FULL CHAPTER

അധ്യായം 1 – മീര

സൂര്യപ്രകാശം മന്ദമായി താഴേക്ക് വീണിറങ്ങുന്ന വൈകുന്നേരം.

കോളേജിന്റെ ക്യാമ്പസിൽ വിദ്യാർത്ഥികൾ കൂട്ടത്തോടെ ഇറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

പച്ചപ്പിന്റെ നടുവിൽ, പഴയ കെട്ടിടത്തിന്റെ ചുവന്ന ഇഷ്ടികകൾക്ക് മുകളിൽ സൂര്യന്റെ പൊൻ നിറം പതിഞ്ഞു.

ആ തിരക്കിനിടയിൽ അർജുൻ ആദ്യമായി അവളെ കണ്ടു.

മീര.

അവൾ രണ്ടാം നിരയിലെ ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്നു.

വലിയ കണ്ണുകൾ പുസ്തകത്തിലായിരുന്നെങ്കിലും, ആ കണ്ണുകളിൽ ശാന്തമായ കൗതുകം നിറഞ്ഞിരുന്നു.

കൈയിൽ പേന, പക്ഷേ എഴുതുന്നതിലല്ല — അവളുടെ വിരൽ പുസ്തകത്തിന്റെ അരികിൽ വരകൾ വരയ്ക്കുന്നതിലായിരുന്നു.

അർജുൻ, ക്ലാസ്സിന്റെ അറ്റത്ത് നിന്ന്, ഒരിക്കൽ അവളുടെ ചിരി കണ്ടിരുന്നു — അതൊരു അടച്ചുപിടിച്ച, രഹസ്യമുള്ള ചിരി.

⸻

കാന്റീൻ കണ്ടുമുട്ടൽ

ഒരു ദിവസം, കോളേജ് കാന്റീനിലെ തിരക്കിനിടയിൽ, അവരുടെ കണ്ണുകൾ നേർക്കുനേർ പതിഞ്ഞു.

മീര ഉടൻ തല തിരിച്ചു.

പക്ഷേ, അർജുൻ തിരിച്ചില്ല.

അവൻ മുന്നോട്ട് ചെന്നു, ട്രേ കൈയിൽ, അവളുടെ മേശയ്‌ക്ക് സമീപം നിന്നു.

അർജുൻ: “നീ മീര അല്ലേ? ഒന്നാം വർഷം?”

മീര: (ലജ്ജിച്ചുനിന്ന്, കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി) “അതെ… നിങ്ങൾ രണ്ടാമത്തെ വർഷം കൊമേഴ്‌സ് അല്ലേ? എല്ലാവർക്കും നിങ്ങളെ അറിയാം.”

അർജുൻ: (ചിരിച്ച്, ട്രേ വച്ചു) “അപ്പോ കാര്യങ്ങൾ എളുപ്പം. ഇനി ഔദ്യോഗിക പരിചയം വേണ്ട.”

മീര: (സാവധാനം ചിരിച്ചു) “നിങ്ങൾക്ക് എല്ലാവരെയും പരിചയമുള്ളവനാണല്ലോ.”

അർജുൻ: “പക്ഷേ… നിന്നെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോഴാണ് അറിയാൻ തുടങ്ങുന്നത്.”

അവൾ തലകുനിച്ചു.

അതായിരുന്നു അവരുടെ തുടക്കം.

⸻

സൗഹൃദത്തിന്റെ വളർച്ച

ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.

ക്ലാസ്സിന് ശേഷം, മീര പതുക്കെ പുറത്തേക്കിറങ്ങും.

അപ്പോൾ, കൈയിൽ കുറിപ്പുകൾ, അവൾ ഒളിഞ്ഞു വച്ച് അവനോട് കൈമാറും.

ലൈബ്രറിയിൽ ഒരേ മേശയിൽ ഇരുന്ന്, പുസ്തകങ്ങൾ തുറന്നുവെച്ച്, അവർ തമ്മിൽ ഒരുമിച്ച് നോക്കാതെ തന്നെ തമ്മിൽ നിശ്ശബ്ദ സംഭാഷണം നടത്തും.

കുറിപ്പുകളുടെ അരികിൽ എഴുതിയ ചെറിയ ചെറിയ doodles പോലും, അർജുനിന് കവിതയായി തോന്നി.

മൊബൈൽ vibrate ആകുമ്പോൾ സ്ക്രീനിൽ “മീര” എന്ന് തെളിഞ്ഞാൽ, അവന്റെ ഹൃദയം നിയന്ത്രിക്കാനാവാതെ കുതിക്കും.

അവർ രാത്രിയിൽ നീണ്ട സംഭാഷണങ്ങൾ നടത്തി.

സ്വപ്നങ്ങൾ, ഭയങ്ങൾ, ഭാവി, കുടുംബം… എല്ലാം.

⸻

മഴക്കാലം

ഒരു ദിവസം, വൈകുന്നേരം മഴ തുടങ്ങി.

അർജുൻ ക്യാമ്പസിന്റെ കവാടത്തിനു സമീപം എത്തിയപ്പോൾ, കുടയില്ലാതെ നിൽക്കുന്ന മീരയെ കണ്ടു.

അർജുൻ: (കുട തുറന്ന്) “വരൂ, ചേർന്ന് നടക്കാം.”

മീര: “എനിക്ക് പ്രശ്നമില്ല… നീ നനയും.”

അർജുൻ: “നീ കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ, മഴ പോലും മധുരമാണ്.”

അവർ ചേർന്ന് നടന്നു.

കാറ്റിൽ കുട വെട്ടിമാറിയപ്പോൾ, ഇരുവരും കൂടി ചേർന്നുപോയി.

മീരയുടെ മുടി അവന്റെ മുഖത്ത് തട്ടിയപ്പോൾ, അർജുൻ വിറച്ചു.

അവളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് അരികെ വെള്ളത്തുള്ളികൾ ചാരുമ്പോൾ, അവൻ ഒന്നും പറയാതെ കൈ നീട്ടി.

അവൾ ആദ്യമായി അവന്റെ കണ്ണിലേക്ക് നേരെ നോക്കി.

അപ്പോൾ അവർക്കിടയിൽ വാക്കുകൾ വേണ്ടിവന്നില്ല.

⸻

ടെറസ് രാത്രിയും ആദ്യ ചുംബനവും

അടുത്ത ആഴ്ച, കോളേജിന്റെ ടെറസിൽ ഇരുവരും.

നഗരത്തിന്റെ വിളക്കുകൾ ദൂരെയായി തെളിഞ്ഞിരുന്നു.

കാറ്റ്, നക്ഷത്രങ്ങൾ, അവരും മാത്രം.

മീര: “ചിലപ്പോൾ പേടിയുണ്ട്… ഒരിക്കൽ ഇത് ഒടുങ്ങുമോ എന്ന്.”

അർജുൻ: (അവളുടെ കൈ പിടിച്ച്) “നാളെ വന്നാലും വരാതിരുന്നാലും, ഇന്നത്തെ രാത്രി മാത്രം നോക്കാം.”

അവളുടെ വിരലുകൾ വിറെച്ചെങ്കിലും, വിട്ടില്ല.

അവൾ കണ്ണ് അടച്ചു, ശ്വാസം പതുക്കെ.

അവർ അടുത്തു…

ആദ്യ ചുംബനം.

ഭയവും വിറയലും നിറഞ്ഞതെങ്കിലും, അവരുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ സ്പന്ദനങ്ങൾ മാത്രം ആ രാത്രിയെ നിറച്ചു.

⸻

വിമാനത്താവളത്തിലെ വിട

പക്ഷേ, വിധി മറ്റൊരു വഴിക്ക്.

മീരയ്ക്ക് വിദേശ പഠന അവസരം ലഭിച്ചു.

വിമാനത്താവളത്തിൽ, യാത്രക്കാരുടെ തിരക്കിനിടയിൽ, അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ.

മീര: “നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല, അർജുൻ.”

അർജുൻ: (അവളുടെ മുഖം തൊട്ടു) “നീ എന്നെ നഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല. ജീവിതം നമ്മളെ വേർതിരിക്കുന്നു, അത്ര മാത്രം.”

മീര: “നീ എന്നെ കാത്തിരിക്കുമോ?”

അർജുൻ: “നീ എപ്പോഴും എന്റെ ഉള്ളിലുണ്ടാകും. അതാണ് മതിയാവുക.”

വിമാനത്തിന്റെ roaring ശബ്ദത്തോടൊപ്പം അവരുടെ പ്രണയം ദൂരെയായി.

അർജുൻ മനസ്സിലാക്കി:

ചിലപ്പോൾ സ്നേഹം പിടിച്ചു നിർത്തലല്ല, വിടുതലാണ്.

📖 മൂന്ന് പ്രണയങ്ങളുടെ കഥ

അധ്യായം 2 – റിയ

മീര യാത്രചെയ്തിട്ട് മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു.

അർജുൻ തന്റെ ജീവിതം തിരിച്ചു പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

പക്ഷേ, മനസ്സിന്റെ ഒരു ഭാഗം ശൂന്യമായിരുന്നു.

അത് തന്നെയാണ് റിയ നിറച്ചത്.

⸻

ആദ്യ കണ്ടുമുട്ടൽ

സുഹൃത്തിന്റെ ജന്മദിന പാർട്ടി.

കോളേജ് ഹാൾ മുഴുവൻ നിറഞ്ഞ സംഗീതം, ചിരികൾ, flashing lights.

അവിടെ, ഡാൻസ് ഫ്‌ളോറിന്റെ നടുവിൽ, ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന പെൺകുട്ടിയെ അർജുൻ കണ്ടു.

റിയ.

തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ, ആത്മവിശ്വാസം നിറഞ്ഞ നടപ്പു.

അവൾക്ക് ലോകത്തോട് പറയാനുണ്ട്: “ഞാൻ ഇവിടെ, എന്റെ നിയമങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ജീവിക്കാൻ.”

അവൾ നേരെ അർജുനിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

റിയ: (കൈ നീട്ടി) “ഡാൻസ്?”

അർജുൻ: (ആശ്ചര്യത്തോടെ) “എനിക്ക്… അത്ര അറിയില്ല.”

റിയ: (ചിരിച്ച്) “നിയമങ്ങൾ മറക്കൂ. എനിക്ക് അനുഗമിക്കൂ.”

അങ്ങനെ അവരുടെ യാത്ര ആരംഭിച്ചു.

⸻

സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ചിറകുകൾ

റിയ, അർജുനിനെ പുതിയ ലോകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.

നിശാഭോജനത്തിനായി നഗരത്തിന്റെ ലൈറ്റുകൾ നിറഞ്ഞ പാലത്തിൽ ഇരിക്കുന്നത്,

ആഴത്തിലുള്ള രാത്രി യാത്രകൾ,

മ്യൂസിക് ഫെസ്റ്റിവലുകൾ,

ആവേശകരമായ റോഡ് ട്രിപ്പുകൾ…

അർജുൻ, തന്റെ introvert ലോകത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

റിയയുടെ wild spirit അവനെ ജീവിക്കുന്നതായി അനുഭവിപ്പിച്ചു.

⸻

പ്രണയത്തിന്റെ ജ്വാല

ഒരു രാത്രി, നഗരത്തിന് പുറത്തുള്ള കടൽത്തീരത്ത്.

തിരകൾ shore-ൽ പതിക്കുമ്പോൾ, അവർ തീക്കനൽ ചുറ്റി ഇരുന്നു.

റിയ: “നിനക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ… നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് dangerous ആണെന്ന്?”

അർജുൻ: “നീ അപകടം പോലെ തന്നെയാണ്. പക്ഷേ… മായാജാലം പോലെ.”

റിയ: (അവന്റെ മുഖം തൊട്ടുകൊണ്ട്) “അപ്പോൾ നിന്നെ ഞാൻ സ്വന്തമാക്കിയല്ലോ?”

അർജുൻ: (ശ്വാസം പിടിച്ച്) “നീ എന്റെ നിയന്ത്രണത്തിന് അതീതം.”

അവർ ചേർന്നു.

തിരകളുടെ roaring sound, തീയുടെ ചൂട്, അവരുടെ ചുംബനങ്ങൾ…

അത് wild ആയിരുന്നു, പക്ഷേ ആത്മാവിന്റെ അടിയിലേക്കെത്തി.

⸻

ഭിന്നതയുടെ വിത്തുകൾ

പക്ഷേ, റിയയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം തന്നെ അവരുടെ ഇടയിൽ വിടവ് സൃഷ്ടിച്ചു.

അർജുൻ stability തേടി; റിയക്ക് adventure മതിയായിരുന്നു.

അർജുൻ: “റിയ, നമ്മൾ ഒരിക്കൽ settle down ചെയ്യണമെന്ന് വിചാരിച്ചിട്ടുണ്ടോ?”

റിയ: (കണ്ണുകളിൽ കളിയോടെ) “Settling down? അത് മരിച്ചവർക്കുള്ളതാണ്, അർജുൻ. ഞാൻ പറക്കാനാണ് ജനിച്ചത്.”

അർജുൻ: “പക്ഷേ, ഞാൻ… നിന്നെ പിടിച്ചു നിർത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.”

റിയ: (ചിരി മാഞ്ഞ്) “അങ്ങനെയെങ്കിൽ നീ എന്നെ നഷ്ടപ്പെടുത്തും.”

⸻

അവസാന രാത്രി

ഒരു രാത്രിയിൽ, മഴ പെയ്യുമ്പോൾ അവർ തമ്മിൽ ഏറ്റുമുട്ടി.

അർജുൻ: “റിയ, ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു. പക്ഷേ ഞാൻ എല്ലായ്പ്പോഴും നിന്റെ പിന്നാലെ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കാനാവില്ല.”

റിയ: (കണ്ണുനീർ മറച്ചുകൊണ്ട്) “നിന്നും സ്നേഹിക്കുന്നു. പക്ഷേ… ഞാൻ ഒരിടത്ത് നിന്നു പോകാൻ ജനിച്ചിട്ടില്ല.”

അവൾ അവനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു, അവസാനമായി.

മഴ അവരുടെ ശരീരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒഴുകി.

അവർ ചുംബിച്ചു — വിറയലോടെ, വേദനയോടെ, വിടവിന്റെ ഭാരത്തോടെ.

പിന്നെ, റിയ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

നഗരത്തിന്റെ വിളക്കുകളിൽ അവളുടെ പ്രതീതി അപ്രത്യക്ഷമായി.

⸻

അർജുൻ അറിഞ്ഞു —

റിയയെ സ്നേഹിക്കുന്നത്,

ഒരിക്കലും സ്വന്തമാക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു തീയെ ചേർത്തുപിടിക്കുന്നതുപോലെയാണ്.

അത് മനോഹരം, പക്ഷേ ദീർഘകാലം പിടിച്ചുനിൽക്കാനാവില്ല.

📖 മൂന്ന് പ്രണയങ്ങളുടെ കഥ

അധ്യായം 3 – അനന്യ

റിയയുടെ ഓർമ്മകൾ തീർന്നിട്ട് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു.

അർജുൻ 24-ാം വയസിലേക്ക് കടന്നപ്പോൾ,

ജീവിതം പഠിപ്പിച്ച പാഠങ്ങൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

സ്നേഹം, നഷ്ടം, സ്വാതന്ത്ര്യം — എല്ലാം അവനെ രൂപപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.

പക്ഷേ, അവന്റെ ഹൃദയം ഇപ്പോഴും ഒരു വീട് തേടുകയായിരുന്നു.

⸻

ആദ്യ കണ്ടുമുട്ടൽ

ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ കൂട്ടായ്മ.

ഒരു ചെറു കഫേയിൽ, ചൂടുള്ള ലൈറ്റുകൾ, പുസ്തകങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ മതിൽ,

മൃദുവായ സംഗീതം.

അവിടെ അവളെ കണ്ടു — അനന്യ.

അവളുടെ സമാധാനമുള്ള കണ്ണുകൾ, ആത്മവിശ്വാസം നിറഞ്ഞ സംസാരശൈലി,

ലളിതമായ സാരി, ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി.

അവൾ വേറിട്ടവളായിരുന്നു.

അർജുൻ: (കളിയായി) “നീ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ ശാന്തയാണോ, എല്ലാവരെയും രഹസ്യമായി വിലയിരുത്തുകയാണോ?”

അനന്യ: (പുഞ്ചിരിച്ച്) “രണ്ടും. ആദ്യം നോക്കും, ശേഷം സംസാരിക്കും.”

അർജുൻ: “എന്നെക്കുറിച്ച് എന്താണ് കണ്ടത്?”

അനന്യ: (ഗൗരവത്തോടെ) “നീ ഒരിക്കൽ ആഴത്തിൽ സ്നേഹിച്ചവനാണ്… പക്ഷേ വേദനിച്ചവനും.”

അവളുടെ വാക്കുകൾ, അർജുന്റെ ഹൃദയത്തെ തൊട്ടു.

അന്ന് തന്നെ അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു — ഈ പെൺകുട്ടി സാധാരണമല്ല.

⸻

അടുപ്പത്തിലേക്ക് വളർച്ച

ദിവസങ്ങൾ കടന്നു.

അവർ ഒരുമിച്ച് കുടിച്ചു, പുസ്തകങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു,

ചിത്രങ്ങൾ കണ്ടു, ജീവിതത്തെ തുറന്നു പറഞ്ഞു.

റിയ നൽകിയ wild spark-ൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി,

അനന്യ നൽകിയിരുന്നത് ശാന്തിയും സുരക്ഷയും ആയിരുന്നു.

ഒരു രാത്രി, തടാകത്തിനരികിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ:

അർജുൻ: “ഞാൻ വീണ്ടും വീഴാൻ പേടിച്ചിരുന്നു. നഷ്ടപ്പെടുമെന്നു.”

അനന്യ: (അവന്റെ കൈ പിടിച്ച്) “പ്രണയം നഷ്ടപ്പെടലല്ല, അർജുൻ. അത് നിന്നെ കൂടുതലായി കണ്ടെത്തലാണ്.”

അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഉറച്ച വിശ്വാസം.

അന്ന്, ആദ്യമായി, അർജുന്റെ ഹൃദയം വീണ്ടും തുറന്നു.

⸻

പ്രണയത്തിന്റെ ആഴം

ഒരു മഴവൈകുന്നേരം,

അവർ ഒരുമിച്ച് നടന്നു.

മഴത്തുള്ളികൾ അവരെ മുഴുവൻ മുക്കുമ്പോഴും, അവർ ഓടിയില്ല.

അനന്യ, അർജുന്റെ മുഖത്തെത്തന്നെ പിടിച്ചു നോക്കി.

അനന്യ: “നീ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ വൈകിയാണ് വന്നത്… പക്ഷേ ശരിയായ സമയത്ത്.”

അർജുൻ: (ശ്വാസം പിടിച്ച്) “നിന്നില്ലാതെ എന്റെ ഭാവി ഞാൻ ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയില്ല.”

അവൻ അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു.

മഴ അവരുടെ ഇടയിൽ സംഗീതമായി മാറി.

ആ ചുംബനം —

ഒരു wild fire ആയിരുന്നില്ല,

ഒരു സമുദ്രം പോലെയായിരുന്നു.

ശാന്തവും, അനന്തവും, ആഴവുമുള്ളത്.

⸻

പ്രതിബന്ധങ്ങളും വാഗ്ദാനവും

സാധാരണ ജീവിതത്തിലെ വഴക്കുകളും അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ അനന്യ ഒരിക്കലും വിട്ടുമാറിയില്ല.

അനന്യ: “ഒരു പൊടിക്കാറ്റിന് ശേഷം ഞാൻ പോകില്ല.

നമുക്ക് ഒത്തുചേരാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ, പോരാട്ടങ്ങളും ഒന്നിച്ചു നേരിടാം.”

ആ വാക്കുകൾ, അർജുന്റെ മനസ്സിൽ സ്ഥിരമായി പതിഞ്ഞു.

⸻

പ്രണയത്തിന്റെ നേർക്കാഴ്ച

അൽപ്പ മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം,

തടാകത്തിനരികിൽ സന്ധ്യാസൂര്യനെ നോക്കി നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ,

അർജുൻ, വിറങ്ങലിച്ചു കൊണ്ടു, അവളുടെ മുമ്പിൽ നിന്നു.

അർജുൻ: “അനന്യ, നീ എന്നെ വിവാഹം കഴിക്കുമോ?

ലോകം ആവശ്യപ്പെടുന്നത് കൊണ്ടല്ല, നിന്നില്ലാതെ ജീവിതം ചിന്തിക്കാൻ കഴിയാത്തതിനാലാണ്.”

അനന്യയുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.

അനന്യ: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “അതെ, അർജുൻ. ആയിരം പ്രാവശ്യം അതെ.”

⸻

വിവാഹവും സമാപനവും

വിവാഹം ലളിതമായിരുന്നു.

സുഹൃത്തുക്കളും കുടുംബവും, ചെറു ഹാളിൽ,

ചിരികളും സംഗീതവും നിറഞ്ഞൊരു ദിവസം.

പ്രതിജ്ഞകൾ ചൊല്ലുമ്പോൾ, അർജുന്റെ മനസ്സിൽ

മീരയുടെ നിർമ്മലത,

റിയയുടെ തീപിടിപ്പുള്ള ഓർമ്മ,

അവസാനം അനന്യയുടെ സ്ഥിരത — എല്ലാം തെളിഞ്ഞു.

പക്ഷേ ഇപ്പോൾ,

അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു,

സ്നേഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം തന്റെ മുന്നിലുണ്ടെന്ന്.

⸻

വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം

ഒരു സന്ധ്യ, ബാല്കണിയിൽ ഇരുന്ന്,

കൈയിൽ ചായയുടെ ഗ്ലാസ്,

അനന്യ അവന്റെ തോളിൽ ചാരിയപ്പോൾ,

അർജുൻ മൃദുവായി പറഞ്ഞു:

അർജുൻ: “നീ എന്റെ മൂന്നാമത്തെ പ്രണയമാണ്.”

അനന്യ: (കളിയായി) “മൂന്നാമത്തെ? എനിക്ക് അസൂയപ്പെടണോ?”

അർജുൻ: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “ഇല്ല. കാരണം നീയാണ് എന്റെ അവസാനത്തെ. അവസാനമാണ് എല്ലാം.”

അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു, അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു.

ആ നിമിഷത്തിൽ, അർജുന് ആദ്യമായി പൂർണ്ണത കണ്ടെത്തി.

⸻

✨ അവസാനം

***Download NovelToon to enjoy a better reading experience!***