Anak sa puso

Kahit dugo ko’y hindi sa’yo dumaloy,

Kahit laman at buto’y hindi ko hinubog,

Sa aking pagmamahal, ika’y nabuo’t lumitaw,

Isang regalo ng langit, sa buhay ko’y pumatak.

May sarili kang magulang, pangalan at tahanan,

Sa ibang pagsibol ka nagsimula’t namukadkad,

Ngunit sa bawat araw na tayo’y nagkakasama,

Itinuring kitang akin, higit pa sa tunay na anak.

Hindi ko tinanong kung kanino ka nagmula,

Hindi ko inusisa kung ano ang iyong pinagmulan,

Ang nakita ko lamang ay isang musmos na nilalang,

Nangangailangan ng kalinga, pag-aruga at damay.

Sa bawat ngiti mo, puso ko ay napupuno,

Sa bawat tawa mo, langit ay gumaganti,

Kahit hindi kita dinala sa sinapupunan,

Sa puso naman kita binuo at kinalakihan.

Para bang ikaw ay bigay na itinakda ng tadhana,

Upang bigyang kulay at saysay ang aking pag-iral,

Kahit sa mata ng iba’y hindi tayo magkamag-anak,

Sa harap ng Diyos at puso, ikaw ay aking supling.

Alam kong mayroon kang mga magulang na tunay,

Sila ang nagbigay sa’yo ng buhay at pangalan,

Ngunit ang pagmamahal na sa’yo’y aking inalay,

Ay walang pagkukulang, walang hanggan at sukatan.

Hindi nababawasan ang pagtingin at pagkalinga,

Dahil alam kong mayroon kang ibang pinagmulan,

Bagkus, ito pa ang nagpatibay at nagpalalim,

Sa damdaming sa’yo lamang nakalaan at nakatutok.

Handa akong magsakripisyo, magtiis at maghirap,

Mabigyan ka lamang ng saya, ginhawa at liwanag,

Sa bawat oras na ika’y nasa aking piling,

Ramdam ko ang tunay na kahulugan ng pagiging ina.

Hindi ko inaangkin kung ano ang hindi sa akin,

Ang gusto ko lamang ay makita kang lumaking maayos,

Kahit dumating ang araw na kailangan mo silang balikan,

Dadalhin mo ang alaala ng pagmamahal na wagas.

Ang pagmamahal ko sa’yo ay walang hinihintay na kapalit,

Walang kondisyon, walang hangganan at walang hanggan,

Dahil ang pag-ibig ng ina ay hindi nasusukat,

Sa kung kaninong dugo ang dumadaloy sa iyong katawan.

Sa tuwing ika’y lumuluha at puso’y nagdurusa,

Tila sarili kong sakit ang aking nararamdaman,

Ang bawat hirap na iyong dinadala’t pasanin,

Ay tila mga tinik na tumutusok sa aking dibdib.

Gusto kong tanggalin ang lahat ng iyong paghihirap,

Ibuhos ang lahat ng ginhawa at tamis ng buhay,

Kahit alam kong hindi ako ang iyong tunay na ina,

Kumikilos at gumagalaw na parang ika’y sariling gawa.

Sa bawat gabing ika’y aking pinapanhikang matulog,

Ipinapanalangin na sana’y maging ligtas ka palagi,

Na sa iyong paglalakbay sa mundong puno ng pagsubok,

Ay laging may gabay, proteksyon at liwanag na dala.

Hindi ko inintindi ang sabi ng ibang tao,

Kung bakit kita minamahal nang higit pa sa sarili,

Dahil alam ko sa puso ko ang katotohanang tapat:

Na ikaw ay anak, at ako ay iyong nagmamahal na ina.

Ang kadugo ay nabubuhay lamang sa katawan at pangalan,

Ngunit ang pagmamahal ay nabubuhay sa damdamin at diwa,

At doon sa kailaliman ng aking puso at kaluluwa,

Ikaw ay nakaukit bilang aking minamahal na anak.

Hindi mahalaga kung saan ka nagmula at lumaki,

Hindi mahalaga kung kanino ka nagmana ng anyo,

Ang mahalaga sa akin ay kung paano tayo nagkaisa,

Sa damdaming dalisay, wagas at puno ng pagmamahal.

Minahal kita nang buong-buo, walang iwan at walang kulang,

Tinanggap kita nang buong puso, kahit mayroon kang iba,

Dahil para sa akin, ang pagiging ina ay isang tungkulin,

Na ibinibigay ng puso, hindi lamang ng kapanganakan.

Ikaw ay parang halamang itinanim sa ibang lupa,

Ngunit lumago at namumukadkad sa aking pag-aruga,

Bawat pag-unlad mo ay tagumpay na aking tinatamasa,

Bawat tagumpay mo ay kagalakan na aking nadarama.

Kahit dumating ang panahon na tayo ay magkalayo,

At kailangan mong bumalik sa piling ng iyong mga magulang,

Dala-dala mo ang pagmamahal na walang katapusan,

Na ibinigay ng isang ina na hindi mo naman kadugo.

Ang ugnayang ito ay higit pa sa anumang relasyon,

Isang bigkis na binuo ng tadhana at ng langit mismo,

Na kahit walang dugong nag-uugnay at nagdurugtong,

Ay nananatiling matibay, dalisay at walang kapantay.

Ito ang aking pangako na sa’yo’y iaalay habambuhay,

Na mamahalin kita hanggang sa huling hininga ko,

Kahit hindi kita niyakap mula sa aking sinapupunan,

Sa aking puso naman kita kailanman ay pakikinabang.

Ikaw ay anak ng aking puso, hiyas ng aking buhay,

Kahit mayroon kang sariling ama at tunay na ina,

Para sa akin, ikaw ay regalo at biyaya ng langit,

Isang nilalang na minahal ko nang higit pa sa sarili.

Ang dugo ay sadyang panandalian lamang at lumilipas,

Ngunit ang wagas na pag-ibig ay nananatili magpakailanman,

Hindi ito nakikita ng mata o nasusukat ng isip,

Kundi nararamdaman ng puso at dinadala ng kaluluwa.

Kaya’t huwag mong iisipin na ika’y hindi akin o pangit,

Na wala kang puwang sa buhay ko o walang halaga,

Dahil sa bawat tibok ng puso ko at bawat paghinga,

Nariyan ka, nakaukit bilang aking nag-iisang anak.

Magpakailanman, saan man ka dalhin ng iyong kapalaran,

Nandito lang ako, nagmamahal, naghihintay at nagdarasal,

Dahil para sa akin, sa mundong ito at sa kabila pa man,

Ikaw ay aking anak — walang iba, walang kapantay, at walang katulad.

***Download NovelToon to enjoy a better reading experience!***