Nakatitig lang ako sa labas ng bintana habang umaandar ang jeep. Tahimik lang ang paligid, parang katulad ng damdamin ko—payapa at walang inaasahang mangyayari. First day of school na naman, at bilang isang Grade 10 student, wala naman akong ibang inaabangan kundi ang makita ulit ang mga kaibigan ko. Never ko pa nga naiisip na magkaka-crush o magkakagusto sa kahit sino. Para sa akin, school is just for studies at pakikipagkulitan lang sa barkada.

Pagdating ko sa gate ng San Isidro National High School, marami na agad ang mga estudyante. Maingay, masaya, at puno ng mga kwentuhan tungkol sa naging bakasyon. Habang naglalakad ako papunta sa classroom namin, may napansin akong grupo ng mga lalaki na nagtatawanan sa gilid. Hindi ko sila masyadong kilala, pero parang pamilyar ang isa sa kanila. Nakasuot siya ng puting polo na medyo nakabukas ang butones sa itaas, may suot na salamin, at nakapusod nang kaunti ang buhok niya.

Sino kaya ‘yun? tanong ko sa sarili ko habang dumadaan ako sa harap nila.

Biglang huminto ang pagtawa nila, at parang napatingin silang lahat sa akin. Ramdam ko yung init ng pisngi ko kaya binilisan ko na lang ang lakad ko hanggang sa makarating ako sa room.

"Elara!" sigaw ni Mia, ang best friend ko, sabay talon at yakap sa akin. "Grabe, namiss kita so much! Kamusta bakasyon mo?"

"Okay lang naman, ikaw ba?" sagot ko sabay ngiti. "May bago ba dito? Kasi kanina pa ako nakakakita ng mga hindi ko kilala."

Umupo kami sa pwesto namin malapit sa bintana. "Ah, oo nga pala! May mga lumipat na estudyante galing sa ibang bayan. Sabi nila, matatalino at mayaman daw yung iba," kwento ni Mia habang kumakaway sa ibang mga kaklase. "At isa sa kanila... grabe, ang gwapo daw sabi ng iba."

Napailing na lang ako. "Ewan ko sa'yo. Ang bilis mo naman makarinig ng chismis."

Biglang tumahimik ang buong silid. Dumating na kasi ang adviser namin, si Ma'am Reyes. Kasunod niya ay isang lalaki—yung nakita ko kanina sa labas! Yung lalaking may salamin at nakapusod ang buhok.

"Makinig kayong lahat," panimula ni Ma'am Reyes. "May bago tayong kaklase. Si Marco. Lumipat sila dito galing sa Maynila dahil sa trabaho ng tatay niya. Maging mabait kayo sa kanya, ha?"

Tumingin si Marco sa buong klase, at parang biglang huminto ang mundo ko nang magtagpo ang mga mata namin. Ngumiti siya nang bahagya—yung ngiting parang nakawala ng lahat ng kaba ko, pero nagbigay rin ng kakaibang kaba sa dibdib ko.

"Hi," simpleng bati niya habang nakatingin pa rin sa akin.

Dahan-dahan siyang naglakad papunta sa bakanteng upuan... sa tabi mismo ng pwesto namin ni Mia.

Biglang naging mabilis ang tibok ng puso ko. Anong nangyayari sa akin? tanong ko sa sarili ko habang hindi ko maalis ang tingin sa kanya. Dito na ba nagsisimula ang lahat? Yung mga kwento tungkol sa first love—totoo nga ba talaga ito?

Umupo si Marco sa tabi ko, at bago pa man magsimula ang klase, bumulong siya nang mahina, "Ikaw yung nakita ko kanina sa labas, 'di ba?"

Napalunok ako at dahan-dahang tumango. "O-oo."

At sa simpleng sagot na 'yun, alam ko na... mag-iiba na ang takbo ng kwento ng buhay ko.

_______________________________

move to the next ep mga bebss❤

Parang tumigil ang oras nung sinabi niya ‘yun. Nakatulala lang ako habang unti-unting umuupo si Marco sa bakanteng upuan sa tabi ko. Ramdam ko yung bawat galaw niya—yung paglagay niya ng bag sa ilalim ng mesa, yung pag-aayos niya ng salamin, at yung pagbuntong-hininga niya na parang wala lang sa kanya ang lahat. Ako naman dito, halos hindi na makahinga sa sobrang kaba.

"Grabe, Elara..." bulong ni Mia sa gilid ko, sabay siko sa akin nang mahina. "Tingnan mo nga naman, sa tabi mo pa siya umupo. Swerte mo naman!"

Pilit akong ngumiti pero alam kong namumula na naman ang pisngi ko. "Wag ka ngang maingay, baka marinig ka pa niya," sagot ko nang pabulong din, habang kunwari ay inaayos ko lang ang mga gamit ko para itago yung kaba ko.

Nagsimula na ang klase pero sa totoo lang, wala akong naintindihan sa turo ni Ma’am Reyes. Ang atensyon ko, nandoon lang sa katabi ko. Minsan, napapatingin ako sa gilid at nakikita kong seryoso siyang nakikinig, minsan naman ay nagsusulat nang mabilis sa notebook niya. Ang ganda pala ng sulat niya, napansin ko. Malinis at magkakatugma.

Bigla siyang lumingin sa akin kaya agad akong umiwas ng tingin at kunwari ay nakatingin sa pisara. Hala! Nahuli niya yata akong nakatingin!

Napansin ko na lang na may inaabot siyang papel sa akin. Nakatikom ito at nakasulat sa labas: Para sa'yo.

Dahan-dahan ko itong kinuha habang nakayuko para hindi makita ni Ma'am. Binuksan ko ito nang dahan-dahan, at ito ang nakasulat sa loob:

"Kanina pa kita napapansin. Parang ang lalim lagi ng iniisip mo. Ano pangalan mo nga pala? :)"

Muntik na akong mapasinghap. Hindi ko akalain na ganun siya kabilis makipag-usap. Tiningnan ko siya saglit at nakita kong nakangiti lang siya habang nakaharap sa harap, parang walang nangyari.

Kumuha ako ng maliit na papel at sumagot din:

"Elara naman ang pangalan ko. Ikaw si Marco, 'di ba? At wala naman akong malalim na iniisip, nakikinig lang ako."

Ibinigay ko ito sa kanya, at ilang sandali lang ay binalik niya ulit habang nakatago sa ilalim ng mesa.

"Elara... Ang ganda naman ng pangalan mo. Bagay sa'yo. At sige na nga, maniwala ako na nakikinig ka. Pero bakit parang namumula ka pa rin ha?"

Nanghina ako sa nabasa ko. Alam niya talaga! Ramdam ko yung init ng buong mukha ko. Gusto ko sanang sumagot pero biglang tumayo si Ma'am Reyes sa harap namin.

"Elara at Marco," tawag ng guro. Biglang bumilis ang tibok ng puso ko, akala ko mahuhuli kami. "May problema ba diyan? Mukhang abala kayo ah."

Umiling agad si Marco at ngumiti nang matamis. "Wala po, Ma'am. Tinutulungan ko lang po siya, parang nalilito po kasi siya sa sinasabi niyo kanina. Aayusin lang po namin."

Napatingin sa akin si Ma'am, tapos tumango na lang. "Sige, siguraduhin niyo lang na nakikinig kayo. Mahalaga 'to."

Pagtalikod ni Ma'am, humarap ulit sa akin si Marco at bumulong nang mahina, "See? Nakuha kita. Huwag ka na kasing mamula-mula diyan, mas lalo kang nagiging cute eh."

Nanlaki ang mata ko at hindi na nakasagot. Yung puso ko, parang gusto nang lumabas sa dibdib ko. Ano bang nangyayari? Kakakilala lang namin pero parang sanay na sanay na siyang kausap ako. At ako naman... parang unti-unti ko nang nararamdaman yung sinasabi nilang kilig na hindi mo maipaliwanag.

Natapos ang klase nang hindi ko namamalayan. Paglabas namin ng silid, tinawag niya ako ulit.

"Elara!" tawag niya habang inaayos ang bag niya. "Magsasama tayo umuwi? Dadaan naman ako sa tapat ng bahay niyo eh, nakita ko kanina nung dumadaan ako."

Tiningnan ko siya, at sa unang pagkakataon, naglakas-loob akong ngumiti nang diretsahan sa kanya.

"Sige," sagot ko. "Sama ako."

Alam ko sa oras na 'yun... simula pa lang ito ng mas nakakakilig na mga pangyayari.

Lumabas kami ng gate ng paaralan na magkatabi. Ramdam ko yung bawat hakbang namin, at parang biglang naging mas payapa at mas maganda ang paligid. Kahit maraming tao at maingay sa paligid, parang kaming dalawa lang ang nandoon. Si Marco naman, parang wala lang sa kanya ang lahat, nakangiti lang habang nagkukuwento tungkol sa buhay nila sa Maynila.

"Alam mo, nakaka-miss na rin doon," kwento niya habang nilalaro-laro ang tali ng bag niya. "Pero mas gusto ko na dito. Ang presko ng hangin, hindi masyadong magulo, at... mas masarap ang pakiramdam."

Bigla siyang lumingin sa akin at ngumiti nang matamis. "Tsaka, nakilala kita pa eh."

Hala, eto na naman ako, namumula na naman! Tiningnan ko lang siya nang saglit tapos umiwas agad ng tingin. "Ang dami mo namang banat ah. Ganyan ka ba makipag-usap sa lahat ng nakikilala mo?" tanong ko, sinusubukang magpanggap na matapang kahit parang sasabog na ang puso ko.

Tumawa lang siya nang mahina. "Hindi ah. Sa'yo lang. Special ka kasi."

Hindi na ako nakasagot. Yung mga salitang binibitawan niya, ang daling paniwalaan, at ang sarap pakinggan. Habang naglalakad kami, napansin kong laging inaayos niya yung paglalakad niya para sabay kami. Minsan, muntik nang magdikit ang mga kamay namin, at sa bawat pagkakataong 'yun, parang nakakaramdam ako ng kuryente na gumapang sa buong katawan ko.

Nadaanan namin yung paborito kong tindahan ng kakanin sa gilid ng kalsada. Bigla siyang huminto.

"Teka lang," sabi niya. Pumasok siya saglit at bumili ng dalawang puto bumbong. Paglabas niya, iniabot niya sa akin yung isa. "Alam ko paborito mo 'to. Nakita kitang bumili dito nung nakaraan."

Nagulat ako. "Pano mo nalaman? Kanina mo pa ba ako napapansin?"

Kumagat siya sa pagkain niya sabay ngisi. "Oo naman. Bago pa ako lumipat sa klase niyo, madalas na akong dumadaan dito. Nakikita kitang nakaupo sa may bintana ng bahay niyo, minsan nagbabasa, minsan nakatingin lang sa malayo. Ang ganda mo kasi tignan, kaya hindi ko mapigilan."

Sa oras na 'yun, parang tumigil ang mundo ko. Hindi ko inakalang matagal na pala niya akong nakikita at napapansin. Akala ko ako lang yung nagtataka kung sino siya. Ang dami ko palang hindi alam.

Patuloy kaming naglakad hanggang sa malapit na kami sa tapat ng bahay namin. Medyo lumapit siya nang kaunti at bumulong, "Elara... masaya ako na nakilala kita. At masaya ako na pinayagan mo akong samahan ka umuwi."

Humarap ako sa kanya at sinubukang magsalita nang maayos kahit nanginginig pa rin ang boses ko. "Ako rin... salamat, Marco. Sa susunod ulit?"

Tumango siya at hinawakan nang bahagya ang dulo ng daliri ko bago niya binawi agad ang kamay niya. "Sigurado. Bukas ulit. At... marami pa tayong pagkakataon, pangako 'yan."

Tumayo lang ako sa tapat ng bahay namin habang pinapanood siyang lumakad palayo. Lumingon pa siya minsan at kumaway bago tuluyang nawala sa paningin ko. Pumasok ako sa loob na parang lumulutang ang lakad ko. Ang daming tumatakbo sa isip ko—yung mga sinabi niya, yung mga ngiti niya, at yung pakiramdam na parang... nagsisimula na talaga ang lahat.

Hindi ko pa man alam kung saan ito hahantong, pero isang bagay ang sigurado ako... Si Marco ang magiging dahilan kung bakit magiging espesyal ang kwento ng buhay ko.