Madalas sabihin ng mga tao na ang ulan ay simbolo ng kalungkutan.

Na ito raw ay para sa mga pusong nasasaktan, sa mga alaala na hindi na maibabalik, at sa mga paalam na hindi sinasadyang mangyari.

Ngunit para kay Mia Santos, hindi kailanman naging ganoon ang ulan.

Sa tuwing bumubuhos ito, hindi niya nakikita ang lungkot—kundi ang mga pagkakataong tahimik na yumayakap sa kanyang alaala.

Ang ulan ang nagsilbing pahina ng isang kwento na hindi niya kailanman pinangarap ngunit labis niyang minahal.

Doon nagsimula ang lahat.

--------------------------------------

Isa siyang ordinaryong estudyante sa unibersidad.

Maingay ang mundo sa paligid niya—mga estudyanteng nagmamadali, mga proyektong kailangang ipasa, at mga pangarap na tila palaging nauudlot dahil sa oras.

Ngunit si Mia… sanay siyang mag-isa.

Sanay siyang maglakad sa corridor na walang kasama.

Sanay siyang kumain mag-isa sa cafeteria habang nagbabasa ng libro.

Sanay siyang maging tahimik sa gitna ng maingay na mundo.

Hanggang sa araw na iyon.

Araw ng ulan.

---

Bigla na lamang dumilim ang kalangitan sa gitna ng kanilang klase.

Hanggang sa marinig ang malakas na pagbagsak ng ulan sa bubong ng unibersidad.

Isa-isa, naglabasan ang mga estudyante.

May mga tumatakbo.

May mga nagtatakip ng ulo gamit ang jacket.

May mga tumatawa habang nababasa.

Ngunit si Mia, naiwan.

Nakatayo siya sa tapat ng gusali, mahigpit na yakap ang kanyang mga libro sa dibdib.

Pinagmamasdan niya ang ulan na tila walang katapusan.

“Mukhang matatagalan ako rito,” bulong niya sa sarili.

Napabuntong-hininga siya at inayos ang pagkakayakap sa mga libro.

Malamig ang hangin.

Basang-basa ang paligid.

At sa unang pagkakataon, pakiramdam niya ay mas mabigat ang katahimikan kaysa sa ulan.

---

Hindi niya namalayan na may papalapit sa kanya.

Hanggang sa biglang humina ang patak ng ulan sa kanyang ulunan.

Napatingala siya.

Isang payong ang nakatakip sa kanya.

Isang itim na payong.

At sa ilalim noon, isang binata ang nakatayo.

Basang-basa ang laylayan ng pantalon nito, halatang tumakbo sa ulan.

Ngunit ang mukha nito… kalmado.

Mainit.

May ngiting parang hindi naapektuhan ng bagyo.

“Bakit ka nandito pa?” tanong nito.

Nagulat si Mia.

“Ako?” turo niya sa sarili, parang hindi makapaniwala na kinakausap siya.

Tumango ang binata.

“Malakas ang ulan. Baka maghintay ka pa ng matagal kung dito ka lang.”

Sandaling natahimik si Mia.

Hindi siya sanay sa ganitong eksena.

Hindi siya sanay sa biglaang kabaitan mula sa estranghero.

“Okay lang ako,” sagot niya, bagamat halata sa boses niya ang pag-aalinlangan.

Ngumiti ang binata.

“Ethan.”

Napakurap si Mia.

“Ano?”

“Pangalan ko. Ethan.”

Bahagyang natawa si Mia.

“Mia.”

Tumango si Ethan na parang sinasabi sa sarili ang pangalan niya.

“Mia…” ulit niya, mahina.

Parang sinusubukan niyang tandaan ang isang bagay na hindi niya gustong makalimutan.

---

“Gusto mo bang makisabay?” tanong ni Ethan matapos ang ilang segundo.

Tumingin si Mia sa daan.

Malakas pa rin ang ulan.

Malamig.

At tahimik.

Ngunit sa ilalim ng payong na iyon, pakiramdam niya ay hindi siya nag-iisa.

“Hindi ka ba maiistorbo?” tanong niya.

Umiling si Ethan.

“Mas maiistorbo ako kung pababayaan kitang maghintay dito.”

Napahinto si Mia.

May kung anong mainit na pakiramdam ang dahan-dahang gumapang sa kanyang dibdib.

Hindi niya maintindihan.

Ngunit hindi rin niya ito tinanggihan.

“Okay,” mahina niyang sagot.

---

At doon nagsimula ang lahat.

Magkasabay silang naglakad sa ilalim ng isang payong.

Isang maliit na espasyo na para bang sapat na upang paglapitin ang dalawang taong hindi pa dapat magkakilala.

Tahimik.

Ngunit hindi mabigat.

Paminsan-minsan ay nagkakabangga ang kanilang mga siko dahil sa sikip ng payong.

At sa tuwing nangyayari iyon, parehong napapangiti nang bahagya.

“Second year ka?” tanong ni Ethan.

“Oo,” sagot ni Mia.

“Engineering?”

“Political Science.”

Tumango si Ethan.

“Akala ko mas tahimik ka pa sa library.”

Napatingin si Mia sa kanya.

“Anong ibig mong sabihin?”

Ngumiti si Ethan.

“Wala. Mukha ka lang kasing… laging seryoso.”

Napatawa si Mia.

“Hindi naman palagi.”

At sa unang pagkakataon sa araw na iyon, natawa siya nang totoo.

---

Hindi nila namalayan na malapit na pala sila sa sakayan.

“Dito na ako,” sabi ni Mia.

Tumigil sila.

Bahagyang bumigat ang hangin.

Parang ayaw pa ng sandali na matapos.

“Okay,” sagot ni Ethan.

Ngunit hindi siya umalis agad.

“Safe ka na dito,” dagdag niya.

Tumango si Mia.

“Salamat.”

Tahimik.

Isang sandali ng katahimikan na hindi awkward, kundi… kakaiba.

Parang may gustong sabihin, ngunit walang mahanap na salita.

---

Bago pa siya tuluyang umalis, nagsalita si Ethan.

“Mia.”

Lumingon siya.

“Baka… magkita pa tayo.”

Napakurap si Mia.

At sa hindi niya maipaliwanag na dahilan…

Napangiti siya.

“Siguro.”

At umalis siya.

---

Habang papalayo si Mia, hindi niya alam kung bakit paulit-ulit niyang naririnig ang pangalan na iyon sa kanyang isip.

Ethan.

At sa unang pagkakataon, ang ulan na dati niyang tahimik na kasama…

Parang may bagong kahulugan na.

---

Dahil simula sa araw na iyon, hindi na ulan ang basta ulan para kay Mia Santos.

Ito na ang simula ng kwentong hindi niya sinadyang hanapin.

Ang kwento ng unang pag-ibig.

At ng isang binatang nagdala ng payong—at hindi niya namalayang iniwan ang puso niya kasama nito.

At hindi pa niya alam…

Na hindi pa roon nagtatapos ang lahat.

Dahil ang ulan ay babalik.

At kasama nito, ang binatang hindi niya pa alam na babalikan niya rin.