My name is Man Hnin See Yaing—The Wild Rose of Autumn Mist. It is the pen name I wear like armor, born from a lineage of unyielding pride, silent sacrifice, and the eternal, thunderous clatter of the loom. I am the youngest daughter in our family, with two elder sisters who stood before me. For generations, my bloodline inherited nothing but the heavy timber of the weaving frames and the delicate, endless threads of silk. I literally took my first breaths and spent my entire childhood amidst the roaring maze of hand-looms in Amarapura, yet my heart never belonged to the warp and weft of the fabric. I possessed no passion for the weaver’s craft. My only true devotion, my singular calling since youth, was the art of literature and the power of the written word.

​The world today knows my parents, U Min Htin and Daw May Hnin, merely as an elderly, quiet couple who spent their entire existence over the hand-looms, their backs irrevocably bent by time, their hands calloused and torn by thousands of sharp silk threads. The neighbors see them as ordinary, impoverished weavers who quietly faded into the rustic, dust-choked background of Myanmar's rural heartland.

​But they are profoundly, tragically wrong.

​While I never inherited the skill to weave silk with my fingers, I inherited something far greater—their unbreakable dignity. I realized that their quiet lives contained an epic battlefield of honor, a monumental, unspoken war against the tyranny of wealth and social status that the modern world has entirely forgotten. They did not leave me gold or vast estates; they left me a legacy of pure pride. And so, I, Man Hnin See Yaing, take up my heavy pen. Where my parents used a wooden shuttle to weave silk, I will use my ink to weave their truth into historical reality, immortalizing their unyielding dignity on paper, starting from the very beginning, long before I was ever a fragile breath in this world.

​The year was 1987. Myanmar’s rural heartland lay wrapped in the gentle, almost sacred embrace of a crisp, breathtaking autumn morning. It was a golden era before the relentless, industrial buzz of modern factory machinery invaded the quiet valleys—a time when the human spirit moved in absolute, poetic harmony with the changing seasons, and silence was a magnificent canvas for natural sound. Just beyond the cluster of traditional teak stilt houses, surrounded by expansive, emerald fields that were now resting peacefully after the exhaustion of the heavy harvest, stood a humble weaving shed. Its weathered, silver-gray wooden frame bore the deep, structural scars of countless monsoon seasons, yet it held within its hollow interior the vibrant, beating soul of an ancient, aristocratic craft.

​Outside, a restless autumn breeze, tinged with that sharp, unmistakable chill that foreshadowed the arrival of a harsh winter, whispered through the canopy of ancient banyan trees. It systematically gathered the amber and gold dry leaves that had recently surrendered to gravity, scattering them in playful, chaotic whirlwinds across the dust-choked ground. To a passing stranger, the sound of this wind was a solitary symphony; but to the inhabitants of this close-knit village, it was merely a quiet background to the true, definitive music of their daily survival—the incessant, rhythmic, and deeply soulful "Clack-Clack-Clack" of dozens of hand-looms echoing fiercely from within the shed. This was not random noise; it was the synchronized, unbreakable heartbeat of a community tied irrevocably to the ancient traditions of silk and honest, raw labor.

​Amidst this grand natural orchestra, my mother, May Hnin, sat at her small, humble weaving frame. At just seventeen years old, she was a blooming flower in the absolute prime of her youth—delicate, ethereal, with large eyes that held the innocent promise of an untroubled future, and a heart that was only just beginning to yearn for something lying far beyond the familiar, dust-choked boundaries of her village. She was, at this specific matrix in time, a novice weaver, visibly struggling with the immense, maddening intricacies of her latest assignment. She was attempting to conquer the legendary Thein Nyo silk—a complex pattern notorious throughout the grand courts of Mandalay and beyond for its extreme, almost supernatural demands on the artisan. It was a celestial fabric defined by its fine, almost microscopic threads, requiring a flawless blend of infinite patience, calculated skill, and a deep spiritual focus that my mother was still desperately fighting to master.

​On her small, rudimentary loom, the fragile threads of the Thein Nyo were a tangled, chaotic testament to her youthful inexperience. Every few minutes, a fine silk strand would snag or violently snap under her hesitant, trembling guidance. Each time a thread broke, a soft, beautiful furrow of immense frustration would appear upon her youthful brow, and she would let out a quiet, defeated sigh that was instantly swallowed by the roaring, loud chorus of the master looms vibrating all around her. Her delicate fingers, usually so sure when handling daily chores, moved with a volatile mixture of grace and hesitation, hovering over the wooden shuttle as if terrified to make the next definitive move. She looked timidly at the Master Weavers surrounding her—their hands moving with the swiftness of pure thought, creating flawless, majestic patterns while conversing effortlessly about the village gossip—and she felt a crushing, deep sense of personal inadequacy. She did not yet know that the tapestry of her own life was about to be woven into a pattern far more complex and beautiful than the silk before her.

​အပိုင်း (၁) - ယက္ကန်းစင်၏ စည်းချက်များနှင့် နှင်းဆီရိုင်းတို့၏ အမွေအနှစ်

​မြန်မာစာမူ (ကလောင်အမည် "မာန်နှင်းဆီရိုင်း" ဖြင့် အနုစိတ်ဆုံး ချဲ့ထွင်ထားသည့် မဟာစာမူ)

​ကျွန်မနာမည်က မာန်နှင်းဆီရိုင်း။ မာနတရား၊ တိတ်ဆိတ်လှတဲ့ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုတွေနဲ့ ယက္ကန်းခတ်သံတွေ အစဉ်အမြဲ ပဲ့တင်ထပ်နေတဲ့ သွေးချင်းမျိုးဆက်ရဲ့ အငယ်ဆုံးသော သမီးပီပီ... မိဘနှစ်ပါးစလုံးရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အသက်ထက်မြတ်နိုးတဲ့ သမီးတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့အထက်မှာတော့ အစ်မနှစ်ယောက် ရှိပါသေးတယ်။ ကျွန်မတို့ ဆွေစဉ်မျိုးဆက်ဟာ ယက္ကန်းတန်းမှာပဲ သမိုင်းအဆက်ဆက် အမွေခံခဲ့ကြတာပါ။ ကျွန်မကိုယ်တိုင်လည်း ဤအမရပူရမြို့ရဲ့ ယက္ကန်းစင်တွေကြားထဲမှာပဲ မွေးဖွားကြီးပြင်းခဲ့ရသူ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆန်းကြယ်လှတာက... ကျွန်မဟာ ယက္ကန်းခတ်တဲ့ အတတ်ပညာအပေါ်မှာတော့ လုံးဝ ဝါသနာမပါခဲ့ဖူးပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ရူးသွပ်မှုနဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကတော့ စာပေရေးသားခြင်း အနုပညာပဲ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

​အခုခေတ်ကမ္ဘာကြီးကတော့ ကျွန်မရဲ့ ဖခင် ဦးမင်းထင်နဲ့ မိခင် ဒေါ်မေနှင်းတို့ကို... အမရပူရမြို့ရဲ့ ယက္ကန်းစင်တွေရှေ့မှာ တစ်သက်လုံး အချိန်တွေကုန်လွန်ရင်း၊ အသက်အရွယ်ကြောင့် ကျောကုန်းလေးတွေကုန်းလို့၊ ပိုးချည်မျှင်တွေကြောင့် လက်ဖဝါးတွေ ကြမ်းတမ်းနေခဲ့တဲ့ ရိုးသားအေးဆေးတဲ့ ယက္ကန်းသည် လင်မယားအိုကြီးနှစ်ဦးအဖြစ်ပဲ သိကြပါတယ်။ ကျေးလက်ဒေသရဲ့ ဆင်းရဲနွမ်းပါးတဲ့ နောက်ခံပုံရိပ်တွေကြားထဲမှာတင် သူတို့ဘဝကို အသာတကြည် အရှုံးပေး နစ်မြုပ်ခဲ့ကြသူတွေလို့ပဲ လူတွေက ထင်မှတ်နေကြတာပါ။

​ဒါပေမဲ့ သူတို့ လုံးဝ မှားပါတယ်။

​ကျွန်မရဲ့ လက်ချောင်းတွေက ပိုးချည်မျှင်တွေကို မရက်လုပ်တတ်ခဲ့ပေမဲ့... ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ မိဘနှစ်ပါးရဲ့ ဘယ်တော့မှ အရောင်မပြယ်မယ့် ယောကျာ်းကောင်း၊ မိန်းမမြတ်တို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာအမွေကို အပြည့်အဝ ဆက်ခံရရှိခဲ့ပါတယ်။ ကမ္ဘာကြီးက မေ့လျော့နေခဲ့တဲ့ သူတို့ရဲ့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ ဘဝတွေနောက်ကွယ်က ကြီးမားလှတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ တိုက်ပွဲတွေနဲ့၊ Сည်းစိမ်အာဏာရှင်တွေကို ဒူးမထောက်ဘဲ တော်လှန်ခဲ့တဲ့ မဟာအချစ်ဇာတ်လမ်းကြီးကို ကျွန်မ ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်လိုက်ပါတော့တယ်။ သူတို့ဟာ ကျွန်မအတွက် ရွှေငွေရတနာတွေ၊ တိုက်တာအိမ်ခြေတွေ ချန်မထားခဲ့ပေမဲ့... မြင့်မြတ်တဲ့ သိက္ခာတရားကိုတော့ ထားရစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့်မို့လို့ သမီးအငယ်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ကျွန်မ မာန်နှင်းဆီရိုင်း ကပဲ... ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ဖော်ထုတ်ဖို့အတွက်၊ သူတို့ လွန်းအိမ်ကို ကိုင်စွဲခဲ့သလို ကျွန်မကလည်း ကလောင်တံကို မြဲမြံစွာကိုင်စွဲပြီး... ကျွန်မဆိုတာ ဒီကမ္ဘာမြေပေါ်မှာ အသက်ရှူသံအဖြစ် ပေါ်မလာသေးခင် အဝေးကြီးက အတိတ်သမိုင်းဦးဆီကို ပြန်လှည့်လို့၊ မိဘနှစ်ပါးရဲ့ ဖြစ်ရပ်မှန် သမိုင်းကြောင်းကို စာလုံးတွေနဲ့ ယှက်နွှယ်ပြီး မှတ်တမ်းတင် ထုဆစ်ပေးလိုက်ပါတော့မယ်...။

​ခုနှစ်သက္ကရာဇ်က ၁၉၈၇။ မြန်မာ့ကျေးလက်ဒေသ၏ နှလုံးသားသည် လန်းဆန်းလှသော ဆောင်းဦးနံနက်ခင်း၏ ယုယုယယ ပွေ့ဖက်မှုအောက်တွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လျက်ရှိသည်။ စက်ယန္တရားများ၏ မနားမနေ အော်ဟစ်ဆူညံသံများ ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် မပေါ်ပေါက်သေးမီ ခေတ်ကာလဖြစ်သလို၊ လူသားတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည်လည်း ပြောင်းလဲနေသော သဘာဝရာသီဥတုများနှင့် ဟန်ချက်ညီညီ ရွေ့လျားနေသည့် အချိန်လည်းဖြစ်သည်။ ထိုခေတ်အခါက တိတ်ဆိတ်ခြင်းဆိုသည်မှာ ဗလာသက်သက်မဟုတ်ဘဲ သဘာဝတရား၏ အသံဗလံအလှအပများအတွက် ပန်းချီကားချပ်တစ်ခုသဖွယ် အဓိပ္ပာယ်ရှိနေခဲ့သည်။ ရွာ၏ ရိုးရာတိုင်ထူအိမ်ခြေများ၏ တစ်ဖက်ကမ်း၊ ရိတ်သိမ်းပြီးစ လယ်ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးများအလယ်တွင် ရိုးရှင်းလှသော ယက္ကန်းရုံလေးတစ်ခု တည်ရှိသည်။ သူ၏ ဆွေးမြည့်နေသော သစ်သားဘောင်များက မိုးရာသီများစွာကို ပြင်းထန်စွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် အမှတ်အသားများကို သယ်ဆောင်ထားသော်လည်း၊ သူ၏အတွင်း၌မူ ရှေးဟောင်းအနုပညာ၏ တက်ကြွလှုပ်ရှားနေသော ဝိညာဉ်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိန်းသိမ်းထားသည်။

​ယက္ကန်းရုံ၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ၊ ဆောင်းတွင်း၏ အေးစိမ့်လှသော အရိပ်အယောင်အနည်းငယ်ပါဝင်နေသော ကနွဲ့ကလျဆောင်းဦးလေပြေသည် ရှေးဟောင်းညောင်ပင်ကြီးများကြား တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်နေသည်။ လေပြေသည် မြေဆွဲအားကို အရှုံးပေးပြီးစဖြစ်သော ရွှေဝါရောင်နှင့် အဝါရောင် သစ်ရွက်ခြောက်များကို စုစည်းကာ ဖုန်ထူသော မြေပြင်ပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ ဝဲပျံကခုန်နေစေသည်။ ကြည့်ရှုသူ ပြင်ပလူတစ်ယောက်အဖို့ လေတိုက်သံသည် သဘာဝတရား၏ သာယာလှသော ဂီတတစ်ခုသဖွယ်ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤရွာ၏ ဒေသခံများအဖို့မူ သူတို့၏ လုပ်အားက ထွက်ပေါ်လာတဲ့ တကယ့်ဂီတစစ်စစ်—ယက္ကန်းရုံအတွင်းမှ ပဲ့တင်ထပ်နေသော မနားမနေ၊ စည်းချက်ကျကျနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ပါဝင်နေသော "တဂျိုးဂျိုး... တချက်ချက်..." ယက္ကန်းခတ်သံ—အတွက် နောက်ခံအသံမျှသာဖြစ်သည်။ ဒါက ကြုံရာကျပန်းထွက်ပေါ်လာတဲ့ ဆူညံသံမဟုတ်။ ပိုးသားနှင့် ရိုးသားလှသော လုပ်အား၏ ရှေးဟောင်းရိုးရာများနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု၏ ဟန်ချက်ညီညီ အတူတကွ ထွက်ပေါ်နေသော နှလုံးသားခုန်သံဖြစ်သည်။

​ဤသဘာဝဂီတအဖွဲ့ကြီးရဲ့ အလယ်တွင်၊ ကျွန်မရဲ့မိခင်ဖြစ်သူ မေနှင်းသည် သူမ၏ သေးငယ်ပြီး ရိုးရှင်းသော ယက္ကန်းဘောင်လေးတွင် Ngim သေချာစွာ ထိုင်နေသည်။ အသက် (၁၇) နှစ်မျှသာရှိသေးသော မေနှင်းသည် နုပျိုမှု၏ အထွတ်အထိပ်တွင်ရှိသော ဖူးပွင့်စပန်းလေးတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ နုနယ်လှသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မပူမပန်ရမည့် အနာဂတ်၏ ကတိကဝတ်များ ကိန်းအောင်းနေပြီး၊ သူမ၏ နှလုံးသားသည်လည်း မိမိရွာ၏ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော နယ်နိမိတ်များထက် ကျော်လွန်သည့် အရာတစ်ခုခုကို စတင်တောင့်တစပြုနေပြီဖြစ်သည်။

​ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ သူမသည် ယက္ကန်းပညာကို စတင်သင်ယူခါစ အစပြုသူတစ်ယောက်မျှသာဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ နောက်ဆုံးတာဝန်ဖြစ်သော ရှုပ်ထွေးလှသည့် သိန်းညိုပိုးထည်ကို ရုန်းကန်ရက်လုပ်နေရသည်။ သူမသည် မန္တလေးနှင့် ထိုထက်မကသော မြို့ကြီးများတွင် သူ၏ ခက်ခဲနက်နဲလှသော တောင်းဆိုမှုများကြောင့် နာမည်ကြီးလှသော "သိန်းညို" ပိုးထည်ပုံစံကို ဖန်တီးရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဒါက မျက်စိဖြင့် ကြည့်ရုံမျှနှင့် မမြင်နိုင်လောက်အောင် နုနယ်လွန်းလှသော ချည်မျှင်များကြောင့် ထူးခြားလှသည့် ထည်မျိုးဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်မမိခင်ကဲ့သို့ အစပြုသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ရရှိရန် ရုန်းကန်နေရဆဲဖြစ်သော စိတ်ရှည်မှု၊ ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အာရုံစူးစိုက်မှုတို့ အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်ထားရန် လိုအပ်သည်။

​သူမ၏ သေးငယ်သော ယက္ကန်းစင်ပေါ်တွင်၊ "သိန်းညို" ၏ ချည်မျှင်များသည် သူမ၏ အတွေ့အကြုံမရှိမှုကို သက်သေပြနေသည့် ရှုပ်ထွေးနေသော အထောက်အထားများဖြစ်သည်။ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာတိုင်း၊ နုနယ်လှသော ပိုးချည်မျှင်တစ်မျှင်က သူမ၏ တုံ့ဆိုင်းနေသော လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ငြိသွားခြင်း သို့မဟုတ် ပြတ်တောက်သွားခြင်းမျိုး ကြုံရတတ်သည်။ တစ်ခါတရံတိုင်း၊ နုပျိုလှသော မျက်ခုံးလေးပေါ်တွင် ပူပန်မှုအရိပ်အယောင်လေး ပေါ်လာတတ်ပြီး၊ သူမပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ယက္ကန်းသံများအလယ်တွင် တိတ်ဆိတ်လှသော သက်ပြင်းချသံလေးကိုလည်း ထွက်ပေါ်စေသည်။

​သူမ၏ နုနယ်လှသော လက်ချောင်းလေးများသည် ပုံမှန်ဆိုလျှင် အိမ်မှုကိစ္စတွေမှာ သွက်လက်သော်လည်း၊ အခုမူ နုနယ်မှုနှင့် တုံ့ဆိုင်းမှုတို့ ပေါင်းစပ်လျက်ရှိပြီး၊ နောက်ထပ် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုလုပ်ရန် ကြောက်ရွံ့နေသည့်အလား လွန်းအိမ်ပေါ်တွင် ဝဲနေမိသည်။ သူမသည် သူမပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ယက္ကန်းဆရာကြီးများကို လှမ်းကြည့်သည်။ သူတို့၏ လက်များက အတွေး၏ လျင်မြန်မှုနှင့်အတူ လှုပ်ရှားနေပြီး၊ လွယ်လွယ်ကူကူ ရွာရေးပွေရေး စကားပြောရင်း အပြစ်အနာအဆာကင်းသော ပုံစံများကို ဖန်တီးနေကြသည်။ သူမသည် မိမိကိုယ်ကို အရည်အချင်းမရှိဘူးဟု ခခံစားရပြီး စိတ်ဓာတ်ကျနေမိသည်။ သူမ မသိခဲ့တာကတော့... သူမရှေ့က ပိုးချည်မျှင်တွေထက် အဆပေါင်းများစွာ ရှုပ်ထွေးပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားမယ့် ဘဝတံတိုင်းကြီးကို ရက်လုပ်ဖို့ ကံကြမ္မာက ဖန်တီးနေခဲ့ပြီဆိုတာပါပဲ...။

​Within the dusty, sun-drenched sanctuary of the weaving shed, the air was heavy with the rhythm of tradition. It was there that my father, U Min Htin, entered—not merely as a man, but as a force of nature. At thirty-seven, he stood as the undisputed master of his craft, his presence carrying the weight of a life sculpted by the loom. His face was a map of hard-earned wisdom, etched with lines that told stories of patience and discipline. As he hummed a classic verse, the deep, velvet resonance of his voice didn’t just rise above the thundering chorus of the wooden looms; it seemed to command the very air itself. To the others, it was just the morning ritual, but to my seventeen-year-old mother, May Hnin, it was a sudden, heart-stopping intrusion that made her own world of clumsy failures feel agonizingly exposed.

​As his shadow stretched across the floor, reaching the small, chaotic frame where May Hnin sat, her heart began a frantic, irregular dance. She bowed her head, her fingers paralyzed over the wooden shuttle, fearing the master would see the tragic mess of tangled, snapped threads she had wrought. But U Min Htin did not come to scold. He moved with the grace of a man who understood that silk, like a young girl’s heart, was fragile. He stood directly behind her, so close that the masculine scent of tobacco and rain clinging to his linen shirt became the only reality she knew. The roar of a hundred machines faded into a deafening, intoxicating silence as he stopped singing, leaving them suspended in a moment that felt heavier than time itself.

​"The tension of the warp must match the calmness of your breath, little rose," he murmured, his voice a low, intimate vibration that felt like a secret meant only for her. Before she could gasp out an apology, his large, calloused hands—rough from decades of labor yet tender as a surgeon's—enveloped her trembling ones. It was a collision of two worlds: the weathered, masterful texture of a man who had seen the world, and the smooth, unwritten canvas of a girl on the threshold of youth. He did not pull her away; he guided her, wrapping his fingers around hers to grip the shuttle with a firmness that sent a fierce, unbidden shiver straight to her soul.

​For those few, eternal minutes, the weaving shed became the entire universe. With agonizing patience, he led her through the complex dance of the Thein Nyo pattern, his steady hand correcting her mistakes and binding the broken threads into a seamless, flawless perfection. My mother sat rigid, her breath caught in her throat, acutely aware of the quiet, undeniable passion hidden in his touch. He wasn't just teaching her a craft; he was offering her pieces of his own soul, disguised as a lesson in silk. He looked down at her flushed cheek, a decade of unspoken devotions swimming within his dark, melancholic eyes, his lips parting as if he were finally ready to surrender the heavy secrets he had harbored in the dark corners of his heart.

​But destiny, cruel and swift, shattered the spell before the first confession could be uttered. The heavy wooden doors flew open with a violent thud, and the chaotic, high-pitched laughter of my mother’s three younger sisters broke the rafters. "May Hnin! Mother is calling for the midday meal!" their voices pierced the magic like daggers. Reality rushed back in a suffocating wave. My mother pulled her hands away as if burned, standing in a blind panic, unable to meet his gaze. As she fled toward her sisters without a backward glance, my father remained frozen. He stood by the empty loom, his hand still suspended in the air, grasping at the phantom warmth of her fingers, releasing a long, heavy sigh that would echo through the silence of the next ten years.

​အပိုင်း (၂) - ဆရာကြီး၏အသံနှင့် ပျက်စီးသွားသော ဂာထာ

​ဖုန်မှုန့်တွေ ဝဲပျံနေပြီး နေရောင်ခြည်တန်းတွေ စီးဆင်းနေတဲ့ ယက္ကန်းရုံကြီးဟာ အစဉ်အလာတွေရဲ့ စည်းချက်နဲ့ သက်ဝင်နေပါတယ်။ အဲဒီနေရာကို ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးမင်းထင် ဝင်ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ အရာအားလုံးဟာ ငြိမ်သက်သွားသလိုပါပဲ။ အသက် (၃၇) နှစ်အရွယ်မှာ သူဟာ ယက္ကန်းပညာရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ရှိနေသူ၊ သူ့ရဲ့ ရှိရင်းစွဲ တည်ငြိမ်မှုကပဲ အားလုံးကို အုပ်စိုးထားနိုင်သူပါ။ သူရဲ့ မျက်နှာဟာ အတွေ့အကြုံတွေ၊ သည်းခံခြင်းတွေနဲ့ ထွင်းထုထားတဲ့ ရုပ်ပုံလွှာတစ်ခုလိုပါပဲ။ သူ ညည်းဆိုလိုက်တဲ့ မဟာဂီတသီချင်းသံဟာ ယက္ကန်းစင်တွေရဲ့ တဂျိုးဂျိုး ဆူညံသံတွေကို ကျော်လွန်ပြီး လေထုထဲမှာ ပျံ့လွင့်သွားခဲ့တယ်။ အခြားသူတွေအတွက် ဒါဟာ နေ့စဉ်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေမဲ့၊ (၁၇) နှစ်အရွယ် ကျွန်မအမေ မေနှင်းအတွက်တော့ အဲဒီအသံဟာ သူမရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေကို ရပ်တန့်သွားစေတဲ့အထိ ထူးခြားတဲ့ အငြိုးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

​သူ့ရဲ့အရိပ်က အမေထိုင်နေတဲ့ ယက္ကန်းစင်နားကို တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်လာတဲ့အခါ အမေ့နှလုံးသားဟာ ပုံမှန်မဟုတ်တော့ဘဲ စည်းချက်လွဲသွားခဲ့ပါတယ်။ ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ ပိုးချည်မျှင်တွေကြားမှာ အမှားလုပ်မိထားတဲ့ အမေဟာ အဖေ့ကို ကြောက်လန့်ပြီး ခေါင်းငုံ့ထားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖခင်ဖြစ်သူက ဆူပူဖို့ လာခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပိုးချည်မျှင်တွေရဲ့ နုနယ်မှုကို သူ နားလည်သလို မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ မာနတရားကိုလည်း သူ တန်ဖိုးထားသူပါ။ သူ အမေ့နောက်ကျောမှာ ရပ်လိုက်တဲ့အခါ သူ့အင်္ကျီကနေ လွင့်ပျံလာတဲ့ ဆေးလိပ်နံ့နဲ့ မိုးရေနံ့သင်းသင်းလေးဟာ အမေ့ရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲကို အင်အားကြီးမားစွာ ဝင်ရောက်လာပါတယ်။ တစ်ဖက်မှာ ဆူညံနေတဲ့ ယက္ကန်းသံတွေဟာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ထူထဲလှတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။

​"ပိုးချည်မျှင်ရဲ့ တင်းအားဆိုတာ... ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်အသက်ရှူသံ ငြိမ်သက်မှုနဲ့ ညီမျှနေရတယ် နှင်းလေး..." လို့ သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တဲ့အခါ အမေ့ရင်ထဲမှာ လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုလို ဖြစ်သွားပါတယ်။ သူက အမေ့ရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ လောကကြီး နှစ်ခု ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားခဲ့တယ်။ လုပ်ငန်းခွင်မှာ ကြမ်းတမ်းခဲ့ဖူးတဲ့ ဆရာကြီးတစ်ဦးရဲ့ လက်ဖဝါးနဲ့ ဘဝအတွေ့အကြုံ မရှိသေးတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ နုနယ်တဲ့ လက်ဝါးတို့ဟာ စည်းချက်ကျကျ ဆုံစည်းသွားခဲ့တယ်။ သူ အမေ့ကို လွှတ်မပေးဘဲ လွန်းအိမ်ကို အတူတူ ကိုင်တွယ်ခိုင်းတဲ့အချိန်မှာ အမေ့ရဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်သွားခဲ့ပါတယ်။

​အချိန်တွေဟာ မိနစ်ပိုင်းဆိုပေမဲ့ တစ်သက်တာလိုပဲ ကြာမြင့်သွားခဲ့ပါတယ်။ သူဟာ အမေ့ကို ပိုးချည်မျှင်တွေရဲ့ အကကွက်တွေကြားထဲမှာ စနစ်တကျ လမ်းညွှန်ပေးရင်း၊ အမေ့ရဲ့ အမှားတွေကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့တယ်။ အဖေ့ရဲ့ အထိအတွေ့နောက်ကွယ်မှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ တိတ်ဆိတ်ပြီး နက်နဲတဲ့ မေတ္တာတရားတွေကို အမေ ခံစားမိခဲ့တယ်။ သူဟာ ပညာကို သင်ပေးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူ့ရဲ့ နှလုံးသားကို ပိုးထည်လေးထဲမှာ ထည့်ပြီး ပေးအပ်နေတာပါ။ သူ အမေ့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ ညို့မှိုင်းတဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုစာ ရင်ထဲမှာ မြှုပ်နှံထားတဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေကို ဝန်ခံဖို့ နှုတ်ခမ်းတွေ လှုပ်ရှားနေမိပါတယ်။

​ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာဟာ ဒီလောက်နဲ့ပဲ အဆုံးသတ်စေခဲ့ပါတယ်။ ယက္ကန်းရုံရဲ့ တံခါးကြီး ဝုန်းခနဲ ပွင့်သွားပြီး အမေ့ညီမလေးတွေရဲ့ ရယ်မောသံတွေက အဲဒီ မှော်ဆန်တဲ့ အချိန်ကို ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးလိုက်ပါတယ်။ "အမေရေ... နေ့လယ်စာ စားဖို့ ခေါ်နေပြီ" ဆိုတဲ့ အသံတွေကြောင့် လက်တွေ့ကမ္ဘာဆီကို အမေ ပြန်ရောက်သွားခဲ့တယ်။ အမေဟာ သူ့လက်ကနေ ရုန်းထွက်ပြီး အဝေးကို ပြေးထွက်သွားခဲ့တယ်။ ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးမင်းထင်ကတော့ လေထဲမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ လက်ဖဝါးကို ငေးကြည့်ရင်း... နောက်ထပ် (၁၀) နှစ်ကြာတဲ့အထိ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့မယ့် သက်ပြင်းကြီးတစ်ခုကို တိတ်ဆိတ်စွာ ချလိုက်ပါတော့တယ်။