Chapter Two

...CHAPTER TWO...

HINDI KO NA ALAM KUNG ANO ANG MGA SUMUNOD NA NANGYARI. Natagpuan ko na lang ang aking sarili na nakatayo sa tapat ng gusali ng mga Elementary Student. Walang katao-tao sa paligid. At base sa nakikita ko, mukhang magtatakip-silm na, at makulimlim pa ang kalangitan. Hindi ko alam pero may nagtulak sa akin na tumingala sa itaas ng gusali.

Pero bigla akong nanigas sa kinatatayuan ko nang makita ko ang isang babae na parang lantang-gulay na nahulog mula sa itaas.

Sa mismong harapan ko siya bumagsak. Kitang-kita ko ang dilat niyang mga mata na parang nakadiretsong nakatingin sa akin. At lalo pa nagpadagdag sa takot ko nang makita ko ang mabilis na pagdaloy ng sariwa nitong dugo sa sementadong lupa.

“Eeeeeeeekkkkkk!!!!!!!” malakas kong tili. At ang pagtili kong iyon ang siyang naging dahilan para magising ako sa masamang bangungot na iyon. Napabalikwas ako sa aking higaan. Pawis na pawis ako, at halos hinahabol ko ang aking hininga. Lihim akong nagpasalamat dahil panaginip lang pala ang lahat. Pero naroroon pa rin ang takot at kilabot kaya naman niyakap ko ang aking sarili. Parang tumatak sa aking isipan ang nakakakilabot na itsura ng babae sa panaginip ko.

Nasa ganoon akong kalagayan nang nagmamadaling dumating ang isang babaeng nakasuot ng medical uniform. Kung hindi ako nagkakamali, siya ang school doctor.

“Sherly, ano’ng nangyari sa’yo?”

Napabaling ang tingin ko sa isa pang babaeng dumating, “Nanay….” Usal ko nang makilala ko siya. Kusa na ring bumuka ang aking mga bisig para yakapin ito.

“Ano bang nangyari?” nag-aalalang hinimas-himas nito ang aking buhok, “M-mainit ka, ah!”

Dahil sa sinabing iyon ng Nanay ko ay kaagad akong sinuri ng doctor, “Nahihilo ka ba? Gusto mo bang dalhin ka namin sa mismong hospital?” nag-aalalang tanong nito.

“H-hindi na po,” tanggi ko, “Hindi rin po ako nahihilo.”

“Misis, ang mabuti pa ay iuwi n’yo na lang siya para makapagpahinga…” mungkahi ng doctor, “…Gagawa na rin ako excuse letter para sa kanya.”

“Salamat po, Doc!” sabi ni Nanay sabay ang pagbaling sa akin.

Matapos usapang iyon, pinagpasya ni Nanay na iuwi ako sa bahay namin. Pero hindi ko tinangkang sabihin sa kanya ang tungkol sa misteryong babaeng nagpararamdam sa akin. Malaking katungan pa rin kasi sa akin kung sino nga ba talaga ang babaeng iyon.

“Sophia.”

Iyon ang pangalan ng babae. Pero bakit sa dami-daming lalaki sa cafeteria kanina, bakit kay Bryan lang ito yumakap?

“Akkinnn llllaaaannngggg siiiiyyyaaaa….”

Parang umaalingawngaw pa sa tenga ko ang nakakakilabot nitong boses dahilan ng pagtaas ng mga balahibo sa buo kong katawan. Parang nararamdaman ko ang bigat ng kalooban niya. Parang may gusto siyang iparating sa akin.

Kinabukasan, kahit wala na akong lagnat at okay na ang pakiramdam ay hindi pa rin ako pinayagan nila Tatay at Nanay na pumasok sa school. Maski sila ay tinatanong ako kung ano daw ba ang ginawa ko, at bakit nilagnat ako.

“Nag-aadjust pa rin po kasi ako sa klima. Sa Manila po kasi mainit pagdating dito sa Baguio malamig. Para nga po tayong nasa ibang bansa,” pabiro kong katwiran sa kanila na siyang may katotohanan naman talaga.

“Masasanay ka rin,” hinawakan ni Nanay ang kamay ko, “Hindi ka na nilagnat ngayong araw, pwede ka nang pumasok ng school bukas.”

Hindi ko alam kung matutuwa pa ako sa sinabing iyon ni Nanay. May parte kasi ng kalooban ko na gusto kong pumasok kasi gusto ko rin makita si Bryan— I mean… mga kaklase ko. Pero kapag naalala ko ang tungkol sa babaeng si Sophia parang may takot akong nararamdaman.

Nang muli akong pumasok sa school kinabukasan, si Pamela ang unang sumalubong sa akin. Nagawa pa nga niya akong yakapin ng mahigpit na akala mo ay kay tagal naming hindi nagkita. At ang timbre ng boses nito ay talagang napakasigla. Pinagtinginan pa nga kami ng iba naming kaklase, eh!

“Sherly, kamusta ka na? Wala ka nang lagnat? Okay ka na ba?” sunod-sunod nitong tanong sa akin.

“Okay na ako. Kahapon pa ako walang lagnat, pero hindi ako pinayagan ni Nanay ko na pumasok kahapon,” natatawang tugon ko sa kanya.

“Oh, I see…” komento nito.

“Ano ka ba? Ang lakas-lakas ng boses mo. Pinagtitinginan tuloy tayo,” nahihiyang saway ko sa kanya.

“Eh, namiss lang kasi kita eh! Saka—” At aktong magsasalita pa sana ito nang dumating na ang chemistry teacher namin si Miss Ancheta. Kaya hindi na nito natapos pa ang sasabihin.

Umupo na kami sa kani-kanya naming desk. At sa muling pagkakataon, natanaw ko na naman ang Rooftop buhat sa bintana. Wala naman akong nakikita ngayon. Pero ramdam ko ang kilabot sa aking buong katawan.

Lumipas ang ilan pang araw, pinilit kong dedmahin ang babae sa rooftop kahit pa madalas ko pa rin siyang nakikita roon. May ilang bagay na din akong napansin. Tumitindi ang pagpaparamdam niya sa akin sa tuwing sasapit ang araw ng biyernes, pagpatak ng ala-singko ng hapon kung saan wala nang istudyante sa gusali ng mga Elementary Student.

Minsan hanggang rooftop lang siya. Pero may mga araw talaga na grabe kung magparamdam siya sa akin. Minsan kahit nasa gitna ng discussion ang teacher namin ay biglang lilipad ang utak ko. Makikita ko na naman ang sarili ko sa tapat ng gusali ng mga Elementary Student. At eksakto pa sa eksenang mahuhulog si Sophia mula sa itaas ng Rooftop. At paulit-ulit kong nakikita ang kalunos-lunos niyang itsura.

“Sophia!” wala sa loob na tawag ko sa kanyang pangalan. Napabalikwas pa ako sa aking kinauupuan dahil pakiramdam ko ay bigla akong nahulog. Pero bigla rin akong natigilan nang mapagtanto kong nasa gitna kami ng klase. At nakatingin na sa akin ang lahat, maski ang teacher namin.

“Miss Jimenez, mukhang puyat ka yata at nagawa mong matulog sa klase ko?” biglang tanong ni Miss Ancheta nab akas ang pagkairitable sa mukha niya

“Ahhh…ano po kasi…” napabaling ang tingin ko sa iba kong klase dahil nagsimula na silang magbungisngisan. Pero bigla akong napahawak sa ilong dahil naramdaman ko na namang may likidong tumulo roon.

“Are you okay?” nakapamewang pa si Miss Ancheta.

“Y-yes, Ma’am! Ano lang kasi… M-may I go out?” hiling ko na lang.

“Okay fine!” napabuntong-hininga na lang ito.

Nagmamadali na akong lumabas ng classroom namin habang hawak ko ang aking ilong.

...ITUTULOY…...

***Download NovelToon to enjoy a better reading experience!***