Chapter One

AKO SI SHERLY JIMENEZ. Isa lamang akong ordinaryong kabataan na ang tanging goal sa buhay ay ang makapagtapos ng pag-aaral. Nag-iisang anak lang ako ng mag-asawang naglilingkod sa bayan bilang mga pulis. Grade Nine na dapat ako sa susunod na pasukan. Pero dahil nadestino sa isa sa mga bayan ng Baguio ang magulang ko, napilitan kaming lumipat ng bahay. Mabigat man sa kalooban ko, kailangan kong mag-transfer ng school.

Malayung-malayo sa kinalakihan ko ang bayang nilipatan namin. Kahit pa kilalang capital summer of the Philippines ang Baguio, sadyang napakatahimik at probinsyang-probinsya ang dating sa lugar na ito. Nasanay kasi ako sa maingay at magulong lungsod ng Maynila.

Hindi naging madali sa akin ang pumasok sa bago kong school. Lalo na’t may abilidad akong tinatago na tanging mga magulang ko lang ang nakakaalam.

Bukas ang third-eye ko.

Nagsimula ko lang maranasan ang ganito matapos akong mabangga ng jeep sa Blumenritt. Kung hindi ako nagkakamali, sampung taong gulang palang ako noon. At ang kwento sa akin ng mga magulang ko, halos dalawang linggo raw akong na-comatose.

Isang himala daw ang muli kong paggising.

Nang muli kong idinilat ang aking mga mata, kaaagad kong nasilayan ang patay na Nurse sa kwarto kung saan ako naka-admit. Hinding-hindi ko makakalimutan ang itsura ng nurse na iyon. Ang kulay puti nitong uniform ay naging kulay pula dahil sa natuyong dugo. Hindi ko makita ang kanyang mga mata dahil sa sobrang itim nito. Namumutla ang balat, at bitak-bitak ang nangingitim rin niyang mga labi.

Takot na takot ko noong mga panahong iyon. At aaminin ko, hanggang ngayon ay hirap pa rin akong kontrolin ang abilidad kong ito. Kahit ilang beses kong dinidedma ang mga ligaw na kaluluwang nagpaparamdam sa akin ay hindi ko magawa.

Sa paglipat ko sa bago kong school, isang pagsubok kaagad ang bumungad sa akin. Madalas kong napapansin ang isang babaeng nakatayo sa itaas ng rooftop kahit nasa gitna ng klase ang buong eskwelahan. Alam kong isa siyang estudyente dahil ang uniform na suot niya ay katulad ng uniform namin. Kaya naman nakakapagtatakang bakit naroroon lagi ang babaeng iyon samantalang halos lahat ng estudyante ay nasa loob ng kani-kanilang classroom.

“Tara na, Sherly! Kain tayo sa cafeteria!” aya sa akin ng kaklase kong si Pamela matapos tumunog ang bell sa buong eskwelahan budyat na lunch break na.

“Ha? S-sige…Sige!” tugon ko naman pero panay pa rin ang pagsulyap ko sa rooftop kahit wala na roon ang babaeng kaninang tinitignan ko.

“Sino kasi ang tinitignan mo roon?” usisa nito at nakitingin na rin.

“W-wala! Napansin ko kasi na makulimlim ang langit. Mukhang uulan yata!” katwiran ko na lang.

“Oo nga noh?” pagsang-ayon na lang nito.

“Tara na!” aya ko na sa kanya.

Kahit nasa stage pa rin ako ng pag-aadjust ay nagawa ko pa ring makipagkaibigan sa iba kong mga kaklase. Isa na roon ay si Pamela De Leon. Katulad ko ay galing rin siyang Maynila. Iyon nga lang, last pa siyang nagtransfer kaya naman medyo sanay-sanay na rin siyang makipagsalamuha sa ibang estudyante.

Madalas kaming magkasabay ni Pamela na kumain sa cafeteria. Kasama rin namin sa table ang iba naming kaklase na babae na may kanya-kanyang topic. Tahimik lang ako at lihim na nakikisabay sa pinag-uusapan nila. Nasa ganoon naman kaming pagke-kwentuhan nang umupo sa katabi naming table ang ‘heartthrob’ daw ng campus na si Bryan Diaz. Nagsimulang kiligin ang iba kong kaklaseng babae. Hindi ko naman sila masisi dahil aaminin ko rin na may kaguwapuhan nga siyang taglay. Mestizo at matangkad ito. Aaminin ko rin na nagkaroon ako ng lihim na pagtingin sa kanya pero hindi ko sinasabi kanino man. Sinusulyapan ko na lang siya ng palihim mula sa aking kinauupuan.

Kasalukuyang nagkikwento si Pamela tungkol sa kahusayan ni Bryan sa Basket Ball nang may napansin akong imahen ng isang babae ang mabilis na dumaan sa likuran nito. Ang buong akala ko ay isa lamang iyon sa mga istudyanteng nagpapalakad-lakad sa naturang cafeteria’ng iyon. Pero makailang ulit na parang kidlat sa bilis na napapadaan sa sulok ng mata ko ang imaheng iyon. At nang mapatingin ako sa table na kinaroroonan ni Bryan, saka naman nagsimulang magtaasan ang mga balahibo ko sa katawan dahil nakita ko ito sa mismong likuran ng binata.

Kung hindi ako nagkakamali, kawangis ng babaeng ito ang babaeng madalas kong nakikita nakatayo sa rooftop. Mahaba at tuwid na tuwid ang buhok nito. Namumutla ang balat, at bitak-bitak ang nanunuyo nitong mga labi. Halos hindi ko na rin makita ang mga mata nito dahil sa natatakpan ito ng bangs.

Ilang saglit lang ay unti-unti itong yumuko para yakapin buhat sa likuran si Bryan.

Parang wala naman iyon sa binata. Normal lang itong kumakain. ‘Ni wala rin nakakapansin rito maliban sa akin. Halos hindi na ako makagalaw sa aking kinauupuan nang dahan-dahang lumingon ito sa aking kinaroroonan, at saka gumuhit ang nakakakilabot nitong ngiti. Mabilis akong niyakap ng lamig.

“A…kin…lang… siya!”

Bigla akong napatayo sa aking kinauupuan nang marinig ko ang nakakakilabot na boses nito na parang nanggaling sa pinaka-ilalim ng lupa.

“Ano’ng nagyayari sa’yo?” biglang sita sa akin ni Pamela na siyang nagpabalik sa akin sa realidad. At nang muli kong tinignan ang kinaroroonan ni Bryan ay wala na roon ang babaeng nakayakap rito.

“A-ano kasi…” nauutal kong sabi. Pero bigla akong natigilan nang maramdaman kong parang may likidong tumulo sa kaliwang butas ng ilong ko. At nang pinunasan ko ito, laking-gulat ko nang makakita ako ng dugo.

“’Yung ilong mo, nagdurugo!” bulalas ni Pamela.

Aktong lalapitan pa sana niya ako nang biglang nagdilim ang buo kong paligid. Sa isang iglap lang, bumagsak ako sa sahig. Nawalan ako ng malay-tao sa gitna ng cafeteria.

ITUTULOY…

***Download NovelToon to enjoy a better reading experience!***