chapter Alpha

Starving

Inalis ni Aleesha ang Versace sunglass na nakatakip sa mata at ipinatong sa ulo saka mahinang napahikab.

The sun is setting and it kisses the horizon. She leans her back on the recliner seat she's sitting and stares

at the orange glow of the sky. For eight years, in Isla Lobos, ito na ang routine niya. Every afternoon, she will come down to the beach and watch the sunset and reminisce her life from nine years ago.

Sunset lightens her mood and as the sun goes down it carries away her sorrow. Hindi man niya mawari pero gumagaan ang pakiramdam niya sa tuwing nakikita niya ang paglubog ng araw.

Inilibot niya ang tingin sa mga taong nasa baybayin. Couples making out. ***** girls walking with wine or hard liquor on their hands, displaying their gorgeous body. Flawless and tan under the reflection of the sun setting.

Marahan siyang napahaplos sa puson kung saan ang pilat ng nakaraan na ayaw niyang ipatanggal. This scar is her only reminder that somehow, something in her past, she did something bad but that makes her happy without any ounce of guilt.

After eight years, this is still her life. Imprisoned in an island where everyday is a torture.

Marahan siyang humugot ng buntong hininga saka mahinang ibinuga bago tuluyang bumangon sa pagkakahiga sa recliner. Napagpasyahan niyang bumalik na ng penthouse na tinutuluyan. Mag aalas-siyete na ng gabi at sigurado siyang pabalik na ang asawa dahil Tumawag ito kagabi sa kanya upang ipaalam na ngayon nga ay uuwi na ito matapos ang tatlong buwang pag eespiya sa Pilipinas.

She sighed. Na-miss na niya ng sobra ang lugar na kinalakhan pero ni minsan ay hindi siya pinagbigyan ng asawa na makauwi ng Pinas. Kung aalis man sila ng isla Lobos ay tanging North America at Europe lang ang pinupuntahan nila. Ni minsan sa loob ng walong taon na naging asawa niya ito ay hindi siya nito pinaapak sa kahit anong bansa sa Asya.

Napakurap siya upang pigilan ang luhang nagbabadyang pumatak. She's strong now. Ayaw na niyang umiyak. Kung kaya pa niyang magtiis, magtitiis siya upang makita lang ang taong siyang pinakaimportante sa kanya na itinago sa kanya ng ama bilang collateral sa kanya upang manatili siya sa isla Lobos, sa asawa niya.

Bumaba siya ng recliner at nag-inat. The breeze is mildly strong and it's blowing her hair and covering her face. Sinuklay niya ng daliri ang nagulong buhok at hindi niya napansin ang sarong na nilipad ng hangin. Huli na ng makita niya at ilang metro na ang layo mula sa kinatatayuan niya.

Muli siyang bumuga ng marahang buntong hininga saka napailing. She need to go home before her husband come. Ayaw na ayaw nitong nakikita siyang nasa labas na naka two piece bikini, kahit pa nga ang islang ito ay para sa mga kalalakihang hayok sa laman.

Hawak ang card key ay nakayuko siyang naglakad upang kunin ang sarong, pero nakakailang hakbang pa lang siya ay muli siyang huminto ng may humarang sa daraanan niya.

Kunot-noo siyang napatingala upang tingnan kung sino ang may-ari ng Italian black shoes, na labis niyang ipinagtaka kung bakit ito nakasuot ng ganito sa beach, at nakaharang sa daraanan niya.

A familiar deep blue eyes with furrowed brows are looking at her intently while holding her sarong. His dark gaze were staring at her deeply, analyzing if she is really in front of him.

"Aleesha?" nagtatanong pero puno ng halo-halong emosyon ang boses nito habang matiim pa ring nakatitig sa kanya.

Her heart summersaults and it pounds rapidly making her head spin. She can't form any coherent words and it render her capability to talk.

Napatanga lang siya dito. Mas lalong naging manly ang hitsura nito. His strong jawline emphasizing his growing stubbles. His pointed nose, she felt like kissing it like she always did. Bakit mas lalo itong gumwapo sa paningin niya?

Seeing him after nine long years makes her heart lighten. She missed him. She missed him so much that she want to throw her arms and hug him tightly.

Inangat nito ang malayang kamay upang haplusin ang mukha niya upang siguraduhing kaharap nga siya nito.

Napapikit ang dalaga ng maramdaman ang nakakakuryenteng init na tanging ito lang ang nagpadama. Oh! How she longed for his touch. Ilang segundo siyang nakapikit bago ito muling nagsalita na ikinapitlag niya.

"Aleesha..." his thumb caress her lower lips and it shivers her nerves and suddenly heightening her body.

Mariin siyang napapikit upang pigilan ang lalong pag-init ng katawan dahil sa ginagawa nito. Hindi pwede. Hindi siya pwedeng magpadala sa emosyon niya na maaring ikakakumplikado ng lahat.

"Aleesha... Talk to me. I know it's you. What are you doing here? Talk to me please..." nangungusap ang mata nito ng magmulat siya.

Aleesha... Ilang taon na nga ba niyang hindi naririnig na tawagin siya sa pangalang 'yon? Mula nang pumarito siya sa isla, isang taon matapos siyang umalis sa poder nito, ay naging Anikka na ang pangalan niya.

Marahan siyang humugot ng buntong hininga bago pilit na inayos ang sarili at pinapakalma ang mabilis na pagtibok ng puso. Pinatigas niya ang mukha at malamig ang tinging tinitigan ito. He don't need to know why she's here!

"What I am doing here, is not your business, Mr. Harrison. And I have nothing to talk to you about. So, if you'll excuse me, I need to go back to my place before my husband arrives." walang emosyon ang boses na litanya niya habang nakatingin ng diretso sa mga mata nito.

Nakita niya ang labis na pagkagulat sa mukha nito dahil sa sinabi niya.

Hindi siya maaring magpatalo sa nararamdaman ng puso niya. It's been nine years since she left him. Hindi na dapat siya nakakaramdam ng ganito para sa binata.

Humakbang siya patagilid upang iwasan ito at makadaan siya pero mabilis nitong napigilan ang braso niya bago pa man siya makalayo.

"Husband?" shocked is visible in his face while staring at her deeply. "You're married? Why?" may pait sa boses na wika nito.

She scoffed.

"What do you mean by why?" Ipiniksi niya ang brasong hawak nito bago nakataas ang isang kilay na nagtanong. "Why I got married? Because I want to! And it's none of your business!" aniya saka tuluyang humakbang palayo.

Hindi ito pwedeng makita ng asawa na kausap siya kung ayaw niyang malagay ang buhay nito sa panganib. Kaya kung kailangang makipagmatigasan siya dito gagawin niya huwag lang itong pag-interesan ng asawa niya.

Ilang hakbang pa lang ang kanyang nagagawa ay muli nitong tinawag ang pangalan niya.

"Aleesha, wait!"

Ilang segundo lang ang lumipas ay nasa tabi na niya ito at muli siyang napigilan sa paglalakad.

Naiinis siyang humarap dito. Yes, she wants to see him too. She's been longing for him for the past nine years, but not at this place and time. Uuwi na ang asawa niya anumang oras at ayaw niyang mapahamak ito sa kamay ng asawa. Gustuhin man niyang makausap ito ng matagal ay hindi pwede. Maraming tauhan ang asawa niya na nakabantay sa kanya at isang maling kilos niya lang ay magrereport kaagad ang mga ito sa asawa niya at siguradong paparusahan na naman siya.

"What do you want, Mr. Harrison? I have nothing to talk to you, okay? Just **** off!" naiinis niyang wika saka muling ipiniksi ang brasong hawak nito pero lalo lamang humigpit ang pagkakahawak nito sa kanya.

She gasped when she saw two of her husband's henchman walking towards them.

"Dylan, let me go! Now!" bakas ang pag-aalala sa boses niya habang nakatingin sa dalawang papalapit.

"No!" matigas ang boses na sagot nito saka pilit siyang pinaharap dito.

"No! You need to let me go!" pagpupumiglas niya saka nakikiusap ang matang tumingin dito.

Matiim siya nitong tinitigan bago nagsalita.

"I've been looking for you for nine years, Aleesha. I need your explanations why you left me alone and empty! Why you never hold on to our promises! Why?" Lumapit ang mukha nito sa mukha niya at langhap niya ang mabangong hininga nito na nagpabilis lalo ng tibok ng puso niya.

"Why, Aleesha? Bakit mo ako iniwan ng walang dahilan? Bakit mo ako pinangakuan pero hindi mo pala kayang tuparin?" he scoffed. "And now your telling me your married?" puno ng sakit ang boses nito habang matiim na nakatitig sa kanya.

Mabilis siyang nag-iwas ng tingin dahil ayaw niyang makita ang lungkot sa mata nito. Nasasaktan siya pag nakita itong nahihirapan pero kailangan niya itong ipagtabuyan para sa kaligtasan nito.

"It's all in the past. Move on and forget about me, Mr. Harrison. I have my life now. I'm happy." she shrugged when she said the last word. Happy is really not in her vocabulary. Not when she stepped on this island eight years ago.

Pagak itong tumawa at walang emosyon ang mukhang tumingin sa kanya. Madilim ang mukha nito at nakatiim ang bagang ng magsalita.

"Forget about you? Move on? Heh!" he scoffed. Tumayo ito ng tuwid pero nanatiling nakatitig sa kanya ng matiim. "I already did that the day you left me. My feelings for you left with you. But damn it! Seeing you again..." he rake his eyes and feast on her body from head to toe. May dumaang kislap ng pananabik sa mga mata nito pero agad ding naglaho saka lumambot ang ekspresyon ng mukha. "God, baby! I missed you so much!"

Akmang yayakapin siya nito ng lumapit sa kanila ang dalawang tauhan ng asawa.

"Hay algún problema, Señorita Annika?" May problema ba, Señorita Annika? tanong ng isa sa mga ito na siyang pinagkakatiwalaan ng asawa.

Mabilis siyang umiling bago bahagyang sinulyapan si Dylan na nanatiling nakahawak ang kamay sa braso niya.

"Nada. Todo está bien." pormal niyang sagot at pasimpleng hinablot ang braso na hawak pa rin ni Dylan pero agad naman siya nitong binitawan. "Puedes volver ahora. Estoy bien aqui." You can go back now, Im okay here.

"Necesitas irte a casa. Tu esposo estará aquí pronto." You need to go home. Your husband will be here soon.

Bigla siyang kinabahan sa sinabi nito. Hindi siya pwedeng maabutan ng asawa sa labas, lalo na kung may kausap siyang lalaki. At ayaw niyang ipahamak si Dylan. Kung ano man ang dahilan nito kung bakit nandito ito sa isla ay wala na siyang pakialam. Ang importante ay makalayo siya rito bago pa ito makita ng asawa.

Pinatigas niya ang mukha saka binalingan si Dylan na seryosong nakatingin sa kanya.

"That's the way to Casa La Virginia, Mr. I'm on my way there but I have a company. I'm sorry I cannot walk you there. My husband is strict and possessive." wika niya rito na ikinataas ng kilay nito.

She speak English to him because her husband's henchman can't understand her. They're Aymarian and Quencha speaking people and they couldn't understand English at all. Pero makakaintindi ang mga ito ng Tagalog dahil tinuruan ang mga ito ng asawa baka sakaling may makakausap siya sa sariling lenggwahe tulad na lang ngayon.

Dylan slightly nodded.

"Gracias, Señorita."

Bago pa ito makapagsalita ay tinalikuran na niya ito at hinarap ang tauhan ng asawa.

"Regresaré a Casa La Virginia y me quedaré en el piso 18. Por favor dile eso a mi esposo." I'm going back to Casa La Virginia and stay in 18th floor. Please tell my husband that.

Tumango ang mga ito at agad siyang tumalikod. Nakita niya ang pagsupil ng ngisi sa labi ni Dylan bago pa man niya ito tuluyang iwanan.

I'm sorry, Dylan. I need to do this for your safety. Kahit gustong-gusto kitang yakapin at kausapin hindi pwede. Ayaw kong mapahamak ka pag makita ka ng asawa kong magkausap tayo!

Mabilis ang bawat hakbang niya dahil ramdam pa niyang nakasunod ang tingin ni Dylan sa kanya. Ang sarong na bitbit ay pinaikot niya sa katawan at itinali sa leeg upang itago ang kahubdan. Wala siyang dapat ikahiya dahil lahat ng babae dito ay halos wala ng saplot. Pero ang iniisip niya ay ang sasabihin ng asawa kapag nakarating dito ang balitang umalis siya ng penthouse na naka suot ng two piece.

Alam niyang kalat ang cctv sa buong isla, pero walang panahon ang asawa niyang manood. Mas gusto nitong manood ng live show.

Mariin siyang napapikit sa isipinh iyon dahil sa mga alaala sa asawa. No! She's not going there!

Kumakalat na ang dilim sa paligid dahil halos alas-siyete na ng gabi, pero kitang-kita pa rin niya ang ilang pares na nag me make-out sa recliner seat, o di kaya'y sa buhanginan. Meron din sa bench na nasa gilid ng pathway patungo sa penthouse na tinutuluyan.

Young couples or old. Same sex or threesome. There's even foursome. Pero walang pakialam ang mga ito sa paligid dahil natural lang ang ganitong tanawin sa isla. This island is made for it.

Lahat ng miyembro ng organisasyon na gustong makapaglabas ng katas ay dumadayo rito upang makapagparaos. Girls here were operated, to be tight and to feel like ****** again and again. They were trained to be the best sex partners, wild and heightening their sexual desires that drove men crazy. They were drug to last in a long hours of sex. Lalo na sa mga lalaking hayok na hayok sa laman.

Lahat ng kababaihan dito ay mga nakidnap at ginawang sex slave at pinag iexpermentuhan sa isang laboratoryo na kailan man ay hindi pa niya napupuntahan, at wala siyang ka-ide-ideya kung para saan 'yun.

Kapag nag exceed na sa limitasyon ang isang babae ay saka ito ilalabas ng isla at ipapadala sa bansang kasapi ng organisasyon upang gawing sex slave at alilain ng kung sinuman ang nakabili dito.

Napapikit siya upang pigilin ang pag-usbong ng galit. Halos araw-araw na niya itong nakikita pero hindi pa rin nasasanay ang puso niya. Gustuhin man niyang tulungan ang ibang kababaihan, na halos kabataan ay wala rin siyang magawa. Dahil siya mismo ay hindi makaalis sa impiyernong kinasasadlakan. Kung may isang himala man na dumating upang iligtas siya, ay suntok iyon sa buwan.

Kuyom ang kamaong nagpatuloy siya sa paglalakad at hindi pinansin ang ang pag-aya ng isang lalaking walang tigil sa paghugot-baon sa katalik nito, na makipag threesome dito.

***

AN:

Quechua (/ˈkɛtʃuə/,US also /ˈkɛtʃwɑː/;Spanish: [ˈketʃwa]), usually called Runasimi ("people's language") in Quechuan languages, is an indigenous language family spoken by the Quechua peoples, primarily living in the Peruvian Andes. Derived from a common ancestral language, it is the most widely spoken language family of indigenous peoples of the Americas, with a total of probably some 8-10 million speakers.

Approximately 25% (7.7 million) of Peruvians speak a Quechuan language.It is perhaps most widely known for being the main language family of the Inca Empire. The Spaniards encouraged its use, so Quechua ultimately survived and variants are still widely spoken today, being the co-official language of many regions and the second most spoken language in Peru.

Aymarian-is a native people in Peru, same as Quencha. Medyo nawawala na po ang language nilang Aymara dahil karamihan na nakatira sa Peru or South America ay pure Spanish na ang ginagamit na lengwahe.

And sorry for the Spanish language, nagbase lang po ako sa google translator. Just comment and correct me if I'm wrong. Thanks guys!

Happy reading and enjoy!

Comments is free😊

***Download NovelToon to enjoy a better reading experience!***