Hayatımın değişeceği günü, diğer bütün sıradan günler gibi hatırlıyorum. O günün benim için bir dönüm noktası olacağını, yıllar sonra bile her ayrıntısını hatırlayacağımı asla düşünmemiştim.

Sadece işim için eski bir müzik dükkânına uğramıştım. Aslında bu dükkâna daha önce de gelmiştim. Küçük, sessiz ve eski bir yerdi. Genelde ihtiyacım olan birkaç şeyi alır, fazla oyalanmadan çıkardım. Ama o gün, daha önce hiç görmediğim biriyle karşılaşacaktım.

Dükkân küçüktü. İçeri girdiğim anda eski ahşabın ve tozlu rafların kokusu beni karşıladı. İçeride eski plaklar, kasetler ve raflara dizilmiş yüzlerce müzik vardı. Bazıları o kadar eski görünüyordu ki, sanki yıllardır kimse onlara dokunmamıştı. Her köşede geçmişten kalmış bir anı saklanıyor gibiydi.

Etrafta benden başka sadece dükkânda çalışan olduğunu düşündüğüm bir adam vardı. Onu daha önce hiç görmemiştim. Rafların arasında sessizce dolaşıyor, eski kasetleri inceliyordu.

Kasaya birkaç şey bırakırken adam raflardan birindeki eski bir kaseti eline aldı. Bir süre kasete baktı, sonra bana dönüp,

“Eski müziklerle aran iyi mi?” diye sordu.

“Biraz.” dedim. “Gitar çalıyorum.”

Adam hafifçe gülümsedi.

“Anlaşılıyor.” dedi.

Şaşırıp ona baktım.

“Nereden anladınız?” diye sordum.

“İnsan bazen bazı şeyleri fark eder.” diye cevap verdi.

Sonra elindeki kasete baktı.

“Eskiden insanlar şarkıları böyle saklardı. Bir sesi, bir anıyı veya birini unutmamak için.”

Gülümsedim.

“Artık pek kimse kaset dinlemiyor.” dedim.

Adam başını hafifçe salladı.

“Doğru. Ama bazı şeyler eski diye değerini kaybetmez.”

Bir süre sessiz kaldıktan sonra kaseti bana uzattı.

“İstersen bunu al.” dedi.

Şaşırıp kasete baktım.

“Ama ben bunu almıyorum.” dedim.

Adam sakince,

“Biliyorum.” diye cevap verdi.

“Neden bana veriyorsunuz?” diye sordum.

“Hediye.” dedi.

“Neden ben?”

Adam birkaç saniye düşündü.

“Belki de müzikle ilgilenen birinin bunu dinlemesi gerektiğini düşündüm.”

Bu cevap basit olmasına rağmen içimde garip bir merak oluşturmuştu.

“İçinde ne var?” diye sordum.

Adam kasete baktı.

“Ben de uzun zamandır dinlemedim.”

Şaşırdım.

“Nasıl yani? İçinde ne olduğunu bilmiyor musunuz?”

Adam hafifçe gülümsedi.

“Biliyorum. Ama bazı şeyleri tekrar dinlemek kolay değildir.”

Kaseti aldım. Üzerinde hiçbir isim yoktu. Ne bir tarih vardı ne de kime ait olduğunu gösteren bir şey. Sadece eski, çizilmiş bir kasetti.

“Teşekkür ederim.” dedim.

Adam başını sallayıp,

“Umarım hoşuna gider.” dedi.

Kaseti çantama koyup dükkândan çıktım. O an bunun sadece eski bir kaset olduğunu düşünüyordum. Eve gidince dinler, belki de bir köşeye bırakırdım.

Ama birkaç dakika sonra aklıma takılan bir şey oldu. İçimde açıklayamadığım bir merak vardı. Geri dönüp adama kasetin nereden geldiğini sormak istedim.

Dükkâna tekrar girdiğimde her şey aynıydı. Aynı raflar, aynı plaklar, aynı sessizlik…

Ama adam yoktu.

Ön tarafa, arka tarafa baktım. Seslendim ama cevap veren olmadı. Sanki biraz önce benimle konuşan adam hiç orada olmamış gibiydi.

Elimde ise sadece eski bir kaset kalmıştı.

O gece kaseti masanın üzerine bıraktım. Ona bakarken içimde garip bir his oluştu. Sanki bu kaset sadece eski bir müzik kaseti değildi. Sanki içinde yıllardır saklanan ve ortaya çıkmayı bekleyen bir sır vardı.

O gece bilmiyordum; bazı eşyalar geçmişi saklar, bazı sesler ise unutulmuş hikâyeleri yeniden anlatır. Belki de bu kaset, sadece dinlemem için değil, keşfetmem için karşıma çıkmıştı.

Çünkü bazı hikâyeler anlatılmak için doğru zamanı bekler, bazı insanlar ise onları duyacak kişiyi bulana kadar sessiz kalır. Ben ise o gün, hayatıma dokunacak hikâyelerin ilk izine farkında olmadan ulaşacaktım.