Ep 2

Kinabukasan, pagpasok ni Yuna sa opisina, hindi mawala sa isip niya ang kakaibang presensya ng lalaking madalas niyang makasalubong, na hindi niya pa rin kilala nang lubusan. Parang may humihila sa kanyang isip, pilit siyang ibinabalik sa mga mata nitong may lalim at lihim na hindi niya mabasa. Habang naglalakad siya patungo sa kanyang desk, ramdam niya ang bawat hakbang na tila may kabigatan. Kahit wala naman talagang tao sa paligid, parang may nakatingin sa kanya.

Pag-upo niya sa desk, biglang dumating ang kababata niyang si Mirae (미래), bitbit ang iced coffee, at may ngiti sa mukha na pilit nagtatago ng pagkaalarma.

“Hoy, Yuna,” bungad niya. “Bakit parang hindi ka natulog? May nakita ka bang multo sa daan?”

Napabuntong-hininga si Yuna at tumingin sa kanyang kaibigan. “Mi… may lalaki kasi akong nakakasalubong araw-araw. Hindi ko kilala pero… kakaiba siya.”

“Kakaiba? As in… gwapo?” tukso agad ni Mirae, sabay kindat.

“H-Hindi lang yun!” namula si Yuna. “Parang may bigat sa presensya niya. Parang may… kwento.”

Bago pa sila makapagpatuloy, narinig nila ang tahimik na hakbang ng isa sa kanyang mga kaibigan sa opisina, si Eunji (은지), na kadalasan ay nakatitig lamang sa kanyang laptop bago magsalita. Kasunod niya, pumasok si Junho (준호), palaging nakangiti at mabilis mang-asar, lalo na kapag may bagong chismis sa office.

“Good morning!” bati ni Junho, sabay kindat kay Yuna. “Ano, chismisan na naman tayo?”

“Ay Junho, sana pag tinamaan ka ng karma, tumama din sayo ang disiplina,” sagot ni Mirae, sabay tawa.

Nagkatawanan sila, ngunit si Yuna ay nananatiling tuliro, paulit-ulit na iniisip ang lalaking hindi pa rin niya kilala. Lumapit si Mirae sa tabi niya, medyo seryoso na, at tumingin nang diretso sa kanyang mga mata.

“O ano, ano bang sinabi nung lalaki?”

Nagdalawang-isip si Yuna bago umamin:

“Mi, sabi niya… ‘Madalas tayong magkita, at may dahilan ang lahat.’”

Natigilan si Mirae. “That’s… weird. Yuna, baka naman pinapaniwalaan mo lang yung sinabi niya?”

“Mi,” bulong ni Yuna, “ramdam ko talaga. Parang… hindi siya sakop ng oras.”

Natahimik si Mirae, hindi alam kung matatakot ba o tatawa.

“Yuna… mahal kita bilang kaibigan pero parang sobra naman yan. Baka pagod ka lang,” dahan-dahang sabi niya.

Ngunit sa isip ni Yuna, malinaw: hindi iyon stress, hindi iyon imahinasyon. Hindi normal ang lalaking iyon. May dahilan ang lahat. At doon nagsisimula ang kwento na hindi niya hiniling… pero nakalaan sa kanya.

Habang umuupo siya sa kanyang desk, ramdam niya na tila may kakaibang enerhiya sa paligid ang mundo ay tila bumagal sa paligid niya, kahit walang sinuman ang nakapansin. Ang kanyang mga mata ay patuloy na bumabalik sa bintana, sa kalsadang kanyang tinatahak araw-araw, iniisip kung muli niyang makikita ang lalaki, at kung ano ang ibig sabihin ng mga salita nito. Ang bawat tunog ng keyboard, bawat tawa ng katrabaho, ay parang lumalayo at humahalo sa kakaibang tahimik na paninindigan ng kanyang puso.

Sa kabila ng karaniwang simula ng araw sa opisina, may kakaibang pangyayari na unti-unting bumabalot sa kanya, at ang pakiramdam na iyon ay simula lamang ng isang bagay na mas malalim at mas misteryoso kaysa sa kanyang inaasahan. Sa likod ng bawat ordinaryong detalye ang amoy ng kape, ang lagkit ng papel sa kanyang kamay, ang tunog ng aircon ramdam niya na may nagbabantay, may nagmamasid, at may maghihintay na pagbukas ng pinto ng isang kwento na hindi pa niya lubos na naiintindihan.

***Download NovelToon to enjoy a better reading experience!***