridor—tak, tak, tak. Bawat hakbang ay tila nagpapatibok ng mabilis sa puso ng mga estudyante. Isang matangkad na babae na may suot na salamin at may hawak na makapal na class record ang huminto sa tapat ng pintuan.

Lahat ay napatuwid ng upo. Ang mga estudyanteng kanina ay nakasandal sa pader ay mabilis na humanay sa kanilang mga upuan.

Pumasok ang guro at dahan-dahang inilapag ang kanyang mga gamit sa lamesa. Inilibot niya ang kanyang paningin sa buong silid, tinitingnan ang bawat mukha ng mga bata hanggang sa huminto ang kanyang tingin sa grupo nina Hanna at Jowel.

ADVISER

(Kalmado ang boses pero may awtoridad)

“Magandang umaga, Section 3. Ako si Ms. Reyes, at ako ang inyong magiging adviser sa buong taon ng Grade 7.”

Tumayo ang lahat para bumati, ngunit sa kabila ng pormalidad, alam ng magkakaibigan na ito na ang simula ng kanilang tunay na paglalakbay.

Narito ang pagpapatuloy ng eksena para sa Chapter 2.9. Dito ay magsisimula na ang "unang takot" ng bawat estudyante: ang pagpapakilala sa harap ng klase.

Chapter 2.9: Ang Kinatatakutang "Introduce Yourself"

Matapos ang pormal na pagbati, inilabas ni Ms. Reyes ang kanyang class record at isang chalk. Sumulat siya sa blackboard ng malalaking titik: "KILALANIN ANG IYONG KATABI."

MRS. REYES

“Magandang umaga muli, Section 3.”

STUDENTS

(Sabay-sabay na tumayo)

“Magandang umaga po, Ma’am!”

Nang makaupo ang lahat, may kakaibang ngiti si Ms. Reyes na tila lalong nagpakaba sa mga estudyante, lalo na kay Jona.

MRS. REYES

“Bago tayo magsimula sa ating mga rules at regulations, gusto ko muna kayong makilala. Pero hindi lang basta pangalan. Gusto kong sabihin niyo ang inyong pangalan, saan kayo nag-elementarya, at ang dahilan kung bakit kayo nararapat na mapabilang sa Section 3.”

Biglang nagkaroon ng mahinang bulungan. Maraming napakamot sa ulo.

Ang Unang Sabak

JOWEL

(Pabulong kay Keneth)

“Patay na. Bakit may ‘bakit nararapat’ pa? Hindi ba pwedeng dahil dito lang ako na-assign?”

KENETH

(Nanginginig ang boses)

“Huwag kang maingay, baka tayo ang maunang tawagin!”

Ngunit huli na ang lahat. Tumingin si Ms. Reyes sa bandang likuran kung nasaan ang kanilang grupo.

MRS. REYES

“Magsimula tayo sa likod. You, the boy with the loud whisper. Stand up.”

Itinuro ni Ms. Reyes si Jowel. Nanlaki ang mata ni Jowel habang tinuturo ang sarili. Tinulak siya ni George para mapatayo.

JOWEL

(Tumayo at nag-ayos ng polo)

“Ah... Good morning po. Ako po si Jowel Manalo. Galing po ako sa Central Elementary School. Bakit ako nararapat sa Section 3? Kasi po... kasi po ako ang magbibigay ng saya sa section na ’to para hindi tayo lahat mukhang stress!”

Nagtawanan ang buong klase. Kahit si Ms. Reyes ay napangiti nang bahagya.

Ang Pagkakaiba-iba ng Barkada

Sumunod na tumayo si Keneth.

“Keneth Garcia po. Galing din sa Central. Nararapat po ako rito kasi... sisikapin ko pong hindi na ma-late sa susunod.”

Muling nagtawanan ang klase dahil halata pa rin ang bakas ng pawis sa kanyang noo. Sumunod naman si Jacobe.

JACOBE

(Seryoso at diretso ang tingin)

“Jacobe Rivera. Galing sa West District. Nararapat ako rito dahil seryoso ako sa pag-aaral at handa akong tumulong sa mga kaklase ko... kung kailangan talaga.”

GEORGE

(Tumayo nang may kumpiyansa)

“George David po. Nararapat po ako rito dahil naniniwala ako na ang Section 3 ay hindi lang tungkol sa talino, kundi sa pagkakaisa.”

Napahanga ang mga kaklase sa sagot ni George. Pagkatapos ng mga lalaki, ay lumipat na ang tingin ni Ms. Reyes sa mga babae.

Ang Kaba ni Jona

Nagsimula nang manginig ang tuhod ni Jona habang papalapit na ang turn niya. Si Ella at Kaye ay mabilis na nakapagpakilala nang maayos at masayahin, habang si Hanna naman ay buong tapang na nagsalita tungkol sa pagiging "loyal friend."

Nang si Jona na ang tatayo, napansin ng lahat na tila nawalan siya ng boses.

MRS. REYES

“And you, iha? Don’t be shy. We are all friends here.”

Hinawakan ni Hanna ang laylayan ng palda ni Jona at binulungan ito: “Kaya mo ’yan, Jona. Isipin mo kami lang ang kausap mo.”

Huminga nang malalim si Jona at dahan-dahang tumayo.

Pasensya na, tama ka! Nailaktaw natin ang bahagi ni Hanna. Balikan natin ang tagpo sa Chapter 2.10 kung saan si Hanna naman ang tatayo pagkatapos ni Jona.

Chapter 2.10: Ang Lakas ng Loob ni Hanna

Matapos ang masigabong palakpakan para kay Jona, bahagyang lumingon si Ms. Reyes sa katabi nito. Dahil magkatabi sina Jona at Hanna, alam na ng lahat na ang susunod na magsasalita ay ang babaeng kanina pa nagbibigay ng lakas ng loob sa kanyang mga kaibigan.

MRS. REYES

“And how about you, iha? The one who was cheering for her. It’s your turn.”

Tumayo si Hanna nang may kumpiyansa. Hindi tulad ni Jona, hindi nanginginig ang kanyang boses at diretso ang kanyang tingin sa mga kaklase.

HANNA

“Magandang umaga po sa inyong lahat. Ako po si Hanna Mae Castro, galing din po sa Central Elementary School. Nararapat po ako sa Section 3 dahil hindi lang po ako dito para mag-aral, kundi para maging ‘ate’ o sandigan ng mga kaibigan ko.”

Tumingin siya sa kanyang grupo at ngumiti nang malawak.

HANNA

(Pagpapatuloy)

“Naniniwala po ako na ang isang section ay nagiging matagumpay kapag walang naiiiwan. Kaya asahan niyo po, Ma’am, na gagawin ko ang lahat para maging buhay at masaya ang klase natin, at sisiguraduhin kong sabay-sabay tayong aangat sa Section 3.”

Napahanga si Ms. Reyes sa katatagan ni Hanna. Maging ang mga kaklase nilang hindi pa nila kakilala ay tumango bilang pagsang-ayon.

JOWEL

(Pabulong kay George)

“Iba talaga si Hanna, parang tatakbong President ng bansa!”

GEORGE

(Tumango)

“Natural leader. Bagay sa kanya.”

Ang Pagpapatuloy ng Klase

Nang makaupo si Hanna, hinawakan niya ang kamay ni Jona sa ilalim ng mesa at nag-apir sila nang palihim. Pakiramdam nila ay nalampasan na nila ang pinakamahirap na pagsubok sa unang araw.

MRS. REYES

“Very good, Hanna. I like that attitude. Leadership and friendship are very important here. Ngayong tapos na ang ating pagpapakilala, kunin niyo na ang inyong mga notebook at isulat ang mga sumusunod na requirements.”

Mabilis na naglabas ng gamit ang magkakaibigan. Si Jacobe ay nakahanda na agad ang ballpen, habang si Keneth naman ay pilit na binubuksan ang takip ng kanyang hiniram na bolpen mula kay Jacobe.

ELLA

(Pabulong kay Kaye)

“Hanna is the best, 'no? Parang nawala lahat ng kaba natin nung nagsalita siya.”

KAYE

“Kaya nga. At least ngayon, alam na ng buong klase na solid tayo rito.”

Chapter 2.11: Ang Unang Talakayan

Matapos ang maingay at masayang pagpapakilala, biglang kumatok si Mrs. Reyes sa blackboard gamit ang kanyang hawak na kahoy na ruler. Ang tunog na iyon ay nagsilbing hudyat na tapos na ang oras ng laro at simula na ng seryosong trabaho.

MRS. REYES

"Ngayong kilala niyo na ang isa't isa, dumako na tayo sa tunay na dahilan kung bakit kayo narito. Sa Araling Panlipunan 7, tatalakayin natin ang tungkol sa Asya. Pero bago ang lahat, may tanong ako: Sa tingin niyo, bakit mahalagang pag-aralan ang ating kontinente?"

Natahimik ang klase. Marami ang nag-iwas ng tingin, tila takot na matawag. Si Jowel ay biglang nagkunwaring may hinahanap sa loob ng kanyang bag para hindi mapansin, habang si Jona naman ay dahan-dahang nagtago sa likod ni Hanna.

Ang Unang Recitation

Inilibot ni Mrs. Reyes ang kanyang paningin at huminto ito kay George.

MRS. REYES

"Yes, Mr. David? Mukhang malalim ang iniisip mo."

Dahan-dahang tumayo si George, inaayos ang kanyang salamin sa mata.

GEORGE

"Para sa akin po, Ma'am, mahalagang pag-aralan ang Asya dahil ito ang ating tahanan. Hindi natin lubos na mauunawaan ang ating sariling kultura kung hindi natin alam ang kasaysayan at pinagmulan ng mga bansa sa paligid natin."

MRS. REYES

"Mahusay! Isang malalim na pananaw. Eh ikaw, Jacobe? May maidadagdag ka ba?"

Nagulat si Jacobe dahil tahimik lang siyang nagsusulat, pero hindi siya nabahala. Tumayo siya nang diretso.

JACOBE

"Bukod po sa kultura, mahalaga rin pong malaman ang heograpiya o ang pisikal na katangian ng Asya. Dito po kasi nakasalalay kung paano namumuhay ang mga tao at kung paano umuunlad ang ekonomiya ng bawat bansa."

Napangiti si Mrs. Reyes. "Eksakto. Heograpiya ang ating unang paksa."

Ang "Pabulong" na Suporta

Habang nagsasalita ang guro tungkol sa mga bundok at dagat sa Asya, hindi mapigilan nina Ella at Kaye na humanga sa kanilang mga kaibigan.

ELLA

(Pabulong kay Hanna)

"Hanna, tignan mo sina George at Jacobe. Parang mga professor na kung magsalita, 'no?"

HANNA

(Nakangiti)

"Sabi ko sa inyo, swerte tayo na kasama natin sila. At least, hindi tayo kakabahan pagdating sa mga mahihirap na recitation."

Samantala, si Keneth ay seryosong kumokopya ng mga nakasulat sa board, habang si Jowel naman ay pasimpleng nagsusulat ng kung ano-ano sa likod ng kanyang notebook.

MRS. REYES

"Mr. Manalo! Ano ang sinusulat mo riyan?"

Biglang napatuwid si Jowel. "Ah, Ma'am! Sinusulat ko po 'yung mga sinabi nina George at Jacobe. Sobrang inspiring po kasi!"

Nagtawanan ang buong klase dahil alam nilang palusot lang iyon ni Jowel, pero dahil maganda ang mood ni Mrs. Reyes, hinayaan na lang niya ito.

Ang Hamon ng Unang Gawain

MRS. REYES

"Para sa inyong unang gawain, kumuha ng isang buong papel. Sa loob ng sampung minuto, gumuhit ng isang simbolo na sa tingin niyo ay nagpapakita ng katangian ng mga Asyano. Ipaliwanag ito sa ibaba."

Nagkatinginan ang walong magkakaibigan. Ito ang unang pagkakataon na susubukin ang kanilang pagkamalikhain sa loob ng Section 3.

JONA

(Kay Hanna)

"Hanna, ano'ng iguguhit mo? Pwede bang palay?"

HANNA

"Maganda 'yan, Jona! Simbolo ng kasipagan. Ako naman, siguro ay isang matatag na kawayan."

Nagpatuloy ang diskusyon at ang bawat isa ay nagsimulang gumuhit, habang si Mrs. Reyes ay naglalakad sa pagitan ng mga hanay ng upuan, pinagmamasdan ang bagong batch ng Section 3.

Chapter 2.12: Ang Karera ng Oras at ang Unang Bell

Habang abala ang lahat sa pagguhit, ang tanging maririnig sa loob ng Section 3 ay ang pagkiskis ng lapis sa papel at ang mahinang pagpito ni Jowel habang nag-iisip ng kanyang "masterpiece."

KENETH

(Sumisilip sa papel ni Jowel)

“Hoy, Jowel, bakit bundok ’yan? Ang sabi ni Ma’am, simbolo ng katangian ng Asyano.”

JOWEL

(Naka-kunot ang noo sa konsentrasyon)

“Bundok ito, Keneth! Simbolo ito ng ‘Mountain of Patience’ ko sa’yo. Tsaka diba, ang Mount Everest ay nasa Asya? Ibig sabihin, matatag ang mga Asyano gaya ng bundok.”

KENETH

(Napailing)

“Dami mong alam. Ako, araw ang iginuhit ko. Simbolo ng pag-asa.”

Samantala, tahimik at mabilis na natapos nina George at Jacobe ang kanilang gawa. Si Hanna naman ay tinutulungan si Jona na ayusin ang hugis ng kanyang iginuhit na palay dahil nanginginig pa rin ang kamay nito sa kaba.

Ang Pag-check ni Mrs. Reyes

Naglakad si Mrs. Reyes sa pagitan ng mga hanay. Tumigil siya sa tapat nina Ella at Kaye.

MRS. REYES

“Maganda ang iyong gawa, Ella. Isang matibay na tulay? Bakit ’yan ang napili mo?”

ELLA

(Tumayo nang maayos)

“Opo, Ma’am. Kasi po ang mga Asyano ay kilala sa pagiging konektado sa pamilya at sa kapwa. Kami po ang nagdudugtong sa tradisyon at sa modernong panahon.”

MRS. REYES

“Very insightful. How about you, Kaye?”

KAYE

“Isang lotus flower naman po ang sa akin, Ma’am. Kahit po sa putikan lumalaki, nananatili itong malinis at maganda—parang tayong mga Asyano, kahit anong hirap, bumabangon tayo.”

Napahanga ang guro sa lalim ng mga sagot ng magkakaibigan. Ngunit bago pa siya makalipat sa kabilang hilera, biglang tumunog ang isang napakalakas at mahabang tunog mula sa speaker sa labas ng gusali.

RRRRRIIIIIIINNNNNNGGGGGGG!

Ang Reaksyon ng Section 3

Tila isang magic word ang tunog ng bell. Ang mga estudyanteng kanina ay halos hindi humihinga sa seryosong diskusyon ay biglang nabuhayan.

JOWEL

(Mabilis na itinabi ang lapis at papel)

“YES! Ang tunog ng kaligtasan! Ma’am, bell na po! Ibig sabihin, time na po para sa physical nutrition—kailangan na po naming kumain!”

Nagtawanan ang buong klase, kasama na si Mrs. Reyes na napailing na lang habang itinatago ang kanyang class record.

MRS. REYES

“Okay, Section 3. Pass your papers forward, whether finished or not. We will continue our discussion tomorrow. You may take your recess. Class dismissed.”

Agad na nagtayuan ang magkakaibigan. Si Jacobe ang unang nakatayo para kolektahin ang mga papel sa kanilang hilera habang si George naman ang nag-ayos ng mga upuang nagulo.

HANNA

“Guys, bilis! Canteen na tayo. Balita ko, mabilis maubos ’yung sikat na cheesy bread doon!”

JONA

(Nakahinga na nang maluwag)

“Buti na lang natapos ko ’yung drawing ko. Tara, nagugutom na rin ako.”

ELLA

“Kaye, tara na! George, Jacobe, Keneth, bilisan niyo! Jowel, huwag ka nang tumingin sa salamin, tara na!”

Lalabas na ang walong magkakaibigan sa pintuan ng Section 3, sabik na maranasan ang kanilang unang recess bilang mga High School students.

Narito ang pagpapatuloy ng kuwento sa Chapter 2.13, kung saan payapa at masaya ang naging unang recess ng magkakaibigan.

Chapter 2.13: Ang Unang Salu-salo sa Canteen

Sa gitna ng siksikan sa koridor, nanatiling magkakasama ang walo. Hindi sila nagtakbuhan, sa halip ay naglakad sila nang maayos habang nagkukuwentuhan tungkol sa nangyari sa loob ng klase. Ang sikat ng araw sa labas ng gusali ay tamang-tama lang, at ang hangin ay sariwa pa.

Ang Diskarte sa Canteen

Nang makarating sila sa canteen, hindi ito kasing-gulo ng inakala nila. Maayos ang pila at may sistema ang mga tindera.

HANNA

“Guys, ganito para mabilis: kami nina Ella at Kaye ang pipila para sa pagkain. Kayo namang mga lalaki, humanap na kayo ng mahabang mesa na kasya tayong walo. Jona, sumama ka na sa kanila para may bantay silang table.”

JOWEL

(Sumaludo)

“Copy, Captain Hanna! Kami na ang bahala sa teritoryo.”

Mabilis na nakahanap sina George at Jacobe ng isang bakanteng mesa sa ilalim ng isang malaking puno ng narra sa gilid ng canteen. Presko rito at malayo sa ingay ng ibang estudyante. Pagkalipas ng ilang minuto, dumating na ang mga babae dala ang mga pagkain: cheesy bread, pancit, at malamig na juice.

Ang Masayang Usapan

Habang kumakain, tila nawala ang lahat ng pagod nila mula sa flag ceremony at ang kaba sa "Introduce Yourself."

JONA

(Habang kumakain ng cheesy bread)

“Salamat talaga, guys. Akala ko kanina hihimatayin ako sa harap ni Mrs. Reyes, pero nung nakita ko kayong nakangiti, gumaan ang loob ko.”

KAYE

“Wala ’yun, Jona. Basta tandaan mo, Section 3 tayo. Ibig sabihin, hindi lang tayo matatalino, dapat solid din tayo.”

JACOBE

(Seryoso pero may kasamang ngiti)

“Napansin niyo ba ’yung ibang kaklase natin? Parang tinitingnan din nila tayo kanina. Siguro nagtataka sila kung bakit ang bilis nating maging close.”

GEORGE

“Hayaan niyo lang sila. Mas mabuti ngang makita nila na may pagkakaisa ang grupo natin. Para na rin hindi tayo mabully o mapag-initan ng iba.”

Ang Pagbabahagi ni Keneth at Jowel

Biglang tumayo si Keneth at kinuha ang kanyang juice, tila magbibigay ng isang toast.

KENETH

“Gusto ko lang mag-sorry ulit kina Jowel at Jacobe kasi muntik na tayong ma-late kanina dahil sa akin. At salamat din kasi hiniram niyo ako ng ballpen.”

JOWEL

(Tinapik ang balikat ni Keneth)

“Sus, maliit na bagay! Pero bukas, Keneth, gigisingin na kita gamit ang megaphone para siguradong on-time tayo. At guys, aminin niyo, ang galing ng drawing ko ng bundok kanina, ’di ba?”

Nagtawanan ang lahat sa hirit ni Jowel. Kahit si Jacobe na madalang tumawa ay hindi napigilan ang mapangiti sa kakulitan ng kaibigan.

HANNA

“O, ubusin niyo na ’yan. May sampung minuto pa tayo bago ang susunod na subject. Masaya ako na kahit Section 3 tayo at mukhang seryoso ang mga subjects, ganito pa rin tayo—walang nagbabago.”

Ang Kapayapaan sa Ilalim ng Narra

Habang pinapanood nila ang ibang mga Grade 7 na nagtatakbuhan at nagkakagulo, ang walong magkakaibigan ay nanatiling payapa sa kanilang pwesto. Ramdam nila ang proteksyon ng bawat isa. Walang gulo, walang away, kundi simpleng tawanan lang at pagpaplano para sa susunod na klase.

Sa bawat subo ng pagkain at bawat kuwento, mas lalong tumitibay ang pundasyon ng kanilang pagkakaibigan. Ang Section 3 ay hindi na lang basta pangalan ng kanilang silid-aralan—ito na ang kanilang bagong tahanan.

Chapter 2.14: Ang Bagong Mukha sa Grupo

Habang masayang nagkukuwentuhan ang barkada sa ilalim ng puno ng narra, isang babaeng may maamong mukha at tila mahiyain ang dahan-dahang lumapit sa kanilang mesa. May hawak siyang biscuit at nakasukbit ang kanyang bag, tila kanina pa naghahanap ng mapupwestuhan.

Huminto siya sa tapat ni Hanna at dahan-dahang nagsalita.

THEA

(Mahina ang boses at medyo nahihiya)

“Uhm... hello. Ako nga pala si Thea Valdez, kaklase niyo rin sa Section 3. Pwede bang... makipagkaibigan?”

Saglit na natigil sa pagtawa ang grupo, hindi dahil sa ayaw nila, kundi dahil nagulat sila sa biglaang paglapit ng isang bagong mukha. Ngunit bago pa man maging awkward ang katahimikan, si Hanna na ang unang tumugon nang may malawak na ngiti.

HANNA

“Oo naman! Why not? Nakita kita kanina nung nag-introduce yourself, ’di ba? Halika, upo ka rito sa tabi ko.”

Agad na umurong si Jona para bigyan ng espasyo si Thea. Halatang nabawasan ang kaba sa mukha ng bagong dating.

THEA

(Nakahinga nang maluwag)

“Thank you talaga. Kanina ko pa kasi kayo pinagmamasdan, mukhang ang saya niyo kasing kasama at ang solid ng grupo niyo.”

Inilibot ni Hanna ang tingin sa kanyang mga kaibigan, tila humihingi ng pagsang-ayon na agad naman niyang nakita sa mga mata ng mga ito.

HANNA

“Welcome sa amin! No... ’di ba, guys?

MGA KAIBIGAN

(Sabay-sabay na tumango at ngumiti)

“Oo naman!”

HANNA

Simula ngayon, kasama ka na sa amin.”

JOWEL

(Nag-aalok ng kanyang pagkain)

“Welcome to the club, Thea! Ako ang ‘entertainment committee’ ng grupong ’to. Kung kailangan mo ng taga-patawa o taga-ubos ng sobrang pagkain, ako ang tawagin mo.”

ELLA

“Huwag kang maniniwala dyan kay Jowel, Thea. Pero totoo, masaya kami na lumapit ka. Mas marami, mas masaya!”

KENNETH

(Tumango bilang pagbati)

“Kenneth nga pala. Kung may hindi ka naintindihan sa lesson ni Mrs. Reyes kanina, itanong mo lang sa amin. Tulungan tayo rito.”

Napangiti si Thea nang tapat. Hindi niya akalain na sa unang araw niya sa Section 3, makakatagpo siya ng isang grupong handa siyang tanggapin nang walang pag-aalinlangan. Ang walong magkakaibigan ay naging siyam na—at sa tingin nila, ito ang simula ng mas malaki at mas matatag na barkada.

Chapter 2.15: Ang Siyam na Magkakaibigan

Dahil sa pagdating ni Thea, lalong sumigla ang usapan sa ilalim ng puno ng narra. Hindi na siya nagmukhang taga-labas dahil agad siyang isinama ng grupo sa kanilang mga biruan.

THEA

(Nakangiti habang nakatingin sa kanila)

“Salamat talaga sa pagtanggap sa akin. Akala ko kasi kanina, dahil magkakaibigan na kayo simula elementary, mahirap nang sumali sa inyo.”

KAYE

“Naku, hindi kami ganoon, Thea. Actually, kahit kami-kami na ang magkakasama, gusto rin naming makakilala ng mga bagong mukha. Para naman hindi lang mukha ni Jowel ang nakikita namin araw-araw.”

JOWEL

(Nagkunwaring nasaktan)

“Grabe ka naman, Kaye! Gwapo naman ang mukhang ’to, ah. Limited edition ’to!”

Nagtawanan ang lahat, pati si Thea ay hindi na napigilang humalakhak. Sa puntong iyon, ramdam niya ang gaan ng loob sa mga bago niyang kaibigan.

Ang Pagkakaunawaan

Napansin ni Jona na medyo tahimik pa rin si Thea kaya kinausap niya ito nang masinsinan.

JONA

“Thea, galing ka rin ba sa Central? O transferee ka?”

THEA

“Transferee ako galing sa kabilang bayan. Kaya wala talaga akong kakilala rito kahit isa. Buti na lang nakita ko kayo sa Section 3.”

JACOBE

(Sumingit sa usapan)

“Huwag kang mag-alala, Thea. Mahuhusay ang mga tao rito. Si George ang bahala sa Math, si Hanna ang leader natin, at si Keneth... siya ang bahala sa pagtakbo kapag late na.”

KENETH

“Uy, grabe! Pero totoo ’yun, Thea. Welcome talaga sa grupo.”

Habang nagpapatuloy ang kanilang pag-uusap, unti-unti nang nauubos ang mga estudyante sa paligid. Ang ibang mga section ay nagsisimula na ring magligpit ng kanilang mga pinagkainan.

Ang Tunog ng Pagbabalik

Sa gitna ng pagkukwentuhan nina Hanna at Thea tungkol sa kanilang mga hilig sa eskwelahan, biglang bumasag sa hangin ang pamilyar na tunog.

RRRRRIIIIIIINNNNNNGGGGGGG!

ELLA

(Mabilis na tumayo)

“Ayan na! Tapos na ang break time. Math na ang susunod na subject natin, ’di ba?”

GEORGE

(Tiningnan ang kanyang relo)

“Oo, Math na. Kailangan na nating bumalik. Ayaw nating ma-late sa susunod na teacher, baka mas strikto pa kay Mrs. Reyes.”

Agad na nagtulungan ang grupo sa pagligpit ng kanilang mga basura. Hindi nila hinayaan na may maiwang dumi sa kanilang pwesto.

HANNA

(Inakbayan si Thea)

“Tara na, Thea. Sabay-sabay na tayong aakyat sa building. Nasa gitna ang pwesto namin, doon ka na maupo sa malapit sa amin para hindi ka malayo.”

THEA

(Masayang tumango)

“Sige, Hanna. Salamat talaga!”

Naglakad ang siyam na magkakaibigan pabalik sa Grade 7 building. Kung kanina ay walo lang silang pumasok sa pintuan ng Section 3, ngayon ay siyam na silang magkakasama—mas handa at mas excited na harapin ang mga susunod na leksyon ng araw.

Chapter 3: Ang Misteryo ng Math at si Mr. Mano

Ang mga hakbang ng siyam na magkakaibigan sa koridor ay tila mas magaan ngayon. Kasama na nila si Thea na masayang nakikipagpalitan ng kwento kina Hanna at Jona. Pagpasok nila sa silid ng Section 3, mabilis silang nagbalikan sa kanilang mga pwesto. Si Thea ay naupo sa bakanteng upuan malapit sa hilera nina Kaye at Ella.

Ilang sandali lang, pumasok ang isang lalaking naka-polo barong na puti, may bitbit na mahabang kahoy na ruler, at isang makapal na aklat na may pamagat na “Advanced Algebra”. Ang kanyang seryosong mukha at makapal na salamin ay nagbigay agad ng babala sa buong klase.

Siya si Mr. Mano, ang kinatatakutang Math teacher ng Grade 7.

Ang Unang Hamon

MR. MANO

(Inilapag ang libro nang malakas sa lamesa)

“Magandang hapon, Section 3. Ako si Mr. Mano. Sa klase ko, ayaw ko ng maingay, ayaw ko ng late, at higit sa lahat... ayaw ko ng tamad mag-isip.”

Biglang napaayos ng upo si Jowel. Bulong niya kay Keneth, “Pre, mukhang kailangan ko na yatang i-reboot ang utak ko. Parang error 404 na ako agad.”

Hindi siya narinig ni Mr. Mano, ngunit ang matalas na tingin nito ay tumama sa blackboard habang mabilis itong nagsusulat ng mga equation.

MR. MANO

“Ngayong araw, titingnan natin kung hanggang saan ang alam niyo sa Integers. Simple lang ito, pero dito marami ang bumabagsak.”

Ang Pagsubok sa Barkada

Nagsimulang magpaliwanag si Mr. Mano. Habang ang ilan sa klase ay nakatulala, sina George at Jacobe ay seryosong nakikinig at nagsusulat. Si Thea naman ay panay ang tingin sa kanyang notebook, tila sinusubukang intindihin ang sinusulat ng guro.

MR. MANO

“Okay, sino ang makakapag-solve nito sa board?

45-15 + (-27) - (-10) \=

Nanahimik ang buong klase. Nagtago si Ella sa likod ng likod ni Kaye, habang si Jona ay halos hindi humihinga sa kaba.

MR. MANO

“Wala? Sabi niyo kanina sa introduction niyo, nararapat kayo sa Section 3? Patunayan niyo.”

Lumingon si Hanna kay George, binigyan niya ito ng isang makahulugang tingin na tila nagsasabing, “Isalba mo kami, George.”

Ang Tagapagligtas

Dahan-dahang itinaas ni George ang kanyang kamay.

GEORGE

“Sir, susubukan ko po.”

Naglakad si George sa harap at kinuha ang chalk. Tahimik ang lahat habang pinapanood ang kanyang bawat galaw. Sa loob ng ilang segundo, naisulat niya ang tamang sagot at ang proseso nito.

MR. MANO

(Tiningnan ang board, pagkatapos ay tumingin kay George)

“Anong pangalan mo?”

GEORGE

“George David po, Sir.”

MR. MANO

“Mahusay, Mr. David. Tama ang iyong lohika. Mukhang may pag-asa ang section na ito.”

Nakahinga nang maluwag ang barkada. Palihim na nag-thumbs up si Jowel kay George habang bumabalik ito sa upuan. Kahit si Thea ay napabulong kay Hanna, “Grabe, ang galing pala talaga ni George sa Math.”

Ang Pagtutulungan sa Loob ng Silid

Habang nagbibigay ng seatwork si Mr. Mano, napansin ni Hanna na nahihirapan si Thea at Keneth. Dahan-dahan niyang inusog ang kanyang upuan para mapalapit sa kanila.

HANNA

(Pabulong)

“Thea, Keneth, tingnan niyo ’yung signs. Kapag parehong negative, i-add niyo lang tapos kopyahin ang sign. Ganito ’yun...”

Sumali na rin si Jacobe sa pagpapaliwanag nang pabulong sa mga katabi niya. Ang Section 3 na dati ay puno ng kaba ay naging isang maliit na study group para sa magkakabarkada. Sa ilalim ng mahigpit na pagbabantay ni Mr. Mano, ang siyam na magkakaibigan ay nagsimulang magtulungan upang walang maiwan sa kanilang unang seryosong lesson.

Thea

(Natawa nang bahagya)

“Salamat sa tulong niyo. Kung hindi dahil kay **Hanna Mae Castro**, baka zero ako.”

George

“Ayos lang ’yun. Bukas, pag-aaralan natin ang susunod na topic.”

Chapter 3.1: Ang Disiplina ni Mr. Mano

Nagpatuloy ang matinding konsentrasyon sa loob ng silid. Tanging ang tunog ng chalk ni Mr. Mano at ang paglipat ng mga pahina ng notebook ang maririnig. Seryosong sumasagot sa seatwork sina Hanna, Jona, Keneth, Jowel, Kathy, Kaye, Jacobe, Ella, Thea, at George.

Si George at Jacobe ang unang nakatapos, pero nanatili silang nakaupo nang tuwid. Pasimple nilang tinitingnan ang kanilang mga kaibigan para masiguradong hindi ang mga ito naliligaw sa mga negative at positive signs.

Ang Tahimik na Tulong

Dahil magkakalapit ang kanilang mga upuan, naging madali ang palitan ng senyales. Si Keneth ay napakamot sa ulo habang tinititigan ang pang-pitong numero. Napansin ito ni Jacobe.

Jacobe

(Pabulong na halos hindi gumagalaw ang labi)

“Keneth... rules ng signs. Negative times negative equals positive. Balikan mo ’yung number seven.”

Agad na tumango si Keneth at mabilis na binura ang kanyang maling sagot. Sa kabilang banda, si Thea naman ay dahan-dahang nakakasabay sa tulong ng mga sulyap sa paliwanag ni Hanna. Ramdam ni Thea ang pag-aalaga ng grupo kahit sa gitna ng pressure.

Si Jowel, na madalas ay malikot, ay tila naging estatwa sa ilalim ng matalas na tingin ni Mr. Mano. Seryoso niyang binibilang ang mga numero gamit ang kanyang mga daliri sa ilalim ng mesa, habang si Kathy naman ay tahimik na nagsusulat sa tabi ni Kaye.

Ang Huling Minuto

Naglakad si Mr. Mano sa gitna ng mga hilera. Huminto siya sa tapat ng mesa ni Jona. Nakita niyang maayos at malinis ang pagkakasulat nito ng mga solusyon.

MR. MANO

“Maganda ang iyong sulat-kamay, Jona. At mukhang tama ang iyong direksyon. Ipagpatuloy mo ’yan.”

Namula ang pisngi ni Jona sa papuri. Lumingon siya kay Hanna at ngumiti nang tipid. Nakita rin nina Ella at Kathy ang matagumpay na ekspresyon ni Jona.

MR. MANO

“Two minutes left. Double check your signs. Sa Math, isang maling sign lang, bagsak ka na.”

Dahil sa hirit na iyon ni Mr. Mano, lalong nagmadali ang ilan sa pag-check. Sina Ella, Kaye, at Kathy ay nag-apir nang palihim nang masigurado nilang pareho sila ng sagot sa mahihirap na items.

Ang Tunog ng Paglaya

Eksaktong pagtapos nina Hanna, Jona, Keneth, Jowel, Kathy, Kaye, Jacobe, Ella, Thea, at George sa huling item, bumasag ang tunog na hinihintay ng lahat.

RRRRRIIIIIIINNNNNNGGGGGGG!

MR. MANO

“Okay, pass your papers to the center aisle and forward. No more writing. If I see a moving pen, that paper is void.”

Mabilis na nagpasa ang sampung magkakaibigan. Pagkabigay ng mga papel sa harap, sabay-sabay silang napasandal sa kanilang mga upuan at huminga nang malalim.

Jowel

(Sa wakas ay nakahinga nang maluwag)

“Grabe! Akala ko kinuha na ni Mr. Mano ang kaluluwa ko. Akalain mo ’yun, nakasagot ako sa Math?”

Thea

(Natawa nang bahagya)

“Salamat sa tulong niyo. Kung hindi dahil kay Hanna, baka zero ako.”

George

“Ayos lang ’yun. Bukas, pag-aaralan natin ang susunod na topic para hindi na tayo kabahan.”

Nang makalabas si Mr. Mano, nagkaroon muli ng ingay sa classroom. Sina Hanna, Jona, Keneth, Jowel, Kathy, Kaye, Jacobe, Ella, Thea, at George ay nagsimulang mag-ayos ng gamit para sa kanilang huling subject.

Chapter 3.2: Ang Unang Uwian

Ang sikat ng araw ay unti-unti nang humihilig, nagbibigay ng kulay kahel na liwanag sa loob ng silid ng Section 3. Ang lahat ay tila nakatingin na sa pintuan, bitbit ang kani-kanilang mga bag, naghihintay na lamang sa huling salita ng kanilang guro.

TEACHER

(Inaayos ang mga gamit sa table)

“Okay, class dismissed. See you all tomorrow. Don't forget your assignments.”

Halos hindi pa natatapos ang huling salita ng guro ay mabilis na tumayo ang lahat. Ang katahimikan kanina ay napalitan ng tunog ng mga bumubukas na zipper at mga upuang naggagalawan.

JOWEL

(Sumigaw sa tuwa habang isinusukbit ang bag)

“YES! Sa wakas, uwian na! Akala ko doon na ako magdiriwang ng birthday ko sa loob ng classroom!”

Natawa sina Hanna, Jona, at Kathy sa hirit ni Jowel. Kahit si George na seryoso ay napangiti habang nilalagay ang kanyang mga libro sa bag.

Ang Pagtitipon sa Labas

Nagtipon-tipon ang sampung magkakaibigan sa labas ng pintuan ng kanilang building. Ramdam ang gaan ng loob dahil natapos ang unang araw nang walang malaking aberya.

ELLA

“So, paano? Sabay-sabay tayong lalabas ng gate?”

KAYE

“Dapat lang! Sabi ni Hanna, walang iwanan, 'di ba? Tsaka kailangan nating ihatid si Thea hanggang sa sakayan para hindi siya maligaw.”

THEA

(Nakangiti)

“Salamat, Kaye. Sobrang saya ko talaga na nakilala ko kayo ngayong araw. Akala ko magiging loner ako rito.”

JACOBE

(Tumingin kay Keneth)

“O, Keneth, huwag kang tatakbo ngayon. Hindi ka na male-late, uwian na.”

KENETH

“Grabe ka naman, Jacobe! Siyempre maglalakad lang tayo nang chill. Pero teka, gutom na ako. Wala bang dadaan ng tuhog-tuhog dyan sa labas?”

KATHY

“Tara! Doon tayo sa may tapat ng gate, may masarap na fishball at kwek-kwek doon. Treat ko na ’yung sauce!”

Paglakad Patungong Gate

Habang naglalakad ang sampung magkakabarkada sa mahabang pathway ng school, pinagtitinginan sila ng ibang mga estudyante. Hindi maikakaila ang kanilang "vibe"—isang solidong grupo na binubuo ng iba't ibang personalidad: ang matatalino, ang mahiyaing sina Jona at Thea, ang mga joker na sina Jowel at Keneth, at ang mga laging maaasahang sina Hanna, George, at Jacobe.

HANNA

“Seryoso, guys. Salamat sa araw na ’to. Kahit mahigpit si Mr. Mano, alam ko na basta ganito tayo palagi, kayang-kaya natin ang Grade 7.”

JONA

“Oo nga. Salamat sa inyong lahat.”

Nakarating sila sa tapat ng malaking gate ng paaralan. Ang ingay ng mga tricycle at ang amoy ng mga street food ang sumalubong sa kanila. Ito ang unang pagkakataon na lalabas sila ng gate hindi bilang magkakaklase lang, kundi bilang isang tunay na barkada.

Chapter 3.3: Ang Street Food Bonding

Matapos ang masayang paalamanan sa gate, nauna nang sumakay ng jeep at tricycle sina Hanna, Keneth, Jowel, Kathy, Jacobe, at Thea. Ang naiwan na lamang sa tapat ng paaralan ay sina George, Jona, Ella, at Kaye dahil magkakalapit lang ang direksyon ng kanilang mga bahay.

Habang naglalakad sa gilid ng kalsada, huminto si Ella nang maamoy ang pamilyar at nakakatakam na bango ng bagong luto na pagkain.

Ella (Sabay turo sa cart)

“Guys, sandali! Amoy fishball! Hindi ba kayo nagugutom? Kanina pa kasing hapon ’yung huling kain natin bago mag-Math.”

Kaye (Lumapit sa cart at kumuha ng stick)

“Oo nga! Tara, mabilis lang naman ’to. Mukhang bagong hango pa ’yung mga kwek-kwek at kikiam. George, Jona, halina kayo rito!”

Ang Pagsasalu-salo sa Tabi ng Kalsada

Dahan-dahang lumapit ang apat sa nagtitinda. Si George ay tila nag-aalangan pa noong una, habang si Jona naman ay tahimik lang na naghihintay kung ano ang kukunin ng mga kaibigan.

George (Inaayos ang salamin)

“Sige na nga. Isang stick lang sa akin. Kailangan ko ring magmadali dahil baka hinahanap na ako sa bahay para sa hapunan.”

Jona (Kumuha ng maliit na baso para sa sauce)

“Ako rin, kahit tatlong fishball lang. Masarap ’yung sawsawan ni Manong, ’yung matamis na may kaunting anghang.”

Nagsimula silang magtusok ng mga pagkain. Habang mainit-init pa ang kanilang kinakain, hindi nawala ang tawanan at ang pag-uusap tungkol sa mga nagdaang oras.

Ella (Habang humihihip ng mainit na kwek-kwek)

“Alam niyo, ang swerte natin kasi kahit bago lang si Thea, parang ang tagal na nating magkakasama. Ang gaan niya sa loob, 'no?”

Kaye “Totoo ’yan. Nakita niyo ba kanina si George? Iba rin ang dating nung niligtas niya tayo kay Mr. Mano. Akala ko talaga mapapagalitan na tayong lahat.”

George (Nahihiya)

“Maliit na bagay lang ’yun. Basta sa susunod, mag-aral din kayo para hindi lang ako ang tatawag sa board.”

Ang Payapang Hapon

Habang nilalantakan ang kanilang fishball, pinagmamasdan nila ang paglubog ng araw. Ang ingay ng mga sasakyan ay nagsilbing background music sa kanilang munting selebrasyon ng unang araw ng pasukan.

Jona (Tumingin sa tatlo)

“Salamat ha. Akala ko talaga magiging mahirap ang Grade 7 para sa akin, pero dahil kasama ko kayo, parang kaya ko naman pala.”

Ella (Inakbayan si Jona)

“Sus, drama nito! Basta tandaan niyo, kahit magkakahiwalay tayo ng uwi ngayon, bukas sa Section 3, magkakasama ulit tayo.”

Matapos ubusin ang kanilang pagkain at magbayad kay Manong, nagpatuloy na silang apat sa paglalakad. May kani-kaniyang ngiti sa kanilang mga labi, baon ang busog na tiyan at ang pangakong muling magkikita sa susunod na araw.

Chapter 3.4: Ang Huling Paglalakad

Matapos ang masarap na meryenda sa tapat ng gate, unang nagpaalam si Jona nang makarating sila sa kanto patungo sa kanilang bahay. Kumaway siya nang may ngiti, bakas ang gaan ng loob sa kanyang unang araw. Ngayon, tatlo na lamang ang naglalakad sa ilalim ng nag-aagaw na dilim at liwanag: sina George, Ella, Kaye.

Habang naglalakad, hindi pa rin maubos ang kanilang mapag-uusapan.

Ella “Grabe, hindi ko akalain na ganito pala ka-busy sa High School. Pero aminin niyo, mas masaya ito kaysa nung Elementary tayo, 'di ba?”

Kaye “Totoo ’yan, Ella. Pakiramdam ko mas tumatanda na tayo. Tingnan mo nga si George, kanina parang lolo na kung magsalita kay Mr. Mano, sobrang seryoso!”

George (Natawa nang bahagya)

“Kailangan lang talagang seryosohin, Kaye. Mahirap nang mapag-initan sa unang araw pa lang. Tsaka para na rin sa grupo natin ’yun, para alam nila na may maaasahan tayo sa Math.”

Ang Paghinto sa Bahay ni George

Nakarating sila sa isang asul na gate na may malalagong halaman sa paligid. Huminto si George at humarap sa dalawang babae.

George “O, paano? Dito na ako. Mag-ingat kayong dalawa sa paglalakad, malapit na ring magdilim.”

Ella “Sige, George! Salamat sa pagligtas sa amin kanina ha. Mag-review ka na agad para bukas!”

Kaye “Bye, George! Kita-kits sa room bukas!”

Pumasok na si George sa kanilang gate, at naiwan na lamang sina Ella at Kaye. Dahil magkapitbahay lang silang dalawa, nagpatuloy sila sa paglalakad sa pamilyar na kalsada ng kanilang subdivision.

Ang Dalawang Magkapitbahay

Sa huling bahagi ng kanilang paglalakad, naging mas seryoso ngunit punong-puno ng pag-asa ang kanilang usapan.

Ella “Kaye, sa tingin mo ba magtutuloy-tuloy ang samahan natin hanggang dulo ng school year? Kasi 'di ba, minsan may mga nag-aaway din sa mga barkada?”

Kaye “Sa tingin ko naman, Ella, basta nandyan sina Hanna at George para mag-ayos ng gulo, at sina Jowel para magpatawa, hindi tayo magkakabuwag-buwag. Tsaka tignan mo si Thea, ang bilis nating natanggap. Ibig sabihin, open tayo sa isa’t isa.”

Ella “Sana nga. Sobrang saya ko talaga ngayong araw. Hindi ko namalayan ang oras.”

Huminto sila sa tapat ng bahay ni Ella. Isang bahay na lang ang pagitan at bahay na ni Kaye.

Kaye “O, sige na, pasok na. Mag-chat na lang tayo sa group chat mamaya para i-check kung nasaan na ’yung iba nating mga kaibigan.”

Ella “Sige! Kita tayo bukas nang maaga. Huwag kang magpuyat!”

Kumaway si Kaye habang naglalakad patungo sa sarili niyang pinto. Sa wakas, ang lahat ng sampung magkakabarkada ng Section 3 ay ligtas nang nakauwi sa kani-kanilang mga tahanan, handang managinip at bumangon para sa ikalawang araw ng kanilang bagong buhay.

Chapter 3.5: Ang Ikailang Hakbang

Ang sikat ng araw sa ikalawang araw ng pasukan ay tila mas masigla. Hindi na tulad kahapon na puno ng kaba, ang sampung magkakabarkada ay pumasok sa silid ng Section 3 na may mas malalawak na ngiti at mas kumportableng kilos.

Sina Hanna, Jona, Keneth, Jowel, Kathy, Kaye, Jacobe, Ella, Thea, at George ay maagang nakarating at abala sa pag-uusap tungkol sa kanilang mga naging hapunan kagabi nang biglang pumasok si Mrs. Reyes.

Ang Pag-check ng Attendance

Inilapag ni Mrs. Reyes ang kanyang record book at dahan-dahang isinuot ang kanyang salamin.

MRS. REYES “Good morning, class.”

STUDENTS (Sabay-sabay na tumayo nang may masiglang boses)

“Good morning, Ma’am!”

MRS. REYES “Maupo ang lahat. Ngayong ikalawang araw, bago tayo magsimula sa ating aralin, i-check muna natin ang inyong attendance. Gusto kong makita kung sino ang maaga at kung sino ang iniwan na ng kanilang alarm clock.”

Bahagyang natawa ang klase. Sinimulan ni Mrs. Reyes ang pagtawag sa mga pangalan.

MRS. REYES “Baltazar, Kaye?”

Kaye (Nagtaas ng kamay): “Present po, Ma’am!”

MRS. REYES “Castro, Hanna Mae?”

Hanna (Nakangiti): “Andito po!”

MRS. REYES “Dela Cruz, Jowel?”

Jowel (Tumayo pa nang bahagya): “Present and energetic, Ma’am!”

(Nagtawanan sina Keneth at Jacobe sa likod.)

MRS. REYES “Ganco, Ella?”

Ella: “Present po!”

MRS. REYES “Gaspar, Keneth?”

Keneth (Hingal pa nang konti pero nakaupo na): “Present po, Ma’am! Hindi po ako late!”

MRS. REYES “Martinez, Kathy?”

Kathy: “Present!”

MRS. REYES “Panbina, Jona?”

Jona (Mahina pero malinaw): “Present po.”

MRS. REYES “Peralta, Jacobe?”

Jacobe: “Present po, Ma’am.”

MRS. REYES “Pike, George?”

George: “Present po.”

MRS. REYES “At... Valdez, Thea?”

Thea (Nahihiya pa rin nang konti): “Present po.”

Ang Sorpresa ni Mrs. Reyes

Matapos isara ang record book, tumingin si Mrs. Reyes sa buong klase. Nakita niya ang sampung magkakabarkada na magkakatabi ang pwesto sa gitna at likuran.

MRS. REYES “Natutuwa ako dahil kompleto kayong sampu at maaga kayong pumasok. Dahil dyan, mayroon akong munting surpresa. Ngayong araw, magkakaroon tayo ng Group Activity. At dahil mukhang magkakakilala na kayo, kayo-kayo ang magiging magkakagrupo.”

Nagkatinginan sina Hanna at George. Bakas ang excitement sa mukha ni Jowel habang si Thea naman ay nakaramdam ng kapanatagan dahil ang mga bago niyang kaibigan ang makakasama niya sa trabaho.

MRS. REYES “Ang task ninyo ay gumawa ng isang maikling dula-dulaan tungkol sa pagkakaisa. Bibigyan ko kayo ng labing-limang minuto para mag-usap.”

Chapter 3.6: Ang Brainstorming ng Sampu

Sa hudyat ni Mrs. Reyes, agad na pinagtabi-tabi ng sampung magkakaibigan ang kanilang mga upuan. Nabuo ang isang malaking bilog sa gitna ng classroom nina Hanna, Jona, Keneth, Jowel, Kathy, Kaye, Jacobe, Ella, Thea, at George.

Hanna (Bilang natural na leader)

“Okay guys, dula-dulaan daw tungkol sa pagkakaisa. Anong magandang story? Kailangan mabilis lang pero may impact.”

Jowel (Agad na nagtaas ng kamay)

“May idea ako! Paano kung tungkol sa isang superhero team? Ako ’yung leader na may powers, tapos si Keneth ’yung sidekick ko na laging nawawala sa eksena?”

Keneth (Napailing)

“Bakit sidekick lang ako? Tsaka superhero? Baka hanapan tayo ni Mrs. Reyes ng costume, wala tayong dala!”

Jacobe (Seryoso ang boses)

“Maganda sana ’yung idea ni Jowel, pero baka masyadong magulo. Paano kung tungkol na lang sa isang grupo ng mga estudyante na may iba’t ibang problema pero nagtulungan para makapasa sa exam? Mas malapit sa realidad natin.”

George (Tumango bilang pagsang-ayon)

“Tama si Jacobe. Pwede nating ipakita na bawat isa sa atin may kanya-kanyang galing. Halimbawa, si Jona at Thea ang tahimik pero magaling sa research, si Ella at Kaye ang taga-ayos ng presentation, tapos kaming mga lalaki ang taga-deliver ng message.”

Ang Paghahati ng Roles

Habang nag-uusap, mabilis na isinusulat ni Kathy ang mga ideya sa kanyang notebook para hindi nila malimutan.

Kathy

“Sige, ito na ang flow: Simula, nag-aaway-away tayo dahil sa stress sa school. Gitna, darating ang isang mabigat na task. Wakas, magkakaisa tayo. Sino ang magiging main narrator?”

Ella at Kaye (Sabay na itinuro si Thea)

“Si Thea! Maamo ang boses niya, bagay siyang narrator.”

Thea (Nagulat)

“Ha? Ako? Sige, susubukan ko para sa grupo natin.”

Hanna

“Ayos! Si Jowel at Keneth, kayo ang magbibigay ng comedy relief sa dula para hindi masyadong seryoso. Jona, huwag kang mahiya ha? Isang line lang naman, kayang-kaya mo ’yan.”

Jona (Dahan-dahang tumango)

“Sige, Hanna. Basta andyan kayo sa tabi ko.”

Ang Paghahanda

Naging abala ang sampu sa pag-eensayo nang pabulong. Si George ang nag-aayos ng script, habang si Jacobe naman ay nag-iisip ng mga props na pwedeng gamitin mula sa loob ng kanilang mga bag—mga notebook, ballpen, at panyo.

Jowel (Bumubulong kay Keneth)

“Pre, ayusin natin ’yung acting natin ha? Baka ito na ang simula ng acting career ko. Baka ma-discover tayo ni Mrs. Reyes.”

Keneth

“Mag-focus ka na lang sa lines mo, Jowel. Baka imbes na pagkakaisa, maging comedy bar ang dula natin.”

Napatingin sa kanila si Mrs. Reyes mula sa harap ng klase at napangiti. Kitang-kita niya ang pagkakaisa ng sampu—isang bagay na hindi na kailangan pang ituro sa kanila dahil kusa na nilang ginagawa.

MRS. REYES

“Five minutes left, class. Be ready.”

Chapter 3.7: Ang Palakpak ng Tagumpay

Huling limang minuto na lang ng dula-dulaan. Ang sampung magkakaibigan na sina Hanna, Jona, Keneth, Jowel, Kathy, Kaye, Jacobe, Ella, Thea, at George ay nasa gitna na ng kanilang pinaka-emosyonal na bahagi ng presentasyon.

Sa loob ng silid, ang mga kaklase nilang kanina ay maingay ay unti-unting nanahimik. Ramdam nila ang sinseridad sa bawat linyang binibitawan ng grupo.

Ang Huling Eksena

Nakatayo sa gitna si Thea bilang narrator, habang ang pito sa kanila ay nakapalibot at kunwari ay nagtutulungan sa isang mahirap na gawain. Si George at Jacobe ay nagpapakitang nagpapaliwanag ng leksyon, habang sina Ella, Kaye, at Kathy ay kunwaring nagsusulat nang mabilis.

Thea (Ang boses ay malinaw at puno ng damdamin)

“Dahil sa huli, ang talino ay nawawalan ng silbi kung wala itong kasamang malasakit sa kapwa. Ang Section 3 ay hindi lang silid-aralan—ito ay pamilya.”

Biglang pumasok sa eksena sina Jowel at Keneth dala ang isang kunwaring mabigat na pasan, at sinalubong sila nina Hanna at Jona para tumulong. Nag-hold hands ang sampung magkakaibigan at sabay-sabay na yumukod bilang pagtatapos.

Ang Reaksyon ng Lahat

Sandaling namayani ang katahimikan sa loob ng classroom. Ngunit pagkalipas ng ilang segundo, ang katahimikang iyon ay nabasag ng isang napakalakas na palakpakan. Ang kanilang mga kaklase ay nagsigawan sa tuwa; ang iba pa nga ay napito sa galing ng ipinakita nina Jowel at Keneth na nagbigay ng balanse sa dula.

Si Mrs. Reyes ay dahan-dahang tumayo mula sa kanyang upuan habang pumapalakpak din, may bakas ng paghanga sa kanyang mga mata.

MRS. REYES

“Napakahusay! Isang napakagandang pagpapakita ng tunay na kahulugan ng pagkakaisa. Hindi lang kayo basta nag-acting, naramdaman ko na totoong-totoo ang samahan ninyong sampu.”

Lumingon si Mrs. Reyes sa buong klase.

MRS. REYES

“Sina Hanna, Jona, Keneth, Jowel, Kathy, Kaye, Jacobe, Ella, Thea, at George ay nagpakita na sa loob ng Section 3, walang naiiwan. Maraming salamat, grupo. Maaari na kayong maupo.”

Ang Saya ng Barkada

Habang naglalakad pabalik sa kani-kanilang mga upuan, hindi mapigilan ng barkada ang mag-apir at magngitian.

Jowel (Pabulong pero rinig ng lahat)

“Sabi ko sa inyo, pang-Oscars ang acting natin! Kita niyo ’yung palakpak nila? Kay Keneth pa lang ’yun nung muntik siyang madapa kanina.”

Keneth (Natawa)

“Part ng script ’yun, Jowel! Pero seryoso, salamat sa inyo. Akala ko magkakamali ako sa lines ko.”

Hanna (Tinapik ang balikat ni Thea)

“Ang galing mo, Thea. Bagay na bagay sa’yo ang maging narrator. At sa inyo, George, Jacobe, Jona, Kathy, Kaye, at Ella... we did it!”

Thea (Nakangiti nang malawak)

“Sobrang saya ko. Ngayon lang ako nakaramdam ng ganitong suporta sa isang group activity.”

Kahit tapos na ang kanilang dula, ang init ng pagtanggap ng kanilang mga kaklase at ang papuri ni Mrs. Reyes ay nanatiling paksa ng kanilang bulungan hanggang sa magpatuloy ang klase. Ramdam ng bawat isa na ang ikalawang araw na ito ang nagpatibay sa kanilang puwesto sa puso ng Section 3.

Chapter 3.8: Ang Pagsubok ng Ikaapat na Markahan

Mabilis na lumipas ang mga buwan sa Section 3. Ang mga dati’y estranghero ay naging tila magkakapatid na sa loob ng silid-aralan. Mula sa mga tawanan sa ilalim ng puno ng narra hanggang sa mga puyatan sa pagre-review, marami na ang pinagdaanan nina Hanna, Jona, Keneth, Jowel, Kathy, Kaye, Jacobe, Ella, Thea, at George.

Ngayon, ang sikat ng araw ay tila mas matindi—tanda na nasa 4th Quarter na sila. Ito ang huling yugto ng kanilang Grade 7 journey, kung saan ang lahat ng pagod ay kailangang ibuhos para sa pinal na markahan.

Ang Pagbabago sa Loob ng Classroom

Hindi na tulad noong unang araw na puno ng kaba, ngayon ay kampante na silang sampu. Ngunit ang bawat isa ay bakas ang pagod dahil sa sunod-sunod na mga final projects at research papers.

Hanna (Habang tinitingnan ang mahabang listahan sa board)

“Guys, ito na ’yun. Huling hataw na natin ’to. Konting tiis na lang, summer na.”

Jowel (Nakasandal sa upuan, mukhang pagod na)

“Hanna, parang hindi ko na yata kaya hanggang summer. ’Yung utak ko, parang low battery na. Pwede bang mag-power bank muna?”

Keneth (Natatawa pero seryoso rin)

“Kailangan mo nang mag-charge, Jowel. Malapit na ang final exams. Isipin mo na lang ’yung mga gala natin kapag bakasyon na.”

Ang Seryosong Paghahanda

Sa isang sulok, makikitang seryosong nag-uusap sina George at Jacobe tungkol sa kanilang project sa Science. Lumapit sa kanila sina Jona at Thea dala ang kanilang mga notebook.

George

“Huwag kayong mag-alala, Jona, Thea. Na-check ko na ’yung data natin. Konting edit na lang sa conclusion at ready na tayo para sa defense bukas.”

Thea

“Salamat, George. Buti na lang talaga naging kagrupo namin kayo ni Jacobe. Nakakatulong ’yung mga notes na ginagawa niyo.”

Jacobe

“Wala ’yun. Basta siguraduhin niyo lang na kabisado niyo ’yung part niyo sa presentation.”

Habang ang ilan ay seryoso, sina Ella, Kaye, at Kathy naman ay nag-aayos ng kanilang mga visual aids para sa English. Makulay ang kanilang gawa, puno ng mga guhit at dekorasyon na sadyang pinagpuyatan nila.

Ella

“Kaye, Kathy, tingnan niyo. Bagay ba ’tong kulay na ’to? Dapat maganda ang visual natin para mataas ang grade.”

Kathy

“Ayos na ’yan, Ella. Siguradong matutuwa ang teacher natin dyan.”

Ang Pangako sa Isa’t Isa

Sa gitna ng siksikan ng mga deadlines, hindi pa rin nawawala ang suporta sa bawat isa. Alam nila na ang 4th Quarter ang pinakamahirap na bahagi ng taon, pero alam din nila na mas matatag na sila ngayon kaysa noong June.

Hanna

“Sampu tayo noong nagsimula, dapat sampu rin tayong tatawid sa Grade 8. Walang bibitaw, okay?”

Kaye

“Kahit kailan, hindi kami bibitaw, Hanna.”

Habang naghahanda sila para sa susunod na klase, ramdam sa loob ng Section 3 ang halo-halong tensyon at pananabik. Malapit na ang pagtatapos ng kanilang unang taon sa high school, at ang bawat sandali ay tila ginto na kailangan nilang pahalagahan.

Chapter 3.8: Ang Pagsubok ng Ikaapat na Markahan

Mabilis na lumipas ang mga buwan sa Section 3. Ang mga dati’y estranghero ay naging tila magkakapatid na sa loob ng silid-aralan. Mula sa mga tawanan sa ilalim ng puno ng narra hanggang sa mga puyatan sa pagre-review, marami na ang pinagdaanan nina Hanna, Jona, Keneth, Jowel, Kathy, Kaye, Jacobe, Ella, Thea, at George.

Ngayon, ang sikat ng araw ay tila mas matindi—tanda na nasa 4th Quarter na sila. Ito ang huling yugto ng kanilang Grade 7 journey, kung saan ang lahat ng pagod ay kailangang ibuhos para sa pinal na markahan.

Ang Pagbabago sa Loob ng Classroom

Hindi na tulad noong unang araw na puno ng kaba, ngayon ay kampante na silang sampu. Ngunit ang bawat isa ay bakas ang pagod dahil sa sunod-sunod na mga final projects at research papers.

Hanna (Habang tinitingnan ang mahabang listahan sa board)

“Guys, ito na ’yun. Huling hataw na natin ’to. Konting tiis na lang, summer na.”

Jowel (Nakasandal sa upuan, mukhang pagod na)

“Hanna, parang hindi ko na yata kaya hanggang summer. ’Yung utak ko, parang low battery na. Pwede bang mag-power bank muna?”

Keneth (Natatawa pero seryoso rin)

“Kailangan mo nang mag-charge, Jowel. Malapit na ang final exams. Isipin mo na lang ’yung mga gala natin kapag bakasyon na.”

Ang Seryosong Paghahanda

Sa isang sulok, makikitang seryosong nag-uusap sina George at Jacobe tungkol sa kanilang project sa Science. Lumapit sa kanila sina Jona at Thea dala ang kanilang mga notebook.

George

“Huwag kayong mag-alala, Jona, Thea. Na-check ko na ’yung data natin. Konting edit na lang sa conclusion at ready na tayo para sa defense bukas.”

Thea

“Salamat, George. Buti na lang talaga naging kagrupo namin kayo ni Jacobe. Nakakatulong ’yung mga notes na ginagawa niyo.”

Jacobe

“Wala ’yun. Basta siguraduhin niyo lang na kabisado niyo ’yung part niyo sa presentation.”

Habang ang ilan ay seryoso, sina Ella, Kaye, at Kathy naman ay nag-aayos ng kanilang mga visual aids para sa English. Makulay ang kanilang gawa, puno ng mga guhit at dekorasyon na sadyang pinagpuyatan nila.

Ella

“Kaye, Kathy, tingnan niyo. Bagay ba ’tong kulay na ’to? Dapat maganda ang visual natin para mataas ang grade.”

Kathy

“Ayos na ’yan, Ella. Siguradong matutuwa ang teacher natin dyan.”

Ang Pangako sa Isa’t Isa

Sa gitna ng siksikan ng mga deadlines, hindi pa rin nawawala ang suporta sa bawat isa. Alam nila na ang 4th Quarter ang pinakamahirap na bahagi ng taon, pero alam din nila na mas matatag na sila ngayon kaysa noong June.

Hanna

“Sampu tayo noong nagsimula, dapat sampu rin tayong tatawid sa Grade 8. Walang bibitaw, okay?”

Kaye

“Kahit kailan, hindi kami bibitaw, Hanna.”

Habang naghahanda sila para sa susunod na klase, ramdam sa loob ng Section 3 ang halo-halong tensyon at pananabik. Malapit na ang pagtatapos ng kanilang unang taon sa high school, at ang bawat sandali ay tila ginto na kailangan nilang pahalagahan.

Chapter 3.9: Ang Tahimik na Pagpupursige

Nagpatuloy ang mga araw sa ikaapat na markahan nang walang gaanong ingay o gulo. Ang bawat isa kina Hanna, Jona, Keneth, Jowel, Kathy, Kaye, Jacobe, Ella, Thea, at George ay nakatuon na lamang ang atensyon sa kanilang mga huling gawain sa loob ng Section 3.

Sa loob ng silid-aralan, mapapansin ang bawat isa sa kanila na abala. Wala nang masyadong nagtatakbuhan o nagbibiruan nang malakas. Ang tanging maririnig ay ang mahinang pag-uusap nina George at Jacobe habang nagrerebyu ng kanilang mga formula sa Math.

Ang Routine ng Barkada

Sa tuwing magkakaroon ng bakanteng oras, hindi na sila lumalabas para maglaro. Sa halip, ang kanilang mga upuan ay laging magkakalapit.

Hanna (Habang binabasa ang kanyang reviewer)

“Jona, Thea, tapos na ba kayo sa reflection paper sa ESP? Ipapasa na raw iyon mamaya bago mag-uwian.”

Jona (Tumango nang dahan-dahan)

“Tapos na kami, Hanna. Katatapos lang namin nina Thea at Kathy kaninang bago mag-bell.”

Thea

“Oo, chineck na rin ni Kathy ’yung grammar para sigurado.”

Samantala, sina Keneth at Jowel ay seryoso ring nakayuko sa kanilang mga mesa. Bagama't kilala silang maloko, alam nila ang bigat ng 4th quarter kaya kahit sila ay hindi nagpapabaya.

Keneth (Pabulong kay Jowel)

“Pre, itong part na ’to sa History, ito ba ’yung may kinalaman sa World War II?”

Jowel (Seryosong tumingin sa libro)

“Oo, ’yan ’yun. Basahin mo nang maigi, sabi ni George lalabas daw ’yan sa exam.”

Ang Pagkakaisa sa Pag-aaral

Si Ella at Kaye naman ang taga-monitor ng mga deadlines. Nakasulat sa isang maliit na papel ang lahat ng dapat nilang tapusin bago ang katapusan ng Marso.

Ella

“Kaye, i-check mo nga kung may kulang pa tayo sa portfolio. Parang lahat naman ng worksheets ay naitabi na natin.”

Kaye

“Kompleto na tayo, Ella. Naka-folder na rin ’yung kina George at Jacobe para isahan na lang ang pagpasa mamaya.”

Ang Hapon sa Section 3

Habang papalapit ang oras ng uwian, pumasok ang kanilang guro para kolektahin ang mga huling requirements. Isa-isang tumayo sina Hanna, Jona, Keneth, Jowel, Kathy, Kaye, Jacobe, Ella, Thea, at George para ibigay ang kanilang mga pinaghirapan.

Walang masyadong kaba, dahil alam nilang ginawa nila ang lahat ng kanilang makakaya. Ang katahimikan sa loob ng classroom ay hindi dahil sa takot, kundi dahil sa disiplinang nabuo nila sa loob ng halos isang taon na pagsasama-sama.

Nang matapos ang huling klase, tahimik silang nag-ayos ng gamit. Walang malaking selebrasyon, walang masyadong salita. Isang simpleng pagtango at ngiti sa isa't isa ang sapat na para sabihing: “Malapit na nating matapos ito.”

Naglakad silang sampu palabas ng pinto, sabay-sabay na tinatahak ang koridor na naging saksi sa kanilang paglaki mula noong unang araw ng pasukan.

Narito ang pagpapatuloy ng gabi ng kanilang pag-aaral hanggang sa oras ng kanilang pagpapahinga.

Chapter 3.11: Ang Huling Pagtala Bago ang Pamamahinga

Habang sumasapit ang alas-nuwebe ng gabi, ang masiglang talakayan sa garahe nina Thea ay napalitan ng isang seryoso at payapang konsentrasyon. Ang tanging maririnig na lamang ay ang kalasing ng mga ballpen, ang pagbuklat ng mga pahina ng libro, at ang mahinang hilik ng aso ni Thea sa gilid.

Ang Huling "Drills"

Sa kabila ng antok, pinangunahan ni Kathy ang huling "mock exam" para sa barkada.

“O, huling tanong bago tayo mag-ligpit,” wika ni Kathy habang hawak ang kaniyang notebook. “Ano ang tawag sa proseso kung saan ang halaman ay gumagawa ng sariling pagkain?”

“Photosynthesis!” sabay-sabay na sagot nina Keneth at Jowel, na tila ba nakaiskor ng gintong medalya sa sobrang tuwa dahil sa wakas ay kabisado na nila ang sagot.

Natawa nang mahina si Hanna. “Sige na, mukhang pasok na sa utak niyo ang Science. Mag-ayos na tayo ng gamit.”

Ang Pagliligpit at Pagpapaalam

Isa-isang inayos nina Ella at Kaye ang mga nagkalat na papel at highlighter. Maingat nilang ibinalik ang mga hiniram na gamit kay Thea. Habang nag-aayos, mapapansin ang magaan na aura nina George at Jacobe—ang dalawang pinaka-stressed kanina sa Math—dahil naituro na nila ang lahat ng alam nila sa kanilang mga kaibigan.

“Thea, salamat sa pagpapatuloy sa amin ha? Malaking tulong ’to,” pasasalamat ni Jona habang isinusukbit ang kaniyang bag.

“Wala ’yun,” sagot ni Thea na may ngiti. “Basta bukas, walang maiiwan sa atin sa exam. Section 3 tayo, ’di ba?”

Lumabas sila ng gate nina Thea at naglakad sa tahimik na kalsada. Sa bawat kanto kung saan may maghihiwalay ng landas para umuwi, may pahabol na bilin: “Matulog agad pagdating sa bahay, huwag nang mag-ML!”

Sa Loob ng Kanilang mga Kwarto

Pagdating sa kani-kanilang mga tahanan, bawat isa sa sampu ay may ginawang ritwal bago matulog:

Si Hanna: Inayos ang kaniyang uniporme at siniguro na nasa loob na ng bag ang kaniyang intermediate pad at itim na ballpen.

Si Keneth: Sa halip na mag-cellphone, binasa niya ng isang huling beses ang kinalimutang petsa sa History bago pinatay ang ilaw.

Si Jowel: Uminom ng isang basong gatas at nag-set ng alarm ng alas-singko ng umaga.

Bago tuluyang ipikit ang kanilang mga mata, isang mensahe ang pumasok sa kanilang Group Chat:

Jacobe: "Goodnight, guys. Kita-kita tayo bukas sa room. Galingan natin."

Isang simpleng "thumbs up" at "heart" reactions ang sumunod mula sa lahat. Sa ilalim ng dilim ng gabi, ang katahimikan ay hindi na puno ng kaba kundi ng tiwala. Tiwala na ang bawat puyat, bawat sakripisyo, at ang "tahimik na pagpupursige" nila ay magbubunga sa pagsikat ng araw.

Dahan-dahang dinalaw ng antok ang sampung magkakaibigan, bitbit ang panalangin na sana, bukas, ay maging maayos ang lahat.

Narito ang kasunod na kabanata na tumutuon sa umaga ng pagsusulit at ang tensyon sa loob ng silid-aralan bago magsimula ang laban.

Chapter 3.12: Ang Pagharap sa Unang Pahina

Sumikat ang araw nang may kasamang malamig na simoy ng hangin, ngunit para sa magkakabarkada ng Section 3, ang init ng kaba at pag-asa ang nangingibabaw. Ala-sais pa lamang ng umaga ay buhay na ang kanilang Group Chat sa mga huling paalala at pagbati ng "Good luck."

Ang Tagpuan sa School Lobby

Isa-isang dumating ang sampu sa tapat ng kanilang building. Unang dumating si Hanna, na gaya ng inaasahan ay maayos na ang gamit at nakapusod na ang buhok—handang-handa sa labanan. Sumunod si Jowel na bakas ang antok ngunit puno ng determinasyon, bitbit ang isang maliit na kodigo (na balak niyang basahin lamang bago pumasok, hindi gagamitin sa loob).

“O, kumpleto na ba tayo?” tanong ni Thea habang tinitingnan ang kaniyang mga kaibigan. “Hinga nang malalim, guys. Kayang-kaya natin ’to.”

Napansin nila si Keneth na tahimik sa isang tabi at tila may binubulong. “Nag-dadasal ka ba o nag-mememorize pa rin ng Science?” biro ni George.

“Parehas na!” sagot ni Keneth na ikinatawa ng lahat, sapat na upang mabawasan ang bigat ng dibdib ng bawat isa.

Sa Loob ng Silid-Aralan

Pagpasok sa Room 302, sinalubong sila ng amoy ng floor wax at ang tunog ng electric fan na tila sumasabay sa pintig ng kanilang puso. Inayos nina Ella at Kaye ang kanilang mga upuan. Kahit magkakaibigan, alam nilang sa oras na ito, ang bawat isa ay kailangang tumindig sa sariling paa.

Dumating ang kanilang proctor na si Ms. Ramos, bitbit ang makapal na bundle ng test papers. Ang bawat kalasing ng kaniyang takong ay tila hudyat na wala nang balikan.

“Clear your desks. Only your pens, permits, and scratch papers are allowed,” anunsyo ni Ms. Ramos sa seryosong tono.

Nagkatinginan sina Jacobe at Kathy. Isang mabilis na tango ang ipinasa nila sa isa’t isa—isang tahimik na pangako na ang lahat ng itinuro at inaral nila kagabi sa garahe ay hindi mawawalan ng saysay.

Ang Unang Tunog ng Bell

KRIIIIING!

Ang hudyat ng pagsisimula. Nang ilapag ang test paper sa desk ni Jona, sandali siyang napapikit. Naalala niya ang paliwanag ni George sa Math at ang pagtitiyaga ni Thea sa pagpapaliwanag ng mga konsepto. Pagdilat niya, ang unang tanong ay tungkol sa Photosynthesis—ang huling tanong ni Kathy kagabi.

Napangiti si Jona nang bahagya. Hindi ito magiging madali, pero alam niyang hindi siya nag-iisa sa laban na ito.

Sa buong silid, maririnig ang sabay-sabay na pag-shade ng mga answer sheet at ang mabilis na pag-iisip ng sampung magkakaibigan. Ang "tahimik na pagpupursige" ay nasa rurok na ng katuparan.

## Chapter 3.14: Karangalan

Tumahimik ang buong covered court nang tumayo na sa gitna ng entablado si **Mrs. Reyes**, ang kanilang adviser. Sa kaniyang harapan ay isang lamesang natatakpan ng pelus na tela, kung saan maayos na nakahanay ang sampung nagniningning na gintong medalya. Hawak niya ang listahan ng mga mag-aaral na nagpamalas ng pambihirang galing at dedikasyon sa nakaraang markahan.

“Sa puntong ito,” simula ni Mrs. Reyes na may bakas ng pagmamalaki sa boses, “nais kong tawagin ang sampung mag-aaral mula sa aking pangkat na hindi lamang nagpakita ng talino, kundi ng tunay na pagtutulungan. Sila ang ating mga Honor Students.”

Isa-isang dinampot ni Mrs. Reyes ang mga medalya habang binabasa ang mga pangalan sa pagkakasunod-sunod na alpabetikal, unahin ang mga kalalakihan at susundan ng mga kababaihan:

Dela Cruz, Jowel D.

Gaspar, Kenneth Z.

Peralta, Jacobe

Pike, George David J.

Baltazar, Kaye

Castro, Hanna Mae M.

Ganco, Ella M.

Martinez, Kathy G.

Panbina, Jona B.

10.Valdez, Thea M.

Habang isinasabit ni Mrs. Reyes ang bawat medalya, ramdam ng sampu ang bigat at lamig ng metal sa kanilang dibdib—isang kabaligtaran sa init ng saya na nararamdaman ng kanilang mga puso. Nagkatitigan ang magkakabarkada habang nakatayo sa ilalim ng mga ilaw ng entablado. Ang garahe nina Thea, ang mga gabing tanging kape at libro ang kasama, at ang mga sandaling muntik na silang sumuko ay naglaro sa kanilang mga isipan.

Nang makumpleto sila sa harap, tiningnan sila ni Mrs. Reyes nang may ngiti at tinapik ang balikat ng mga nasa malapit sa kaniya. Hindi lamang ito basta listahan ng mga pangalan; ito ang patunay na ang pagsisikap ng isa ay lakas ng lahat.

Chapter 3.15: Ang Selebrasyon sa Section 3

Pagkatapos ng pormal na programa sa covered court, diretsong pumanhik ang barkada sa kanilang silid-aralan sa Section 3. Bitbit ang kanilang mga certificate at ang mga medalyang kumikinang sa bawat hakbang, sinalubong sila ng makulay na dekorasyon sa loob. Ang mga upuan ay nakaayos nang pabilog, at sa gitna ay ang mga pagkaing pinagtulungan nilang dalhin.

Ang Salu-salo sa Silid

Si Thea ang unang nagbukas ng dala niyang pansit, habang si Jowel naman ay mabilis na inayos ang mga baso para sa juice. Hindi pa rin maalis ang ngiti sa mukha ni Kenneth habang hawak-hawak ang kaniyang medalya, tila hindi pa rin makapaniwala na nakuha niya ito.

“Sabi ko sa inyo, basta sama-sama, walang imposible!” masayang deklara ni George habang kumukuha ng pagkain.

“Group hug muna bago kumain!” biro ni Ella, kaya naman nagtawanan ang lahat at panandaliang nagyakapan sa gitna ng room. Bakas sa mukha nina Hanna at Kathy ang labis na ginhawa; ang mga gabi ng pagtuturo at pagre-review ay nauwi sa isang masayang pagdiriwang.

Isang Mensahe mula kay Mrs. Reyes

Pumasok si Mrs. Reyes sa silid at sandaling tumigil ang tawanan. Inakala nilang may seryosong sasabihin ang kanilang adviser, ngunit isang matamis na ngiti ang sumalubong sa kanila.

“Hindi ko kayo tinuring na basta estudyante lang,” wika ni Mrs. Reyes. “Nakita ko kung paano niyo hinila pataas ang isa’t isa. Jacobe, Kaye, Jona—at kayong lahat—ipinagmamalaki ko na naging adviser niyo ako sa Section 3.”

Nagpalakpakan ang lahat. Si Kaye at Jona ay palihim na nagpunas ng luha, habang si Jacobe ay tumango bilang tanda ng paggalang sa guro na naniwala sa kanila.

Ang Huling Litrato sa Classroom

Bago matapos ang kanilang oras sa loob ng classroom, tumayo silang lahat sa harap ng blackboard kung saan nakasulat ang malaking: "CONGRATULATIONS SECTION 3 HONOR STUDENTS!"

Hawak ang kanilang mga pagkain sa isang kamay at ang medalya sa kabila, nag-pose sila para sa isang remembrance. Sa loob ng apat na sulok ng silid na iyon, hindi lamang karangalan ang kanilang nakuha, kundi ang isang pagkakaibigang sinubok ng hirap at pinatibay ng tagumpay.

Ang ingay ng tawanan sa Section 3 ay umalingawngaw sa buong hallway—isang tunog ng tagumpay na hinding-hindi nila malilimutan.