အခန်း (၁) - ကံကြမ္မာရဲ့ အစပြုခြင်း
"မင်းက ငါ့အပိုင်ပဲ... ဘယ်မှထွက်ပြေးဖို့ မကြိုးစားနဲ့"
အေးစက်လှတဲ့ အသံနဲ့အတူ ခန့်ညားပြီး သြဇာကြီးမားလှတဲ့ 'မဟာအုပ်စုကုမ္ပဏီ' ရဲ့ စီအီးအို (CEO) မင်းမြတ်သူ က သာမန်ကောင်မလေး မေပန်းချီ ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ မေပန်းချီတစ်ယောက် ရုန်းကန်ချင်ပေမယ့် သူ့ရဲ့ စူးရှတဲ့ မျက်ဝန်းတွေရှေ့မှာတင် အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့လျော့သွားရသည်။
"ရှင်... ရှင် ကျွန်မကို ဘာလို့ ဒီလောက်အနိုင်ကျင့်နေရတာလဲ" မေပန်းချီက မျက်ရည်ဝဲရင်း မေးလိုက်သည်။
မင်းမြတ်သူက သူမရဲ့ ပါးပြင်နုနုလေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ရင်း လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်ကာ... "ဒါ အနိုင်ကျင့်တာမဟုတ်ဘူး မေပန်းချီ... မင်းကို ငါ့အနားကနေ ဘယ်သူမှ လုမယူသွားနိုင်အောင် ကာကွယ်နေတာ"
မျက်နှာချင်း ဆိုင်ထားတဲ့ အနေအထားမှာ မေပန်းချီရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေကလည်း ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရအောင် မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။ အမုန်းနဲ့ စတင်ခဲ့တဲ့ ဒီဇာတ်လမ်းက ဘယ်လိုအချစ်မျိုးနဲ့ အဆုံးသတ်မလဲ...။
ဒီဇာတ်လမ်းက တကယ်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက စတင်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ မေပန်းချီသည် တက္ကသိုလ်ကျောင်းပြီးခါစ သာမန်ကောင်မလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ မိခင်ဖြစ်သူ လောင်းကစားကြွေးမြီတွေ အမြောက်အမြား တင်ရှိခဲ့ရာကနေ ပြဿနာစခဲ့သည်။ ထိုကြွေးမြီရှင်က တခြားသူမဟုတ်၊ မြို့မှာ သြဇာအရှိဆုံး မင်းမြတ်သူ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
"သမီးလေး... အမေ့ကို ကယ်ပါဦး၊ သူတို့ အမေ့ကို သတ်လိမ့်မယ်" ဟု ငိုယိုကာ တောင်းပန်လာသည့် မိခင်ဖြစ်သူကြောင့် မေပန်းချီတစ်ယောက် ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ မင်းမြတ်သူ၏ ကုမ္ပဏီမှာ အထွေထွေဝန်ထမ်းအဖြစ် ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ရင်း ကြွေးဆပ်ရန် သဘောတူခဲ့ရသည်။
ပထမဆုံး ရုံးတက်ရသည့်နေ့မှာပင် မေပန်းချီ အမှားတစ်ခု လုပ်မိခဲ့သည်။ စီအီးအို မင်းမြတ်သူ၏ အရေးကြီး စာရွက်စာတမ်းများပေါ်သို့ ကော်ဖီ မှောက်ချမိခြင်းပင်။
"မင်း မျက်လုံးမပါဘူးလား!" မင်းမြတ်သူက စားပွဲကို အရှိန်နဲ့ ရိုက်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် မေပန်းချီက တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် "တောင်း... တောင်းပန်ပါတယ် ဥက္ကဋ္ဌကြီး၊ ကျွန်မ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောရှာသည်။
မင်းမြတ်သူက သူမ၏ မျက်နှာကို သေချာစိုက်ကြည့်လိုက်မိချိန်တွင် ဒေါသများ ချက်ချင်း ငြိမ်ကျသွားခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ မေပန်းချီ၏ မျက်ဝန်းများသည် သူငယ်စဉ်ကတည်းက ရှာဖွေနေခဲ့သည့်၊ သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသည့် မိန်းကလေးငယ်၏ မျက်ဝန်းများနှင့် ထပ်တူကျနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"မင်း နာမည် ဘယ်သူလဲ..." မင်းမြတ်သူ၏ အသံက ချက်ချင်း အေးစက်တည်ငြိမ်သွားသည်။
"မေ... မေပန်းချီ လို့ ခေါ်ပါတယ်"
မင်းမြတ်သူက စားပွဲပေါ်က ဖိုင်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ထိုင်ခုံမှာ နောက်မှီကာ... "ကောင်းပြီ၊ ဒီကော်ဖီမှောက်တဲ့ အမှားအတွက် မင်းကို ငါ အပြစ်ပေးရမယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အတွင်းရေးမှူးဖြစ်ရမယ်။ ပြီးတော့... ငါ့ရဲ့ အိမ်တော်မှာပဲ လာနေပြီး ငါ့ဝေယျာဝစ္စတွေကိုပါ တာဝန်ယူရမယ်"
"ရှင်! ဒါပေမယ့်..." မေပန်းချီ ချက်ချင်း ငြင်းဆန်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မင်းမြတ်သူက လက်ကာပြလိုက်သည်။
"ငြင်းပိုင်ခွင့် မရှိဘူး။ မင်းအမေ တင်ထားတဲ့ ကြွေးမြီ သိန်းငါးရာကို သုံးလအတွင်း ကျေချင်ရင် ငါပြောတဲ့အတိုင်းလုပ်"
ထိုသို့ဖြင့် သာမန်ကောင်မလေး မေပန်းချီတစ်ယောက် အေးစက်ပြီး လျှို့ဝှက်ချက်များပြားလှသည့် စီအီးအို မင်းမြတ်သူ၏ အိမ်တော်သို့ စတင်ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ရပါတော့သည်။ အမုန်းတွေ၊ ကြောက်ရွံ့မှုတွေနဲ့ စတင်ခဲ့ရတဲ့ သူတို့နှစ်ဦးရဲ့ ပတ်သက်မှုက နောက်ပိုင်းမှာ ဘယ်လို အချစ်ဇာတ်လမ်းမျိုး ဖြစ်လာမလဲဆိုတာကတော့......။
ဒါ... ဒါက ကျွန်မ နေရမယ့် အခန်းလားဟင်"
မေပန်းချီတစ်ယောက် သူမရှေ့က ကြီးမားကျယ်ဝန်းပြီး သားနားလှတဲ့ အခန်းကြီးကို ကြည့်ပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။ အခန်းအလယ်က ကုတင်ကြီးဆိုလျှင် သူမတို့အိမ်က အိပ်ခန်းနီးပါး ကျယ်ဝန်းလှပြီး ပရိဘောဂမှန်သမျှကလည်း အကောင်းစားတွေချည်းပင်။
"မဟုတ်ဘူး..."
အနောက်ကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အေးစက်စက် အသံကြောင့် မေပန်းချီ လန့်ဖျတ်ပြီး လှည့်ကြည့်မိတော့ စီအီးအို မင်းမြတ်သူက လက်အိတ်ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်ရင်း အခန်းထဲ ဝင်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဒါ ငါ့အခန်း... မင်းက ငါ့ကုတင်အောက်က ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာပဲ အိပ်ရမယ်"
သူ့ရဲ့ စကားကြောင့် မေပန်းချီ မျက်လုံးဝိုင်းသွားရသည်။ "ရှင်! ရှင်... ရှင် လူယုတ်မာပဲ။ ကျွန်မကို ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ နှိပ်စက်နေရတာလဲ။ ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမ တစ်ခန်းတည်း အတူတူနေဖို့က ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ!"
မင်းမြတ်သူက သူမအနားကို ခြေလှမ်းကျဲကြီးတွေနဲ့ တိုးကပ်လာသည်။ သူ အနားရောက်လာလေလေ... သူ့ဆီက ထွက်နေတဲ့ ရေမွှေးနံ့ပြင်းပြင်းနဲ့ ယောင်္ကျားပီသတဲ့ ဖိအားတွေကြောင့် မေပန်းချီ နောက်ကို တရွေ့ရွေ့ ဆုတ်မိရင်း နံရံနဲ့ ကပ်သွားရတော့သည်။
"မဖြစ်နိုင်ဘူး ဟုတ်လား?"
မင်းမြတ်သူက လက်တစ်ဖက်ကို နံရံပေါ် ထောက်လိုက်ပြီး မေပန်းချီကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ညှပ်ပိတ်ထားလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးရဲ့ မျက်နှာက လက်မဝက်လောက်ပဲ လိုတော့တဲ့အထိ နီးကပ်သွားပြီး မေပန်းချီရဲ့ မြန်ဆန်နေတဲ့ ရင်ခုန်သံတွေကို မင်းမြတ်သူ အတိုင်းသား ကြားနေရသည်။
"မေပန်းချီ... မင်း မေ့နေပုံရတယ်၊ မင်းအမေရဲ့ အသက်က ငါ့လက်ထဲမှာ ရှိတာ။ ပြီးတော့... ငါက မင်းကို ပိုက်ဆံပေးပြီး ဝယ်ထားတာနဲ့ အတူတူပဲ။ ငါခိုင်းတာကို ငြင်းဆန်ဖို့ မင်းမှာ အခွင့်အရေးမရှိဘူး"
သူ့ရဲ့ လှောင်ပြုံးနဲ့ ရက်စက်တဲ့ စကားလုံးတွေကြောင့် မေပန်းချီ ရင်ထဲ နာကျင်သွားရသည်။ မျက်ရည်တစ်စက်က ပါးပြင်ပေါ်ကို စီးကျလာပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားမိသည်။ မင်းမြတ်သူက ထိုမျက်ရည်စက်ကို မြင်တော့ ရင်ထဲမှာ တစ်ချက် လှုပ်ခတ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပေမယ့် မျက်နှာကိုတော့ ချက်ချင်း ပြန်အေးစက်ပစ်လိုက်သည်။
"သွား... ငါ့အတွက် ကော်ဖီတစ်ခွက် ဖျော်ခဲ့။ သကြားမပါစေနဲ့" သူက လွှတ်ပေးလိုက်ရင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
မေပန်းချီလည်း အခန်းထဲကနေ ငိုပြီး အမြန်ပြေးထွက်ခဲ့တော့သည်။ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ကော်ဖီဖျော်ရင်း "လူဆိုး... လူယုတ်မာကြီး... သကြားမပါတဲ့ ကော်ဖီပဲ သောက်ပြီး သေသွားလိုက်" ဟု စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲနေမိသည်။
တကယ်တော့ မင်းမြတ်သူဟာ နှလုံးသားမရှိတဲ့ လူရက်စက်တစ်ယောက် မဟုတ်ပါဘူး။ သူ မေပန်းချီကို သူ့အနားမှာ အတင်းအကျပ် ဆွဲထားရတဲ့ အကြောင်းရင်းက... လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၅ နှစ်က သူ ပြန်ပေးဆွဲခံရစဉ် တောထဲမှာ သူ့ကို ထမင်းကျွေးပြီး လမ်းပြပေးခဲ့တဲ့၊ 'မိုးနတ်မင်းကြီး ကယ်ပါ' လို့ အမြဲဆုတောင်းတတ်တဲ့ မိန်းကလေးငယ်လေးဟာ မေပန်းချီ ဖြစ်နေမှန်း သူသိသွားခဲ့လို့ပင်။
ဒါပေမယ့် မေပန်းချီကတော့ သူ့ကို မှတ်မိပုံမပေါ်ဘဲ ကြောက်ရွံ့မုန်းတီးနေရှာသည်။
မိနစ်အနည်းငယ်အကြာမှာ မေပန်းချီက ကော်ဖီခွက်ကို ကိုင်ပြီး အခန်းထဲ ပြန်ဝင်လာသည်။ မင်းမြတ်သူက ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း စာရွက်စာတမ်းတွေ ဖတ်နေသည်။
"ရော့... ရှင်သောက်ချင်တဲ့ ကော်ဖီ" မေပန်းချီက စိတ်မပါလက်မပါနဲ့ ကော်ဖီခွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်စဉ်... မတော်တဆ ကော်ဖီပူတွေက မင်းမြတ်သူရဲ့ လက်ပေါ်ကို ဖိတ်ကျသွားပါတော့သည်။
"အား..." မေပန်းချီက ပိုလန့်သွားပြီး "တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်မ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဆိုကာ မင်းမြတ်သူရဲ့ လက်ကို သူမရဲ့ လက်ကိုင်ပဝါလေးနဲ့ အလောတကြီး သုတ်ပေးမိသည်။
သူမရဲ့ ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေတဲ့ ပုံစံလေးနဲ့ ဂရုစိုက်ပေးမှုကို ကြည့်ရင်း မင်းမြတ်သူရဲ့ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး အရည်ပျော်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။ သူက မေပန်းချီရဲ့ လက်ကလေးကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး...
"မင်း ငါ့ကို တကယ်ပဲ အန္တရာယ်ပြုချင်နေတာလား... မေပန်းချီ" ဟု တိုးညင်းဆန်းပြားတဲ့ အသံနဲ့ မေးလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဆုံမိသွားကြတဲ့ ထိုအချိန်မှာပဲ... အခန်းတံခါးကို ဝုန်းခနဲ လာခေါက်သံကြောင့် နှစ်ယောက်လုံး လန့်ဖျတ်သွားကြသည်။
"မောင်... မောင် ဒီထဲမှာ ရှိနေတာလား။ ဝေဝေ ပြန်လာပြီလေ!"
အပြင်က ထွက်ပေါ်လာတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ စူးရှရှအသံကြောင့် မေပန်းချီ ကြောင်သွားရသလို၊ မင်းမြတ်သူရဲ့ မျက်နှာကလည်း ချက်ချင်း ပျက်သွားခဲ့သည်။ ဝေဝေ ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ...?
Download NovelToon APP on App Store and Google Play
