"Anne, İnci ile birlikte nehirde yüzebilir miyiz?"

"Oh hayır, kızım. Olmaz. Şu an tehlikedeyiz. Seni böyle yalnız bırakamam."

"Peki ama ormana gidebiliriz, değil mi?"

"Tamam ama çok uzaklaşmayın."

"Peki, uzaklaşmayız, değil mi İnci?" Bunu alayla söylemiştim. Küçüktüm, kendimi aklımca havalı zannediyordum.

"Hım, evet. Uzaklaşmayız. Ya, biz Masal ile zaten korkuyoruz, uzaklara gitmeyeceğiz." Heyecanlanıp oradan uzaklaştık ve ormanda çiçek toplamaya başladık. Çok sakindi. Sadece ikimizin gülüşme sesleri geliyordu.

Bu sırada elf köyünden bağırmalar gelmeye başladı. İnci ile birbirimize bakıp elf köyüne doğru koşmaya başladık. Annemi İsa çubuğuna asmışlardı. İki eli artı gibi duran yerdeydi.

Bacakları da bağlanmış, aşağıdaki çubuğa bırakılmıştı. Aynı Hz. İsa'nın görüntüsü gibiydi. Çok korkunçtu. Birden annemi ateşe vermeye başladılar. Annem beni gördükten sonra gülmeye başladı.

"Bana bir şey yok." dercesine bakıyordu. İnci ile ellerimizi tutmuştuk. İkimiz de birbirimizi sımsıkı tutuyorduk. İnci'nin annesini de benim annemin yanında ateşe vermişlerdi.

Annem bana, "Koş, benim için yaşa!" diye çığlık attığında arkama dönüp ölecekmişçesine kaçmaya başladım. İnci de arkamdan geliyordu. Bizim köyden bir çocuk daha bizimle koşuyordu. O da bizim yaşıtımızdı.

İnci'ye bakarken ona bir ok doğrultan askeri gördüm. İnci'ye doğru koştum ve arkasında durdum. Ok tam sırtıma isabet etmişti. İnci'yi kendim ile birlikte geri çekecektim ama olmamıştı, yetişemedim.

Oku ben yemiştim. Ağzımdan birden kan geldi. İnci bağırmaya başladı. Ben yere çöktüğümde o da benimle birlikte çöktü. Bizimle birlikte koşan çocuk beni zor da olsa sırtına aldı ve koşmaya başladı.

İnci de hıçkırıklarla peşimizden koşuyordu. Çocuk beni sırtında taşımasına rağmen çok hızlıydı. Sanırım ölüm korkusu yaşıyordu.

Köyden çok uzaklaştık ama ben çoktan ölmüştüm.

Bilmediğim bir şekilde birden ayaklandım ve sırtıma bakmaya çalıştım. İnci ceketini yırtmış, benim sırtıma bastırmıştı. Etrafımdakilere baktım. O çocuk, İnci ve biri daha.

"Bu kimdi?" diye içimden geçirdim. Çocuğun bembeyaz teni vardı. Dudakları dolgundu. Gözleri büyük ama çekikti. Keskin yüz hatları yoktu ama küçük kesinlikle vardı. Saçı simsiyahtı ve fazla solgun bakıyordu.

İçime birden açlık düştü. Çocuğu incelerken bu normal bir açlık değildi. Bu, resmen hiç tatmadığım bir duyguydu.

Birden canım kan çekti ve daha çok acıktım. Gözüm döndü. Birden etrafımdakileri görmez oldum. Oradan geçen geyiği gördüm ve açlık duygusuyla koşmaya başladım.

Birden geyiğin üstüne atladım ve parçalamaya başladım. Birden kan içmeye başladım. Su içer gibi içiyordum. Açlık hissim biraz dinmişti. Daha çok içtikten sonra kalktım. Geyik kupkuru olmuştu. Akacak kan kalmamıştı.

Ağzımı elimin tersiyle sildim ve arkamdakilere baktım. Onlardan çok uzaktaydım. "Yarım saniyede buraya nasıl geldim?" diye düşünürken tanımadığım çocuk birden yanımda belirdi ve beni ağaçla kendi arasına aldı. Arkamızdakilerin göreceği şekilde beni ağaçla kendi arasına almıştı.

Bana birden şunları söyledi:

"Sen artık bir vampirsin."

Donup kaldım.

"Ne?" dedim.

"Bana, evet doğru duydun. Ölecektin. Seni ısırıp kanımı ağzına, boğazına doğru sürülmesini sağladım."

Çocuğun eline baktım ve cidden kesmişti.

Çocuğa, "Ben elfim. Nasıl vampir olurum?" dedim.

Çocuk da bana, "Hayır, artık elf değil, bir vampirsin. Konuşma çok uzadı. Anlamışsındır umarım. Artık kan içmek isteyeceksin çünkü kan senin beslenme aracın olacak. Çok hızlı koşacaksın. Sesleri en uzaktan bile işiteceksin. Anladın mı?" dedi.

"Anladım ama niye bana bunu yaptın? Benim annem öldü. Ben niye yaşıyorum?" diye bağırıp ağlamaya başladım.

Tam gidecekken çocuk elimi tutup sertçe ağaca vurdu beni. Sonra eğilip sırtımdaki bezi çıkardı.

"Yaran iyileşmiştir." deyip kokumu derince içine çekti ve beni serbest bırakıp sakin sakin arkadaşlarıma doğru yürümeye başladı.

GİZLİ KİŞİ

bu hikayemin başlangıç yazılıydı asıl hikayeyi diğer bölümlerine sakladım.

gizem,romatizim ve kaos severlere özel serilerim, iyi okumalar.

🦋