Sa loob ng malawak na kagubatan ng Lunar Pack, kung saan ang mga matataas na puno ay parang mga bantay na nagbabantay sa lihim ng gabi, tahimik na nagwawalis si Elara sa bakuran ng kanilang mababang tahanan. Ang kanyang mga kamay ay magaspang at puno ng sugat mula sa walang katapusang mga gawaing ipinapagawa sa kanya—paggupit ng kahoy, paghuhugas ng mga kaserola, at pagwawalis ng buong kampo. Siya ang omega, ang pinakamababa sa lahi ng mga lobo, dahil hanggang ngayon, sa edad na labing-walo, hindi pa rin siya nagiging hayop tulad ng iba.

“Elara! Bilisan mo diyan! Huwag kang magpahinga, wala kang karapatang magpahinga!” sigaw ni Mira, ang mataray na anak ng pangalawang pinuno ng angkan. Tumayo si Mira sa balkonahe ng malaking bahay ng alpha, ang kanyang mga mata ay nagliwanag sa galit habang sinusundan ng kanyang mga kaibigan na tumatawa. “Wala ka namang silbi pa naman, hindi ka pa rin nagiging lobo hanggang ngayon. Isa kang kahihiyan sa ating lahi! Bakit hindi ka pa umalis at maging alipin ng mga tao sa bayan?”

Ipinikit ni Elara ang kanyang mga mata at pinigilan ang pagpatak ng kanyang mga luha. Tama ang sinabi nila. Habang ang ibang mga kabataan ay nakakapag-anyo na—mga malalakas na lobo na nagpapasanay sa bukid para sa susunod na buwanang hunt—siya ay nananatiling tao. Walang kuko na lumalabas, walang ngilngil na boses, walang init ng pagbabago. Dahil dito, itinuturing siyang pinakamahina sa lahat, isang tanda ng sumpa sa kanilang angkan.

Pero sa kabila ng lahat ng pang-aapi, may isang bagay na hindi nila alam—may mga kakaibang pangyayari na nangyayari sa paligid kapag siya ay nagagalit o natatakot. Isang beses, nang sinampal siya ni Mira, biglang humuni nang malakas ang hangin, nagliparan ang mga dahon tulad ng bagyo, at ang mga halaman sa paligid ay tila yumuyuko sa kanya, parang sumusunod sa isang lihim na utos. Hindi niya rin ito maintindihan, kaya itinatago na lang niya ito, natatakot na mas lalong iiwan siya ng pack.

“Bakit ako ganito?” bulong niya sa sarili habang nakatingin sa kanyang mga palad, na ngayon ay nanginginig. “Ano ba ang tinatago ng aking pagkatao?”

Biglang tumigil ang kanyang walis nang maramdaman niya ang isang mainit na tingin mula sa gubat. Lumitaw si Ronan, ang anak ng alpha at hinirang na susunod na pinuno, na nasa anyong lalaki pa rin ngunit may mga mata na nagliliwanag ng ginto—senyales ng paparating na pagbabago. Matangkad siya, matipuno, at may peklat sa braso mula sa nakaraang laban laban sa rival pack. Hindi siya katulad ng iba; hindi niya inaapi si Elara, bagkus ay madalas na tinititigan siya nang may kakaibang pagtingin.

“Elara,” tawag niya nang mahina, lumapit sa bakod. “Huwag mo nang pakinggan si Mira. Siya lang ang ganoon.”

Nagulat si Elara at mabilis na yumuko. “P-panginoong Ronan... ano po ang kailangan niyo?”

Hindi sumagot si Ronan agad. Sa halip, tumingin siya sa mga palad niya. “Nakita ko ang hangin kanina. Nang humuni ito nang walang dahilan. Ikaw ba iyon?”

Namutla si Elara. “H-hindi po! Sinasabi ko po—”

“Shh,” pigil ni Ronan, hinawakan ang kanyang braso. Sa sandaling iyon, biglang lumamig ang hangin, at ang mga ugat sa mga puno ay parang sumayaw sa paligid nila. “Hindi ka mahina, Elara. May iba kang lakas. At sa susunod na full moon, malalaman natin kung ano ito.”

Bago pa makapag-react si Elara, narinig nila ang malakas na ungol mula sa gitna ng kampo. Ang alpha ay tinatawag ang lahat para sa pagpupulong—may balita ng pagsalakay mula sa Shadow Pack. Si Ronan ay tumakbo na, ngunit bago umalis, hinaplos niya ang pisngi ni Elara. “Manatili kang buhay. Para sa akin.”

Habang nanonood si Elara ng mga lobo na nagpupulong, nagsimulang mag-init ang kanyang dibdib. Para sa unang pagkakataon, naramdaman niya ang isang kakaibang lakas na dumadaloy sa kanyang ugat—hindi ng lobo, kundi ng isang bagay na mas matanda, mas malakas. Ang hangin ay humuni muli, mas malakas na ngayon, at ang mga halaman ay nagsimulang lumago nang mabilis sa paligid niya.

Sa gabing iyon, habang ang full moon ay tumataas, magbabago ang lahat. Si Elara ay hindi omega. Siya ay isang elemental, isang guardian ng gubat na matagal nang natago sa loob ng isang lobo. At si Ronan? Siya ang susi sa kanyang pagmulat—ngunit ang digmaan ay darating, at kailangan nilang pumili: ang loyalty sa pack, o ang tunay na kapangyarihan ng kanilang pag-ibig.

Dumating na ang gabing pinakahihintay ng lahat ng kabataan sa buong lupain—ang Araw ng Pagtukoy ng Itinakdang Kapareha. Ito ang sagradong pagdiriwang kung saan ayon sa paniniwala, ang diyosa ng buwan ay nagpapakita ng taong nakatadhana para sa iyo, ang taong magiging iyong kapareha habambuhay.

Sa malawak na parang na pinaliligiran ng matatayog na puno at nagniningning na mga ilaw mula sa apoy, nagtipon ang lahat ng miyembro ng angkan. Ang hangin ay malamig at puno ng pananabik, halos maramdaman mo ang kaba at tuwa na nararamdaman ng bawat isa.

Nakatayo si Elara sa pinakadulong bahagi ng lugar, malayo sa gitna kung saan naroon ang mga kabataang inaasahang makakatagpo ng kanilang kapalaran. Nakayuko lang siya at naglalaro sa dumi gamit ang kanyang mga daliri. Hindi niya inaasahan na may magtutuon man lang ng pansin sa kanya. Bakit pa? Siya lang naman ang tanging walang kakayahang mag-anyong lobo sa kanilang henerasyon. Para sa lahat, siya ay isang kabiguan—isang kahihiyan ng kanilang angkan.

“Tingnan mo nga siya, nandiyan pa rin. Wala naman siyang magandang dulot dito kundi ang magpababa ng dangal natin,” bulong ni Mira habang nakatingin kay Elara kasama ang kanyang mga kaibigan. “Bakit ba siya pinayagang dumalo pa? Wala naman siyang karapatang makilahok sa ganitong sagradong okasyon.”

“Tama ka diyan, Mira. Sigurado naman tayong walang sinumang gugustuhing mapili siya. Kahit sinong makakakuha sa kanya ay ituturing na lang na parusa,” sagot naman ng isa pa.

Naririnig ni Elara ang lahat ng kanilang sinabi, pero sanay na siya. Sa loob ng mahabang panahon, ito na ang naging kanyang pang-araw-araw na musika. Ipinikit niya ang kanyang mga mata at pinakalma ang kanyang sarili. Ang tanging dasal niya lang ay sana ay matapos na ang gabing ito nang walang anumang gulo o kahihiyan na idudulot sa kanya.

Unti-unting umakyat ang buwan sa kalangitan, na nagbigay ng kulay pilak na liwanag sa buong paligid. Ang huni ng mga hayop ay tumigil, at tila ang buong kalikasan ay nakikinig at naghihintay. Ito na ang sandali.

Ang mahiwagang liwanag ng buwan ay nagsimulang bumagsak sa bawat kabataan. Isa-isa silang natuklasan ang kanilang kapareha. Ang mga hiyawan ng tuwa, palakpakan, at iyakan ng kaligayahan ay umalingawngaw sa buong parang. Ang bawat magkapareha ay magkahawak-kamay, puno ng pagmamahal at pasasalamat sa itinakda ng tadhana.

Habang masaya ang lahat, nanatiling nakatayo lang si Elara sa kanyang pwesto. Wala ring liwanag na bumagsak sa kanya, at wala ring sinumang lumapit. Ito na ang inaasahan niya. Napabuntong-hininga siya at napangiti nang mapait. “Ganyan talaga siguro ang nakatadhana sa akin,” bulong niya sa kanyang sarili. “Wala akong halaga, kaya wala ring tadhana na nakalaan para sa akin.”

Ngunit biglang nagbago ang ihip ng hangin. Isang malakas at malamig na simoy ang dumaan na nagpapatayo sa mga balahibo ng lahat ng naroroon. Ang dating masayang ingay ay biglang napalitan ng katahimikan na tila kahit ang paghinga ay pinipigilan ng bawat isa. Mula sa dulo ng parang, dahan-dahang lumalapit ang isang pigurang nagpapalabas ng kapangyarihan at awtoridad na walang kapantay.

Siya ay matangkad, may matipunong pangangatawan na nakabalot sa itim na kasuotan na nagpapakita ng kanyang katatagan. Ang kanyang buhok ay kulay kasing-itim ng gabi, at ang kanyang mga mata ay kasing dilim ng kalaliman—mga matang puno ng karanasan, lakas, at misteryo. Ang bawat hakbang niya ay tila yumanig sa lupa, at ang presensya niya ay sapat na para manginig ang kahit sinong makaharap sa kanya.

Ito ay walang iba kundi si Alpha Kael, ang pinuno ng buong Lunar Pack. Siya ang pinakamakapangyarihan, pinakakinatatakutan, at pinakaginagalang na nilalang sa buong lupain. Kilala siya bilang isang lalaking matigas ang puso, seryoso, at hindi kailanman nagpapakita ng kahinaan. Marami ang humahanga sa kanya, at marami rin ang natatakot.

Lumakad siya nang diretso, hindi tumitingin sa kanan o kaliwa. Ang lahat ay nagbulungan, nagtataka kung sino ang magiging swerteng makakapiling ang dakilang Alpha. Marami ang umaasang si Mira ang mapipili, dahil siya ang itinuturing na pinakamaganda at pinakamalakas sa kanilang henerasyon. Nakita ni Elara kung paano kumislap ang mga mata ni Mira na puno ng pag-asa at pananabik habang nakatingin kay Alpha Kael.

Huminto si Alpha Kael.

Hindi sa tapat ni Mira. Hindi rin sa tapat ng iba pang magaganda at malalakas na dalaga.

Huminto siya nang eksakto sa harapan ni Elara.

Nanlaki ang mga mata ni Elara. Ramdam niya ang bigat ng tingin nito sa kanya, at hindi niya maintindihan kung bakit siya ang tinititigan nito. Ang kanyang puso ay kumakabog nang napakalakas, tila sasabog na sa kanyang dibdib.

Dahan-dahang inabot ni Alpha Kael ang kanyang kamay, at sa isang boses na malalim, mariin, at puno ng kapangyarihan na narinig ng buong parang, sinabi niya:

“Siya… Ang babaeng ito ang aking itinakdang kapareha. Siya ang magiging aking Luna.”

Parang tumigil ang ikot ng mundo.

Parang nabingi ang lahat sa narinig. Ang katahimikan ay tumagal ng ilang sandali bago sumabog ang ingay ng hindi paniniwala, gulat, at galit.

“HINDI PWEDI!” sigaw ni Mira na parang mababaliw na sa galit. Tumakbo ito palapit at tumayo sa pagitan nila ni Elara, nakaharap kay Alpha Kael na may punong-puno ng poot ang mukha. “Alpha Kael! Nagkakamali ka po! Hindi siya ang para sa inyo! Isa lang siyang walang kwentang babae na hindi man lang makapag-anyong lobo! Wala siyang maiaambag sa ating angkan! Siya ay kahinaan, hindi lakas! Paano magiging Luna ang isang tulad niya na hindi man lang kayang ipagtanggol ang kanyang sarili, lalo na ang ating kaharian?”

Lumingon si Alpha Kael kay Mira. Sa isang tingin lang, naramdaman ng dalaga ang matinding takot na tumagos hanggang sa kanyang buto. Ang dating mapupungay na mukha ng Alpha ay napalitan ng matinding galit na nagpanginig sa buong paligid.

“Sinong nagsabi sa iyo na ikaw ang may karapatang magdesisyon kung sino ang karapat-dapat at sino ang hindi?” tanong ni Alpha Kael. Ang kanyang boses ay malamig na parang yelo, puno ng babala. “Ang pagtukoy ng kapareha ay hindi galing sa atin, kundi galing sa ating diyosa at sa tadhana. Kung siya ang ipinadala sa akin, ibig sabihin lamang ay siya ang kailangan ko. At kung sinumang magtatangkang manghusga, manakit, o magbaba ng kanyang dangal mula sa araw na ito, haharapin ninyo ang buong lakas ng aking galit. Walang sinuman ang makakapigil sa akin, at walang sinuman ang makakapaghiwalay sa amin. Naiintindihan ninyo ba iyan?”

Sa lakas ng kanyang pagsasalita, napaatras si Mira at natumba sa lupa dahil sa takot. Walang sinumang nangahas na magsalita pa, kahit na sa kanilang isipan ay puno pa rin sila ng pagdududa at hindi paniniwala.

Bumaling muli si Alpha Kael kay Elara. Ang matalim na tingin na ibinigay niya kay Mira ay napalitan ng kakaibang lambing at kuryosidad na hindi pa nakita ng sinuman sa kanya noon. Dahan-dahan niyang kinuha ang nanginginig na kamay ni Elara. Ang init na nagmumula sa palad nito ay tumagos sa buong katawan ni Elara, nagbibigay sa kanya ng kakaibang pakiramdam ng kaligtasan at kapayapaan na hindi pa niya naramdaman sa buong buhay niya.

Hinawakan niya ito nang mahigpit na parang ayaw na niyang pakawalan pa. Tumingin siya nang diretso sa mga mata ni Elara at bumulong sa paraang sila lang ang nakakarinig:

“Huwag kang matakot, aking mahal. Mula ngayon, wala nang sinumang makakasakit sa iyo. Ako ang iyong sandata, ako ang iyong kanlungan, at ako ang magtatanggol sa iyo laban sa sinuman at sa anumang bagay. Kahit anong sabihin nila, ikaw lang ang nasa puso ko. Ikaw lang ang aking itinakda.”

Napaiyak si Elara, pero hindi ito luha ng lungkot, kundi luha ng tuwa at gulat. Sa wakas, may isang tao na naniniwala sa kanya, may isang tao na hindi siya itinuring na basura o pabigat. Kahit hindi niya maintindihan kung bakit siya ang pinili ng dakilang Alpha, naramdaman niya sa puso niya na totoo ang mga sinabi nito.

Tumingin si Alpha Kael sa paligid, at nang magsalita siya muli, buong angkan ang nakarinig:

“Simula sa araw na ito, si Elara ay hindi na lamang isang simpleng miyembro ng ating angkan. Siya ang aking kapareha, at balang araw ay siya ang magiging inyong Luna. Igalang ninyo siya gaya ng paggalang ninyo sa akin. Ang sinumang magpapababa sa kanya ay ituturing ding kaaway ko.”

Hinila ni Alpha Kael si Elara palapit sa kanya at sabay silang naglakad palayo sa parang, habang ang lahat ay nakatingin sa kanila na puno ng iba’t ibang damdamin—inggit, galit, gulat, at paghanga.

Habang naglalakad sila, hindi maiwasang magtanong ni Elara sa kanyang sarili: “Bakit ako? Ano ba ang meron sa akin kaya ako ang pinili mo, Alpha Kael? Ano ba ang tinatago ng aking pagkatao na hindi ko pa rin natutuklasan hanggang ngayon?”

Hindi niya alam na ang desisyong iyon ni Alpha Kael ay hindi lamang tungkol sa pag-ibig. Ito rin ay simula ng pagtuklas sa malaking katotohanan tungkol sa kanyang pinagmulan at sa kapangyarihang nakatago sa kanyang katawan na magbabago sa takbo ng kasaysayan ng kanilang lahi.

Dinala ni Alpha Kael si Elara sa kanyang kaharian—isang malawak at marangyang palasyo na gawa sa matitibay na bato at kahoy, na nakapalibot sa tuktok ng isang burol. Mula rito, kitang-kita ang buong teritoryo ng kanilang angkan.

Huminga nang malalim si Elara. Hindi siya makapaniwala na nandito siya ngayon. Ang lugar na ito ay puno ng kapangyarihan at dignidad, kabaligtaran ng madilim at malungkot na sulok kung saan siya lumaki.

“Dito ka na titira mula ngayon,” sabi ni Alpha Kael habang binubuksan ang pinto ng isang malaking silid.

Namangha si Elara. Malinis ito, malaki, at may malambot na kama na parang ulap. May bintanang malawak kung saan pumapasok ang sikat ng buwan.

“Pero… Alpha,” nauutal na sabi ni Elara. “Dito po talaga ako? Hindi po ba ako sanay sa ganito kalaking lugar. At paano naman ang mga sasabihin ng iba? Sigurado akong marami ang hindi masaya sa desisyon niyo.”

Tinapik ni Alpha Kael ang balikat niya. “Huwag mo nang intindihin ang sasabihin nila. Ikaw ang pinili ng tadhana para sa akin, at iyon lang ang mahalaga. Matulog ka na at magpahinga. Marami pa tayong pag-uusapan bukas.”

Umalis na si Alpha Kael para bigyan siya ng espasyo, pero bago ito tuluyang lumabas, lumingon ito at sinabing, “Kung may anumang mangyari o may sinumang mang-istorja sa iyo, tawagin mo lang ako. Naririnig kita kahit nasaan man ako.”

Naiwan si Elara na mag-isa. Umupo siya sa gilid ng kama at hinawakan ang kanyang dibdib. Bumibilis pa rin ang tibok ng puso niya tuwing naiisip niya ang nangyari kanina.

“Bakit ako? Bakit ako ang pinili niya?” tanong niya sa sarili. “Isa lang naman akong walang kwentang tao na hindi man lang makapag-anyong lobo.”

Dahil sa pagod at damdamin, nakatulog din siya nang mahimbing.

🕒 Madaling Araw

Biglang nagising si Elara dahil sa kakaibang pakiramdam. Parang may tumitig sa kanya. Dahan-dahan siyang iminulat ang kanyang mga mata at nanigas sa kinauupuan niya.

Sa gilid ng bintana, may tatlong anino na nakatayo. Mga mata na kumikinang sa dilim ang nakatingin sa kanya. Hindi sila miyembro ng kaharian—ang aura nila ay madilim at mapanganib.

“Siya nga pala,” bulong ng isa sa kanila na may boses na parang gumagapang sa lupa. “Ang sabi ay siya ang bagong kapareha ng Alpha. Mahina siya. Madali lang siyang hulihin.”

“Kunin natin siya,” utos ng pinuno nila. “Kapag nasa atin na ang babaeng ito, mapipilitan si Alpha Kael na sumuko sa atin. Siya ang magiging susi para masakop natin ang kaharian na ito!”

Mabilis na kumilos ang mga ito. Lumipad ang isang mahabang kadena at itinali ang mga kamay ni Elara bago pa man siya makasigaw. Hinila siya nila palabas papunta sa bintana.

Tumulo ang luha ni Elara sa takot. “Tulong! Alpha Kael! Tulungan niyo ako!” sigaw niya, pero tinakpan ng isa ang bibig niya.

Ramdam niya ang kawalan niya ng kwenta. Wala siyang lakas, wala siyang kakayahan. Paano siya makakalaban?

Habang hinihila siya at unti-unti nang nawawalan ng pag-asa, biglang uminit ang buong katawan niya. Isang kakaibang init na nanggaling mismo sa kanyang puso at kumalat hanggang sa dulo ng kanyang mga daliri.

Ang kanyang mga mata ay biglang kumislap ng kulay pilak na napakaliwanag.

“Aaaaaahhh!” sigaw ni Elara dahil sa biglaang daloy ng enerhiya.

Biglang sumabog ang isang malakas na hangin mula sa kanyang katawan! BOOGSH!

Ang pwersa ay sobrang lakas na tumilapon ang tatlong kalaban palayo at bumagsak sa sahig na parang mga basahan. Pumutol din ang kadenang nakatali sa kanya na parang manipis na papel lang.

Natulala ang mga kalaban. Hindi sila makagalaw sa takot at gulat.

“Anong… anong klaseng kapangyarihan ito?” nanginginig na sabi ng isa. “Hindi siya ordinaryong tao! Ang lakas ng enerhiya niya!”

Dumating si Alpha Kael kasama ang mga guwardiya. Narinig niya ang sigaw at naramdaman ang pagsabog ng kapangyarihan. Pagpasok niya sa silid, nakita niya ang gulo at ang mga kalaban na nakahandusay, at si Elara na nakatayo sa gitna, nanginginig pero may nakapalibot na liwanag sa paligid niya.

Agad na yumakap si Alpha Kael kay Elara at tinakpan ang mga mata niya para protektahan siya sa nakikita niya. “Shhh… ligtas ka na. Nandito na ako.”

Tumingin si Alpha Kael sa mga nahuli at malamig na sinabi, “Itapon ninyo sila sa piitan. Aasikasuhin ko sila bukas.”

Nang makaalis ang mga kalaban, hinarap ni Alpha Kael si Elara. Hawak niya ang magkabilang balikat ng dalaga at tinitigan ito sa mata.

“Elara… nakita ko ang nangyari,” seryosong sabi ni Alpha Kael. “Hindi ka mahina. Mali ang akala ng lahat. Mayroon kang kapangyarihan na sobrang lakas—kapangyarihan na hindi ko man lang inaasahan. Iyon ang dahilan kung bakit ikaw ang pinili ng tadhana.”

Napahagulhol si Elara. “Natakot po ako, Alpha. Hindi ko po alam kung ano ‘yung nangyari sa akin. Bigla na lang uminit ang katawan ko tapos…”

“Wala kang dapat ipangamba,” putol ni Alpha Kael at hinaplos ang buhok niya. “Ang kapangyarihang iyan ay nasa loob mo simula pa lang. Baka nga mas malakas ka pa kaysa sa akin, hindi mo lang alam kung paano gamitin. Simula bukas, tuturuan kita. Tutulungan kitang kilalanin kung sino ka talaga.”

Sa gabing iyon, unti-unting nabubunyag ang lihim. Si Elara ay hindi lang basta isang ordinaryong babae. Mayroon siyang dugo at kapangyarihan na galing sa mga sinaunang lahi na magiging susi sa kaligtasan o pagkawasak ng kanilang mundo.