ကျုံးယွမ်မြေပြန့်၏ အရှင်သခင်၊ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ဟွမ်းနိုင်ငံတော်ကြီး၏ ကောင်းကင်ယံတွင် လပြည့်ဝန်းသည် ဆန်းပွင့်လျက်ရှိ၏။ ညဉ့်နက်သော်လည်း လမင်း၏အလင်းရောင်က နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ပင် တောက်ပဖြာကျနေသည်။
ယနေ့ညသည် ဟွမ်းပြည်ကြီး၏ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ‘ရှောင်းမင်ယွီ’ ၏ မွေးနေ့မင်္ဂလာည ဖြစ်ချေရာ၊ မြို့တော်တစ်ခုလုံးသည် ပွဲလမ်းသဘင်များ၊ မီးထွန်းပွဲတော်များနှင့်အတူ လူသူချင်း တိုးမပေါက်အောင် စည်ကား ဆူညံလျက်ရှိသည်။ စားသောက်ဆိုင်များ၊ လမ်းဘေးစျေးတန်းများနှင့် ခရီးသွား ဧည့်သည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မြို့လယ်ခေါင်တွင် လမ်းဘေးပြဇာတ်အဖွဲ့တစ်ခုက လူအုပ်ကြီးကို ဖျော်ဖြေနေ၏။
မီးရှူးတိုင်များအလယ်တွင် ကပြနေသော ပြဇာတ်သမား လူငယ်သည် ၎င်း၏ လက်ထဲက ယပ်တောင်ကို ဖျတ်ကနဲ ခေါက်ကာ၊ ခါးကို ကော့၊ မျက်ခုံးကို ပင့်လျက် ပွဲကြည့်ပရိသတ် လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ဝဲကြည့်ကာ သံဆန်းဖြင့် ကျူးရင့်လိုက်လေသည်။
"နန်းရွှေဆောင် အလယ်မှာ... ကျောက်စိမ်းနုနု ပွင့်ဖတ်လွှာ၊
ဖြူဖျော့လွန်းတဲ့ အသားအရေ... မိန်းမပျိုလေး ရှက်ရရှာ။
သနားစရာ့ နဂါးနွယ်... အမြစ်ဆေးတွေနဲ့ ဖေးမတယ်၊
ဥယျာဉ်ထဲမှာ ပန်းပေါင်းစုံလည်း... အသီးမသီးနိုင်ရှာတဲ့ အပင်ငယ်။"
ပြဇာတ်သမားက စကားအဆုံးတွင် ယပ်တောင်ဖြင့် ၎င်း၏မျက်နှာကို ကွယ်ကာ မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို တွန့်လိမ်ပြလိုက်ရာ... လူအုပ်ကြီးထံမှ သဘောကျလွန်း၍ "ဟားခနဲ" ရယ်မောသံများနှင့် လက်ခုပ်တီးသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တိုင်းပြည်၏ အရှင်သခင်သည် မိန်းကလေးများထက်ပင် ပိုမိုဖြူဖျော့ချူချာပြီး သားသမီးမထွန်းကားနိုင်ရှာပုံကို ကွေ့ဝိုက်၍ ဟာသပြတ်လုံးအဖြစ် လှောင်ပြောင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။
လူအုပ်ကြီး ရယ်မောလို့ပင် မဆုံးသေးမီ... မြေပြင်ကြီးတစ်ခုလုံး ဆတ်ဆတ်ခါ တုန်ရင်သွားစေသည့် လေးလံလှသော မြင်းခွာသံများက လေထုထဲသို့ ဝုန်းကနဲ ဝင်ရောက်လာတော့သည်။
"ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း... ဝုန်း...!!!"
ရုတ်တရက် ပွဲစျေးတန်း၏ အစွန်ဘက်မှ စျေးဆိုင်ခန်းများ၊ မီးထွန်းထားသော ဆီမီးအိမ်တိုင်များ ဝုန်းကနဲ လဲပြိုပျက်စီးသွားသည့် အသံကြီးများနှင့်အတူ... သံချပ်ကာအနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော ပုန်ကန်သူ မြင်းစီးစစ်သည် အလုံးအရင်းကြီးသည် မြို့ထဲသို့ ဒုန်းစိုင်း ဝင်ရောက်လာကြသည်။
မြင်းပေါ်က လူများသည် သေမင်းတမန် ဝံပုလွေရိုင်းများကဲ့သို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်လုံးများရှိကြပြီး၊ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်များကပွဲတော်၏ ပျော်ရွှင်စရာ လေထုကို စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း အေးခဲသွားစေသည်။ သူတို့၏ လက်ထဲတွင် သွေးဆာနေသော ဓားရှည်ကြီးများနှင့် မီးတုတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး၊ မြင်းများကို မရပ်မနား ဇွတ်အတင်း မောင်းနှင်လျက် ပွဲတော်လာ ပြည်သူများကို ငဲ့ညှာမှုမရှိဘဲ ဝင်တိုက်ကြတော့သည်။
"အမေရေ!... ကယ်ကြပါဦး!... အား...!!!"
စျေးတန်းတစ်ခုလုံး ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ အော်ဟစ်သံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားသော လူအုပ်ကြီးသည် အသက်လုရန် ဘေးဘီသို့ ရုန်းကန် တိုးဝှေ့ပြေးကြရာ... လမ်းဘေးက အစားအသောက်ဆိုင်များ၊ အဝတ်အထည် ဆိုင်ခန်းများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျကာ လူအချင်းချင်း နင်းမိကုန်ကြ၏။ မိခင်များသည် ၎င်း၏ ကလေးငယ်များကို ပွေ့ပိုက်လျက် ငိုယိုပြေးလွှားနေကြပြီး၊ သက်ကြီးရွယ်အိုများမှာ မြေပြင်ပေါ် လဲကျကာ မြင်းခွာများအောက်တွင် ရက်စက်စွာ နင်းချေခြင်း ခံရတော့သည်။
မီးထွန်းပွဲတော်အတွက် ချိတ်ဆွဲထားသော စက္ကူမီးအိမ် ထောင်ပေါင်းများစွာသည် ပုန်ကန်သူများ၏ မီးတုတ်ချက်များကြောင့် တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်ကာ လမ်းမများပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာ၏။ ပွဲကြည့်နေသော လူငယ်ပြဇာတ်သမားပင်လျှင် လန့်ဖျန့်သွားကာ ၎င်း၏ ယပ်တောင်ကို ပစ်ချလျက် လူအုပ်ထဲ တိုးဝှေ့ပြေးလွှားသွားရှာသည်။
မီးခိုးလုံး အမည်းကြီးများနှင့် သွေးစက်များ ကောင်းကင်ယံအထိ လွင့်စင်သွားစဉ်... ပုန်ကန်သူ မြင်းစီးရဲမက်ကြီးများသည် လမ်းပေါ်က ပြည်သူများကို ရုပ်သေးရုပ်များကဲ့သို့ ကွဲပြားလွင့်စင်အောင် တိုက်ခိုက်ရင်း၊ သွေးအေးလှသော သတ်ဖြတ်သံကြီးများနှင့်အတူ ဟွမ်းနိုင်ငံတော်ကြီး၏ ရွှေရောင်တောက်ပသော 'ရွှေအန်းနန်းတော်' တံခါးမကြီးဆီသို့ ဓားလှံများကိုယ်စီဖြင့် ဝုန်းဒိုင်းကျဲ စီးနင်းဝင်ရောက်သွားကြလေတော့သည်။
နန်းတော်၏ ခိုင်ခံ့လှသော အပြင်ဘက် တံခါးမကြီးသည် သံချပ်ကာမြင်းတပ်၏ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်တိုက်မှုကြောင့် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွကာ ပွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ကျောက်စိမ်းရောင် ရွှေရောင်များဖြင့် အေးချမ်းသာယာနေခဲ့သော နန်းတွင်းကြီးသည် ငရဲဘုံအဖြစ်သို့ ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။
"သူပုန်တွေ!... သူပုန်တွေ လာနေပြီ! အသက်လုပြီး ပြေးကြပါတော့... အား...!!!"
နန်းဆောင် အသီးသီးမှ နန်းတွင်းသူ နန်းတွင်းသားများနှင့် အစေခံများ၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်ပြေးလွှားသံများက ညဉ့်နက်ပိုင်း လေထုကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည်။ ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်နေသော လူအုပ်ကြီးသည် အဝတ်အစားများပင် မသပ်ရပ်နိုင်တော့ဘဲ ဖိနပ်ကျွတ်သူကျွတ်၊ လဲကျသူလဲနှင့် နန်းဆောင်စင်္ကြံလမ်းများအတိုင်း ဦးတည်ရာမဲ့ တိုးဝှေ့ပြေးလွှားနေကြ၏။ နန်းတွင်းသူအချို့မှာ ဘေးက ကျောက်တိုင်များကို ဖက်ကာ တုန်ရင်စွာ ငိုယိုနေကြပြီး၊ အချို့မှာမူ တန်ဖိုးရှိရာ ရွှေငွေများကို ပိုက်လျက် ပြေးရင်း လှံချက်များအောက်တွင် သွေးအိုင်ထဲ လဲပြိုကုန်ကြသည်။ မီးခိုးလုံးများနှင့် မီးတောက်များက နန်းဆောင်အမိုးများဆီသို့ တဟုန်းဟုန်း ကူးစက်လာရာ... ခမ်းနားလှသော ရွှေအန်းနန်းတော်ကြီးသည် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း သွေးပင်လယ်ပြင်ကြီး ဖြစ်သွားတော့သည်။
ထို သွေးချောင်းစီးနေသော ဝရုန်းသုန်းကား မြင်ကွင်းများအလယ်တွင်... ယဲ့ဟန်ကတော့ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ အေးစက်လွန်းလှသည်။ သူ၏ သံချပ်ကာအနက်ရောင်ဝတ်စုံတွင် ရန်သူ့ရဲမက်များ၏ သွေးများက ရွှဲရွှဲစိုလျက်ရှိ၏။ သူသည် လန့်ဖျန့်ပြေးလွှားနေသော အပြစ်မဲ့ အစေခံများကို လှည့်ပင်မကြည့်။ သူ၏ စူးရှလှသော နှာခေါင်းစွန်း မျက်လုံးအစုံက တစ်ချိန်က သစ္စာဖောက် 'အမတ်ကြီးရှောင်း' ရှိရာ အရပ်တစ်ခုတည်းဆီသို့သာ သားကောင်ကို ရှာဖွေနေသည့် ဇာတ္တုရိုင်း နဂါးတစ်ကောင်လို ကောက်ကြောင်း လိုက်နေသည်။
"ရှောင်းထျန်း... မင်း ဘယ်ပြေးမလဲ..."
ယဲ့ဟန်၏ နှုတ်ခမ်းပါးမှ တိုးဖျော့သော်လည်း သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါ ပြင်းထန်လှသော စကားသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် လက်ထဲက သွေးစွန်းနေသော ဓားကြီးကို မြေပြင်ပေါ် တရွတ်တိုက် ဆွဲလျက်... ဓားသွားနှင့် ကျောက်ပြားကြမ်းပြင် ထိခတ်သံ "ရှပ်... ရှပ်... ရှပ်..." ဟူသော သေမင်းတမန်ခြေသံကို ပေးရင်း အမတ်ကြီးရှောင်းရှိရာ နန်းဆောင်ဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက ဒေါသထွက်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ လွန်စွာ တည်ငြိမ်လွန်း၍ ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေ၏။ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အပြည့်ရှိနေသော ထိုမျက်လုံးများက သူ့အရှေ့ကို ပိတ်ဆို့လာသမျှ ကိုယ်ရံတော်စစ်သည်များကို ဝဲဘက်၊ ယာဘက် တစ်ချက်စီ သွေးအေးစွာ ခုတ်ပိုင်း ပစ်လိုက်သည်။
သူ့ဓားချက်အောက်တွင် လူအသက်များ ပိုးဖလံမျိုးလို လွင့်စင်သွားသော်လည်း ယဲ့ဟန်၏ မျက်တောင်တစ်ချက်ပင် မခတ်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် လွန်ခဲ့သော ၇ နှစ်က ခမည်းတော်နှင့် မယ်တော်တို့၏ မီးလောင်ပြင်ကြားက အော်ဟစ်သံများသာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကြာတွင်... အစေခံအချို့ ခြံရံလျက် အသက်လု ထွက်ပြေးရန် ပြင်နေသော အမတ်ကြီးရှောင်း၏ ပုံရိပ်ကို ယဲ့ဟန် မြင်လိုက်ရတော့သည်။ ထိုခဏ... ယဲ့ဟန်၏ မျက်ခုံးအစုံက ဆတ်ခနဲ တွန့်ကွေးသွားပြီး၊ သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်ထဲတွင် နှစ်ရှည်လများ စုပြုံလာခဲ့သော နာကျည်းမှု မီးတောက်များက ဝုန်းကနဲ ပေါက်ကွဲ တောက်လောင်သွားခဲ့သည်။
သူသည် အမတ်ကြီးရှောင်း နောက်ကျောကို စိုက်ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လျက်၊ လက်မောင်းကြွက်သားများကို ရုန်းထစေကာ ဓားအိမ်ကို မြှောက်ပြီး နောက်ကျောတည့်တည့်သို့ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ လှမ်းပစ်ပေါက်လိုက်တော့သည်။
"ချွတ်... ဖျန်း...!!!"
"အား...!!"
အမတ်ကြီးရှောင်းသည် ကျောက်ပြားကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခွေးကျဝက်ကျ ပြုတ်ကျကာ သွေးအန်လျက် လူးလိမ့်သွားသည်။ ယဲ့ဟန်က အမတ်ကြီးနားသို့ တရွေ့ရွေ့ ကပ်လာ၏။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်က သစ္စာဖောက်ကြီးကို ငုံ့ကြည့်ကာ နာကျည်းလွန်း၍ တုန်ရင်နေသောအသံဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
"အမတ်ကြီး... ခင်ဗျား ကျုပ်ကို မှတ်မိသေးရဲ့လား။ ခင်ဗျား ရက်ရက်စက်စက် သတ်ခဲ့တဲ့ ဘုရင်နဲ့ မိဖုရားကိုကော မှတ်မိသေးရဲ့လား!!! ခင်ဗျား... ငါတို့ သားအမိရဲ့ နန်းဆောင်တွေကို မီးရှို့ခဲ့တယ်! ငါ့ရဲ့ ငယ်ရွယ်လှတဲ့ ညီငယ်လေးရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်ခဲ့တယ်! ငါ့ခမည်းတော် ဘုရင်မင်းမြတ်ရဲ့ ခေါင်းကိုဖြတ်ပြီး မြို့လည်ခေါင်မှာ ချိတ်ဆွဲပြီး အရှက်ခွဲခဲ့တယ်လေဗျာ!!!"
အမတ်ကြီးရှောင်းသည် သွေးသံရဲရဲကြားမှ အသက်ရှူရကျပ်စွာဖြင့် ယဲ့ဟန်၏ မျက်နှာကို မော့ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ ခြောက်ခြားသံဖြင့် ရေရွတ်မိသည်။
"မင်း... မင်းက... ယဲ့ဟန်လား...? မင်း... အသက်ရှင်နေသေးတာလား...?"
"ဒါပေါ့... ခင်ဗျားကို သတ်ဖို့ ငါအသက်ရှင်နေခဲ့တာပေါ့!"
ယဲ့ဟန်၏ စကားအဆုံးတွင် ဓားအလင်းတစ်ချက် ဖျတ်ခနဲ လက်သွားပြီး အမတ်ကြီး၏ ခေါင်းသည် ကိုယ်ထည်မှ ပြတ်ထွက်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ဆင်းသွားတော့သည်။ ပူနွေးလှသော သွေးစက်များက ယဲ့ဟန်၏ အေးစက်လှသော ပါးပြင်ပေါ်သို့ ဖျန်းခနဲ စင်ထွက်သွား၏။
"ယဲ့ဟန်..."
နူးညံ့တည်ငြိမ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ အသံက အနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမကား 'လင်ရှု' ပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် သာမန်မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း လှပပြီး တည်ငြိမ်သော ရုပ်အသွင်ရှိသည်။ လင်ရှုက ယဲ့ဟန်၏ လက်မောင်းကို အသာအယာ ဆွဲကိုင်ကာ ပူပန်စွာ မေးရှာသည်။
"ရှင် အဆင်ပြေရဲ့လား... မျက်နှာမှာ သွေးတွေ ပေကုန်ပြီ..."
ယဲ့ဟန်သည် ကလဲ့စားချေနိုင်ခဲ့ပြီဆိုသည့် စိတ်ဖြင့် ရင်ထဲက တင်းကြပ်မှုများ လျော့ကျသွားကာ၊ လင်ရှု၏ ပုခုံးပေါ်သို့ နှဖူးလေးမှီချလျက် အားကိုးတကြီးနှင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"လင်ရှု... ကိုယ် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့... မပြီးသေးဘူး၊ ဇာတ်လမ်းက ကျန်သေးတယ်..."
သူသည် မျက်နှာထက်က သွေးများကို သုတ်ပစ်ကာ၊ သွေးညှီနံ့များ လှိုင်နေသော ဓားကို ဆွဲလျက် နန်းတော်၏ အချုပ်အခြာအာဏာ တည်ရာ ဧကရာဇ် ပလ္လင်ခန်းမဆောင်ဆီသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။
ခန်းမဆောင်ကြီး၏ နက်မှောင်သော ကတ္တီပါရွှေပလ္လင်ထက်တွင်... 'ရှောင်းမင်ယွီ' သည် ရွှေရောင်ဖီးနစ်ငှက်ပုံ ချည်ထိုးထားသည့် ဧကရာဇ်ဝတ်စုံပွပွကြီးကို ဝတ်ဆင်ကာ၊ ခေါင်းတွင် ရွှေရောင်သရဖူကို ဆင်မြန်းလျက် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေ၏။ သူသည် တစ်စုံတစ်ဦးက မိမိအသက်ကို လာရောက် နှုတ်ယူမည်ကို ကြိုတင်မျှော်လင့် စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ဘေးတွင်တော့ အသက် ၁၄ နှစ်အရွယ် အစေခံမလေးနှစ်ဦးဖြစ်သည့် 'စုစု' နှင့် 'ဝမ်ဝမ်' တို့ ရှိနေကြပြီး၊ မိမိတို့အရှင်၏ ရွေးချယ်မှုကို လေးစားသဖြင့် မပြေးကြဘဲ အတူတူ သေဆုံးရန် အဆင်သင့် စောင့်နေကြသည်။
"ဂျိမ်း...!!!"
ခန်းမဆောင် တံခါးကြီး ပွင့်ထွက်သွားသည့် အသံနှင့်အတူ လေးလံသော ခြေသံများ ကပ်လာသည်။ ထိုစက္ကန့်ပိုင်းလေးတွင်... အချိန်ကာလတို့သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ရှိ၏။ နှစ်ပေါင်း (၁၀) နှစ်တိုင်တိုင် ကွဲကွာခဲ့ရသော ငယ်သူငယ်ချင်းနှစ်ဦး၏ အကြည့်တို့သည် လေထုထဲတွင် ဆုံစည်းသွားကြသည်။
ယဲ့ဟန်သည် ပလ္လင်ထက်တွင် ဖြူစင်သော ကျောက်စိမ်းရိုင်းလေးတစ်ခုလို တုန်ရင်စွာ ထိုင်နေသည့် မင်ယွီကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ... သူ၏ စူးရှလှသော မျက်ဝန်းအစုံသည် ဖြတ်ခနဲ တုန်လှုပ်သွားရ၏။ သူ၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကို ကြီးစိုးထားသော ခမည်းတော်နှင့် မယ်တော်တို့အတွက် နာကျည်းမှု၊ ဖျက်ဆီးပစ်ချင်သော မုန်းတီးမှုတို့အောက်တွင်... ကာလကြာရှည်စွာ မြှုပ်နှံထားခဲ့ရသည့် ‘ချစ်ခြင်းမေတ္တာ’ တို့က အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြန်လည် ရုန်းကြွလာလိမ့်မည်ဟု သူ ကြိုတင်မတွေးမိခဲ့ချေ။
သူ့မိသားစုကို သတ်ခဲ့သည့် သစ္စာဖောက်၏ သားဖြစ်သော်လည်း... ငယ်စဉ်က မိမိအပေါ် နူးညံ့စွာ ကောင်းမွန်ခဲ့ဖူးသည့် မင်ယွီ၏ ဖြူဖျော့လွန်းသော မျက်နှာလေးကို မြင်လိုက်ရရုံဖြင့် ယဲ့ဟန်၏ လက်ထဲက ဓားသည် သွေးအေးစွာ ခုတ်ပိုင်းရန် အနည်းငယ် တုန့်ဆိုင်းသွားရသည်။ အငြိုးအတေးများကြားက တားမရ ဆီးမရ သန္ဓေတည်နေဆဲဖြစ်သော ဤအချစ်စိတ်က ယဲ့ဟန်ကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေကာ ပိုမိုရက်စက်သော လှောင်ပြုံးတစ်ခုအဖြစ် မျက်နှာထက်တွင် အသွင်ပြောင်းလိုက်ရတော့သည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ... မင်ယွီသည် မိမိ၏ လည်ပင်းကို လာရောက် ဖြတ်တောက်မည့်သူကို ထိတ်လန့်ခြင်းမရှိဘဲ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် နောင်တနှင့် အရှုံးပေးခြင်းတို့ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း... ထိုအကြည့်တို့၏ နက်ရှိုင်းရာတွင်တော့ ‘ဂုဏ်ယူရိပ်’ များ ထင်ဟပ်လျက်ရှိ၏။
(မင်း... တကယ်ပဲ ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီပဲ... ယဲ့ဟန်...)
မင်ယွီသည် စိတ်ထဲကနေ တိတ်တခိုး ရေရွတ်မိသည်။ ငယ်စဉ်က နန်းတွင်းထဲတွင် အမြဲ အနိုင်ကျင့် ပစ်ပယ်ခံခဲ့ရပြီး ငိုယိုခဲ့ဖူးသော မင်းသားငယ်လေးသည်... ယခုအခါတွင်တော့ တစ်တိုင်းပြည်လုံးကို တုန်လှုပ်စေနိုင်သည့် စစ်ဘုရင်အစစ်တစ်ပါးအဖြစ် ယောက်ျားပီသ ထည်ဝါစွာဖြင့် မိမိရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်နေနိုင်ချေပြီ။ မိမိ၏ ဖခင်လုပ်ရပ်ကြောင့် ဒုက္ခမျိုးစုံ ကြုံခဲ့ရမည့် ဤလူသားတစ်ယောက် ယခုလို အသက်ရှင်လျက် ခံ့ညားစွာ ပြန်လာနိုင်ခြင်းအတွက် မင်ယွီသည် မိမိသေရတော့မည်ကို သိနေသော်လည်း ရင်ထဲတွင် လှိုက်လိုက်လှဲလှဲဖြင့် ဂုဏ်ယူမိနေရှာသည်။
ယဲ့ဟန်က ခန်းမဆောင်ဘေးဘီကို ဝေ့ဝဲကြည့်ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။
"ဟက်... ဘာမှမပြုပြင်ရသေးပါလား။ ငါငယ်ငယ်က အတိုင်းပါပဲလား။ အရှင်မင်းမြတ်က... ကျနော်မျိုး ပြန်လာမှာကို တမင်စောင့်နေတာလား..."
ယဲ့ဟန်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း တိုးကပ်လာပြီး အေးစက်လှသော ဓားအဖျားကို မင်ယွီ၏ ဖြူဖျော့လွန်းသော လည်ပင်းတည့်တည့်တွင် တင်လိုက်သည်။
"အပြင်မှာ ပြည်သူတွေ ပြောနေကြတာ... ဘုရင်မင်းမြတ်က တိုင်ပြည်ကို အုပ်ချုပ်ဖို့ အရည်အချင်း မပြည့်မီဘူးတဲ့။ ဒါကြောင့် ကျနော်မျိုးက ကိုယ်ရထိုက်တဲ့အရာကို ပြန်လုဖို့ ရောက်လာတာ..."
မင်ယွီ၏ စိတ်ပျက်အားလျော့နေသော သမင်မျက်လုံးအဝိုင်းကြီးများသည် ယဲ့ဟန်ကို စိုက်ကြည့်လျက် တည်ငြိမ်စွာပင် ဆိုသည်။
"ငါ့ကို သတ်လိုက်ပါ... ပြီးတော့ မင်းရဲ့ တိုင်းပြည်ကို မင်းပြန်ယူပါ။ ဒါပေမဲ့... ဒီကလေးမလေး နှစ်ယောက်က ဘာအပြစ်မှ မရှိဘူး။ မင်းနဲ့ငါ့ကြားက ရန်ငြိုးက သူတို့နဲ့ မဆိုင်ဘူး... သူတို့ကိုတော့ လွှတ်ပေးလိုက်ပါ..."
ယဲ့ဟန်က ထိုစကားကို ကြားသော် မျက်ခုံးပင့်ကာ ဒေါသတကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။
"နှစ်ပေါင်း ၁၀ နှစ်ကြာမှ ပြန်တွေ့တဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းကို ပထမဆုံး နှုတ်ဆက်တဲ့စကားက သူများအကြောင်းလား မင်ယွီ?! 'ငါဘယ်လိုနေလဲ၊ ငါဘယ်လိုဒုက္ခတွေကြားက အသက်ရှင်ခဲ့လဲ၊ ဘယ်လို ပြန်ရောက်လာလဲ' ဆိုတာ မင်းမေးသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား! ဒါမှမဟုတ်..."
ယဲ့ဟန်က ၎င်း၏လက်ထဲက သွေးစိုနေသော အမတ်ကြီးရှောင်း၏ ခေါင်းပြတ်ကို မင်ယွီ၏ ခြေရင်းသို့ ဝုန်းခနဲ ပစ်ချပေးလိုက်သည်။
"...မင်းအဖေကို ငါဘယ်လို သတ်ခဲ့လဲဆိုတာ သိချင်လို့လား!"
မင်ယွီသည် ပလ္လင်ပေါ်မှ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ဆင်းလာကာ၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်က ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ခေါင်းပြတ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လျက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ချလိုက်သည်။ မျက်ရည်တစ်စက်က ပါးပြင်ပေါ် စီးကျလာ၏။
"ငါ့ကို... သတ်လိုက်ပါတော့... အခု ငါ့အလှည့်ပဲ..."
ယဲ့ဟန်၏ မျက်လုံးများက ပို၍ အေးစက်သွားသည်။ သူက မင်ယွီ့ကို အလွယ်တကူ သေခွင့်ပေးပြီး ဤကလဲ့စားချေမှုကို အဆုံးမသတ်ချင်။ မင်ယွီ့ရင်ထဲက သံယောဇဉ်တွေကိုပါ တစ်စစီ ဆွဲဖြဲပစ်ချင်နေသည်။ ယဲ့ဟန်သည် ဘေးက စစ်သည်များကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်၏။
"ဖျတ်... ဖျတ်...!!!"
"အား...!!!"
ချက်ချင်းဆိုသလို ဓားသွားချင်း လေထဲဝေ့သံနှင့်အတူ နှလုံးသားကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည့် ကလေးမလေးနှစ်ဦး၏ အော်ဟစ်သံတိုလေးက ခန်းမကြီးအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ပူနွေးလှသော သွေးစက်အမြောက်အမြားက မင်ယွီ၏ ဖြူဖျော့လွန်းသော ပါးပြင်နှင့် ဧကရာဇ်ဝတ်ရုံပေါ်သို့ ဖျန်းခနဲ ဆင့်ကာ စင်ထွက်လာခဲ့သည်။ မင်ယွီ ဆတ်ခနဲ မျက်လုံးပွင့်လာခဲ့ပြီး ဘေးဘီကို ကြည့်လိုက်မိသည့် ခဏ... သူ့ဘေးတွင် အသက်ပျောက်လျက် လဲကျသွားရှာသည့် စုစု နှင့် ဝမ်ဝမ်။
"စုစု... ဝမ်ဝမ်... မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး!!!"
မင်ယွီ၏ ရင်ထဲမှ သွေးမျက်ရည်ကျမတတ် နာကျင်မှု သောကလှိုင်းလုံးကြီးက ဝုန်းကနဲ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ သူသည် အဖေဖြစ်သူ၏ ခေါင်းပြတ်ကို လွှတ်ချကာ လဲကျသွားသည့် ကလေးမလေးနှစ်ဦး၏ ကိုယ်လုံးလေးများကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲပွေ့လိုက်မိ၏။
ဤကလေးမလေးနှစ်ယောက်သည်... မင်ယွီအတွက်တော့ သာမန်အစေခံမျှ မဟုတ်ခဲ့ချေ။ လွန်ခဲ့သော လေးနှစ်၊ သူတို့လေးတွေ အသက် ၁၀ နှစ်အရွယ် မိဘမဲ့ကလေးငယ်ဘဝ၊ နန်းတွင်းထဲတွင် အစာငတ်မွတ်ပြီး သေလုမျောပါး ဖြစ်နေချိန်၌ မင်ယွီကိုယ်တိုင် ကယ်တင်ပြီး နန်းဆောင်ထဲ ခေါ်ယူစောင့်ရှောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ အမတ်ကြီးရှောင်း၏ နိုင်ငံရေးလှည့်ကွက်များအောက်တွင် အရုပ်ကလေးလို နေခဲ့ရပြီး၊ အာဏာမရှိ၊ အားကိုးရာမရှိ၊ အထီးကျန်လှသော မင်ယွီ၏ ဘဝထဲတွင် ဤကလေးမလေးနှစ်ဦးကသာ သူ့ကို "အစ်ကိုကြီး" တစ်ဦးလို၊ "အရှင်သခင်" တစ်ဦးလို စစ်မှန်သော မေတ္တာဖြင့် အဖော်ပြုပေးခဲ့ကြသည်။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ သူ့ကို စစ်စစ်မှန်မှန် ချစ်ရှာသည့် တစ်ဦးတည်းသော သံယောဇဉ်လေးတွေ ဖြစ်ခဲ့သည်။
အခုတော့... ထိုဖြူစင်လှသည့် အသက် ၁၄ နှစ်အရွယ် သံယောဇဉ်ပန်းလေးနှစ်ပွင့်မှာ မိမိ၏ ရှေ့မှောက်တွင်တင် ရက်စက်စွာ ချိုးဖဲ့ခြင်း ခံလိုက်ရချေပြီ။
မင်ယွီ၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုက အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားပြီးနောက်... သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် အရာအားလုံးကို လက်လွှတ်လိုက်သည့် သေလူတစ်ဦးကဲ့သို့သော အေးစက်ငြိမ်သက်မှုက ပြန်လည် စိုးမိုးသွားခဲ့သည်။ သူသည် ကလေးမလေးနှစ်ဦး၏ သွေးနွေးနွေးများကို ပါးပြင်ထက်မှ သုတ်မပစ်တော့ဘဲ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်မှိတ်လိုက်၏။
(စုစု... ဝမ်ဝမ်... ငါတို့ သုံးယောက်လုံး အတူတူ သေဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့ကြတာပဲဟာ... မင်းတို့က ငါ့ရှေ့က ကြိုသွားနှင့်တာပေါ့...)
သူသည် ကလေးမလေးနှစ်ဦး၏ ကိုယ်လုံးလေးများကို မြေပြင်ပေါ် အသာအယာ ပြန်ချထားပေးလိုက်ပြီး၊ ယဲ့ဟန်၏ ဓားချက်က မိမိလည်ပင်းထံသို့ ကျရောက်လာမည့် စက္ကန့်ပိုင်းကို... မည်သည့် ရုန်းကန်မှု၊ မည်သည့် တောင်းပန်မှုမျှ မရှိဘဲ၊ အရှုံးပေးခြင်း အပြည့်ဖြင့် ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်လေတော့သည်။
သို့သော်... ယဲ့ဟန်၏ အမိန့်ပေးသံက ခန်းမကြီးအတွင်း ဟိန်းထွက်လာသည်။
"လာကြစမ်း!... ဒီနန်းကျဘုရင်ကို ဖမ်းဆီးပြီး... အမှောင်အချုပ်ခန်းထဲကို ထည့်လိုက်ကြစမ်း!!!"
မင်ယွီ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ ယဲ့ဟန်ကို ဆတ်ခနဲ စိုက်ကြည့်ရင်း အော်ဟစ်တော့သည်။
"ယဲ့ဟန်!... မင်း ဘာလုပ်တာလဲ!!! ငါ့ကို သတ်ပစ်ပါ!!! ငါ့ကို သတ်လိုက်ပါဆို!!!"
သန်မာလှသော စစ်သည်နှစ်ဦးက မင်ယွီ၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်စီကို ဇွတ်အတင်း ဆွဲခေါ်သွားကြသည်။ မင်ယွီသည် အချုပ်ခန်းဆီသို့ ဒရွတ်တိုက် ပါသွားရင်း ခန်းမဆောင်ကြီး တစ်ခုလုံး ဟိန်းထွက်သွားအောင် နာကျည်းခါးသီးစွာ အော်ဟစ်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
"ယဲ့ဟန်!... ငါ့ကို သတ်ပစ်ပါ!!! ကြားလား... ငါ့ကို သတ်ပစ်ပါ!!!"
ယဲ့ဟန်သည် မင်ယွီ၏ အော်ဟစ်တောင်းဆိုသံများကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ၊ ကတ္တီပါရွှေပလ္လင်ထက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန့်ညားပြီး တည်ကြည်သော မျက်နှာထက်တွင် ကျေနပ်မှုနှင့်အတူ လေးနက်လှသော သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ချလိုက်မိသည်။
(ခမည်းတော်... သားတော် ကလဲ့စားချေနိုင်ခဲ့ပါပြီ။ ခမည်းတော်ရဲ့ ပလ္လင်ကို သားတော် ပြန်ယူနိုင်ခဲ့ပါပြီ။ မယ်တော့်ကိုလည်း တမလွန်မှာ သေချာ ဂရုစိုက်ပေးပါဦး... အခု ခမည်းတော်တို့ နှစ်ယောက် တူတူ ရှိနေကြပြီမလား...)
ယဲ့ဟန်သည် စိတ်ထဲက ရေရွတ်ရင်း ပလ္လင်ကို မှီချလိုက်သည်။ ဘေးနားတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော လင်ရှုက ယဲ့ဟန်၏ ပုခုံးကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လျက် နူးညံ့စွာ ဆိုလိုက်လေသည်။
"ယဲ့ဟန်... ရှင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပါပြီ..."
ထိုည... ရွှေအန်းနန်းတော်ကြီးအတွင်း၌ သွေးညှီနံ့များနှင့်အတူ မင်းဆက်အသစ်တစ်ခု၏ အစပျိုးခြင်းက စတင်ခဲ့လေတော့သည်။
ဟွမ်းနိုင်ငံတော်ကြီး၏ ကောင်းကင်ပြာသည် ယနေ့တွင်တော့ တိမ်တိုက်ကင်းစင်ကာ ကြည်လင်တောက်ပလျက်ရှိ၏။ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ရွှေအန်းနန်းတော်ကြီး၏ ရွှေရောင်အမိုးအဆင့်ဆင့်သည် နေရောင်အောက်တွင် ရွှေရောင်တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပလင်းလက်နေပြီး၊ နန်းရင်ပြင် တစ်ခွင်လုံးတွင်လည်း နီရဲသော ကော်ဇောပြန့်ကြီးကို ခင်းကျင်းထားရာ မြင်ရသူအပေါင်းကို အရှိန်အဝါဖြင့် ဖိနှိပ်ထားသကဲ့သို့ ရှိသည်။
ဒီနေ့ဟာ... ဟွမ်းပြည်ကြီး၏ ဧကရာဇ်အသစ်ဖြစ်လာမည့် ‘ယဲ့ဟန်’ ၏ တရားဝင် ထီးနန်းတက်ပွဲ အခမ်းအနားကြီး ဖြစ်ချေသည်။
နန်းတော်တံခါးမကြီး၏ အပြင်ဘက် တံတိုင်းတစ်လျှောက်တွင် စုဝေးနေကြသော ပြည်သူအပေါင်း၏ အသံများမှာ အုပ်အုပ်နင်းနင်း ဆူညံလျက်ရှိ၏။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာမှ မိမိတို့ ရထိုက်သော ထီးနန်းကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည့် အရှင်သခင်အစစ်အမှန်ကို သူတို့ ဝမ်းပန်းတသာ ကြိုဆိုနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ မင်ယွီ စိုးစံခဲ့သည့်နှစ် နည်းငယ်အတွင်း ဘုရင်က အာဏာမရှိဘဲ ဖခင်ဖြစ်သူ အမတ်ကြီးရှောင်း၏ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ဆန် ခြယ်လှယ်မှုကြောင့် တိုင်းပြည်အတွင်း အခွန်အတုပ်ငွေများကို အဆမတန် ကောက်ခံခဲ့သဖြင့် ဆင်းရဲသားမိသားစုများစွာ ဒုက္ခရောက်ကာ တိုင်းပြည်သည် တစ်ဖြည်းဖြည်း လုံးပါးပါးကာ နွမ်းပါးလာခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ယဲ့ဟန် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်းသည် ပြည်သူများအတွက်တော့ ဝမ်းပန်းတသာ ကြိုဆိုချင်စရာ ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။
လူတိုင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသကဲ့သို့ပင်... နန်းရင်ပြင်ကျယ်ကြီးထက်တွင် စီတန်းရပ်စဲနေကြသည့် အမတ်ပေါင်းထောင်ပေါင်းများစွာလည်း တက်ကြွရွှင်လန်းနေကြသည်။ စင်စစ်သော်ကား... ထိုအမတ်များ၏ ထက်ဝက်ကျော်ခန့်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရှည်လများကတည်းက ယဲ့ဟန်၏ လူများအဖြစ် ကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်မှ တိတ်တဆိတ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း မင်ယွီ့ကို ပုန်ကန်နေကြသူများ ဖြစ်သည်။ အတည့်ပြောရလျှင် ရှောင်းမင်ယွီသည် အာဏာမရှိသော ဘုရင်သက်သက်၊ ရွှေပလ္လင်ထက်က အရုပ်ကလေးသာသာမျှသာ။ အမတ်ကြီးရှောင်း၏ ချုပ်ကိုင်မှုတွေကြားမှာ တိတ်တဆိတ်ပုန်ကန်ကာ ယဲ့ဟန်ကို ကူညီသူအမြောက်အများရှိလို့သာ သူခုလို ထီးနန်းပြန်တက်နိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
နန်းတက်ပွဲ စတင်ရန် မိနစ်ပိုင်းအလို၊ ခန်းမဆောင်ကြီး၏ အစွန်တစ်နေရာတွင် ဘဏ္ဍာရေးအမတ်ချန်က စကားစဆိုလိုက်သည်။
"အခုလို ကိုယ်တော်ယဲ့ဟန် နန်းတက်လာတာ ကျနော်တို့အားလုံးအတွက် ကောင်းတဲ့အရာပဲ မဟုတ်လား။ အရင် ဧကရာဇ် ရှောင်းမင်ယွီ ဆိုတာက သူ့ကျန်းမာရေးတောင် သူအနိုင်နိုင်ထိန်းနေရတဲ့၊ ပလ္လင်ပေါ်က အရုပ်ကလေးပဲဥစ္စာ။ ကျနော်ပြောတာ ဘယ်သူ သဘောတူလဲ..."
ဘေးနားက စစ်သေနာပတိလျိုက ၎င်း၏ နှာခေါင်းကို တစ်ချက်ရှုံ့ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
"မှန်တာပေါ့ အမတ်ကြီးချန်ရာ။ ရုပ်ကလေး လှနေရုံသက်သက်နဲ့တော့ ရွှေပလ္လင်ပေါ် ထိုင်လို့မရဘူးဗျ။ သူ့မှာ အရည်အချင်းရှိပေမဲ့ သူများ ကြိုးကိုင်တိုင်း ကနေရလို့ ငါတို့ တိုင်းပြည်ကြီးက လုံးပါးပါးနေပြီ။ အမှန်တော့လေ... သူက အဲ့ဒီပလ္လင်ပေါ်မှာ မထိုင်ဘဲ၊ ဆောင်ကြာမြိုင်မှာသာ သွားနေရင်... သူ့ရဲ့ နုနယ်လှပတဲ့ ရုပ်လေးနဲ့ဆို ယောကျ်ားတကာတောင် တပ်မက်ကြဦးမှာ... ဟဲဟဲ..."
စစ်သေနာပတိလျို၏ ရိုင်းစိုင်းလှသောအပြောကြောင့် အမတ်အချို့က ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်ပိတ်ကာ ဝိုင်းဝန်းရယ်မောလျက် ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချကြတော့သည်။ ထိုစဉ် အမတ်ကြီးဝမ်က ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ တားမြစ်လိုက်တော့သည်။
"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်... သူဟာ တစ်ချိန်က ဒီတိုင်းပြည်ရဲ့ ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့သူပါ။ အခုလို ခေတ်ပျက်ချိန်မှာ သူ့အပေါ် မလေးမစား စကားတွေ မပြောကြပါနဲ့။ တိတ်တိတ်နေပြီး ကိုယ့်နှုတ်ကို ကိုယ်စောင့်ကြစမ်းပါ!"
အမတ်ကြီးဝမ်၏ စကားကြောင့် အမတ်များအားလုံး စကားသံ တိတ်ဆိတ်သွားကြတော့သည်။
“ဧကရာဇ်မင်းမြတ်... ကြွချီလာပါပြီ...!!!”
ကြေညာသံနှင့်အတူ ဧကရာဇ်အသစ် ‘ယဲ့ဟန်’ ကြွလှမ်းလာခဲ့ချေပြီ။ သူ၏ ဝတ်စုံသည် နက်မှောင်သော ကတ္တီပါရွှေချည်ထိုး ဝတ်ရုံကြီးဖြစ်ပြီး၊ ရွှေချည်မျှင်စစ်စစ်ဖြင့် အသက်ဝင်လှသော နဂါးကြီးတစ်ကောင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ပန်းထိုးထားသည်။ သူ၏ တောင့်တင်းလှသော ခါးပတ်ပြားထက်တွင်တော့ လှပသော ကျောက်စိမ်းပြားကြီးကို တွဲလောင်းချိတ်ဆွဲထား၏။ ဦးခေါင်းထက်တွင်တော့ နဖူးပြင်ရှေ့မှ တွဲလောင်းကျနေသော ပုလဲရတနာတန်းလေးများပါဝင်သည့် အထွတ်အထိပ် သရဖူကို ဆင်မြန်းထားရာ၊ ယဲ့ဟန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် လွန်စွာ ခံ့ညားထည်ဝါပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် အာဏာစက် ရှိလှသည်။
သူပလ္လင်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းထိုင်လိုက်သည်နှင့်အမျှ... နန်းရင်ပြင်ရှိ အမတ်ထောင်ပေါင်းများစွာသည် ပြိုင်တူပင် ဒူးထောက်ချလိုက်ကြပြီး၊ မိမိတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို ဝပ်စင်းကာ ဂါရဝပြုလိုက်ကြတော့သည်။
"ဘုရင်မင်းမြတ် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ...!!!" ဟူသော ကောင်းကင်ယံတုန်ဟိန်းမတတ် အော်ဟစ်ကြေညာသံကြီး ငြိမ်သက်သွားသည့် ခဏ...
ထိုသို့ တစ်နန်းတော်လုံး ငြိမ်သက်စွာ ဒူးထောက်ဝပ်စင်းနေကြစဉ်... နန်းရင်ပြင်၏ ရှေ့ဆုံးတန်းတွင် ဝပ်စင်းခြင်းမရှိဘဲ မတ်တတ်ရပ်လျက်၊ ယဲ့ဟန်ကို မကျေနပ်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည့် အမတ်ကြီးနှစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူတို့ကား အမတ်ကြီးရှောင်း၏ သစ္စာခံအမတ်ဟောင်းများ ဖြစ်ကြ၏။ ထိုအမတ်နှစ်ဦးထဲမှ သက်ကြီးပိုင်းအမတ်တစ်ဦးက ဒူးထောက်နေကြသော ကျန်သည့်အမတ်ထောင်ပေါင်းများစွာကို ဝေ့ကြည့်ကာ၊ ဒေါသတကြီးဖြင့် လှုံ့ဆော်အော်ဟစ်တော့သည်။
"ခင်ဗျားတို့ကဘာလို့ ဒီသူပုန်နောက်မှာ အလိုတူအလိုပါ လက်ခံနေကြတာလဲ!!! မနေ့တစ်နေ့ကတင်... ကျနော်တို့ရဲ့ နန်းတော်တစ်ခုလုံး သုသန်တစပြင်လို ရက်ရက်စက်စက် အသတ်ခံခဲ့ရတာကို မေ့ကုန်ကြပြီလား! စစ်မှန်တဲ့ ဘုရင်မင်းမြတ် ရှောင်းမင်ယွီကို ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ထားပြီး... ဒီသူပုန်က ရွှေပလ္လင်ပေါ် တက်လှမ်းနေတာကို ခင်ဗျားတို့က ဘာလို့ ဒီအတိုင်း ငြိမ်ခံပြီး လက်ခံနေကြတာလဲ!!!"
သူ၏ ဟိန်းထွက်သွားသော အော်ဟစ်မေးခွန်းထုတ်သံကြောင့်... နန်းတော်တစ်ခုလုံး သုသာန်တစပြင်ကဲ့သို့ ရုတ်ချည်း အေးခဲတိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။ ဝပ်စင်းနေသော အမတ်များမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ခေါင်းကို ပို၍ ငုံ့ချလိုက်ကြပြီး၊ အသက်ပင် ဝဝမရှူရဲကြတော့ချေ။
ကတ္တီပါရွှေပလ္လင်ထက်မှ ယဲ့ဟန်သည် ဒေါသထွက်ဟန်မပြဘဲ၊ ခပ်ပြုံးပြုံးမျက်နှာဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်သည်။ သရဖူပုလဲတန်းများနောက်က သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံက သားကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့် ကျားရိုင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တောက်ပသွား၏။ သူသည် ခါးတွင်ချိတ်ဆွဲထားသော ဓားရှည်ကြီးကို "ချွတ်..." ကနဲ ဆွဲထုတ်ကာ ပလ္လင်ထက်မှ တစ်လှမ်းချင်း ဆင်းလာခဲ့သည်။
"ဖျတ်... ဖျတ်...!!!"
"အား...!!!"
မည်သူမျှ တားဆီးပြောဆိုချိန်မရလိုက်ဘဲ... ဓားအလင်းနှစ်ချက် လေထဲတွင် ဝေ့ယမ်းသွားသည့် အသံနှင့်အတူ ထိုအာခံသော အမတ်နှစ်ဦး၏ ခေါင်းများသည် ကိုယ်ထည်မှ ပြတ်ထွက်ကာ နီရဲသော ကော်ဇောပြင်ထက်သို့ လိမ့်ဆင်းသွားတော့သည်။ ပူနွေးလှသော သွေးနီရောင်များက နန်းတော်၏ ကျောက်တိုင်ဖြူကြီးများပေါ်သို့ ဖျန်းခနဲ စင်ထွက်သွားခဲ့၏။
ယဲ့ဟန်သည် ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ သွေးအေးစွာ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံလက်တွင် ပေကျံသွားသော ရန်သူ့သွေးစက်များကို ရက်စက်သော အမူအရာဖြင့် "ဖတ်... ဖတ်..." ဟု ဆတ်ခနဲ ခါထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သွေးအိုင်အလယ်တွင် မတ်တတ်ရပ်လျက်၊ ဒူးထောက်နေသော အမတ်ထောင်ပေါင်းများစွာကို သူ၏ စူးရှလှသော မျက်လုံးများဖြင့် ဝေ့ကြည့်ကာ၊ တုန်ဟိန်းပြီး အေးစက်လှသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်တော့သည်။
"ကဲ... ဒီထီးနန်းထက်မှာ ငါထိုင်တာကို... ဘယ်သူတွေများ ထပ်ပြီး အာခံချင်သေးလဲ...?"
သူ၏ မေးခွန်းအဆုံးတွင် အမတ်များအားလုံး ကြောက်လန့်လွန်း၍ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်ကာ ခေါင်းကို ကြမ်းပြင်နှင့် မခွာရဲအောင် ပို၍ ဝပ်စင်းလိုက်ကြလေတော့သည်။ ဘေးနားရှိ မိဘုရားလင်ရှုပင်လျှင် ယဲ့ဟန်၏ ရက်စက်လှသော အာဏာစက်ကြောင့် မျက်နှာလေး ဖြူဖျော့သွားကာ ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် ဖိထားမိရှာသည်။ ယဲ့ဟန်က သွေးစွန်းနေသော ဝတ်ရုံစဖြင့် လင်ရှု၏ ပါးပြင်ပေါ်က သွေးစက်များကို အသာအယာ သုတ်ပေးလိုက်၏။ သူ၏ အကြည့်တွေက လင်ရှုအပေါ်မှာ နူးညံ့နေသော်လည်း အမိန့်ပေးသံကတော့ တစ်လောကလုံးကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။
"ငါ့ကို ဆန့်ကျင်တဲ့သူမှန်သမျှ... ဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမယ်။ နန်းတက်ပွဲကို ဆက်ကျင်းပစေ...!"
ညချမ်းအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ... ရွှေကြာကန်အိုင်ဆောင်ကြီးတစ်ခုလုံးသည် ရာနှင့်ချီသော မီးအိမ်နီကြီးများကြောင့် လင်းထိန်လျက်ရှိသည်။ ကန်ရေပြင်ထက်တွင် မျောလွင့်နေသော ကြာပန်းမီးအိမ်ကလေးများက လရောင်အောက်တွင် လှပနေသော်လည်း... စားသောက်ပွဲအတွင်းရှိ လေထုကတော့ ကျောက်ခဲကဲ့သို့ လေးလံလွန်းလှ၏။
အမတ်ကြီးများ၊ ဝန်ကြီးများသည် မြိန်လှစွာသော နန်းတွင်းအစားအစာများနှင့် ဝိုင်ကောင်းများကို သောက်သုံးနေကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်ဝန်းများကတော့ ပလ္လင်ထက်က ဧကရာဇ်အသစ် ယဲ့ဟန်၏ မျက်နှာရိပ် မျက်နှာကဲကိုသာ ထိတ်ထိတ်လန့်လန့် စောင့်ကြည့်နေကြရရှာသည်။ နေ့ခင်းက ဖြတ်သန်းသွားသော ဓားအလင်းနှင့် လိမ့်ဆင်းသွားသော အမတ်ခေါင်းနှစ်လုံး၏ အရိပ်အယောင်က လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် ခြောက်လှန့်နေဆဲပင်...။
ယဲ့ဟန်က ကတ္တီပါရွှေပလ္လင်အထက်မှာ ခန့်ညားထည်ဝါစွာ ထိုင်နေပြီး၊ ဘေးနားတွင်တော့ ‘လင်ရှု’ က ရွှေရောင်တောက်ပသော မိဘုရားဝတ်စုံနှင့်လှလှပပ ထိုင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် လင်ရှု၏ လက်ချောင်းလေးများကတော့ ဝတ်ရုံစကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိ၏။ သူမသည် နေ့ခင်းက ယဲ့ဟန်၏ ရက်စက်လှသော သတ်ဖြတ်မှုကြောင့် စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် အမတ်များသည် ယဲ့ဟန်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို လိုချင်လွန်းသဖြင့် ရွှေငွေရတနာများ၊ တန်ဖိုးကြီး ကျောက်စိမ်းများနှင့် ပုလဲများကို ပြိုင်တူ ဆက်သနေကြသည်။ ပါးနပ်လှသော ဘဏ္ဍာရေးအမတ်ချန်က ရှေ့ဆုံးမှ ထွက်ကာ အဖိုးတန်လက်ဆောင်များကို ဆက်သရင်း ဖားယားလှည့်ပတ်လျက်...
"အရှင်မင်းမြတ်... ဒီနေ့လို မင်္ဂလာရှိတဲ့ နေ့ထူးနေ့မြတ်မှာ ကျနော်မျိုးတို့နဲ့အတူ အရက်ခွက် တိုက်ပါဦး ဘုရား..." ဟု မြှောက်ထိုးပင့်ကော် ဆိုလေသည်။
သို့သော်... ယဲ့ဟန်က အမတ်များ၏ ချီးကျူးသံ၊ ဖားယားသံများကို လုံးဝစိတ်မဝင်စားသည့် အမူအရာဖြင့် ဝိုင်ကို တစ်ငုံချင်း အေးစက်စွာ သောက်နေ၏။ ပြီးတော့မှ... သူသည် ဝိုင်ခွက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ‘ဒုန်း’ ကနဲ အသာချကာ၊ စားသောက်ပွဲအလယ်မှာတင် တရားသူကြီးနှင့် စစ်သားများကို ဟိန်းထွက်သော လေသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။
"နေ့ခင်းက သေဆုံးသွားတဲ့ သစ္စာဖောက် အမတ်နှစ်ယောက်ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေအားလုံးကို... ဖမ်းဆီးပြီး နယ်စပ်ကို ကျွန်အဖြစ် အသက်ထက်ဆုံး ပို့ပစ်လိုက်...!"
သွေးအေးအေးနှင့် ထပ်မံချမှတ်လိုက်သော ထိုအမိန့်ကြောင့်... စည်ကားနေသော စားသောက်ပွဲကြီးတစ်ခုလုံး ရုတ်ချည်း သုသာန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားရပြန်သည်။ အမတ်များအားလုံး ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ဝိုင်ခွက်များကို တုန်တုန်ရီရီ ကိုင်ထားကြရရှာ၏။
စားသောက်ပွဲကြီး မပြီးဆုံးသေးမီမှာပင်... မိဘုရားလင်ရှုသည် ယဲ့ဟန်၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် အိပ်ဆောင်တော်သို့ အရင် ပြန်နှင့်ခဲ့သည်။ ဒီနေ့ညသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ မင်္ဂလာဦးည ဖြစ်သဖြင့် လင်ရှု၏ ရင်ထဲတွင် တုန်ခေါက်လျက် ရှိ၏။
အိပ်ဆောင်တော်သို့ ရောက်သောအခါ... အစေခံမလေး ‘ချွေ့အာ’ က လင်ရှုကို မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ထိုင်စေပြီး ဆံပင်များနှင့် မိတ်ကပ်များကို အလှပဆုံးဖြစ်အောင် သေချာပြန်ပြင်ပေးနေသည်။ ချွေ့အာက မှန်ထဲက လင်ရှု၏ အလှကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက်—
"မိဘုရားကြီးက တကယ်ကို လှလွန်းပါတယ် ဘုရား။ အရှင်မင်းမြတ်နဲ့ ဗေဒါနဲ့ ရွှေကြာလို တကယ့်ကို လိုက်ဖက်လွန်းပါတယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။
လင်ရှုက မှန်ထဲက မိမိကိုယ်ကိုယ် ကြည့်ရင်း ပါးပြင်လေး ရဲခနဲ ဖြစ်သွားကာ၊ ယဲ့ဟန်နှင့် ပတ်သက်ပြီး တွေးတောလျက် ရွှန်းလဲ့သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ပြန်ပြောရှာသည်။
"အင်း... ယဲ့ဟန်က အပြင်မှာ ဘယ်လောက်ပဲ ရက်စက်တယ်ပြောပြော... ငါ့အပေါ်မှာတော့ အမြဲတမ်း ကြင်နာတတ်တဲ့သူပါ..."
ချွေ့အာသည် နေ့ခင်းက ယဲ့ဟန်၏ သွေးအေးမှုကို စဉ်းစားမိကာ မျက်နှာလေး အနည်းငယ် ပျက်သွားသော်လည်း၊ သခင်မလေး စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာစိုးသဖြင့် အတင်း ပြန်ပြုံးပြလိုက်ရရှာသည်။ လင်ရှုကတော့ နှုတ်ခမ်းလေးကို ဖိကိုက်ကာ၊ ယဲ့ဟန် ရောက်လာမည့်အချိန်ကို အရမ်းရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့လေတော့သည်။
တစ်ဖက်တွင်တော့... စားသောက်ပွဲ၌ ယဲ့ဟန်သည် ပလ္လင်ပေါ်တွင် ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်ကာ အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေပြီး ဘာကိုမှ အာရုံမစိုက်နေချေ။ သူ၏ လက်တစ်ဖက်က ပလ္လင်လက်ရန်းကို ‘တောက်... တောက်...’ ဟု လက်ညှိုးဖြင့် စည်းချက်ကျကျ ခေါက်နေသည်။
ဘေးနားက အမတ်များကတော့ အရက်ရှိန်ဖြင့် ဖားယားကာ နိုင်ငံရေးအကြောင်းများ၊ သူတို့၏ လှပသော သမီးပျိုများအကြောင်းနှင့် ကိုယ်လုပ်တော်ခန့်အပ်ရန် ကိစ္စများကို တတွတ်တွတ် လာရောက်ပြောဆိုနေကြသည်။ ယဲ့ဟန်သည် ဝိုင်မူးနေသဖြင့် မျက်ဝန်းအစုံက ရီဝေနေသော်လည်း ထိုစကားများကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ ရုတ်တရက် ပလ္လင်ပေါ်မှ ထရပ်ကာ စားသောက်ပွဲ ခန်းမထဲမှ ဝုန်းခနဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။
"အရှင်... အရှင်မင်းမြတ်...!"
သူ၏ အနီးကပ် အစေခံကောင်လေး ‘မင်ရှင်း’ က လန့်ဖျန့်ကာ နောက်ကနေ အပြေးလိုက်သွားသည်။ မင်ရှင်းက ယဲ့ဟန်၏ ဝတ်ရုံစကို အသာထိကာ— "အရှင်... မိဘုရားကြီး စောင့်နေတဲ့ အိပ်ဆောင်တော်က ဒီဘက်မှာပါ ဘုရား..." ဟု တုန်တုန်ရီရီဖြင့် လမ်းညွှန်ရန် ပြင်သော်လည်း ယဲ့ဟန်က ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့လက်ကို ဆွဲဖယ်ကာ၊ မူးဝေနေသော ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် အကျဉ်းသားများ ထားရှိရာ မြေအောက်အမှောင်ခန်းဘက်သို့သာ ဦးတည် လျှောက်လှမ်းသွားလေသည်။
မြေအောက်အမှောင်ခန်းအတွင်း... လေထုက အေးစက်ညှီစော်နံလျက် ရှိ၏။
ထိုအမှောင်ခန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ‘ရှောင်းမင်ယွီ’ သည် အကျဉ်းချခံထားရသည်။ နန်းချခံရသည့် နေ့ကအတိုင်း သူ၏ လက်နှစ်ဖက်တွင် လေးလံလှသော သံကြိုးများ ခတ်ထားရုံတင်မက၊ လည်ပင်းတွင်ပါ သံကွင်းသိုင်းပတ် ချည်နှောင်ထားခြင်း ခံထားရသည်။ သူ၏ တစ်ချိန်က ခန့်ညားခဲ့သော ဘုရင်ဝတ်စုံသည် ယခုတော့ မြေကြီးများနှင့် ပေကျံ ညစ်ပတ်နေခဲ့ချေပြီ။
မင်ယွီသည် အချုပ်ခန်းထောင့်တွင် ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပွေ့ဖက်ကာ ဖြူဖတ်ဖြူလျော် မျက်နှာလေးဖြင့် ထိုင်နေရှာသည်။ အပြင်ဘက်ကနေ ကြားနေရသည့် ပြည်သူများ၏ ပျော်ရွှင်အော်ဟစ်သံများနှင့် ကောင်းကင်ယံထက်က မီးရှူးမီးပန်း ဖောက်သံများက သူ့နားထဲသို့ တိုးဝင်လာ၏။ အပြင်မှာ တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံး အောင်ပွဲခံ ပျော်ရွှင်နေကြသော်လည်း... သူကတော့ ဒီအမှောင်ခန်းထဲမှာ ဘယ်အချိန် သေဒဏ်ပေးခံရမလဲဆိုတာကို ရင်တမမဖြင့် ထိုင်စောင့်နေရသည်။ သူသည် အစောင့်များ ပေးထားသည့် အစားအစာများကိုလည်း ဘာမှမစားဘဲ... မိမိကိုယ်ကိုယ် ဒီအတိုင်း အသေပဲ ခံချင်နေခဲ့သည်။
ထိုစဉ်... တိတ်ဆိတ်လှသော အကျဉ်းထောင်စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက်မှ လေးလံပြတ်သားသော ခြေသံတစ်ခု မြေအောက်ခန်းဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာသည့် အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ဒီလောက်နဲ့ ပြန်တော့။ ငါ့နောက်ကို ဆက်မလိုက်နဲ့... အပြင်မှာပဲ စောင့်နေကြ!"
အစောင့်များနှင့် မင်ရှင်းကို ပြတ်သားစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည့် ‘ယဲ့ဟန်’ ၏ အေးစက်စက် အသံကြီးကို မင်ယွီ ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာလေး တုန်ခုတ်သွားရသည်။
မကြာမီ...
သံတံခါးပွင့်သွားပြီး ယဲ့ဟန်က မင်ယွီရှိရာ အချုပ်ခန်းရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ ထိုခဏ... မင်ယွီနှင့် ယဲ့ဟန်တို့၏ အကြည့်ချင်း ဆုံမိသွားကြ၏။
မင်ယွီသည် ကတ္တီပါအနက်ရောင် ဘုရင်ဝတ်စုံနှင့် သရဖူ ဆင်မြန်းထားသဖြင့် လွန်စွာ ခန့်ညားတောက်ပနေသော ယဲ့ဟန်ကို မော့ကြည့်ရင်း... ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့်အတူ တစ်ဖက်ကလည်း သူ့အတွက် ကျေနပ်မိသွားသည်။ သို့သော်... ယခုအချိန်တွင် မိမိက သံကြိုးခတ်ခံထားရသည့် အကျဉ်းသား၊ ယဲ့ဟန်ကတော့ အထွတ်အထိပ်ရောက်နေသည့် ဧကရာဇ် ဖြစ်သဖြင့် မိုးနဲ့မြေလို ကွာခြားသွားရသည့် သူတို့နှစ်ဦး၏ အခြေအနေကို သတိပြုမိကာ ရင်နင့်သွားရသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ၁၀ နှစ်က အခြေအနေနှင့် လုံးဝပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားခဲ့ချေပြီ။
ယဲ့ဟန်က သံတိုင်များကို လက်ဖြင့် ကိုင်ကာ၊ ဆံနွယ်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး နှုတ်ခမ်းလေး ဖြူဖျော့နေသော်လည်း ထူးခြားစွာ လှပနေဆဲဖြစ်သည့် မင်ယွီ့ကို အပေါ်စီးကနေ သေချာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အရက်ရှိန်ကြောင့် နီမြန်းနေရုံတင်မကဘဲ... ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကြာ တောက်လောင်ခဲ့သော နာကျည်းမှု မီးလျှံများကပါ ရောယှက်တောက်ပနေ၏။ သူသည် နှုတ်ခမ်းတွန့်လျက် ရွဲ့လိုသော၊ လှောင်ပြောင်လိုသော လေယူလေသိမ်းဖြင့် တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်တော့သည်။
"အရှင်... အပြင်က အမတ်တွေ ပြောနေကြတာ တကယ်မှန်တာပဲ။ အရှင်ကသာ ဆောင်ကြာမြိုင်မှာ သွားနေရင်... တကယ်ကို နာမည်ကျော်ကြားမှာ သေချာတယ်။ ကြည့်စမ်းပါဦး... ခုလို အခြေအနေမျိုး၊ ဒီလို ညစ်ပတ်လှတဲ့ ထောင်ထဲမှာတောင်... အရှင်က ဆွဲဆောင်မှုရှိရှိ လှနေနိုင်သေးတာပဲကိုး..."
ယဲ့ဟန်၏ ရက်စက်လှသော စကားလုံးများက မင်ယွီ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ဓားဖြင့် မွှေလိုက်သကဲ့သို့ နာကျင်စွာဖြင့် စူးဝင်သွားလေတော့သည်။ မင်ယွီ့လည်ပင်းက သံကြိုးများမှာလည်း ခန္ဓာကိုယ် တုန်ရင်မှုကြောင့် ‘ချွင်... ချွင်...’ ဟု သဲ့သဲ့လေး မြည်ဟီးသွားရရှာသည်။
(ထိုအချိန်တွင်... အပေါ်ထပ် အိပ်ဆောင်တော်၌ ဖယောင်းတိုင်မီးအလင်းရောင်လေးများအောက်တွင် မိဘုရားလင်ရှုသည်... သူမ၏ မင်္ဂလာဦးညအတွက် ယဲ့ဟန် ရောက်လာမည့် ခြေသံကို ရင်တလှပ်လှပ်ဖြင့် မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေဆဲပင် ဖြစ်၏။)
မြေအောက်အမှောင်ခန်းအတွင်းရှိ လေထုသည် သွေးညှီစော်နှင့် ဖုန်နံ့များ ရောယှက်ကာ ကျောက်ခဲကဲ့သို့ လေးလံအေးစက်နေသည်။ ကတ္တရာစေးကဲ့သို့ နက်မှောင်လှသော မှောင်မိုက်မှုထဲတွင် ထောင့်တစ်နေရာမှ မီးအိမ်အိုကလေး၏ ဆီမီးတောက်သည်သာ လေတိုး၍ တုန်ရီစွာ လင်းပလျက် ရှိ၏။
‘ဂျိမ်း... ကျိန်း...’
လေးလံလှသော သံတိုင်တံခါးကြီးသည် သံချေးတက်သံများနှင့်အတူ ပွင့်ဟသွားသည်။ ထိုဆူညံသံကြောင့် အချုပ်ခန်းထောင့်တွင် ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပွေ့ဖက်ကာ အသက်မဲ့စွာ ထိုင်နေသော ‘ရှောင်းမင်ယွီ’ ၏ ပုခုံးလေးနှစ်ဖက် ဆတ်ခနဲ တုန်ခုတ်သွားရသည်။
ဧကရာဇ်အသစ် ‘ယဲ့ဟန်’ သည် အချုပ်ခန်းအတွင်းသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်း ဝင်ရောက်လာခဲ့ချေပြီ။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ကတ္တီပါအနက်ရောင် ဝတ်ရုံကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ တရွတ်တိုက် လျှောက်လာရင်း လေထုထဲတွင် နန်းတွင်းဝိုင်ပြင်းနံ့များကို လွင့်ပျံစေသည်။ ယဲ့ဟန်သည် အရက်ရှိန်ကြောင့် မျက်ဝန်းအစုံ နီမြန်းရီဝေနေသော်လည်း၊ သူ၏ အပြုအမူနှင့် အကြည့်များကတော့ အမှောင်ထဲတွင် တလက်လက်တောက်နေသော ဓားသွားကဲ့သို့ အေးစက်ထက်ရှလွန်းလှ၏။ သူသည် ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း အော်ဟစ်ဆဲဆိုခြင်းမျိုး လုံးဝမပြုလုပ်။ သို့သော် ထိုတိတ်ဆိတ်လွန်းလှသော ခြေလှမ်းများနှင့်အတူ ရိုက်ခတ်လာသည့် သူ၏ အရှိန်အဝါ ကတင် မင်ယွီ့အား စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အသက်ရှူကျပ်မတတ် အကြီးအကျယ် ခြောက်လှန့်နေခဲ့ချေပြီ။
မင်ယွီသည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်ရန် ပြင်သော်လည်း နောက်ကျောက အုတ်နံရံအေးစက်စက်နှင့် ကပ်မိသွားသည်။ သူသည် မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အားတင်းထိန်းကာ မတ်တတ်ရပ်ရန် ကြိုးစားစဉ်... ယဲ့ဟန်က မင်ယွီ့ထံသို့ ဝုန်းခနဲ ရှေ့တိုးကပ်သွားပြီး မင်ယွီ့၏ မေးစေ့ကျော့ကျော့ကို သူ၏ သန်မာလှသော လက်ဖဝါးဖြင့် ‘ဆတ်ခနဲ’ ညှစ်ကာ မော့တင်လိုက်တော့သည်။
ယဲ့ဟန်၏ လက်ချောင်းများက မေးရိုးကို တွန်းခြေထားသဖြင့် မင်ယွီ နာကျင်စွာ မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်မိ၏။ ယဲ့ဟန်က မင်ယွီ့မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းတွန့်လျက် ရွဲ့လိုသော၊ လှောင်ပြောင်လိုသော လေယူလေသိမ်းဖြင့် တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။
"အရှင်... အပြင်က အမတ်တွေ ပြောနေကြတာ တကယ်မှန်တာပဲ။ အရှင်ကသာ ဆောင်ကြာမြိုင်မှာ သွားနေရင်... တကယ်ကို နာမည်ကျော်ကြားမှာ သေချာတယ်။ ကြည့်စမ်းပါဦး... ခုလို အခြေအနေမျိုး၊ ဒီလို ညစ်ပတ်လှတဲ့ ထောင်ထဲမှာတောင်... အရှင်က ဆွဲဆောင်မှုရှိရှိ လှနေနိုင်သေးတာပဲကိုး..."
ယဲ့ဟန်ကထက်ပြောသည် ”နန်းကျဘုရင်တစ်ပါးက အဘယ်ကြောင့် ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ရှေ့မှာ ဖီးနစ်ငှက်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသေးကတာလဲ ဒါက ငါကိုယ်တော်ကိုမခန့်လေးစားလုပ်တာပဲ”
ထိုစကားအဆုံးတွင်... ယဲ့ဟန်သည် မင်ယွီ့၏ ရုန်းကန်မှုကို လုံးဝဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မင်ယွီ ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်သော ရွှေရောင်ဖီးနစ်ဝတ်ရုံတော်၏ ရင်ဘတ်စကို "ဇာတ်ခနဲ" အားဖြင့် ဆွဲဖြဲ၊ ဆွဲချွတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။
‘ဖျတ်... ဂွမ်း...!’
အဖိုးတန် ပိုးထည်စများ ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရသည့် အသံနှင့်အတူ... လေးလံလှသော သံကြိုးသံများသည် ‘ချွင်... ချွင်...’ ဟု နာကျင်စွာ မြည်ဟီးသွားရသည်။ မင်ယွီ့လက်ကောက်ဝတ်မှ သံလက်ထိပ်များသည် ရုန်းကန်မှုကြောင့် နုနယ်သော အရေပြားထဲသို့ စိုက်ဝင်ကာ နီရဲသော သွေးစင်းကြောင်းများ စီးကျလာခဲ့၏။ ဖီးနစ်ဝတ်ရုံကြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခွေးခြေတစ်ခုလို ပြုတ်ကျသွားချိန်တွင် မင်ယွီ့၏ ဘုရင်တစ်ပါးအနေဖြင့် ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သမျှ ဂုဏ်သိက္ခာအားလုံး မြေခပြီး နင်းခြေခြင်း ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ရှိတော့သည်။
မင်ယွီ့ထံ၌ အတွင်းခံ အဖြူရောင် ပါးလွှာသောအဝတ်တစ်ထည်သာ ကျန်ရှိတော့ရာ၊ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ ချမ်းစိမ့်စိမ့်လေကြောင့် ဆတ်ဆတ်တုန်ရင်နေရှာသည်။ သူသည် အလန့်တကြား မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး... ကျနော့်ကို အကျဉ်းသားဝတ်စုံ ပေးပါ။ ကျနော် ကိုယ်တိုင်ပဲ လဲလှယ်ဝတ်ပါ့မယ်..."
သို့သော် ယဲ့ဟန်က ထိုစကားကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ မင်ယွီ့ထံသို့ ပိုမိုတိုးကပ်လာ၏။ သူ၏ လက်ဖဝါး အေးစက်စက်က အဝတ်ပါးအောက်က ဖြူဖျော့နေသော မင်ယွီ့ရင်ဘတ်ထက်သို့ တင်ကာ အသာအယာ ဖိညှစ်ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ လွန်စွာ ထိတ်လန့်သွားသော မင်ယွီက ဧကရာဇ်ဟောင်းတစ်ပါး၏ မာနဖြင့် ယဲ့ဟန်၏ လက်ကို ပြန်ဖယ်ရန် ကြိုးစားရင်း အာဏာသံဖြင့် ကြိမ်းမောင်းလိုက်၏။
"လက်ကို ဖယ်စမ်း...!"
‘ဖြန်း...!!!’
ထောင်နံရံကို ရိုက်ခတ်သွားသော ရိုက်ချက်သံ ပြင်းပြင်းနှင့်အတူ မင်ယွီ့မျက်နှာလေး ဘေးသို့ စောင်းသွားရသည်။ ယဲ့ဟန်က မင်ယွီ့ပါးကို ရက်စက်စွာ ရိုက်ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ မင်ယွီ့နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးစက်ကလေးတစ်ခု စိမ့်ထွက်လာသည်။ ယဲ့ဟန်က မင်ယွီ့မေးစေ့ကို ပို၍ နာကျင်အောင် ပြန်လည်ညှစ်ဆုပ်ကာ သူ၏ အနက်ရောင်မျက်ဝန်းများထဲမှ နာကျည်းမှုများကို ပေါက်ကွဲလျက် အေးစက်လှစွာ ခြိမ်းခြောက်တော့သည်။
"ငါ့ကို ပြန်မော့ကြည့်ရဲတဲ့သူ၊ ငါ့ကို ပြန်အော်ရဲတဲ့သူမှန်သမျှ... အသက်ရှင်ခွင့် မရှိဘူးဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား...! မင်း နန်းပလ္လင်ပေါ်မှာ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ဆန် စံပယ်နေတုန်းက... ငါ့ကို ခွေးတစ်ကောင်လို နှိမ်ချခဲ့တာတွေကိုကော မေ့သွားပြီလား! အခုတော့ မင်းရဲ့ ဘုရင်ဂုဏ်သိက္ခာတွေ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ... ရှောင်းမင်ယွီ!!!"
မင်ယွီသည် ပါးပြင်မှ ပူထူးနေသော နာကျင်မှုနှင့်အတူ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသော်လည်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပင် ပြန်စိုက်ကြည့်ကာ တုန်ရီသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆိုလည်း ငါ့ကို သတ်လိုက်ပါတော့...! ငါက နန်းကျဘုရင်တစ်ပါးပဲ။ ငါ ဆက်ပြီး အသက်ရှင်နေရတာက မင်းအတွက် အမှားယွင်းပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်... ဘာလို့ မသတ်တာလဲ...!"
ယဲ့ဟန်၏ မျက်ဝန်းများ ဒေါသကြောင့် ပို၍ နီမြန်းလာကာ မေးစေ့ကို အရိုးကြေမတတ် ညှစ်ရင်း ဟိန်းလိုက်သည်။
"မင်ယွီ... ခင်ဗျားက စကားတော်တော်များတာပဲ ငါကဒီတိုင်းပြပည်ရဲ့ဘုရင်တစ်ပါးပဲ ဒီ တိုင်းပြည်က ငါ့အပိုင်၊ ငါ့စကားက အမိန့်ပဲ။ မင်းရဲ့ အသက်ကိုလည်း ငါပဲ စီမံရမယ်...!"
ပြောပြောဆိုဆိုပင် ယဲ့ဟန်က မင်ယွီ့ခါးမှ ခါးစည်းကြိုးကို ဆွဲဖြည်ချလိုက်ရာ အဖြူရောင် ဝတ်စုံပါးသည် ခန္ဓာကိုယ်ထက်မှ လျှောကျသွားတော့သည်။
"ယဲ့ဟန်... မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ! လွှတ်ပေး... လွှတ်...!"
မင်ယွီသည် မျက်မှောင်ကျုံ့ကာ အတင်းရုန်းသော်လည်း၊ ယဲ့ဟန်က ထိုပြေလျော့သွားသော ဝတ်စုံအောက်က ဖြူဖွေးနုညံ့သည့် လည်တိုင်ကျော့ကျော့ဆီသို့ မျက်နှာအပ်ကာ ပြင်းထန်စွာ ဖိကပ်နမ်းရှိုက်တော့သည်။ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အထိအတွေ့များက ကြမ်းတမ်းလွန်းလှ၏。
"ယဲ့ဟန်... လွှတ်... ရူးနေလား! မင်း ငါ့ကို ဒီလိုနည်းနဲ့ သိက္ခာချတော့ ဘာရမှာလဲ... ယဲ့ဟန် လွှတ်စမ်း!"
မင်ယွီ့၏ ကျိန်းမောင်းသံများသည် မြေအောက်ခန်းအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်နေသော်လည်း ယဲ့ဟန်ကတော့ နားမထောင်တော့ဘဲ လည်တိုင်မှတစ်ဆင့် ရင်ဘတ်ထက်အထိ အနမ်းကြမ်းများဖြင့် စုတ်ယူသိမ်းပိုက်လာတော့သည်။ ထို့နောက် မင်ယွီ့ရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်က နုနယ်တဲ့ နေရာကလေးတွေကိုပါ အငမ်းမရ စုတ်ယူနမ်းရှိုက်ရင်း၊ လက်တစ်ဖက်က မင်ယွီ့ရဲ့ တင်ပါးများကို အတင်းအဓမ္မ ဆွဲကိုင်ကာ အကျဉ်းခန်း ကြမ်းပြင်အေးစက်စက်ထက်သို့ ဝုန်းခနဲ လှဲချလိုက်လေသည်။
"တိရစ္ဆာန်ကောင်...! မင်း ဘာလို့ ဒီလို သွေးအေးပြီး ရွံ့စရာကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ...!"
မင်ယွီ့၏ နာကျင်မုန်းတီးစွာ ဆဲရေးသံကြောင့် ယဲ့ဟန်၏ ဒေါသက အထွတ်အထိပ်သို့ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့၏။ သူ၏ မျက်နှာကြီးက ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ရက်စက်ယုတ်မာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။
"ဟုတ်လား... ငါက ရွံ့စရာကောင်းလား။ ဒါဆို မင်း ပိုရွံသွားအောင် ငါလုပ်ပေးမယ်။ မင်းရဲ့ အရှက်ကို ငါဘယ်လို ယူမလဲဆိုတာ ပြပေးရတာပေါ့...!"
ယဲ့ဟန်သည် မင်ယွီ့၏ ရုန်းကန်နေသော ခြေလက်များကို သူ၏ လေးလံသော ကိုယ်ထည်ကြီးဖြင့် ဖိညှပ်ကာ အတင်းချုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး၊ မည်သည့် ကရုဏာမျှမရှိဘဲ သူ၏ အလိုဆန္ဒအတိုင်း အတင်းအဓမ္မ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။
‘အား...!!!’
ရုတ်ချည်း ဖြစ်ပေါ်လာသော စုတ်ပြဲတိုးဝင်မှုကြောင့် ထောင်ခန်းအတွင်း မင်ယွီ့၏ နာကျင်လှစွာသော အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံကြီး ဟိန်းထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။ ပူနွေးသော သွေးစက်အချို့က မင်ယွီ့ရဲ့ စအိုလမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် အေးစက်လှသော ကျောက်ပြား ကြမ်းပြင်ထက်သို့ ‘တောက်... တောက်...’ ဟု စီးကျလာ၏။
"မလုပ်ပါနဲ့... နာတယ်... အရမ်းနာတယ်... မလုပ်ပါနဲ့တော့... အီးဟီး..."
မင်ယွီက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း ခေါင်းကို ရမ်းကာ တောင်းပန်နေသော်လည်း၊ ယဲ့ဟန်ကတော့ အဆုံးထိ ရက်စက်စွာ တွန်းပို့လိုက်ပြီးမှ ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားသည်။ မင်ယွီသည် ဒဏ်ရာကြောင့် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း မျက်ရည်များကြားမှ တိုးတိုးလေး ကပ်တောင်းပန်ရှာသည်။
"ယဲ့ဟန်... မလှုပ်ပါနဲ့ဦး... ခဏလောက်ပါ... တောင်းပန်ပါတယ်... ငါ့ကို ဒီအတိုင်းပဲ သတ်လိုက်ပါတော့..."
သို့သော် ဧကရာဇ်အသစ်၏ ရင်ထဲက နာကျည်းမှုနှင့် အရက်ရှိန်သည် မည်သည့်တောင်းပန်မှုကိုမျှ နားမထောင်ဘဲ... မြေအောက်ခန်းအမှောင်ထဲတွင် အသားချင်းရိုက်ခတ်သံ ‘ဖတ်... ဖတ်...’ ဟု ကျယ်လောင်မြန်ဆန်စွာ ထွက်ပေါ်လာကာ ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော လှုပ်ရှားမှုများကို ဆက်တိုက် ပြုလုပ်လျက် ညလုံးပေါက် သိမ်းပိုက်နေခဲ့တော့သည်။
မနက်မိုးလင်း၍ အရုဏ်ဦးအလင်းတန်းများ နန်းတွင်းသို့ ဖြာကျလာချိန်ကျမှသာ ယဲ့ဟန်သည် အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်စွာ ပြန်လည်ဝတ်ဆင်ပြီး၊ အားနည်းလွန်းသဖြင့် အသက်ရှူရုံမျှသာ ကျန်တော့သည့် မင်ယွီ့ကို ထိုအတိုင်း ပစ်ထားခဲ့ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
ခမ်းနားထည်ဝါလှသော မိဘုရားကြီး၏ ဆောင်တော်အတွင်း၌ မင်္ဂလာဦး ဆီမီးအိမ်ကလေးသည် ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။ မိဘုရားခေါင် ‘လင်ရှု’ သည် အိပ်ရာထက်တွင် ထိုင်ကာ ယဲ့ဟန်ကို တစ်ညလုံး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရင်းမှ ခြေလှမ်းသံကြောင့် လန့်နိုးလာခဲ့သည်။
"အရှင်...?"
လင်ရှုသည် မောပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ယဲ့ဟန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ယဲ့ဟန်၏ မျက်နှာတွင် ညက မြေအောက်ခန်းထဲက ရက်စက်မှု အကြွင်းအကျန်မျှမရှိတော့ဘဲ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ပြုံးယောင်သန်းလျက် ရှိနေ၏။
ယဲ့ဟန်က အိပ်ရာနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး လင်ရှု၏ လက်ကလေးကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်ကာ အပြစ်မကင်းသလို လေသံဖြင့် ချော့မော့လိုက်သည်။
"ကိုယ်တော် တောင်းပန်ပါတယ် မိဘုရား... ညက ဧည့်ခံပွဲမှာ အမတ်တွေနဲ့ တိုင်းရေးပြည်ရေး ပြောရင်း ဝိုင်အသောက်လွန်သွားလို့ စာကြည့်ဆောင်ထဲ ရောက်တာနဲ့ အိပ်ပျော်သွားမိတယ်။ မင်္ဂလာဦးညမှာ မိဘုရားကို တစ်ယောက်တည်း စောင့်ခိုင်းမိသလို ဖြစ်သွားရပြီ..."
လင်ရှုသည် ညက စိုးရိမ်သောကရောက်ခဲ့ရသမျှ ယဲ့ဟန်၏ နူးညံ့လှသော အပြောအဆိုနှင့် မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲကြောင့် ရင်ထဲက မသင်္ကာမှုများ ကြက်ပျောက်ငှက်ပျောက် ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။ သူမက နှုတ်ခမ်းလေးဆူကာ စိတ်ကောက်ချင်ယောင်ဆောင်သော်လည်း၊ ယဲ့ဟန်က သူမ၏ ပုခုံးလေးကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ အသာအယာ ပွတ်သပ်ပွေ့ဖက်လိုက်သည့်အခါတွင်တော့ လင်ရှုတစ်ယောက် စိတ်ဆိုးလုံးဝ ပြေသွားခဲ့ရလေတော့သည်။
ထိုအချိန်တွင်... နန်းရင်ပြင် ညီလာခံခန်းမကြီးအတွင်း၌မူ တုန်လှုပ်ချောက်ချားစရာ ကောင်းလှသော တိတ်ဆိတ်မှုကြီးက လွှမ်းမိုးလျက်ရှိသည်။
ဧကရာဇ်အသစ် ယဲ့ဟန်သည် ပလ္လင်ထက်မှနေ၍ တိုင်းပြည်ဘဏ္ဍာများကို ခိုးယူလာဘ်စားထားသော အမတ်ကြီးချန်ကို စကားနာထိုးလျက် ခြိမ်းခြောက်နေခြင်း ဖြစ်၏။ ယဲ့ဟန်သည် ဝန်ကြီးများနှင့် အမတ်များ အမြဲတစေ သွားလာကာ တိုင်းရေးပြည်ရေး အပေးအယူလုပ်ကြသည့် ‘ရွှေကြာရိပ်မြိုင်’ ဆောင်ကြာမြိုင်ကြီးအတွင်း၌ မိမိ၏ လျှို့ဝှက်သူလျှိုများကို စနစ်တကျ ချထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အမတ်များကြားက လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့် အချင်းချင်း အပေးအယူလုပ်နေကြပုံအားလုံးကို သူ အကုန်သိနေခဲ့ချေပြီ။
သူသည် အမတ်ကြီးချန်ကို ပထမဆုံး စတင်ခြိမ်းခြောက်ခြင်းဖြင့်... ကျန်ရှိနေသော သာပေါင်းညာစား အမတ်အားလုံးကိုပါ မိမိက အကုန်သိနေကြောင်း မသိမသာ သတိပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယဲ့ဟန်၏ စိတ်ထဲတွင် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရှည်လများကတည်းက အမတ်များအပေါ် ယုံကြည်မှု လုံးဝမရှိခဲ့ချေ။ သို့သော်... တစ်ဦးတည်းသော ခြွင်းချက်အနေဖြင့် ‘အမတ်ကြီးဝမ်’ တစ်ယောက်သာ ရှိခဲ့သည်။
အမတ်ကြီးဝမ်သည် ယဲ့ဟန် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဘေးနားတွင် ရှိနေခဲ့သော သစ္စာအရှိဆုံး လျှို့ဝှက်သူလျှိုကြီး ဖြစ်ရုံတင်မက၊ ယဲ့ဟန်နှင့် မင်ယွီတို့၏ ငယ်ဘဝ ကြီးပြင်းခဲ့ပုံများကိုပါ အကုန်သိနေသူ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့်လည်း နေ့ခင်းက နန်းတက်ပွဲ၌ အခြားအမတ်များက မင်ယွီ့ကို မိန်းမလျာကဲ့သို့ နှိမ့်ချကာ မလေးမစား စကားဆိုကြစဉ်က အမတ်ကြီးဝမ်က ရှေ့ကနေ မတ်တတ်ရပ်ကာ ကာကွယ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အမတ်ကြီးဝမ်အတွက်တော့ မင်ယွီသည် သူ၏မျက်စေ့ရှေ့တွင်တင် ကြီးပြင်းခဲ့ရသည့် အပြစ်မဲ့သော ကလေးငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်နေခဲ့၍ ဖြစ်ချေသည်။
ညီလာခံ ပြီးဆုံး၍ ယဲ့ဟန် ပလ္လင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ချိန်တွင်... သူ၏ အနီးကပ်အစေခံကောင်လေး မင်ရှင်းက မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် အနားသို့ အပြေးကပ်လာပြီး တိုးတိုးလေး သတင်းပို့ရှာသည်။
"အရှင်... အရှင်မင်းကြီး... နန်းကျဘုရင် မင်ယွီ... တကယ်ကို အခြေအနေ မကောင်းတော့ပါဘူး ဘုရား။ အခု မြေအောက်ခန်းထဲမှာ တစ်ကိုယ်လုံး မီးခဲလို ပူကျစ်ပြီး အဖျားကြီးကာ သတိလစ်မေ့မြောနေပါတယ်...။ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ထောင်ထဲက ပေးတဲ့ အစားအစာမှန်သမျှကို လုံးဝငြင်းဆန်ပြီး ဘာမှမစားခဲ့လို့ အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရတဲ့အထိ အားနည်းနေပါတယ် ဘုရား..."
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်ခဏ... ယဲ့ဟန်၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် ရုတ်ချည်း တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။ ညက မိမိ ပြုမူခဲ့သော ပြင်းထန်လှသည့် နာကျင်မှုဒဏ်များနှင့် အစာငတ်ခံထားသည့် ဒဏ်ရာများကြောင့် မင်ယွီ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေပြီဟူသော အတွေးက... ယဲ့ဟန်၏ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံးကို ဒေါသရော၊ ပူပန်မှုများဖြင့်ပါ မီးဟုန်းဟုန်းတောက်သွားစေတော့သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် မင်ယွီ့ကို မဆုံးရှုံးချင်သည့် အတ္တများက ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကြွလာ၏။
"နန်းတွင်း သမားတော်ကြီးကို ချက်ချင်းခေါ်ခဲ့စမ်း...!!!"
ယဲ့ဟန်သည် ဟိန်းဟောက်ကာ အမိန့်ပေးပြီးနောက်၊ မင်ယွီရှိရာ မြေအောက်ခန်းဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် အပြေးအလွှား သွားခဲ့တော့သည်။
မြေအောက်အမှောင်ခန်းတံခါးကို ဝုန်းခနဲ ဆွဲဖွင့်လိုက်ချိန်တွင်... မီးခဲကဲ့သို့ ပူကျစ်ကာ အသက်ရှူပင် မမှန်တော့ဘဲ လဲလျောင်းနေသော မင်ယွီ့ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ယဲ့ဟန်၏ ရင်ထဲ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်း အကြီးအကျယ် ဖြစ်သွားရသည်။ သူသည် အချုပ်ခန်းတိုင်များ၊ သံခြေကျင်းများကို သော့ဖွင့်ခိုင်းပြီးနောက်... အားအင်ချည်းနဲ့ကာ သတိလစ်နေသည့် မင်ယွီ့၏ ခန္ဓာကိုယ်အေးစက်စက်လေးကို မိမိ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ချီကာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော နန်းတွင်းအိပ်ဆောင်တစ်ခုဆီသို့ အပြေးအလွှား ပွေ့ခေါ်လာခဲ့တော့သည်။
နူးညံ့သော မွေ့ရာထက်သို့ မင်ယွီ့ကို အသာချပေးပြီးနောက်... နန်းတွင်း သမားတော်ကြီး ရောက်လာကာ ဆေးကုသမှု စတင်လေသည်။ ထိုအချိန်အတွင်း၌ ယဲ့ဟန်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ သောကလှိုင်းများကြောင့် နီမြန်းနေပြီး ရင်ထဲတွင် ဒေါသနှင့် ပူပန်မှုများ ပြင်းထန်စွာ ရောယှက်ပေါက်ကွဲနေ၏။
သူသည် ကုတင်ဘေးတွင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်၊ အခန်းအပြင်ဘက်သို့ လှည့်ထွက်သွားလိုက်၊ ပြီးနောက် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ကုတင်ဆီသို့ ပြန်လည်အပြေးအလွှား လျှောက်လာလိုက်နှင့်... အခန်းတွင်း၌ ဟိုလျှောက်ဒီလျှောက် ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်နေရရှာသည်။ သမားတော်ကြီး၏ အပ်စိုက်ကုသနေမှု တစ်ချက်ချင်းစီတိုင်းက ယဲ့ဟန်၏ ရင်ဘတ်ကို လှီးဖြတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။
အတန်ကြာ ဆေးကုသပြီးနောက်... မင်ယွီသည် လေးလံလှသော မျက်ခွံများကို အားယူကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လျက် သတိပြန်လည်လာခဲ့၏။ သူ၏ မျက်နှာလေးမှာ စက္ကူဖြူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့ကာ နှုတ်ခမ်းများ ခြောက်ကပ်လျက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အနားမှာ ဒေါသမျက်နှာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေသော ယဲ့ဟန်က အစေခံလက်ထဲမှ ပူနွေးသော ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကို လှမ်းယူကာ မင်ယွီ့ရှေ့သို့ တိုးပေးလိုက်သည်။
"ထပြီး... ဆန်ပြုတ် သောက်စမ်း..."
မင်ယွီသည် ရွှန်းလဲ့သော်လည်း အားအင်ချည်းနဲ့နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ယဲ့ဟန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ... ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကို ငြင်းဆန်သည့်အနေဖြင့် မျက်နှာကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လွှဲပစ်လိုက်သည်။ ထိုအမူအရာက ယဲ့ဟန်၏ ဒေါသကို ဆွဲလှုပ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။
"ရှောင်းမင်ယွီ...!!! မင်း ငါ့ကို စမ်းနေတာလား! မင်းက တကယ်ပဲ သေချင်နေတာလား!"
ယဲ့ဟန်က ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ရင်း အံကြိတ်ကာ အော်ဟစ်တော့သည်။
"ငါက မင်းကို အဲ့လို လွယ်လွယ်နဲ့ သေခွင့်ပေးမယ်လို့ ထင်နေလား... မင်ယွီ! မင်း သေချာနားထောင်စမ်း! မင်းရဲ့ အသက်ကိုရော၊ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုရော ငါပဲ ပိုင်တာ! ငါကမှ ခွင့်မပြုရင်... မင်းဟာ သေခွင့်တောင် မရှိဘူး!!!"
ယဲ့ဟန်သည် အနားရှိ ကိုယ်ရံတော်များကို အမိန့်ပေးကာ မင်ယွီ့၏ ခြေလက်များကို အတင်းချုပ်ကိုင်စေလိုက်သည်။ ထို့နောက် ယဲ့ဟန်ကိုယ်တိုင် မင်ယွီ့၏ နှုတ်ခမ်းများကို လက်ဖြင့် အတင်းဖြဲကာ ပူနွေးလှသော ဆန်ပြုတ်များကို ပါးစပ်ထဲသို့ ဇွတ်အတင်း လောင်းထည့်လေတော့သည်။
"အု... ဝေါ့... ဖတ်... ဖတ်...!"
အဓမ္မ လောင်းထည့်ခြင်းကြောင့် မင်ယွီတစ်ယောက် ဆန်ပြုတ်များ သီးကာ အသက်ရှူကျပ်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးတော့သည်။ ဆန်ပြုတ်အချို့က မင်ယွီ့၏ ပါးပြင်နှင့် ဝတ်စုံဖြူလေးပေါ်သို့ ပေကျံစီးကျလာ၏။ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ယဲ့ဟန် ရင်ဘတ်ထဲ နာကျင်သွားကာ ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ‘ခွန်း’ ကနဲ လွှင့်ပစ်လိုက်တော့သည်။
"အစေခံတွေ...! ကောင်းမွန်ပြီး အာဟာရရှိတဲ့ အစားအစာတွေကို အခုချက်ချင်း ထပ်ယူခဲ့စမ်း! ပြီးတော့ အဝတ်အစား သန့်သန့်တစ်စုံပါ ယူခဲ့!"
ယဲ့ဟန်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီးနောက် အခန်းထဲရှိ သမားတော်နှင့် ကိုယ်ရံတော်များ၊ အစေခံအားလုံးကို လှည့်ကြည့်ကာ— "အားလုံး အပြင်ထွက်သွားကြစမ်း...!" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
အခန်းထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည့်အခါ ယဲ့ဟန်က မင်ယွီ့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်ကာ ဆိုသည်။
"မင်းရဲ့ ညစ်ပတ်နေတဲ့ အဝတ်တွေကို... ငါ့ရှေ့မှာတင် အခုချက်ချင်း လဲစမ်း..."
မင်ယွီသည် ရှက်စိတ်နှင့် နာကျင်မှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်လေး တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့်... ယဲ့ဟန်ကို ကျောပေးကာ ပေကျံနေသော အဝတ်ဟောင်းများကို တစ်ထည်ချင်း ချွတ်ချလိုက်ရှာသည်။ ဝတ်စုံပါး လျှောကျသွားချိန်တွင်... မင်ယွီ့၏ လှပဖြူဖွေးလွန်းလှသော်လည်း ဒဏ်ရာအချို့ကြောင့် ပွန်းပဲနေသော နောက်ကျောပြင်လေးက ယဲ့ဟန်၏ မျက်စိရှေ့တွင် အတိုင်းသား ပေါ်လာခဲ့သည်။
ယဲ့ဟန်သည် ထိုကျောပြင်လေးကို ငေးကြည့်ရင်း... ရင်ထဲက အချစ်နှင့် အတ္တများ လှုပ်ခတ်လာကာ အနားသို့ တရွေ့ရွေ့ တိုးသွားပြီး၊ မင်ယွီ့၏ ကျောပြင်နုနုလေးပေါ်သို့ သူ၏ လက်ဖဝါးဖြင့် အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်မိသည်။
"အဟင့်..." မင်ယွီ ခန္ဓာကိုယ်လေး ဆတ်ခနဲ တုန်တက်သွားရရှာသည်။
သို့သော် ယဲ့ဟန်က ဆက်ပြီး အကြမ်းမဖက်တော့ဘဲ... မင်ယွီ့လက်ထဲက အဝတ်အစားအသစ်ကို အသာအယာ ယူကာ၊ သူကိုယ်တိုင်ပင် အောက်ကျနောက်ကျခံ၍ မင်ယွီ့အား ကြင်နာစွာ ဝတ်ဆင်ပေးလိုက်လေတော့သည်။
ခဏအကြာတွင်တော့... အစေခံများက အရသာရှိလှသော နန်းတွင်းဟင်းပွဲ အမြောက်အများကို စားပွဲပေါ်သို့ လာရောက်ပြင်ဆင်ပေးကြသည်။ စားပွဲရှေ့တွင် ဟင်းပွဲများ စုံလင်နေသော်လည်း မင်ယွီကတော့ စားချင်စိတ် လုံးဝမရှိသည့်အလား အရုပ်ကလေးတစ်ခုကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ထိုအမူအရာကြောင့် ယဲ့ဟန် ရင်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲလုမတတ် ဖြစ်လာကာ၊ ဒေါသသံဖြင့် အော်မိသော်လည်း... နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူ၏ လေသံကြီးက ဝမ်းနည်းမှုများနှင့်အတူ တဖြည်းဖြည်း နှိမ့်ချကာ တိုးဝင်သွားရရှာသည်။
"မင်ယွီ...! မင်း စားလာအောင် ကိုယ်တော်က ဘာတွေ ထပ်ကျွေးရဦးမှာလဲ...။ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သေချင်နေရတာလဲကွာ...! မင်းက ငယ်ငယ်ကတည်းကနေ အခုထိ... ကိုယ်တော့်အသည်းကို ခွဲဖို့ကလွဲရင် ဘာများ တွေးဖူးလို့လဲ...?"
ယဲ့ဟန်က မင်ယွီ့ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို အသာဆုပ်ကိုင်ကာ မျက်ဝန်းချင်း ဆုံစေရင်း... အသံများ တုန်ရီလာသည်။
"မင်းနဲ့ ကိုယ်တော်နဲ့ ဒီလောက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမှ ပြန်ဆုံကြတာကို... မင်းက ဘာလို့ ကိုယ်တော့်အနားမှာ မနေချင်ရတာလဲ။ မင်းရဲ့အဖေ... အမတ်ကြီးရှောင်းရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်လိုက်လို့လား...? သူက မင်းအပေါ် ဘာတွေ ကောင်းခဲ့လို့လဲ...။ ဒါမှမဟုတ်... မင်းရဲ့ သစ္စာရှိ အစေခံမလေးတွေဖြစ်တဲ့ စုစုနဲ့ ဝမ်ဝမ်ကြောင့်လား...?"
ယဲ့ဟန်သည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီးကို ချလိုက်ပြီး၊ မင်ယွီ့မျက်နှာလေးကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ကာ လေသံကို လုံးဝ နှိမ့်ချလျက် တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်တော့သည်။
"ကိုယ်... သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် သင်္ဂြိုဟ်မြှုပ်နှံပေးထားပြီးပါပြီ ကွာ။ မင်း စိတ်မကျေနပ်သေးဘူးဆိုရင်လည်း... သူတို့အတွက် ဂုဏ်ထူးဆောင်အစေခံဘွဲ့ပါ ပေးပြီး မင်း ဂုဏ်ယူရအောင် ကိုယ်တော် လုပ်ပေးပါ့မယ်။ ကိုယ်တော်... မင်းအတွက် နောက်ထပ် ဘာတွေ ထပ်လုပ်ပေးရဦးမလဲဟင်...? စားလိုက်ပါတော့ကွာ... မင်ယွီလေးရယ်...။ ကိုယ်... စုစုနဲ့ ဝမ်ဝမ်အတွက်လည်း တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ..."
ဧကရာဇ်အသစ် ယဲ့ဟန်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မင်ယွီ့ကို ဆုံးရှုံးရမှာ ကြောက်လွန်းသဖြင့် တောင်းပန်နေသော အချစ်စစ် အကြည့်များက အရုဏ်ဦး အလင်းအောက်တွင် အတိုင်းသား ပေါ်လွင်နေခဲ့လေတော့သည်။
နန်းတွင်းရဲ့ အခြားတစ်နေရာ ချယ်ရီပင်အောက်မှာတော့ ကံကြမ္မာရဲ့ အလှည့်အပြောင်းက စောင့်ကြိုနေခဲ့သည်။
ပန်းရောင် ချယ်ရီပွင့်ဖတ်ကလေးများ လေထဲတွင် ဝဲပျံကြွေကျနေသည့် ချယ်ရီပင်ကြီး၏ အောက်တွင် မိဘုရားကြီး ‘လင်ရှု’ သည် လက်ဖက်ရည်ငှဲ့သောက်ရင်း အပန်းဖြေနေခဲ့သည်။ မနက်ခင်းက ယဲ့ဟန်၏ အချော့အမော့ကြောင့် ကြည်နူးနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် သူမသည် ကျောက်စားပွဲပေါ်ရှိ အဖိုးတန် ကြွေကရားကလေးကို မကာ လက်ဖက်ရည်ကို ခွက်ကလေးထဲသို့ သာယာစွာ ငှဲ့ထည့်နေမိသည်။
ထိုစဉ်... ချယ်ရီပင်ကြီး၏ အခြားတစ်ဖက်ခြမ်း အကွယ်မှနေ၍ ဥယျာဉ်တော်သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေသည့် အစေခံမလေးအချို့၏ တီးတိုး စကားတင်းပြောသံများက လေပြည်နှင့်အတူ လင်ရှု၏ နားဆီသို့ သဲသဲကွဲကွဲ လွင့်ပျံလာခဲ့တော့သည်။
"ဟဲ့... နင် သိပြီးပြီလား။ ညက မင်္ဂလာဦးညမှာ... ဘုရင်မင်းမြတ်က မိဘုရားခေါင်ကြီးရဲ့ ဆောင်တော်ဆီ လုံးဝကြွမလာခဲ့ဘူးဆိုတာ..."
"အမလေး... ဟုတ်လား။ ဒါဆို အရှင်မင်းကြီးက ဘယ်မှာ ညအိပ်တာတဲ့လဲ..."
အစေခံမလေးတစ်ဦးက ဘေးဘီကို အကဲခတ်သလိုဖြင့် လေသံကို ပို၍ နှိမ့်ချကာ လျှို့ဝှက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
"စာကြည့်ဆောင်မှာ မဟုတ်ဘူးအေ...။ ငါ ကြားခဲ့တာကတော့... ဘုရင်မင်းမြတ်ဟာ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ကြီးအထိ မြေအောက်ထောင်ထဲက ‘နန်းကျဘုရင် ရှောင်းမင်ယွီ’ ရဲ့ အကျဉ်းခန်းထဲမှာ ရှိနေခဲ့တာတဲ့။ ထောင်စောင့်တွေ ပြောတာတော့... အဲ့ဒီအကျဉ်းခန်းထဲကနေ ထူးဆန်းတဲ့ ညည်းတွားသံတွေ၊ ငိုရှိုက်သံတွေ ညလုံးပေါက် ထွက်နေခဲ့တာတဲ့ဟယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ထူးဆန်းပြီး မဖွယ်မရာတဲ့ ‘ချစ်တင်းနှောခြင်း’ မျိုးကို လုပ်နေကြတာ ဧကန်မလွဲပဲလို့ ပြောကြတယ်..."
‘ခွမ်း...!!!’
အတင်းစကားများ မဆုံးခင်မှာပင်... ကျောက်ကြမ်းပြင်ထက်သို့ ကြွေခွက်ကလေး ပြုတ်ကျကာ အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားသည့် အသံက ဥယျာဉ်တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။
လင်ရှု၏ လက်ဖဝါးလေးများမှာ ရုတ်ချည်း အေးစက်တုန်ရင်သွားခဲ့ရပြီ။ ယဲ့ဟန်... သူမကို လိမ်ညာခဲ့သည်။ သူ ညလုံးပေါက် ရှိနေခဲ့သည့်နေရာက စာကြည့်ဆောင် မဟုတ်ဘဲ... မင်ယွီ့၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ လင်ရှုသည် ဖြူဖျော့သွားသော နှုတ်ခမ်းများကို တုန်ရီစွာ ဖိကိုင်ရင်း၊ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဓားဖြင့် မွှန်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ နာကျင်စွာဖြင့် ကြွေကွဲအက်ရာများကို စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။
Download NovelToon APP on App Store and Google Play
