Kabanata 1: Ang Banggaan ng Dalawang Mundo

Ang gabi ay dapat sana’y perpekto para kay Cally. Sa ilalim ng mga kumukutitap na ilaw ng hotel, siya ang sentro ng atensyon. Ang bawat kumpas ng kanyang kamay at ang bawat ngiti niya sa mga bisita ng pamilya del Fierro ay tila gawa sa porselana—makinis, maganda, pero huwad. Sa loob-loob niya, gusto na niyang hubarin ang masikip na gown at ang mabigat na pangalang "Cally" na ipinahiram lang sa kanya.

Dahil sa sobrang pagkainis sa mga plastik na papuri, nagpasya siyang lumabas muna ng ballroom. Nagmamadali siyang naglakad sa hallway, hindi tinitingnan ang dinadaanan dahil sa lalim ng iniisip.

BLAG!

Sa isang iglap, tumilapon ang kanyang mamahaling clutch bag at muntik na siyang ma-out of balance. Nabasa ang laylayan ng kanyang asul na gown ng natapong red wine.

"Ano ba! Hindi ka ba tumitingin sa dinadaanan mo?" bulyaw ni Cally, agad na lumabas ang depensang itinuro sa kanya—ang magtaray para hindi malamangan.

"Ako pa talaga ang hindi tumitingin? Ikaw itong parang humahabol sa tren sa gitna ng hallway," sagot ng isang baritonong boses na puno ng sarkasmo.

Inangat ni Cally ang kanyang tingin at sinalubong ang nanunuring mga mata ni Isaac. Hindi ito mukhang bisita; nakasuot lang ito ng simpleng itim na polo na nakatupi ang manggas, at may hawak na baso ng alak na kalahati na lang ang laman. Pero ang tingin nito sa kanya ay hindi katulad ng ibang lalaki na puno ng paghanga. Ang tingin ni Isaac ay puno ng pagkamuhi.

"Do you have any idea how much this gown costs?" gigil na tanong ni Cally, itinuturo ang mantsa. "Sisingilin kita sa ginawa mo!"

Bahagyang tumawa si Isaac, isang tawang walang halong saya. "’Yan lang ba ang inaalala mo? Ang presyo ng damit mo? Tipikal na del Fierro. Akala niyo lahat ng bagay sa mundo, pwedeng mabili ng pera niyo."

Napaatras si Cally. "Hindi mo ako kilala para pagsalitaan nang ganyan."

"Kailangan ko pa bang kilalanin ang isang babaeng ang tanging alam ay mag-inarte habang ang mga tao sa labas ng hotel na ito ay nagkakandarapa para lang may makain?" lumapit si Isaac, sapat na para maramdaman ni Cally ang init ng katawan nito at ang amoy ng alak. "Nakita kita sa loob kanina, Cally. Ang galing mong magpanggap na anghel, pero kitang-kita sa mga mata mo na wala kang pakialam sa kahit sino maliban sa sarili mo."

"You're arrogant," bulong ni Cally, nanginginig ang boses sa halo-halong inis at kaba. Takot siya—hindi dahil sa galit ni Isaac, kundi dahil tila binabasa nito ang pagkataong pilit niyang itinatago sa likod ng yaman.

"At ikaw naman ay isang huwad na brilyante," diretsong sabi ni Isaac. "Makinang sa labas, pero walang laman sa loob. Huwag mong isiping lahat ng lalaki dito ay luluhod sa harap mo dahil lang sa apelyido mo."

Bago pa makasagot si Cally, tinalikuran na siya ni Isaac at naglakad palayo, iniwan siyang mag-isa sa hallway na may mantsa ang damit at durog ang pride.

Napahawak si Cally sa kanyang dibdib. Mainit ang dugo ni Isaac sa kanya nang hindi nito alam ang totoo. Paano pa kaya kung malaman nito na siya ay hindi tunay na del Fierro? Sa unang pagkakataon, nakaramdam siya ng tunay na panganib. At ang panganib na iyon ay may pangalang Isaac.

Kabanata 2: Ang Anino sa Likod ng Kristal

Ang banyo ng suite ni Cally ay nababalot ng ginto at marmol, pero pakiramdam niya ay isa itong mamahaling selda. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang pilit na kinukuskos ang mantsa ng alak sa kanyang gown. Bawat kuskos niya ay tila pagpawi rin sa mga salita ni Isaac na tumarak sa kanyang dibdib.

“Huwad na brilyante.”

Napatingin si Cally sa malaking salamin. Ang nakikita ng mundo ay si Cally del Fierro—ang babaeng tila nililok sa perpeksyon. Pero sa likod ng mga matapang na mata at mamahaling makeup, ang nakikita niya ay ang batang si Maya.

Limang taon na ang nakalilipas...

Hindi mansion ang gisingan ni Maya noon, kundi isang barung-barong na gawa sa tagpi-tagping yero sa gilid ng riles ng Tondo. Ang bango ng kanyang mamahaling pabango ngayon ay dating amoy ng usok, kanal, at pawis. Ang tanging kayamanan niya noon ay ang kanyang maysakit na kapatid na si Bunsoy at ang kanyang inang halos mabulag na sa maghapong paglalabada para lang may maisaing silang bigas.

Isang gabi, sa gitna ng malakas na ulan, tatlong itim na sasakyan ang huminto sa tapat ng kanilang dampa. Akala ni Maya ay kukunin na ang kanilang maliit na lupain, pero isang alok ang inilatag ni Don Teodoro del Fierro sa kanilang hapag na butas-butas.

"Ang anak naming si Cally ay pumanaw sa isang aksidente sa ibang bansa," simulang paliwanag ng matanda, ang boses ay malamig at walang bahid ng pagdadalamhati. "Hindi alam ng publiko. Hindi alam ng aming mga kaaway sa negosyo. Kailangan namin ng mukhang papalit sa kanya para hindi bumagsak ang aming stocks at reputasyon."

Tiningnan ni Don Teodoro si Maya mula ulo hanggang paa, na tila ba tinitingnan ang isang produkto sa palengke. "Kamukhang-kamukha mo siya. Ang kaibahan lang, siya ay edukada, at ikaw ay... galing sa putik. Pero ituturo namin sa 'yo ang lahat. Ang bawat kilos, bawat salita, bawat pag-iisip ni Cally."

Tumanggi si Maya noong una. Hindi niya kayang iwan ang kanyang pamilya para sa isang kasinungalingan. Pero nang gabing iyon, muling inatake ng hika si Bunsoy at wala silang pambili kahit isang nebulizer. Nakita ni Maya ang kanyang ina na umiiyak habang yakap ang kapatid niya sa dilim.

Doon, pinatay ni Maya ang kanyang sarili. Lumuhod siya sa harap ni Don Teodoro. "Gagawin ko. Pero siguraduhin ninyong mapapag-aral ang kapatid ko at maopopera ang nanay ko. Ibigay niyo sa kanila ang buhay na hindi ko kailanman maibibigay."

Mula noon, dinala siya sa isang tagong villa sa Europa. Doon, bawat pagkakamali niya sa paghawak ng kubyertos ay may katumbas na sampal. Bawat maling bigkas sa wikang Pranses ay may katumbas na gutom. Pinilit nilang burahin si Maya—ang kanyang tawa, ang kanyang pananalita, ang kanyang puso—para lamang maisilang ang isang "Cally del Fierro."

"Tandaan mo, ikaw ay isang investment, hindi isang anak," laging paalaala sa kanya ni Don Teodoro tuwing susubukan niyang magpakita ng emosyon.

Balik sa kasalukuyan, napahigpit ang hawak ni Cally sa lababo hanggang sa mamuti ang kanyang mga buku-buko. Ang mga taong katulad ni Isaac ay walang alam sa impyernong pinagdaanan niya para lang makuha ang "perpektong" buhay na ito. Kinamumuhian siya nito dahil sa yaman niya, hindi alam ng lalaki na ang yamang iyon ang mismong kadenang gumagapos sa kanyang leeg.

Isang malakas na katok sa pinto ang nagpabalik sa kanya sa realidad.

"Cally! Lumabas ka na riyan! Hinahanap ka na ng mga investors!" sigaw ni Don Teodoro mula sa labas. Ang boses nito ay walang bakas ng pag-aalala, puro utos lang.

Mabilis na nagpunas ng luha si Cally. Inayos niya ang kanyang buhok, itinaas ang kanyang noo, at muling isinuot ang maskara ng isang mataray at supladang del Fierro.

"Papunta na," sagot niya sa malamig na tono.

Habang naglalakad siya palabas, muli niyang naalala ang mga mata ni Isaac. Galit ang lalaki sa kanya nang walang dahilan, at sa mundong ito ng mga huwad na tao, ang galit ni Isaac ang tanging bagay na naramdaman niyang totoo.

"Kung alam mo lang, Isaac," bulong niya sa sarili habang binubuksan ang pinto. "Kung alam mo lang na mas gusto ko pang maging mahirap kaysa maging Cally del Fierro... baka hindi mo ako ganyan kagalit na tinitingnan."

POV: Isaac

Inis kong niluwagan ang suot kong kurbata habang naglalakad palayo sa hallway kung saan ko iniwan ang "Prinsesa ng mga del Fierro." Ramdam ko pa rin ang bilis ng tibok ng puso ko—hindi dahil sa paghanga, kundi dahil sa purong inis. Si Cally del Fierro. Ang pangalang iyon ang matagal nang tinik sa lalamunan ko.

Bumalik ako sa bar at hiningi ang isang baso pa ng neat scotch. Pinanood ko mula sa malayo ang kislap ng mga chandelier at ang mga plastik na tawa ng mga elitistang narito. Ang mga del Fierro ang pinakamalaking hadlang sa pag-angat ng kumpanya ko, ang Valdez Logistics. Sa bawat proyektong sinusubukan kong makuha, laging naroon ang anino nila, ginagamit ang kanilang impluwensya at yaman para lamangan ang mga nagsisimulang tulad ko.

At si Cally? Siya ang kanilang pinakamabisang sandata. Isang magandang mukha na ginagamit para makuha ang tiwala ng mga investors. Isang babaeng akala mo ay hindi marunong madumihan ang mga kamay.

"Sir, hinahanap na po kayo ni Mr. Chua para sa pirmahan ng kontrata," bulong ng secretary ko na si Mark.

"Sabihin mo, sandali lang," sagot ko habang nakatitig sa pinto ng ballroom kung saan muling lumabas si Cally.

Nakaayos na muli ang kanyang buhok. Wala na ang bahid ng pagkagulat sa kanyang mukha. Suplada, matikas, at tila walang pakialam sa mundo—iyon ang Cally na kilala ng lahat. Pero noong nagkabanggaan kami kanina, may isang segundong nakita ko ang takot sa kanyang mga mata. Isang takot na hindi ko inaasahang makikita sa isang del Fierro.

Ano ang itinatago mo, Cally?

Sa totoo lang, mainit ang dugo ko sa kanya dahil kinakatawan niya ang lahat ng kinasusuklaman ko. Ipinanganak siyang may gintong kutsara sa bibig habang ako, kailangang dumanas ng dugo at pawis bago narating ang kinalalagyan ko. Galit ako dahil ang mga katulad niya ay nakukuha ang lahat nang hindi nagpapagod, habang ang mga maliliit na negosyanteng tulad ko ay kailangang lumaban nang patayan para lang hindi malamon ng kanilang pamilya.

"Isaac, hijo! Napadalaw ka," bati ni Don Teodoro del Fierro, ang ama ni Cally, habang papalapit sa akin kasama ang kanyang "perpektong" anak.

"Don Teodoro," tipid kong sagot. Tiningnan ko si Cally. Ang kanyang mga mata ay parang pader na hindi mo kayang gibain. "Mukhang masama ang timpla ng anak niyo kanina. May mantsa yata ang gown niya."

Bahagyang kumunot ang noo ng matanda at naramdaman ko ang tensyon sa pagitan nilang dalawa. "Isang aksidente lang 'yun, Papa," mabilis na singit ni Cally. Ang kanyang boses ay tila yelo sa lamig.

"Siguraduhin mo lang, Cally. Ayaw nating magmukhang palpak sa harap ng mga kompetisyon," sabi ni Don Teodoro, at ang tingin niya sa anak ay hindi pagmamahal kundi pagbabanta.

Doon ako mas lalong nagduda. Isang del Fierro na tila takot sa sarili niyang ama?

Pinagmasdan ko si Cally habang pilit siyang nakikipag-usap sa mga investors. Sa bawat ngiti niya, nakikita ko ang pagod. Sa bawat tawa niya, nararamdaman ko ang pait. Gusto ko siyang pabagsakin sa negosyo. Gusto kong patunayan na ang Valdez Logistics ang papatay sa monopolyo ng pamilya nila. Pero bakit sa tuwing tinitingnan ko siya, pakiramdam ko ay may isang babaeng humihingi ng saklolo sa likod ng lahat ng gintong iyon?

"Huwag kang mag-alala, Cally del Fierro," bulong ko sa sarili bago inubos ang aking alak. "Sisiguraduhin kong malalaman ko kung ano ang itinatago mo. At kapag nalaman ko ang kahinaan mo, doon kita tuluyang wawasakin."

Ngunit sa kaibuturan ng puso ko, may isang bahaging hindi ko maipaliwanag. Hindi ko alam kung bakit kahit anong gawin kong pagkamuhi, hindi ko maalis ang tingin sa kanya. Isang labanan ito ng negosyo, pero bakit pakiramdam ko ay nagiging personal na ang lahat?