សំលេងភ្លៀងធ្លាក់រហឹមៗ ធ្លាក់ចុះមកប្រៀបដូចជាដឹងថាមានមនុស្សកើតទុក្ខដែលតែកំពុងត្រហូរយំប្រាប់ផែនដីថាខ្លួននឹងត្រូវបង្ខំចិត្តបោះបង់មនុស្សដែលខ្លួនស្រលាញ់ខ្លាំងបំផុតទាំងដែលខ្លួនគ្មានសិទ្ធនឹងមើលថែគេបន្តទៅទៀត។ ដៃក្រសោបឱបប្រាណដ៏តូចច្រឡឹងយកមកផ្អឹបនឹងដើមទ្រូងទាំងចិត្តមិនចង់បែក និងសុំអង្វរអោយគេកុំចាកចេញពីខ្លួន ព្រោះខ្លួនមិនអាចរស់នៅដោយគ្មានគេនៅក្បែរបានទេ។ សំលេងមុឺងម៉ាត់ក៏បន្លឺឡើង "ខ្ញុំសុំទោសផង ខ្ញុំមិនស្រលាញ់លោកទៀតទេ សូមលោកដោះលែងខ្ញុំទៅ"(ខ្ញុំនិយាយបណ្ដើរចាប់ដោះដៃបណ្ដើររួចបង្ខំចិត្តគេចមុខពីគេ)។ "ហេតុអ្វីអូននិយាយបែបនេះ តើអូនភ្លេចពាក្យសន្យារបស់យើងហើយមែនទេ? អូនធ្លាប់ប្រាប់បងថា អូននឹងស្រលាញ់ហើយមើលថែបងតែម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ហើយអូននៅនិយាយទៀតថាអូននឹងនៅក្បែរបង តាមជួយបង ការពារបង និងជួយដោះស្រាយរាល់បញ្ហាលំបាករបស់បងទៀត តើអូនភ្លេចហើយមែនទេ?"(គេនិយាយទាំងឈឺចាប់មកកាន់ខ្ញុំ) ។ ហើយក៏មានដៃថ្មីមួយចាប់ទាញគេចេញហើយវ៉ៃគេថែមទាំងនិយាយទាំងកំហឹងទៅកាន់គេទៀត "តើពេលនេះហើយឯងនិយាយពីវាទៀតមានប្រយោជន៍អ្វីទៅ តើឯងមិនឃើញទេមែនទេ! ថានាងមានអ្នកថ្មីហើយ ឯងដោះលែងនាងអោយមានសេរីភាពទៅ បើឯងស្រលាញ់នាងមែននោះ ព្រោះយើងអាចមើលថែនាងបានល្អជាឯងទៅទៀត" ។ "បានហើយអ្នកទាំងពីរឈប់ឈ្លោះគ្នាទៀតទៅ! ហ្វឹង ម៉ូសុឺ លោកស្ដាប់ខ្ញុំអោយច្បាស់ណា សូមលោកដោះលែងខ្ញុំទៅ រឿងដែលខ្ញុំធ្វើដាក់លោកកន្លងមក នោះគ្រាន់តែជាការបោកប្រាស់លោកប៉ុណ្ណោះ តាំងពីដើមមក ខ្ញុំមិនដែលស្រលាញ់លោកទេ ខ្ញុំមានមនុស្សដែលខ្ញុំស្រលាញ់រួចទៅហើយ។ សូមលោកកុំមករវីរវល់ជាមួយខ្ញុំទៀត។ សៀវអុី តោះយើងនាំគ្នាទៅផ្ទះវិញ កុំរវល់ជាមួយមនុស្សល្ងង់ដូចជាគេទៀតអី" (ខ្ញុំគ្រៀកដៃសៀវអុី រួចដើរចេញទៅ) ។ "លូ សៀវវិន អូនស្ដាប់បងអោយច្បាស់ យ៉ាងណាក៏បងមិនជឿអូននិយាយដែរ មិនថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងរវាងអូននិងបងទេ បងនិងស្វែក

រកការពិតនៅក្នុងរឿងនេះអោយបាន អូនចាំតែមើលទៅ ថ្ងៃណាមួយបងនឹងយកអូនមកវិញអោយបាន" (គេស្រែកប្រាប់ខ្ញុំយ៉ាងខ្លាំងៗ រួចសម្លឹងមើលខ្ញុំដើរចេញទៅ) ។ បន្ទាប់ពីនិយាយរួចមកគេក៏ទន់ជើងលត់ជង្គង់ចុះ ក្ដាប់ដៃយ៉ាងណែនវ៉ៃលើដងផ្លូវរួចស្រែកប្រជែងនឹងផ្លេកបន្ទោរព្រៀកៗ អបទៅដោយទឹកភ្លៀងស្រក់ចុះមករយលានតំណក់ "បងមិនដោះលែងអូនជាដាច់ខាត" [ហ្វឹង ម៉ូសុឺ និយាយ]។ ពីរបីនាទីក្រោយមកបន្ទាប់ពីពួកយើងចែកផ្លូវគ្នាដើររៀងខ្លួនហើយនោះ ក៏នៅបន្សល់ទាំងរឿងមិនដាច់ស្រេចនិងមិនអស់ចិត្តបូកទាំងការឈឺចាប់ដែលនៅដក់ជាប់អារម្មណ៍រៀងៗខ្លន។ ខ្ញុំដើរបណ្ដើរទឹកមុខប្រែជាស្រពាប់ស្រពោនប្រៀបដូចមនុស្សគ្មានវិញ្ញាណក្នុងខ្លួន ហើយក៏ទន់ជង្គង់ដួលទៅលើដងផ្លូវឱនមុខយំយ៉ាងខ្សឹកខ្សួលអន្ដឺតអន្ដក់ "ហេតុអ្វីវាសនាធ្វើបាបមនុស្សយ៉ាងនេះ ខ្ញុំពិតជាមិនចង់ឃើញគេឈឺចាប់ម្ដងទៀតនោះទេ" ។ រាងកាយដ៏ធំនិងកក់ក្ដៅក៏បានក្រសោបឱបខ្ញុំពីលើហើយយកមកផ្អឹបដើមទ្រូងរបស់គេរួចទះក្បាលខ្ញុំតិចៗបូករួមទាំងសំលេងដ៏ទន់ភ្លន់ "វាមិនអីទេ គ្រប់យ៉ាងនឹងល្អប្រសើរឡើងវិញបន្ទាប់ពីថ្ងៃនេះឆ្លងផុតទៅ ទោះឯងបានសម្រេចចិត្តបោះបង់គេចោលក៏ដោយ ក៏ឯងនៅមានខ្ញុំនិងឆីងឆីងដែលតាមជួយនិងការពារឯងដែរ ឯងកុំបារម្ភអី ឯងអាចទុកចិត្តពួកយើងបាន"។ (គេនិយាយទាំងស្នាមញញឹមដែលមើលទៅកក់ក្ដៅនិងទុកចិត្តបំផុត) ដៃតូចរបស់ខ្ញុំក៏បានចាប់ឱបគេវិញយ៉ាងណែនហើយមើលមុខគេរួចយំ "ខ្ញុំពិតជាអរគុណពួកឯងខ្លាំងណាស់ ដែលតែងតែលើកទឹកចិត្តនិងនៅក្បែរខ្ញុំ ពេលខ្ញុំពិបាកនិងមានទុក្ខម្ដងៗ ខ្ញុំគ្មានអ្វីអរគុណពួកឯងទេ ពេលនេះខ្ញុំគ្មានសល់អ្វីទៀតឡើយ ក្រៅពីពួកឯងនោះ ហិហិ"។ "ឯងអាចយំនៅលើទ្រូងរបស់ខ្ញុំបាន ឯងអាចខ្ចីវាបានគ្រប់ពេល ខ្ញុំស្វាគមន៍ឯងជានិច្ច ឯងយំចេញមកអោយអស់ទៅ ខ្ញុំនឹងនៅកំដរឯងរហូតដល់ឯងកាត់ចិត្តបាន"។ មេឃភ្លៀងក៏ចេះតែហូរចុះមកឥតឈប់ឈរ ផ្លេកបន្ទោរព្រៀកៗ លើដងផ្លូវដែលគ្មានមនុស្សឆ្លងកាត់មានតែសំលេងយំខ្សឹកខ្សួលរួមទាំងសំលេងទឹកភ្លៀងហូរចុះមកដំណាលគ្នា។ ដប់នាទីបន្ទាប់ ខ្ញុំក៏ក្រោកឡើងរួចនិយាយដោយសំលេងខ្សាវៗ "ពេលនេះខ្ញុំបានធូរស្បើយខ្លះហើយអរគុណឯងណាស់ សៀវអុី តោះយើងត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញទៅ" (ខ្ញុំនិយាយទាំងញញឹម)។ សំលេងព្រួយបារម្ភរបស់សៀវអុី "ឯងច្បាស់ហើយមែនទេ! តែខ្ញុំមើលទៅឯង ដូចជាមិនស្រួលសោះ" ។ (ខ្ញុំញញឹម) "ខ្ញុំមិនអីទេ កុំបារម្ភអី" (ភ្នែករបស់ខ្ញុំក៏ប្រែជាងងឹតទៅៗ)។ ...ដៃធំរបស់ខ្ញុំក៏បានស្រវ៉ាចាប់ទ្ររាងកាយដ៏តូចច្រឡឹងជាប់ហើយស្រែកហៅនាងទាំងបារម្ភយ៉ាងខ្លាំង "អាវិន...អាវិន...សៀវវិន...លូ សៀវវិន...ឯងយ៉ាងម៉េចហ្នឹង? ឯងលឺខ្ញុំហៅឯងទេ ដឹងខ្លួនឡើង...កុំបំភ័យខ្ញុំណា" ។ ខ្ញុំបន្តស្រែករហូតដោយក្ដីបារម្ភនិងភ័យខ្លាំងពេកខ្ញុំក៏បានក្រសោបលើកបីនាងរត់កាត់ភ្លៀងត្រឡប់ទៅផ្ទះ ធ្វើដំណើរបណ្ដើរគិតបណ្ដើរ "គួរធ្វើយ៉ាងម៉េចទៅ បើយកនាងទៅមន្ទីរពេទ្យ ខ្លាចថា ហ្វឹង ម៉ូសុឺ នឹងដឹង! បើយកនាងទៅផ្ទះដូចជាមិនសមទេ ណាមួយនាងទទឹកចូកខ្លួនទៀត! ហើយធ្វើយ៉ាងម៉េចទៅ! អាចង្រៃ ធូ ហៃអុី អើយ ហេតុអ្វីក៏ឯងអត់បានការយ៉ាងនេះ រឿងក្លាយជាបែបនេះទៅហើយឯងនៅគិតអីមិនចេញទៀត ម៉េចក៏ឯងអត់ប្រយោជន៍យ៉ាងនេះ គិតៗ ឆាប់ឡើង?!!! អ៎!!! ខ្ញុំនឹកឃើញហើយ អ៊ូ សានឆីង! អ៊ូ សានឆីង! អាចជួយបាន" ខ្ញុំគិតចប់ក៏ធ្វើដំណើរបន្ដសំដៅទៅផ្ទះអ៊ូ សានឆីង ។ ខ្ញុំដើរផងបារម្ភផងភ័យផង ហៅឈ្មោះនាងផង... "អាវិនឆាប់ដឹងខ្លួនឡើង"។ សាមសិបពីរនាទីក្រោយមក តុកតុក! តុកតុក! "អ៊ូ សានឆីង! អ៊ូ សានឆីង! ឯងនៅផ្ទះទេ! បើកទ្វារអោយខ្ញុំបន្ដិចឆាប់ឡើង ខ្ញុំគឺសៀវអុីណា! ឯងលឺខ្ញុំហៅទេ! តុកតុក! តុកតុក!...អ៊ូ សានឆីង..." ។ អ្នកម្ខាងទៀតភ្នែកបើករឹមៗមមីមមើរ ងើបមកបើកទ្វារ ទាំងងងុយគេង "នេះម៉ោងមួយកន្លះហើយណា តើអ្នកណាមកគោះទ្វារខ្ញុំទាំងយប់បែបនេះ មិនដឹងគេដេកគេពួនទេអី ហាហាម! អ្នកណាគេ! ទៅហើយ ទៅហើយ ចាំបន្ដិច! សៀវអុី មែនទេ? មកផ្ទះខ្ញុំធ្វើអីទាំងយប់បែបនេះហា៎ស?! នែ៎! មិនមែនម៉ាក់ដេញចេញពីផ្ទះទេណា៎ បានមកទាំងយប់យ៉ាងនេះ!?...ក្រាក...(នាងសម្លឹង...បើកភ្នែកធំៗ) ហុឺយ! តើពួកឯងកើតអីនឹង ម៉េចក៏ទទឹកចូកបែបនេះ!? ហើយ... ហើយ... អាវិន កើតអី! សៀវអុី តើនាងកើតអី? តើឯងធ្វើអីនាងហា៎?! អាមនុស្សចង្រៃឯងនេះ ឯងធ្វើអីនាង! " ។(នាងនិយាយខ្លាំងៗដោយតក់ស្លុត ភិតភ័យ ព្រួយបារម្ភនិងវ៉ៃខ្ញុំយ៉ាងខ្លាំងៗ) "មើស! ជៀសផ្លូវទៅ ហុឺយ! បានហើយ យើងឈឺណា៎ បិទមាត់ឯងទៅ យើងថ្លង់ណាស់" ។ "ឯងធ្វើអីនាង ម៉េចក៏នាងក្លាយជាបែបនេះ! អាចង្រៃ សៀវអុី! ប្រាប់យើងមក ឯងចង់បានអី!?" ។ "នែ៎! ឯងឆ្កួតរឺជាអោយប្រាកដទៅនឹង ម៉េចបានមកចោទខ្ញុំទៅវិញ ខ្ញុំមិនបានធ្វើស្អីលើអាវិនទេ(ខ្ញុំដាក់មនុស្សនៅលើដៃចុះយ៉ាងថ្នមៗ) ឯងជួយផ្លាស់ប្តូរសម្លៀកបំពាក់អោយអាវិនផង នាងទទឹកចូកអស់ហើយ អាវិនអាចនឹងផ្ដាសាយ បើនៅយូរជាងនេះទៀតនោះ ឯងមានសម្លៀកបំពាក់អារលុងៗខ្លះទេ អោយខ្ញុំខ្ចីពាក់សិន ចាំខ្ញុំសងឯងវិញ" (ខ្ញុំនិយាយចប់ក៏ដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់ទឹកបាត់)។ ដប់នាទីក្រោយមក...ក្រាក..."ហាឆីស! មើលទៅខ្ញុំផ្ដាសាយហើយ ឯណាសម្លៀកបំពាក់នោះ? យកអោយខ្ញុំបន្ដិច" ។ ដៃដ៏តូចសម៉ត់រលោងបានហុចសម្លៀកបំពាក់មួយកំផ្លេយ៉ាងយឺតៗសន្សឹមៗនិងកាយវិកាភ័យខ្លាច "តើនេះឯងយ៉ាងម៉េចនឹង ម៉េចបានជាដៃឯងញ័រយ៉ាងនេះហា៎ រងាមែនទេ?" (ខ្ញុំនិយាយរួចក៏ចូលទៅជិត ហើយស្ទាបក្បាលរបស់នាង)។ "គ្មាន! គ្មាន! គ្មានស្អីទេ! ខ្ញុំ...! ខ្ញុំ...! ឯងចេញអោយឆ្ងាយពីយើងបន្តិចទៅ!" ។ នាងច្រានខ្ញុំចេញ "នេះ ឯងខ្លាចខ្ញុំមែនទេ?! ហាហាស! បានហើយកុំមើលមកខ្ញុំដោយក្រសែភ្នែកបែបនេះអី(ដៃដ៏ធំរបស់ខ្ញុំក៏បានញីសក់ក្បាលរបស់នាងតិចៗរួចញញឹមនិងប្រើក្រសែភ្នែកទាក់ទាញ)ចាំខ្ញុំនិយាយប្រាប់ឯងទៅចុះ កុំខ្លាចខ្ញុំអី ខ្ញុំមិនមែនមនុស្សប្រុសប្រភេទនោះទេ ឯងអាចទុកចិត្តបាន(ខ្ញុំក៏ញញឹម) ហើយអាវិនយ៉ាងម៉េចទៅហើយ"។ "ខ្ញុំបានផ្លាស់ប្ដូរសម្លៀកបំពាក់អោយនាងរួចរាល់ហើយ កុំបារម្ភអី អោយនាងសម្រាកខ្លះទៅ មើលទៅនាងហត់នឿយណាស់ ហើយនាងក៏អាចនឹងឈឺដែរ ខ្ញុំបានអោយនាងញុាំថ្នាំរួចរាល់ហើយដែរ ឯងនិយាយប្រាប់ខ្ញុំមកថា តើមានរឿងអីកើតឡើងចំពោះនាង?" ។ "ឯងទុកពេលអោយខ្ញុំស្លៀកពាក់បានទេ? ពេលនេះខ្ញុំរងាណាស់(ខ្ញុំធ្វើទឹកមុខញិកញ៉ក់ មាត់ពេបដាក់នាង) កុំកាលសួររឿងនេះអី អូខេទេ? (ញញឹម) ចាំខ្ញុំប្រាប់ឯងបន្ទាប់ពីនេះហើយ អូខេ? (ស្ញេញ)" ។ "ហុឺយ! ហុឺយ! ធ្វើអីក៏ធ្វើទៅ! ធុញណាស់! ទៅទៅ! នឹងអាលឆាប់មកវិញ! (ដៃតូចក៏រុញច្រានខ្នងដ៏ធំរបស់ខ្ញុំចូលទៅបន្ទប់ទឹក)" ។ ដប់នាទីក្រោយមក...ក្រាក...(ខ្ញុំសម្លឹងរកមើលនាង) "ហុឺយ! នេះនាងទៅណាបាត់ហើយនឹង! (ខ្ញុំក៏ដើររកមើល ហៅខ្សឹបៗ) អ៊ូ សានឆីង? អ៊ូ សានឆីង? ... អ៎! តាមពិតនាងមកនៅលើសាឡុងនេះសោះ! (ខ្ញុំក៏ដើរលបៗ) វ៉ាក់អឺ...! ចុម! ...គេងលក់បាត់! ស្រីចង្រៃសុទ្ធតែចង់ដឹងរឿងណាស់! តែបែរជាគេងលក់ដោយមិនចាំខ្ញុំទៅវិញ យ៉ាប់ណាស់ស្រីច្រម៉ក់នេះ ហុីស! អីយ៉ា... ពេលគេងចឹងទៅគួរអោយស្រលាញ់ដែរតាស៎! (ខ្ញុំអង្អែលក្បាលតិចៗ)" ។ និយាយចប់ក៏បីនាងចូលទៅក្នុងបន្ទប់ដាក់លើគ្រែអោយគេងជាមួយសៀវវិន រួចបិទទ្វារបន្ទប់វិញ រួចដើរចេញមកក្រៅ ចុះទៅញុាំទឹកក្ដៅបន្តិចរួចក៏ប្រាស់ខ្លួនគេងទៅលើសាឡុងបាត់ទៅ។ ព្រឹកថ្ងៃបន្ទាប់ ពន្លឺព្រះអាទិត្យបានចាំងចូលតាមមាត់បង្អួច ភ្លឺចិញ្ចែងចិញ្ចាចពេសពេញ

បន្ទប់ បានប៉ះភ្នែកអ្នកដែលកំពុងគេងលក់ស្កប់ស្កាល់អោយដឹងខ្លួនមួយរំពេច "ហើម! តើពេលនេះខ្ញុំនៅទីណានឹង? កន្លែងណា? បន្ទប់អ្នកណានឹង? អូយ...ឈឺក្បាលណាស់! សៀវអុីឯងនៅទីណា? សៀវអុី? សៀវអុី?" ។ ក្រាក... "អូ៎! អាវិន ឯងដឹងខ្លួនហើយហេស៎? តើឯងយ៉ាងម៉េចទៅហើយ? មានអារម្មណ៍ធូរស្បើយខ្លះទេ? (និយាយផង ជួយគ្រាផង)" ។ "ខ្ញុំអស់អីហើយ តើពេលនេះពួកយើងនៅទីណានឹង?" ។ "នៅផ្ទះរបស់ឆីងឆីនោះអី តោះយើងនាំគ្នាចុះទៅក្រោមទៅ ពេលនេះឆីងឆីងធ្វើម្ហូបឆ្អិនហើយមើលទៅ!" (ខ្ញុំនិយាយរួចក៏គ្រាអ្នកជំងឺចុះទៅក្រោម) ។ "ហឺម! ឈ្ងុយខ្លាំងណាស់ អាវិនច្បាស់ជាចូលចិត្តមិនខាននោះទេ!? (ខ្ញុំងាកមើល) អ៎! អាវិន (ខ្ញុំរត់ទៅគ្រា ដោយសួរទាំងបារម្ភ) ឯងភ្ញាក់ហើយហេស៎! តើឯងយ៉ាងម៉េចទៅហើយ? ឯងមិនអីទេមែនទេ? ម៉ោះៗ អង្គុយសិនទៅ ថ្ងៃនេះខ្ញុំបានធ្វើម្ហូបដែលឯងចូលចិត្តច្រើនណាស់ ឯងញុាំអីខ្លះទៅនឹងអាងមានកម្លាំងឡើងវិញ" ។ "ខ្ញុំអស់អីហើយ ឯងកុំបារម្ភអី" (នាងញញឹមដាក់ខ្ញុំ) ។ អ្នកខាងស្ដាំក៏និយាយដោយភ្ញាក់ផ្អើល "អូ៎ហូ! មានម្ហូបច្រើនណាស់ គួរអោយចង់ញុាំដល់ហើយ មើលទៅទំនងណាស់ កំពុងតែឃ្លានស្រាប់ផង" ។ "នែ៎វើយ! អ្នកណាថាយើងធ្វើអោយឯងញុាំនោះ ខ្ញុំធ្វើជាពិសេសសម្រាប់តែអាវិនប៉ុណ្ណោះ គ្មានចំណែកឯងទេ! ដកដៃចេញ! (ខ្ញុំវ៉ៃដៃរបស់សៀវអុី ផ្លាច់)" ។ "អូយ! ឈឺ...! អីក៏ចិត្តអាក្រក់ម៉្លេះ ម្ហូបច្រើនយ៉ាងនេះ អាវិនតែឯងញុាំមិចនឹងអស់ទៅ! (គេក៏រត់ទៅចាប់កដៃខ្ញុំបក់រវិចៗ ទៅឆ្វេងទៅស្ដាំ) សុំញុាំផងណា ខ្ញុំឃ្លានខ្លាំងណាស់ កាលពីយប់មិញក៏មិនបានញុាំអីទៀត អស់កម្លាំងណាស់ សុំញុាំផងណា ណា... ណា... (គេធ្វើទឹកមុខគួរអោយអាណិត រួចពេបមាត់)" ។ "ហុឺយ! បានហើយ បានហើយ ខ្ញុំធុញនឹងឯងណាស់! ញុាំក៏ញុាំទៅ! តោះយើងនាំគ្នាញុាំទៅ! នេះអាវិន ខ្ញុំចាប់អោយណា ឯងញុាំអោយច្រើនបន្តិចទៅនឹងឆាប់មានកម្លាំង" (មានសម្លេងសើចតិចៗ) ។ "អរគុណខ្លាំងណាស់ ខ្ញុំធានាថានឹងញុាំវាអោយអស់ គ្មានសល់តែម្ដង" ។ ញុាំបណ្ដើរនិយាយគ្នាបណ្ដើរ មានទាំងសម្លេងសើច ទាំងសប្បាយរីករាយផង... "អូ៎! និយាយចឹងកាលពីយប់មិញខ្ញុំដូចជាគេងនៅលើសាឡុងតាស៎ ហេតុអ្វីព្រឹកឡើងបែរជានៅលើគ្រែជាមួយអាវិនទៅវិញ! (ខ្ញុំសម្លឹងមើលអ្នកម្ខាងទៀត) ធូ ហៃអុី! គឺជាឯងមែនទេ!" ។ សម្លេងនិយាយទាំងអត់ខ្វល់ "នឹងហើយគឺខ្ញុំ ខ្ញុំឃើញឯងគេងលើសាឡុងក៏មានចិត្តល្អបីឯងទៅដាក់អោយគេងជាមួយអាវិនទៅ! យ៉ាងម៉េចមានបញ្ហាមែនទេ?!" ។ (ដៃរបស់ខ្ញុំក៏លាតឡើង ងើបពីកៅអីបន្តិច រួចវ៉ៃក្បាលរបស់គេ ផាំង) "អាចង្រៃឯងនេះ ហ៊ានបីយើងផង ឯងចង់កេងចំនេញពីយើងមែនទេ ឯងចង់ងាប់ហើយហេស៎! កុំអោយយើងដឹងអោយសោះថាឯងហ៊ានគិតមិនល្អមកលើយើងណា មិនចឹងទេឯងច្បាស់ជាងាប់អត់ដីកប់មិនខានទេ ឆុឺស! ពេលនេះខ្ញុំពិន័យឯងអោយលាងចានទាំងនេះអោយអស់ (ខ្ញុំសម្លឹងមើលគេទាំងទឹកមុខចង់សុីសាច់ហុតឈាម) ។ "អូយ! (គេអង្អែលក្បាល) នេះឯងយ៉ាងមិចនឹង តើឯងគិតថាឯងនឹងជាអ្នកណាដែលចង់អោយយើងកេងចំនេញនោះ ខ្ញុំបីឯងយប់មិញនេះមានតែខាតដល់ខ្ញុំទេ គេខំមានចិត្តល្អជួយហើយនៅមិនបានបុណ្យទៀត" ។ "នេះ ឯង!" អ្នកខាងឆ្វេងក៏និយាយបន្ដដោយសម្លេងទន់ភ្លន់ "បានហើយ បានហើយ ឈប់ឈ្លោះគ្នាទៅ ឆាប់ញុាំទៅ ម្ហូបត្រជាក់អស់ហើយ" (សើចតិចៗ រួចក៏ញញឹម)។ បរិយាកាសក៏ប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ ពួកយើងក៏បន្តញុាំបាយទៀត រហូតដល់ការញុាំបាយបានបញ្ចប់ទៅ។

ការញុាំបាយត្រូវបានបញ្ចប់ 'When it hurts, but it hurts so good, Do you take it? Do you break it off? When it hurts, but it hurts so good, Can you say it ? Can you say it? Your is like...hey na na na..it hurts so good' (ចម្រៀងHurts so good by Astrid S)សំលេងបទចម្រៀងនៅក្នុងទូរស័ព្ទដៃរបស់ឆីងឆីងក៏លឺឡើង (នាងស្ដាប់ហើយ ច្រៀងតាម យ៉ាងចូលតួ)។ អ្នកនៅក្បែរក៏បានលឺនឹងប្រែជាធ្លាក់ទឹកមុខស្រងូតស្រងាត់

ភ្លាមៗដើរទៅអង្គុយចុះ នៅលើសាឡុងនឹងប្រែទៅជាយំភ្លាមៗផងដែរ ។ "អេ៎! អាវិន តើឯងយ៉ាងម៉េចនឹង? តើឯងកើតអី? មានរឿងអីម៉េចបានជាឯងយំ?" ។ "ឆីងឆីង តើអោយខ្ញុំធ្វើយ៉ាងមិចទៅ? តើអោយខ្ញុំធ្វើអ្វីទៀត? ខ្ញុំរស់នៅមានប្រយោជន៍អីទៀតទៅ? ខ្ញុំស្អប់ខ្លួនឯងណាស់?" និយាយទាំងទឹកភ្នែកនឹងដៃប៉ោចសក់ខ្លួនឯងវ៉ៃខ្លួនឯងទៀត។ "អាវិន តើឯងកើតអី? មានរឿងអីប្រាប់ខ្ញុំមក កុំធ្វើបាបខ្លួនឯងចឹងអី! ខ្ញុំបារម្ភណាស់ដឹងទេ! មានបញ្ហាអ្វីមែនទេ?(ចាប់ដៃនាងនិងឱបនាងយ៉ាងណែន) សៀវអុី! សៀវអុី! អាចង្រៃនោះធ្វើបាបឯងមែនទេ? ចាំខ្ញុំទៅប្រដៅវាអោយឯងចុះ! ឈប់យំទៅ ខ្ញុំភ័យណាស់ដឹងទេ!"។ សម្រឹបជើងតិចៗបានដើរចូលមក ទាំងងឿងឆ្ងល់ "អេ៎ អ្នកណានិយាយដើមខ្ញុំនឹង លឺដូចជាជេរខ្ញុំថាអាចង្រៃទៀត! (ស្រាប់តែភ្ញាក់ផ្អើលភ្លាមៗ និងរត់ទៅជិតហើយសួរ) នេះ អាវិន តើឯងយ៉ាងម៉េចនឹង? ឯងយ៉ាងម៉េចទៅហើយ?" ។ អ្នកម្ខាងទៀតសម្លឹងមើលដោយក្រសែភ្នែកចងអាឃាត "នៅមានមុខមកសួរទៀត អាមនុស្សចង្រៃឯងនេះ តើឯងបានធ្វើស្អីដាក់នាងខ្លះ ហេតុអ្វីបានជានាងទៅជាបែបនេះ! ឆាប់ប្រាប់យើងភ្លាម! ឯងគួរអោយស្អប់ណាស់!" (និយាយទាំងខឹងនិងវ៉ៃសៀវអុីទាំងកម្រោល ទះខ្លួនផងក្បាលផងសប់ពេញរាងកាយ) ។ ចំណែកអ្នកដែលត្រូវគេវ៉ៃបានត្រឹមតែរង ដៃផងជើងផង "ហុឺយ! បានហើយឯងឆ្កួតទេហេ៎ ឯងគិតថាខ្ញុំជាមនុស្សប្រភេទនឹងហី ឆ្កួតទេដឹង ខ្ញុំម៉េចនឹងអាចធ្វើបាបអាវិនបានទៅ ឯងក៏ដឹងថាខ្ញុំជាមិត្តភក្តិវាតាំងពីតូចមកដែរ ថែមទាំងជាអ្នកជិតខាងគ្នាទៀត" ។ សំលេងខ្សាវៗនិងយំតិចៗ "ឆីងឆីង! ឈប់វ៉ៃសៀវអុីទៅ! កំហុសគ្រប់យ៉ាងគឺមកពីខ្ញុំទេ វាជារឿងរបស់ខ្ញុំមិនពាក់ព័ន្ធជាមួយសៀវអុីឡើយ ឯងកុំយល់ច្រឡំលើគេទៀតអី! តែយ៉ាងណាក៏អរគុណពួកឯងណាស់ដែលតែងតែនៅក្បែរខ្ញុំនិងការពារខ្ញុំ" (ញញឹមទាំងទឹកភ្នែក) ។ អ្នកម្ខាងទៀតឈប់វ៉ៃសៀវអុីក៏ចូលមកសួរទាំងព្រួយបារម្ភ "តើមានរឿងអីទៅខ្ញុំដូចជាមិនយល់ទេនៀក! បើមិនមែនសៀវអុី តើឯងមានរឿងអីអោយប្រាកដទៅខ្ញុំវង្វេងអស់ហើយ" ។ "ខ្ញុំក៏ចង់ប្រាប់ឯងដែរ តែយប់មិញឯងបែរជាគេងលក់ចោលខ្ញុំទៅវិញ"[សៀវអុីនិយាយ] ។ "អឺ បានហើយយើងសុំទោស"។ "តាមពិតទៅរឿងវែងឆ្ងាយណាស់គឺវាបែបនេះទេ..... (ស្រមៃទៅកាលពី៤ឆ្នាំមុន....)។

{...៤ឆ្នាំមុន ក្នុងឆ្នាំ២០១៧ចុងសតវត្សទី១៦...}

អាកាសធាតុល្អ ខ្យល់ធ្លាក់មករំភើយៗ ស្រស់ថ្លា ត្រជាក់ គួរអោយចង់គេង ស្អប់ស្ងាត់ មានកូនសិស្សពីរទៅបីនាក់កំពុងតែអង្គុយនៅលើកៅអីបង់អានសៀវភៅ នៅក្រោមដើមឈើដ៏ធំល្វឹងល្វើយនៅបរិវេណសាលារៀន អ្នកខ្លះទៀតទិញអីយកមកញុាំមើលទៅទំនងខ្លាំងណាស់ ហើយក៏មានមនុស្សមួយក្រុមកំពុងតែលេងទាត់បាល់ អ្នកខ្លះក៏លេងហ្គេម អ្នកខ្លះទៀតក៏ធ្វើអ្វីដែលគេនិយមចូលចិត្តផ្សេងៗក្រៅពីនឹងទៀត ។ អឹម!សួរស្ដីអ្នកទាំងអស់គ្នា (កំពុងសរសេរសៀវភៅកំណត់ហេតុប្រចាំថ្ងៃ Dairy Book) នាងខ្ញុំឈ្មោះ លូ សៀវវិន គ្រប់គ្នាហៅថា សៀវវិន "វិន" មានន័យថា "អត្ថបទរឺឈ្លាសវៃ" ខ្ញុំកើតនៅថ្ងៃទី២៧ខែតុលាឆ្នាំ១៩៩៩អាយុ១៨ឆ្នាំ ចំណែកឯតារានិកររបស់ខ្ញុំគឺScorpioនិមិត្តសញ្ញាតំណាងអោយសត្វខ្យាដំរី ធាតុទឹក តែខ្ញុំដឹងច្បាស់ថាខ្ញុំរាងរឹកបន្តិច រួសរាយ តែក៏ស្លូតណាស់ដែរ ឆ្លាតពូកែឆាប់ចាប់បាន ក្ដីស្រមៃចង់ក្លាយជាអ្នកសរសេរសៀវភៅរឿងប្រលោមលោកម្នាក់ ប្រុសៗគ្រប់គ្នាតែងតែមកញ៉ែនឹងអោយរបស់ញុាំដល់ខ្ញុំច្រើនណាស់ តែខ្ញុំមិនដែលចាប់អារម្មណ៍លើពួកគេនោះទេ ព្រោះខ្ញុំគិតថាពួកគេមិនគិតពីការសិក្សាគិតតែពីស្នេហា តែមិនមែនខ្ញុំមិនចេះស្រលាញ់នោះទេ ខ្ញុំក៏មានcrushម្នាក់ដែរ ខ្ញុំបានcrushលើគេអស់រយ:ពេល៣ឆ្នាំមកហើយ នោះ! មើលទៅគេចុះ! គេពិតជាសង្ហារខ្លាំងណាស់ គេមានឈ្មោះថា សុីង បៃហ្វៃ គ្រប់គ្នាហៅគេថា សៀវបៃ ព្រោះគេមានស្បែកសហើយទន់រលោងណាស់ "បៃ" មានន័យថា"ស"ជាភាសាចិន គេកើតនៅថ្ងៃទី២៩ខែវិច្ឆិកាឆ្នាំ១៩៩៨ អាយុ១៩ ចម្លែកត្រង់ថាគេមិនមែនជាប្រភេទតារានិករនោះទេ តែគេជាប្រភេទក្រុមផ្កាយOphiuchusទៅវិញ គេសង្ហារខ្លាំងប្រៀបដូចជាតារាម៉ូដែលរឺអាចនិយាយបានថាជាប្រុសស្អាតប្រចាំប្រទេស មានស្រីៗច្រើនណាស់ដែលតែងតែមកសារភាពសុំស្នេហ៍ពីគេ គេក៏ឆ្លាតហើយរៀនពូកែណាស់ដែរ គេចេះលេងហ្គីតាច្រៀងក៏ពិរោះ គេក៏ពូកែលេងបាល់ទាត់និងហ្គេមផងដែរ គេរួសរាយតែក៏រាងរឹកបន្ដិតដែរ គេជាមនុស្សគួរអោយខ្លាចបំផុតនៅពេលគេខឹងម្ដងៗតែពេលខ្លះគេចិត្តទន់និងចិត្តល្អណាស់ គេតែងតែមើលថែអ្នកនៅជុំវិញខ្លួនជាពិសេសស្រីៗស្អាតៗតែម្ដង មិនបាច់ឆ្ងល់ទេគេជាព្រាននារីណា ហាសហា! ចំណែកឯអាម្នាក់សក់ពណ៍ទង់ដែងនិងកែវភ្នែកពណ៍រាងប្រផះបែកលឿងនោះវិញមិនបាច់និយាយក៏ដឹងដែរ កំពូលអាឈ្លើយហើយ ឈ្មោះរបស់គេគឺ ហ័រ ឡានឆី គ្រប់គ្នាហៅថា សៀវឡាន ដែល"ឡាន"នោះមានន័យថា"ផ្កាអ័រគីដេ" ហាសហា កុំយល់ច្រឡំអី ឡាន មានន័យថាផ្កាពិតមែន តែគេមិនមែនចរិកស្រីទេ ព្រោះគេសង្ហារក៏មិនចាញ់សៀវបៃប៉ុន្មានដែរ គេកើតនៅថ្ងៃទី៥ខែសីហាឆ្នាំ១៩៩៨ គេស្ថិតនៅតារានិករធាតុភ្លើងLeo និមិត្តសញ្ញាតំណាងរូបសត្វតោ គេជាកូនប្រុសរបស់អ្នកមានមុខមាត់ម្នាក់ គេគួរអោយស្អប់ខ្លាំងណាស់ឃើញអីនិយាយនឹង និយាយរួមទៅឃើញអាក្រក់ថាអាក្រក់ ចាស់ថាចាស់ គេឆាប់ខឹងណាស់នៅពេលដែលមានមនុស្សមកនិយាយថាគេជាមនុស្សដែលស្អីក៏មិនចេះ ចេះតែចាយលុយ គេជាបងធំប្រចាំសាលា ក្រុមអ្នកលេង ខ្ញុំពិតស្អប់គេណាស់ គេតែងតែធ្វើបាបអ្នកដែលទន់ខ្សោយជាងខ្លួន ជាពិសេសគេចូលចិត្តមករំខានខ្ញុំណាស់ គេតែងតែធ្វើបាបខ្ញុំប្រៀបដូចអ្នកបំរើចឹង បើខ្ញុំមិនធ្វើតាមគេទេ គេនិងរករឿងហើយធ្វើបាបខ្ញុំនិងមិត្តភក្ដិរបស់ខ្ញុំទៀត នៅក្នុងសាលានេះគ្មានអ្នកណាហ៊ានជាមួយគេឡើយ ខ្ញុំអោយតែឃើញគេម្ដងចង់តែហក់ទៅច្របាច់កអោយស្លាប់ទេ មនុស្សស្អីក៏អាក្រក់ហើយគួរអោយស្អប់ម្ល៉េះ!និយាយដល់គេខ្ញុំខឹងដល់ហើយ ហុឺស! បានសម្រួលអារម្មណ៍ សៀវវិន ហុឺយ!ហូយ! ។ តោះមកមើលបុរសស្ងៀមស្ងាត់យើងវិញ បើយើងងាកទៅមើលនៅក្នុងថ្នាក់រៀនវិញ ក៏ឃើញមនុស្សម្នាក់កំពុងតែគេងដាក់ដៃលើតុហើយក្រាបមុខបែរមកខាងស្ដាំ មើលទៅរាងកាយរបស់គេពីចំងាយចុះពិតជាកក់ក្ដៅណាស់ ឃើញចឹងពិតមែន តែគេមិនដែលខ្វល់ពីអ្នកណាម្នាក់ឡើយ ឈ្មោះរបស់គេគឺ ហ្វឹង ម៉ូសុឺ គ្រប់គ្នាហៅថា ស៊ូ ហ្វឹង ដែល "ហ្វឹង" មានន័យថា "ខ្យល់" ។ ខ្យល់ដែលបក់ទៅនេះបន្ដិចនោះបន្ដិច រ៉េរាឥតឈប់ឈរ គេកើតនៅថ្ងៃទី៩ខែតុលាឆ្នាំ១៩៩៨ ចំណែកឯតារានិកររបស់គេវិញគឺLibra ជាតារានិករធាតុខ្យល់តែម្ដង អេ៎! ហេតុអីគេក៏ចំណែកម្ល៉េះ ឈ្មោះក៏មានន័យថាខ្យល់ តារានិករក៏ស្ថិតនៅក្នុងតារានិករធាតុខ្យល់ទៀត ហុឺយ...ពិបាកយល់ណាស់? តែមើលទៅគេជាមនុស្សដែលគួរអោយអាណិតណាស់ គេមិនដែលខ្វល់ពីអ្នកនៅជុំវិញខ្លួនទេ សូម្បីមិត្តភក្តិក៏គ្មាន អ្នកជិតស្និទ្ធក៏គ្មានទៀត ហុឺយ...ខ្ញុំឆ្ងល់ណាស់ តើគេរស់នៅយ៉ាងម៉េចទៅបើគ្មានមនុស្សជុំវិញខ្លួនយ៉ាងនេះ បើជាខ្ញុំវិញមិនដឹងអផ្សុកយ៉ាងណានោះទេ ធុញថប់ស្លាប់ហើយ ហុឺយ! ឃើញគេមិនងាយមាត់ករកអ្នកណាពិតមែន តែពុំមាននរណាម្នាក់ហ៊ានជាមួយគេនោះទេ ខ្សែភ្នែករបស់គេប្រៀបដូចជាភ្លើងចឹងពេលគេខឹងម្ដងៗ សូម្បីតែអាចង្រៃ សៀវឡាន ក៏រាងញញឺតនឹងគេបន្តិចដែរ មើលទៅខ្ញុំគួរតែក្លាហានសុំជំនួយពីគេហើយដើម្បីជៀសផុតពីសៀវឡានស្អីគេនឹង ធ្វើយ៉ាងម៉េចទៅទើបអាចអូសទាញគេបាន បើគេមួយថ្ងៃៗគិតតែពីគេងផុតពីគេងគឺរៀនរឺក៏អានសៀវភៅចឹងទៅ គេក៏ជាសិស្សគំរូប្រចាំសាលាផងដែរ...(ភ្ញាក់ព្រឺត) "ចាក់អេ៎! អាវិន ធ្វើអីនឹង! មកអង្គុយម្នាក់ឯងបែបនេះ! ខ្ញុំនឹងឆីងឆីងតាមរកឯងមួយថ្ងៃហើយណា តាមពិតមកសម្ងំនៅទីនេះសោះ!" ។ "ហុឺស! ពួកឯងចង់សម្លាប់ខ្ញុំមែនទេ? (អង្អែលទ្រូងតិចៗ) មកបំភ័យគ្នាទៅកើត ឯងវិញឡើងចង់គាំងបេះដូងស្លាប់ទៅហើយ មិនដឹងព្រលឹងទៅណាអស់បាត់ទេ!! ហើយរកខ្ញុំមានការអី" ។ ឆីងឆីងនិយាយ "ពួកយើងចង់បបួលឯងទៅញុាំអីនៅល្ងាចនេះនឹងណា ហើយក៏ទៅមើលកុនហូលីវូដទៀត ព្រោះថានៅម៉ោង៨:០០យប់នេះមានរឿងហូលីវ៉ូដល្អមើលណាស់ មានតួ ដឹ រ៉ក់ (The Rock) អាយដលរបស់ឯងនោះអី ហើយមានតួ ជេសុន ស្ទេថាម (Jason Statham) អាយដលរបស់យើងទៀតនិងតារាល្បីៗសាច់ដុំធំៗជាច្រើនទៀតផង យើងចាំមិនអស់ទេ លឺគេថាល្អមើលណាស់ឯង!" (ស្ញេញទាំងទឹកមុខរំភើប) "អាវិន ហា៎! បើឯងមិនទៅទេ ប្រយ័ត្នស្ដាយក្រោយណា ខ្ញុំមិនដឹងទេវើយ" ។ "មែនក៏អី?! អឺ! អូខេ អូខេ! គ្នាទៅក៏បាន ជុំគ្នាម៉ោងប៉ុន្មានដែរល្ងាចនេះ? ស្លាប់ហើយអាយដលផង បើខ្ញុំមិនទៅទៀតច្បាស់ជាឆ្កួតជាមិនខាននោះទេ!" (ញញឹមទាំងទឹកមុខឌឺ) ។ "ចឹង? សម្រេចថាម៉ោង៥ល្ងាចចុះ ព្រោះយើងមានពេលច្រើនសម្រាប់ដើរលេងនឹងមើលមេរៀនផង ព្រោះកុនគេចាក់នៅម៉ោង៨:០០យប់ឯនោះ! បើចឹងខ្ញុំនិងសៀវអុីទៅមុនហើយណា ព្រោះគ្រូបានដាក់ការងារក្រុមអោយធ្វើផង ខ្លាចធ្វើមិនទាន់ថ្ងៃប្រមូល bye bye!" ។ "អឹម! អូខេ! ចាំជួបគ្នាណា bye bye!" (ញញឹម) ។ ហុឺយ... មើលពួកគេចុះ គួរអោយរំខានពិតមែន កំពុងតែចូលតួនិយាយដើមគេនៅក្នុងចិត្តផងនឹងសរសេរសៀវភៅកំណត់ហេតុប្រចាំថ្ងៃទៀត ឯងនេះភ័យសឹងស្លាប់ទៅហើយ ខ្លាចតែពួកវាបានឃើញទេមិញ វុីសទៅហើយអញ! ហុឺយ... សរសេរបន្តទៀតវិញ (ញញឹម) ។ មើលទៅម្នាក់ប្រុសអម្បាញ់មិញចុះសង្ហារដែរទេ? គេក៏មានសាច់ដុំសូកូឡាដែរ មិនបាច់ឆ្ងល់នោះទេមិចបានជាខ្ញុំដឹង តាមពិតទៅគេជាមិត្តភ័ក្ដិជិតស្និទ្ធរបស់ខ្ញុំតាំងពីតូចមកម្ល៉េះថែមទាំងជាអ្នកជិតខាងល្អទៀតផង ពួកយើងធំឡើងជាមួយគ្នា នៅពេលដែលខ្ញុំនៅក្បែរគេពិតជាមានអារម្មណ៍ថាកក់ក្ដៅណាស់ គេតែងតែមើលថែខ្ញុំនិងយកចិត្តទុកដាក់លើខ្ញុំជាងប៉ារបស់ខ្ញុំទៅទៀត (សើច ហាសហា) គេមានឈ្មោះថា ធូ ហៃអុី គ្រប់គ្នាហៅថា សៀវអុី ដែលពាក្យថា "អុី" មានន័យថា "មួយ" ជាភាសាចិន ។ គេកើតនៅថ្ងៃទី១ខែកញ្ញាឆ្នាំ១៩៩៨ គេជាតារានិករVirgoធាតុដី ចំណែកឯងអត្តចរិតរបស់គេវិញ គេរួសរាយខ្លាំងណាស់ គេជាមនុស្សកក់ក្ដៅ ឧស្សាហ៍ព្យាយាម ស្មោះត្រង់ រាងច្រឡឺមបន្ដិច គេពូកែខ្លាំងណាស់ខាងរៀន ខាងកីឡា ហើយនិងជំនាញផ្សេងៗទៀត តែពេលខ្លះគេដូចជាព្រាននារីចឹង ឃើញស្រីស្អាតមិនបានទេ សញ្ញូភ្នែកដាក់គេពេញនឹង បើខ្ញុំនៅជិតវិញច្បាស់ណាស់គឺវ៉ៃគេហើយ និយាយមែនស្អប់ណាស់ខុសគេខុសឯង ហាសហា ។ តោះយើងមកមើលម្នាក់ស្រីអម្បាញ់មិញវិញ គេក៏ជាមិត្តភក្តិជិតស្និទ្ធរបស់ខ្ញុំដែរ ពួកយើងស្គាល់គ្នារយ:ពេល១១ឆ្នាំមកហើយ នាងមានឈ្មោះថា អ៊ូ សានឆីង គ្រប់គ្នាហៅថា ឆីងឆីង ។ នាងកើតនៅថ្ងៃទី១ខែមករាឆ្នាំ១៩៩៩តារានិកររបស់នាងគឺCapricorn ជាប្រភេទតារានិករធាតុដីដូចសៀវអុីដែរ មើលទៅមនុស្សធម្មតាគ្រាន់តែឃើញនាងដំបូងគិតថានាងសុភាពហើយស្រស់ស្អាតណាស់ តែអ្វីដែលពួកគេគិតនោះខុសស្រលះ តាមពិតទៅនាងឆ្នាស់ឆ្នើមខ្លាំងណាស់ តែក៏គួអោយស្រឡាញ់ដែរ នាងចិត្តល្អនិងយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះមិត្តភក្តិនិងអ្នកដទៃណាស់ នាងក៏ជាសិស្សគំរូនៅក្នុងសាលារៀនផងដែរ ។

មុឺងៗៗៗ...សម្លេងជួងរបស់សាលាប្រាប់ថាដល់ម៉ោងត្រូវចូលរៀនវិញហើយ ខ្ញុំពិតជាមិនចង់ចូលរៀនទេ ខ្ញុំពិតជាធុញនឹងគេម្នាក់នោះខ្លាំងណាស់ រៀនក៏ដូចជាមិនរៀនចឹង គេតែងតែរំខានខ្ញុំរហូត ហុឺយ... (ដើរចូលទៅបន្ទប់រៀនទាំងទឹកមុខមិនចង់ចូល) ។ "ជំរាបសួរលោកគ្រូ" (សម្លេងសិស្សទាំងអស់គ្នាបន្លឺឡើងព្រមៗគ្នា) "ល្អហើយ អង្គុយចុះទៅទាំងអស់គ្នា" (ញញឹម) ។ លោកគ្រូក៏បានចាប់ផ្ដើមពន្យល់មេរៀនបន្ត សិស្សគ្រប់គ្នាខំប្រឹងយកចិត្តទុកដាក់ស្ដាប់យ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន លើកលែងតែអាម្នាក់ដែលនៅខាងក្រោយខ្ញុំទេ គេគិតតែពីធាក់តុរបស់ខ្ញុំរហូត ខ្ញុំពិតជាធុញនិងគេខ្លាំងណាស់ ខ្ញុំបែរទៅសម្លក់មុខរបស់គេយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ គេមិនតក់ស្លុតជាមួយនឹងទឹកមុខរបស់ខ្ញុំទេ គេបែរជាធ្វើមុខឌឺដាក់ខ្ញុំទៅវិញ [អាម្សៀនេះគួអោយស្អប់ពិតមែនវើយ] (គិតក្នុងចិត្ត) បន្ទាប់ពីនោះហើយខ្ញុំក៏បែរមុខមកស្ដាប់គ្រូពន្យល់ទៀត គេក៏នៅតែធាក់តុរបស់ខ្ញុំដដែរ ។ ខ្ញុំទ្រាំលែងបានក៏ទះតុរបស់ខ្ញុំមួយដៃផាំង (ក្រោកឈរ) គ្រប់គ្នាក៏ផ្អើលហើយងាកមកមើលខ្ញុំគ្រប់ៗគ្នាថែមទាំងលោកគ្រូផងដែរ លោកគ្រូ "អេ៎! សៀវវិន តើកូនកើតអីនឹង? បានជាក្រោកឈរចឹង? មានរឿងអីមែនទេ?" ។ "អត់ទេ! លោកគ្រូ ខ្ញុំគ្រាន់តែមិនស្រួលខ្លួនមានអារម្មណ៍ថាក្ដៅ តើខ្ញុំអាចសុំលោកគ្រូប្ដូរកន្លែងអង្គុយបានទេ?"។ "តើកូនចង់អង្គុយនៅកន្លែងណាវិញ? គ្មានកន្លែងទំនេរទេ" ។ "គឺនោះ! លោកគ្រូ កន្លែងរបស់បងស៊ូហ្វឹង មានកន្លែងទំនេរមួយដែរ! អឺ... បងស៊ូហ្វឹង ហា៎ តើខ្ញុំអាចអង្គុយជាមួយបងបានទេ? (ខ្ញុំញញឹមនឹងទឹកមុខគួរអោយអាណិត) ។ គេមិននិយាយនិងមើលមុខខ្ញុំបន្ដិចរួចក៏ងាកមុខចេញទៅ [ឆឺស! មនុស្សស្អីក៏រឹកម្ល៉េះលោក គេខំនិយាយជាមួយប៉ុណ្ណឹងហើយនៅធ្វើមិនដឹងទៀត ហុឺស!] (និយាយក្នុងចិត្តទាំងខឹង រួចចាប់ផ្ដើមធ្លាក់ទឹកមុខ) ។ "តោះៗ! បានហើយ សៀវវិនកូនទៅអង្គុយជាមួយស៊ូហ្វឹងចុះ តោះពួកយើងចូលមេរៀនយើងវិញ!" ។ ទះតុផាំង សម្លេងមនុស្សប្រុសម្នាក់ក៏និយាយកាត់ "អឺ...លោកគ្រូ.....!!!???