Sa gitna ng malawak na uniberso, matatagpuan ang daigdig ng Aethel. Ito ay isang paraiso kung saan ang kalikasan ay sumasayaw sa himig ng kapayapaan. Sa loob ng libu-libong taon, ang apat na dakilang elemento ay nananatiling balanse, at ito ay dahil sa apat na tagapangalaga na itinalaga ng tadhana.

Ang Apat na Haligi

Sa apat na sulok ng Aethel, bawat isa ay may kanya-kanyang tungkulin upang mapanatili ang tinatawag nilang Aethel Harmony:

Urpa (Lupa): Sa timog, ang higanteng si Urpa ay nakatayo sa tuktok ng Bundok Geo. Sa bawat yapak niya, sumisibol ang mga kagubatan at tumitibay ang pundasyon ng lupa. Siya ang pinakamatahimik ngunit pinakamalakas ang loob sa apat.

Barbarro (Tubig): Sa kanluran, pinagmamasdan ni Barbarro ang daloy ng mga karagatan. Gamit ang kanyang tungkod, tinitiyak niyang ang ulan ay sapat at ang mga ilog ay hindi natutuyo. Siya ang simbolo ng karunungan at malalim na pag-unawa.

Kaizu (Apoy): Sa silangan, kung saan nagmumula ang init, naroon si Kaizu. Hindi siya ang apoy na nanalanta, kundi ang apoy na nagbibigay ng buhay at lakas. Ang kanyang determinasyon ang nagbibigay ng sigla sa bawat nilalang sa Aethel.

Jubizhi (Hangin): Sa hilaga, ang maliksing si Jubizhi ang nagpapanatili ng sariwang hangin. Siya ang pinakabata sa apat, laging nakangiti, at tinitiyak na ang mga ulap ay naglalakbay nang wasto upang magdala ng biyaya sa buong mundo.

Ang Tipan ng Harmony

Isang hapon, nagtipon ang apat sa Plaza ng Pagkakaisa. Ang langit ay kulay ginto, at ang simoy ng hangin ay kasing-tamis ng mga bulaklak sa paligid.

"Maayos ang lahat sa aking nasasakupan," wika ni Barbarro habang tinitingnan ang tahimik na dagat. "Ang mga isda ay masagana at ang tubig ay malinaw."

"Gayundin sa mga kabundukan," dagdag ni Urpa na may malalim na boses. "Ang mga ugat ng mundo ay matibay. Walang ligalig."

Si Jubizhi ay lumulutang sa hangin habang tumatawa. "Ang sarap lumipad ngayong araw! Walang kahit anong pahiwatig ng masamang panahon."

Si Kaizu naman ay nakatitig sa papalubog na araw. "Magaan ang pakiramdam ko ngayon. Parang walang katapusan ang ganitong kapayapaan."

Isang Anino sa Dilim

Habang nagtatawanan at nagbabahagi ng mga kwento ang apat, hindi nila napapansin ang isang maliit na bitak sa kalangitan—isang itim na guhit na tila nanggagaling sa labas ng kanilang mundo. Ang liwanag ng Aethel ay unti-unting nababahiran ng isang kakaibang lamig na hindi galing sa tubig ni Barbarro o hangin ni Jubizhi.

Para sa kanila, ang araw na ito ay isa lamang sa libu-libong araw ng katahimikan. Hindi nila alam na ang Aethel Harmony ay malapit nang masubok sa isang panganib na hindi pa nila kailanman nakita.

Ipagpatuloy natin ang pagtatapos ng unang kabanata, kung saan ang unang lamat ng panganib ay magsisimulang magparamdam.

Ang Bulong ng Kawalan

Habang nagpapatuloy ang kanilang pagtitipon, biglang tumigil si Urpa. Idinikit niya ang kanyang palad sa lupang tinatapakan. Bilang tagapangalaga ng Lupa, nararamdaman niya kahit ang pinakamaliit na panginginig ng mundo.

"Nararamdaman niyo ba 'yon?" tanong ni Urpa. Ang kanyang boses na dati ay kalmado ay nabalutan ng pagtataka.

Napatigil din si Barbarro. Ang tubig sa kanyang tungkod, na dati ay payapang lumulutang, ay biglang nag-iba ng direksyon ng ikot. "Ang agos... tila ito ay natatakot. May humihigop sa enerhiya ng karagatan mula sa kailaliman."

Ang Paglamlam ng Liwanag

Sa isang saglit, ang langit na kanina ay kulay ginto ay biglang nagdilim. Hindi ito ang dilim ng gabi, kundi isang kulay-abong usok na tila lumalamon sa liwanag. Si Jubizhi ay mabilis na lumipad paitaas upang tingnan ang pinagmumulan nito, ngunit agad siyang bumalik na hingal na hingal.

"May itim na buhawi sa itaas!" sigaw ni Jubizhi. "Hindi ito gawa sa hangin... gawa ito sa poot. Hindi ko ito magawang paamuhin!"

Si Kaizu, na laging handa sa labanan, ay nagpaliyab ng kanyang mga kamao. Ang apoy niya ay nagningas nang husto, ngunit napansin niyang ang kulay nito ay unti-unting nagiging asul—tanda na ang init ay hinahamon ng isang kakaibang lamig. "Kung ano man ang dumarating, hindi tayo hahayaan nitong basta-basta magpahinga."

Ang Babala ng Nakaraan

Mula sa gitna ng Plaza ng Pagkakaisa, isang matandang estatwa ng unang tagapangalaga ang biglang nagbitak. Mula rito ay lumabas ang isang matandang tinig na tila ba ay isang alingawngaw mula sa nakaraan:

"Kapag ang apat na haligi ay naging kampante, ang 'Kawalang-Hanggang Kadiliman' (The Eternal Void) ay magigising. Ang Harmony ay hindi lamang pagpapanatili ng ganda, kundi paghahanda sa digmaang hindi nakikita."

Nagkatinginan ang apat. Ang magaan na atmospera ng Aethel ay tuluyan nang naglaho. Ang hanging nilalanghap nila ngayon ay may lasa ng bakal at abo.

"Maghanda kayo," utos ni Urpa habang ang kanyang katawan ay nababalutan ng matitigas na bato at kristal. "Ang kapayapaang inalagaan natin ay may nagtatangkang kumuha."

Sa di-kalayuan, isang higanteng lamat sa kalangitan ang bumukas, at mula rito ay bumuhos ang mga aninong may mapupulang mata. Ang Aethel Harmony ay opisyal nang nabulabog.

Narito ang pagpapatuloy at pagtatapos ng Kabanata 1. Dito natin makikita ang huling sandali ng katahimikan bago ang tuluyang pagbabago ng kanilang mundo.

Ang Pagbasag sa Katahimikan

Ang mga aninong lumabas mula sa lamat ng kalangitan ay hindi katulad ng anumang nilalang sa Aethel. Sila ay walang anyo, tila mga usok na may talim, at saan man sila tumapak, ang damo ay nalalanta at ang lupa ay nagiging abo.

"Jubizhi, ilikas mo ang mga naninirahan sa paanan ng bundok!" sigaw ni Urpa habang itinusok niya ang kanyang mga kamay sa lupa upang lumikha ng isang malaking pader na bato na magsisilbing proteksyon.

"Susubukan ko!" sagot ni Jubizhi, ngunit sa unang pagkakataon, bakas ang kaba sa kanyang mukha. Ginamit niya ang kanyang bilis upang maging isang malakas na sulyap ng hangin, ngunit ang bawat paghampas niya sa mga anino ay tila dumadaan lamang sa hangin. "Hindi ko sila mahawakan! Para silang mga panaginip na hindi namamatay!"

Ang Unang Pagsubok

Si Barbarro ay itinaas ang kanyang tungkod, at mula sa lawa sa gitna ng plaza, isang higanteng dragon na gawa sa tubig ang sumunggab sa mga anino. "Kung hindi sila tinatablan ng pisikal na lakas, dadaanin natin sila sa dalisay na elemento!"

Nagtagumpay ang tubig ni Barbarro na itulak pabalik ang ilang anino, ngunit mas marami pang lumalabas mula sa bitak sa langit. Napansin ni Kaizu na ang kanyang mga kasama ay nagsisimulang mapagod sa pagtatanggol.

"HINDI ITO SAPAT!" angil ni Kaizu. Ang kanyang buhok ay naging purong apoy at ang kanyang mga mata ay nagliyab sa galit. "Kung ayaw ninyong mamatay sa hangin o tubig, susunugin ko ang mismong espasyong kinalalagyan ninyo!"

Pinakawalan ni Kaizu ang isang pagsabog ng enerhiya—ang "Aethel Flare". Isang napakalakas na init ang bumalot sa plaza na nagpasilaw sa lahat. Sa isang sandali, naglaho ang mga anino, at muling bumalik ang liwanag.

Ang Maikling Panalo

Hingal na hingal ang apat. Tumigil ang pagyanig ng lupa at ang itim na bitak sa langit ay dahan-dahang nagsara, ngunit hindi ito tuluyang nawala. Nanatili itong isang maliit na peklat sa asul na kalangitan ng Aethel.

"Naitaboy ba natin sila?" tanong ni Jubizhi habang dahan-dahang lumalapag sa lupa.

Umiling si Barbarro, ang kanyang mukha ay seryoso habang nakatingin sa kanyang tungkod na ngayon ay may bahid ng itim na mantsa. "Hindi. Titikim lamang iyon ng ating lakas. Ang ginawa natin ay paggising lamang sa isang mas malaking gutom."

Lumingon si Urpa sa kanyang mga kasamahan. Ang kapatagan na dati ay puno ng buhay ay mayroon na ngayong mga itim na marka—mga sugat sa mundo na hindi agad gagaling.

"Tapos na ang panahon ng madaling pagbabantay," pagtatapos ni Urpa. "Ang Harmony ay nanganib na. Kailangan nating hanapin ang pinagmulan ng bitak na iyon bago pa ang buong Aethel ang maging abo."

Sa paglubog ng araw sa abot-tanaw, ang apat na tagapangalaga ay nakatayo sa gitna ng nasirang plaza. Ang kanilang mga anino ay mahaba, at sa unang pagkakataon sa loob ng libu-libong taon, ang gabi sa Aethel ay hindi naging payapa. Ang kabanata ng kanilang tahimik na buhay ay natapos na, at ang kabanata ng digmaan ay nagsisimula pa lamang.

Sa kabila ng panandaliang pagtataboy sa mga anino, ang bigat sa dibdib ng apat na tagapangalaga ay hindi nawala. Alam nilang ang nakita nila ay simula pa lamang. Upang malaman ang katotohanan, nilakbay nila ang Talampas ng Silid-Isipan, ang lugar kung saan naninirahan si Dara.

Si Dara ay hindi mandirigma, ngunit siya ang Tagahatid ng Pahiwatig. Ang kanyang mga mata ay nakakakita sa mga bagay na hindi pa nangyayari, at ang kanyang pandama ay nakakonekta sa mismong daloy ng tadhana ng Aethel.

Ang Pagbisita sa Templo ng Ulap

Matapos ang mahabang paglalakbay, narating nila ang isang tahimik at mapayapang templo na nababalutan ng puting hamog. Doon, nakita nila si Dara na nakaupo sa gitna, ang kanyang mga mata ay nakapikit at tila malalim ang iniisip.

"Dara," mahinahong tawag ni Barbarro. "Ang aming mga elemento ay naguguluhan. Ang langit ay nagkaroon ng lamat at ang mga anino ay sumalakay. Ano ang ibig sabihin nito?"

Dahan-dahang iminulat ni Dara ang kanyang mga mata. Wala itong kulay, purong puti, tanda na siya ay kasalukuyang tumitingin sa kabilang dako ng realidad. Ngunit sa pagkakataong ito, may bakas ng takot sa kanyang mukha.

"Nararamdaman ko ang inyong pagdating," simula ni Dara, ang kanyang boses ay nanginginig. "Ngunit ang aking paningin ay nababalutan ng usok. May isang malakas na puwersa na pilit binubura ang hinaharap ng Aethel."

Ang Itim na Anino sa Isipan

Tumayo si Dara at lumapit sa kanila. "Humingi ako ng pahiwatig sa mga bituin, ngunit isa lamang ang nakita ko sa aking isipan—isang itim na aninong mas malawak pa sa karagatan at mas madilim pa sa kailaliman ng lupa."

"Sino siya?" tanong ni Kaizu, habang bumubuo ng kislap ng apoy sa kanyang palad. "Anong pangalan ng kalaban na ito?"

Umiling si Dara. "Hindi ko mabigkas ang kanyang pangalan... ngunit ang kanyang presensya ay sumisigaw ng pagkagunaw. Siya ang 'Kawalang-Hanggan' na nais lumamon sa lahat ng liwanag. Sa aking pangitain, nakita ko ang Aethel na nagiging abo sa ilalim ng kanyang mga yapak."

Hindi alam ni Dara, ngunit ang aninong nakita niya ay si Malakor, ang sinaunang nilalang na matagal nang ibinaon sa limot ng kasaysayan. Ang pangalang ito ay hindi pa nabubunyag sa kanila, ngunit ang panganib na dala nito ay ramdam na sa bawat sulok ng mundo.

Ang Babala ni Dara

"Mag-ingat kayo," babala ni Dara habang hinahawakan ang kamay ni Urpa. "Ang aninong ito ay hindi lamang basta kalaban. Siya ay darating na may kasamang gutom na hindi mapapawi. Ang Harmony na inyong pinangangalagaan ang siyang nais niyang sirain upang maghari ang kadiliman."

Tumingin si Jubizhi sa paligid. Ang hamog sa paligid ng templo ni Dara ay nagsisimulang magkulay itim, gaya ng nakita nila sa plaza. "Ibig sabihin, hindi lang ito simpleng pag-atake? Ito ay isang pagsakop?"

"Higit pa roon," sagot ni Dara. "Ito ay ang katapusan ng lahat ng bagay kung hindi ninyo mahahanap ang paraan upang muling pag-isahin ang apat na puso ng Aethel."

Ipagpatuloy natin ang Kabanata 2. Matapos ang nakakakilabot na pahiwatig ni Dara, napagtanto ng apat na tagapangalaga na ang kanilang dating lakas ay hindi sasapat laban sa aninong si Malakor.

Ang Pagtitipon sa Arena ng Elemento

Bumalik ang apat sa Arena ng Elemento, isang sagradong lugar na nakatago sa pagitan ng mga hangganan ng kanilang mga teritoryo. Dito, ang enerhiya ng mundo ay pinakamalakas. Hindi na ito simpleng pagsasanay; ito ay paghahanda para sa isang digmaang hindi pa nila nararanasan.

"Kung ang kalaban ay gawa sa anino at kawalan," simulang paliwanag ni Urpa, habang pinalalabas ang mga matutulis na kristal mula sa sahig, "kailangan nating pag-isahin ang ating mga atake. Hindi tayo pwedeng lumaban nang kanya-kanya."

Ang Pagsasanay ng Apoy at Hangin

Unang sumabak sina Kaizu at Jubizhi. Sinubukan nilang pagsamahin ang kanilang bilis at bagsik.

"Jubizhi, bigyan mo ako ng sapat na hangin!" sigaw ni Kaizu.

Agad na lumikha si Jubizhi ng isang dambuhalang buhawi sa gitna ng arena. Pumasok si Kaizu sa gitna nito at pinakawalan ang kanyang apoy. Ang resulta ay isang Inferno Cyclone—isang umiikot na haligi ng apoy na kayang tumunaw kahit ng bakal. Ngunit sa sobrang lakas nito, nawalan ng kontrol si Jubizhi at muntik na silang matangay pareho.

"Kailangan ng balanse!" paalala ni Barbarro habang pinapatay ang apoy gamit ang isang banayad na agos ng tubig. "Ang lakas na walang kontrol ay kasing mapanganib ng ating kaaway."

Ang Depensa ng Lupa at Tubig

Sumunod naman sina Urpa at Barbarro. Nagpokus sila sa pagbuo ng depensang hindi matitinag. Gumawa si Urpa ng isang malaking pader na gawa sa obsidian, habang binalot ito ni Barbarro ng isang makapal at nagyeyelong layer ng tubig.

"Ang Glacier Wall," wika ni Urpa. "Kahit ang pinakamatalim na anino ay mahihirapang tumagos dito."

Habang nagsasanay, bawat isa sa kanila ay nakaramdam ng pagbabago. Ang kanilang mga Aethel Marks (ang mga simbolo sa kanilang balat) ay nagsimulang magningning nang mas maliwanag. Nadama nila na ang mundo mismo ay nagbibigay sa kanila ng huling lakas nito bago ang dilim.

Ang Huling Sumpa ni Dara

Sa gitna ng kanilang pagsasanay, muling nagpakita si Dara sa gilid ng arena. Ang kanyang mukha ay mas maputla kaysa kanina.

"Ang oras ay nauubos na," bulong ni Dara. "Habang kayo ay nagsasanay, ang anino ay nagsisimula na ring magpalakas sa kailaliman. Nakikita ko ang mga bayan na unti-unting nilalamon ng katahimikan."

Itinigil nina Kaizu at Urpa ang kanilang pag-eensayo. Lumapit sila kay Dara. "Saan kami magsisimula?" tanong ni Barbarro.

"Sa Lawa ng Kaluluwa," turo ni Dara. "Doon unang magpapakita ang anino ni Malakor. Doon ninyo masusubok kung ang inyong pagsasanay ay sapat na para sa darating na panganib."

Ang Panunumpa

Nagtipon ang apat sa gitna ng arena. Itinambal nila ang kanilang mga kamay sa itaas ng isang altar.

"Para sa Lupa," wika ni Urpa.

"Para sa Tubig," dagdag ni Barbarro.

"Para sa Apoy," deklara ni Kaizu.

"At para sa Hangin," pagtatapos ni Jubizhi.

"Para sa Aethel Harmony!" sabay-sabay nilang sigaw.

Sa isang iglap, isang malakas na liwanag ang pumutok mula sa kanilang kinaroroonan, hudyat na handa na silang lisanin ang kanilang mga tahanan upang harapin ang hindi kilalang kadiliman.

Pasensya na, tama ka—hindi pa dapat matapos ang pagsasanay dahil ang tunay na hamon ay ang hindi nila alam kung sino o ano talaga ang kanilang kinakalaban. Ang tanging hawak nila ay ang babala ni Dara tungkol sa "itim na anino."

Narito ang pagpapatuloy ng Kabanata 2 habang pinalalalim pa nila ang kanilang paghahanda sa gitna ng kawalan ng katiyakan.

Ang Pagsasanay sa Kadiliman

Dahil hindi nila alam ang anyo ng kalaban, nagmungkahi si Barbarro ng isang kakaibang paraan ng pagsasanay. Ginamit niya ang kanyang kapangyarihan sa tubig upang lumikha ng isang makapal na hamog na bumalot sa buong arena, kaya't wala silang makita.

"Kung ang kalaban ay isang aninong hindi natin kilala, hindi natin dapat iasa ang ating paningin sa mata lamang," seryosong sabi ni Barbarro. "Kailangan nating matutunang pakiramdaman ang enerhiya sa paligid natin."

Sa loob ng madilim at mahamog na arena:

Si Urpa ay tumigil sa paggalaw at idinikit ang kanyang mga paa sa lupa. Pinapakiramdaman niya ang bawat panginginig ng sahig upang malaman kung saan manggagaling ang "atake."

Si Jubizhi ay pinalawak ang kanyang pandinig. Ginagamit niya ang hangin bilang kanyang mga tenga upang makarinig ng kahit pinakamaliit na pagaspas sa dilim.

Si Kaizu naman ay pinapanatiling mababa ang kanyang apoy, ginagamit lamang ang init nito upang malaman kung may lumalapit na malamig na enerhiya ng anino.

Ang Pag-aalinlangan ni Kaizu

Habang nagpapahinga sila sa tabi ng Mapa ng Aethel, hindi mapigilan ni Kaizu na magtanong. "Paano tayo lalaban sa isang bagay na wala tayong kaalam-alam? Paano kung ang aninong ito ay hindi tinatablan ng apoy o bato?"

Tumingin si Urpa sa mapa, partikular na sa hangganan ng Vironica at Veso. "Iyon ang dahilan kung bakit tayo narito. Hindi natin kailangang malaman ang kanyang pangalan o ang kanyang mukha. Ang kailangan nating malaman ay kung paano manatiling buo ang ating Harmony."

Ang Pagpaplano sa Hindi Inaasahan

Nagkasundo ang apat sa isang Emergency Protocol habang nakatingin sa mapa:

Ang Scout Maneuver: Si Jubizhi ang unang lilipad patungo sa Lawa ng Kaluluwa ngunit hindi siya lalaban nang mag-isa. Maglalabas siya ng kulay-asul na usok (mula sa tubig ni Barbarro) kung ang kalaban ay kaya nilang harapin, at kulay-pulang apoy (mula kay Kaizu) kung kailangan nilang lahat na sumugod nang sabay-sabay.

Ang Sanctuary Build: Sa oras na makakita sila ng mga sibilyan sa labas ng mga kaharian, si Urpa ang agad na gagawa ng mga pansamantalang kuta gamit ang lupa ng Vironica upang itago ang mga tao mula sa anino.

The Mystery of the Shadow: Dahil tanging "itim na anino" lang ang nakita ni Dara, nagpasya silang magdala ng mga Aethel Crystals—mga batong kumikinang na kayang mag-imbak ng liwanag. Ito ang magsisilbi nilang sulo kung sakaling lamunin ng dilim ang buong kapaligiran.

Ang Huling Paalala ni Dara

Bago sila tuluyang lumisan sa Arena, lumitaw si Dara sa huling pagkakataon sa kabanatang ito. "Ang hindi ninyo kilala ang siyang pinakamapanganib. Huwag ninyong hahayaang lamunin ng takot ang inyong mga puso, dahil doon kumukuha ng lakas ang anino."

Inayos ni Urpa ang kanyang baluti, at sa unang pagkakataon, naramdaman nila ang bigat ng misyon. Hindi sila aalis bilang mga tagapangalaga lamang ng kani-kanilang kaharian, kundi bilang mga tagapagligtas ng isang mundong hindi pa nila alam kung ano ang tunay na nananakot.

Ang sikat ng araw sa Aethel ay tila may halong kaba sa umagang iyon. Sa gitna ng apat na hangganan ng kanilang mga kaharian, nagtipon sina Urpa, Barbarro, Kaizu, at Jubizhi. Ang kanilang mga baluti ay kumikinang, at ang kanilang mga sandata ay puno ng elemental na enerhiya.

Ang Huling Pagtanaw sa Mapa

Bago sila humakbang palabas ng kanilang mga teritoryo, muli nilang tiningnan ang Mapa ng Aethel. Ang kanilang target ay ang sentro ng mapa, kung saan nagtatagpo ang lahat ng enerhiya.

Urpa (Vironica): "Dala ko ang katatagan ng lupa. Hindi tayo matitinag."

Barbarro (Azure): "Dala ko ang daloy ng tubig. Tayo ay magiging maliksi at matalino."

Kaizu (Veso): "Dala ko ang init ng apoy. Tayo ang magiging liwanag sa gitna ng dilim."

Jubizhi (Heria): "Dala ko ang lakas ng hangin. Walang makakaligtas sa ating paningin."

Ang Utos ng mga Tagapangalaga

Bago ang unang hakbang sa labas ng ligtas na sona, humarap ang apat sa kani-kanilang mga heneral at kawal. Alam nilang hindi nila maaaring iwanang walang depensa ang Aethel habang hinahanap nila ang itim na anino.

Ang Paghahabilin sa mga Kawal

Isang pormal na seremonya ang naganap sa hangganan. Dito ibinigay ng apat ang kanilang huling utos:

Urpa (Vironica): Inutusan niya ang Kawal ng Lupa na maghukay ng mga malalalim na trench sa paligid ng kaharian. "Huwag ninyong hayaang makapasok ang anumang usok sa ilalim ng lupa. Bantayan ang mga ugat ng Vironica," utos ni Urpa.

Barbarro (Azure): Tinipon niya ang mga Bantay-Dagat. "Ihanda ang mga kanyon ng tubig at tiyaking ang bawat ilog ay may nagpapatrolya. Sa oras na mag-iba ang kulay ng tubig, magpadala agad ng mensahe gamit ang mga asul na ibon," seryosong bilin ni Barbarro.

Kaizu (Veso): Humarap siya sa kanyang Hukbong Nagliliyab. "Panatilihing gising ang mga bulkan. Huwag ninyong hahayaang mamatay ang apoy sa mga kuta. Kayo ang magsisilbing sulo ng mundong ito habang wala kami," wika ni Kaizu habang nag-aapoy ang mga mata.

Jubizhi (Heria): Inatasan niya ang mga Manlilipad ng Heria. "Maging mata kayo sa kalangitan. Huwag hayaang magkaroon ng kumpol na itim na ulap sa itaas ng ating mga kaharian. Kung may makita kayong kakaiba, umihip kayo ng trumpeta ng hangin," masiglang ngunit seryosong utos ni Jubizhi.

Ang Simula ng Paglalakbay

Matapos ang mga huling utos, tumalikod na ang apat sa kanilang mga kawal. Ang kalsadang patungo sa Lawa ng Kaluluwa ay mahaba at puno ng mga misteryo. Sa bawat baryo na kanilang nadadaanan sa labas ng mga pangunahing kaharian, nakikita nila ang pangamba sa mukha ng mga ordinaryong mamamayan.

"Ramdam ko ang bigat ng tingin nila sa atin," bulong ni Jubizhi habang naglalakad sa isang tuyot na kapatagan. "Inaasahan nila na tayo ang tatapos sa takot na ito."

"Dahil tayo lang ang may kakayahan," sagot ni Urpa. "Ngunit tandaan niyo, ang kalaban ay hindi natin kilala. Huwag kayong lalayo sa isa't isa."

Ang Pahiwatig sa Daigdig

Habang naglalakad, biglang huminto si Barbarro. Itinuro niya ang langit. Ang sikat ng araw ay tila nababahiran ng isang anino—parang isang eklipse na hindi naman dapat mangyari. Ang mga hayop sa kagubatan ay nagsimulang magtakbuhan patungo sa direksyon ng Vironica, palayo sa kanilang patutunguhan.

"Sila ay lumilikas," obserba ni Kaizu. "Ibig sabihin, ang panganib ay malapit na."

Nagpatuloy sila hanggang sa marating ang isang lumang tulay na nag-uugnay sa gitna ng mapa. Sa ilalim ng tulay, ang tubig ay hindi na umaagos. Ito ay nakapako, tila naging isang itim na kristal.

"Dito na magsisimula ang tunay na pagsubok," wika ni Urpa. "Ihanda ang inyong mga elemento. Malapit na tayo sa Lawa."

Ipagpatuloy natin ang huling bahagi ng paghahanda bago ang tuluyang pagtapak ng apat sa sentro ng panganib. Dito ay masusubok ang kanilang katapatan sa kani-kanilang tungkulin at sa isa't isa.

Ang Huling Biyaya at ang Paghayo

Bago tuluyang lumayo ang apat sa pampang ng kanilang pamilyar na mundo, isang huling ritwal ng paghahanda ang kanilang isinagawa. Hindi sapat ang lakas ng armas; kailangan nila ng proteksyon laban sa hindi nakikitang lason ng anino.

Ang Pag-uugnay ng mga Kawal

Sa bawat hangganan ng apat na kaharian na makikita sa Mapa ng Aethel, nagkaroon ng sabay-sabay na pagtunog ng mga trumpeta. Ito ang hudyat ng pagsisimula ng "Great Watch".

Sa Kaharian ng Vironica: Ang mga kawal ni Urpa ay nagsimulang magtanim ng mga Aethel Seeds sa paligid ng pader ng lungsod. Ang mga halamang ito ay magsisilbing sensor—mamatay ang mga ito kapag ang "itim na usok" ay malapit na, na magbibigay ng sapat na oras para sa paglikas.

Sa Kaharian ng Azure: Ang mga kawal ni Barbarro ay bumuo ng mga Water Mirrors sa ibabaw ng dagat. Ang bawat salamin ay nakatutok sa langit upang masalamin ang anumang pagbabago sa kulay ng ulap, na magsisilbing babala para sa mga manlalayag.

Sa Kaharian ng Veso: Ang mga kawal ni Kaizu ay nag-imbak ng Eternal Coals sa bawat kuta. Ang mga uling na ito ay hindi namamatay at magsisilbing tanging tanglaw kung sakaling lamunin ng dilim ang sikat ng araw.

Sa Kaharian ng Heria: Ang mga kawal ni Jubizhi ay nagpalipad ng libu-libong Wind Bells. Ang tunog ng mga kampanang ito ay magbabago ang himig kapag ang hangin ay nabahiran na ng kapangyarihan ni Malakor.

Ang Huling Gamit: Ang "Aethel Compass"

Sa gitna ng kanilang paglalakbay, binigyan sila ni Dara ng isang mahiwagang kagamitan—isang kompas na hindi hilaga ang itinuturo, kundi ang sentro ng Harmony.

"Kapag ang karayom ay nagsimulang manginig at maging itim," babala ni Dara, "ibig sabihin ay nasa harap niyo na ang anino. Huwag kayong titingin sa kanyang mga mata, dahil doon nagsisimula ang pagkawala ng inyong sarili."

Ang Panunumpa sa Tulay ng Pagkakaisa

Narating nila ang isang mahabang tulay na nagdurugtong sa apat na rehiyon. Huminto ang apat at tumingin sa huling pagkakataon sa kani-kanilang tahanan.

"Mula rito, hindi na tayo taga-Vironica, Azure, Veso, o Heria," wika ni Urpa habang mahigpit ang kapit sa kanyang panangga. "Tayo ay mga anak ng Aethel. Kung babagsak ang isa, babagsak ang mundo."

Inilabas ni Jubizhi ang kanyang mga pakpak, pinasiklab ni Kaizu ang kanyang apoy, at inihanda ni Barbarro ang kanyang agos. Sabay-sabay silang humakbang pasulong, paitaas sa kabundukan patungo sa Lawa ng Kaluluwa.

Sa kanilang likuran, ang apat na kaharian ay naghihintay, tahimik at handa, habang ang langit ay unti-unti nang nagkukulay abo. Ang paghahanda ay tapos na. Ang digmaan para sa Aethel Harmony ay nagsisimula na.

Ang Pag-alis sa Ligtas na Lugar

Sa isang hudyat ni Urpa, sabay-sabay silang tumawid sa "Invisible Border" ng kanilang mga kaharian. Habang papalayo sila sa kanilang mga tahanan, napansin nila ang unti-unting pagbabago ng paligid. Ang mga makukulay na halaman sa hangganan ng Vironica ay nagsisimulang mamutla, at ang hangin mula sa Heria ay hindi na kasing-presko ng dati.

"Nararamdaman niyo ba 'yon?" bulong ni Jubizhi habang lumilipad nang mababa. "Ang hangin... tila ito ay may dalang bulong ng takot."

"Huwag kang makikinig sa bulong, Jubizhi," sagot ni Barbarro habang mahigpit ang hawak sa kanyang tungkod. "Ang ating misyon ay hanapin ang pinagmulan ng itim na aninong nakita ni Dara. Hangga't hindi natin alam kung ano ito, mananatili tayong magkakasama."

Ang Unang Bakas ng Panganib

Pagdating nila sa isang lambak na hindi sakop ng anumang kaharian, nakakita sila ng isang kakatwang tanawin. Ang isang sapa na dapat ay kristal ang linaw ay naging itim at malapot. Walang isdang lumalangoy, at ang mga puno sa paligid ay nakatindig ngunit tuyot na ang mga sanga.

"Hindi ito normal na tagtuyot," wika ni Kaizu habang sinusuri ang lupa. "May humihigop sa buhay ng lugar na ito."

Biglang yumanig ang lupa, ngunit hindi ito galing kay Urpa. Mula sa itim na sapa, may mga aninong nagsimulang mamuo—mga hugis na tila tao ngunit walang mukha, purong kadiliman lamang.

"Sila na ba 'yon?" tanong ni Jubizhi na naghanda na ng kanyang mga pakpak.

"Hindi ko alam," sagot ni Urpa habang itinatayo ang kanyang depensang bato. "Pero ito na ang simula ng ating misyon. Walang iwanan!"