love is scary

Beautiful Scars (4)

By: Sad Love Story-Tagalog

"Ayun ang pinaka ayaw kong ala-ala." sambit niya dahilan ng pagbigat ng kalooban ko. Nag dalawang isip ako kung sasabihin kong ako yung niligtas nya. "Alex, kung makikita mo yung batang niligtas mo 8 years ago--" hindi ko natapos ang tanong ko nang sumagot agad siya. "Lalayo ako. Sa tingin ko hindi ko pa kaya, kung makikita kita ko siya maaalala't maaalala ko lang yung nangyare noon." at dahil do'n umurong ang dila ko kasabay ng pag yukom ng kamao ko.

Akala ko matutuwa siya kapag nakita niya ulit yung batang niligtas niya, kapag nakita niya ako. Akala ko parehong ligaya ang mararamdaman namin.

Nanlaki ang dalawang mata ko nang bigla niyang ibaba ang blouse niya sa kanang balikat. "T-that's.." tumango siya. "It's a mess, right?" tumawa siya ng mahina at binalik sa ayos ang damit niya. "A mess with a mess memories too."

Umiling ako. "No, that's not a mess. It's beautiful. Beautiful scars."

Nang dahil sa pag uusap namin na 'yon ay nagkaroon kami ng closure, mas lumapit ang loob namin sa isa't-isa. Sinabi ko kila Jacob, Felix, Kyle at Jl ang nangyare noon, ang usapan namin kaya naging ganon ang ingat nila, ingat namin na huwag madulas o masabi na ako ang niligtas niya noon, na ako si Alex, yung Alex na sinalba niya ang buhay.

Napasama din siya samin, nag iisang babae siya samin na tinuturing naming prinsesa. Hindi naiwasan ang pag init ng mga mata ng studyante sakanya, madaming ayaw sakanya pero 'di rin naman nag tagal dumami din ang mga taga-hanga niya. Laging may bulaklak, tsokolate, letters at kung ano-ano pang bagay na kasya sa locker niya.

Lumipas ang ilang taon naging kami ni Alexiah, mas malapit ang loob niya sa'kin kung tutuusin ke'sa sa apat. I courted her for 5 months. Naging masaya kami, halos araw-araw kuntento ako kahit simpleng araw lang para sa'kin laging special. Suportado kami ng apat ganon narin ang pamilya niya. Tumagal kami ng dalawang taon bago ko siya ipakilala sa pamilya ko. And that's what I regret decision I've ever made in my whole life.

Nang makita niya si mom and dad, she recognized them but my parents didn't. Sinabi niya sakin na pinakita ng mga kidnappers ang larawan ng mga magulang ko noong bata pa siya, and they are the target of those kidnappers. Kung hindi daw siya nangi-alam noon edi sana nakuha ng ng kidnappers ang pakay nila, pera. Nalaman niyang ako yung Alex na nakilala niya noon.

Nagsimula ang bangayan namin at mga hindi pagkakaintindihan, umayaw siya habang ako lumalaban padin. But she still left. I gave her time to peace her mind. Tatlong buwan simula nung umalis siya, lumipat ng tirahan at paaralan. Sinimulan ko na siyang kontakin at padalhan ng mensahe araw-araw.

'I'm still waiting, Alexiah.'

Laking tuwa ko ng makita ko ulit siya sa labas ng academy, hinihintay ako. I don't say a word then she smiled. "Let's try again, Alex." she said. Nagkaroon uli ng sigla ang buhay ko, nakukuntento ulit ako sa bawat araw. Naging masaya ulit kami.

But suddenly we became miserably again, we had fight, misunderstandings and arguments. That's starting to happened when we're talking about past. I tried to understand her and keeps her in my hand and with that deep understanding for her, I knew she fall out of love but scared to let me go again.

So I did it for her, for our goods. I let her go this time. We broke up again for the second time.

Hindi ko na siya muling tinawagan o kung anong gawaing magkakaroon ng komunikasyon samin. Uulit at uulit lang ang mangyayare dahil hindi niya padin matanggap na ang nakakasama niyang lalaki ay ang batang pinahamak siya noon.

That beautiful scars on her shoulder, I did it.

End.

***Download NovelToon to enjoy a better reading experience!***