Cup of coffee

Napatingin ako sa kanya, nakita ko ang mga mata niyang nakangiti. "A-ano... black coffee... please," sabi ko, trying to sound calm.

Tumango siya, "Okay, black coffee coming right up. Pero baka gusto mo muna maupo ma'am?"

Napakagat ako sa labi, feeling ko namumula ang mukha ko. "A-aahh, okay. Salamat..."

Habang naghihintay ng kape, hindi ko maiwasan na tumingin sa kanya. Nakita ko na nakangiti siya, parang may something sa mga mata niya. Nakita ko rin na nakatingin siya sa akin, peru iiwas rin agad ng tingin.

'buti nlang walang ibang customer ngayon, nakakahiya ka seeeelf' i said to myself

Nang ibigay niya ang kape ko, napahawak ang mga kamay namin. Nakita ko na nakangiti siya, "Salamat, ma'am. Sana uminit ang gabi mo." sabi niya sabay lagay ng jacket sa mga balikat ko.

The jacket smells like him kaya hindi ko maiwasang mamula just assuming na sa kanya nga ang jacket.

Napakagat ako sa labi, feeling ko namumula ang mukha ko. "S-salamat..." i stammered again,

'ahhhhhhhhh....'

hindi pa rin ako makatingin sa mga mata niya. Kaya itinoon ko nlang ang pansin ko sa phone ko and enjoyed my coffee.

Ilang sandali pa lumipas at medyo tumitila na ang ulan sa labas, kaya napagdesisyonan ko nang umalis.

Ibabalik ko sana ang jacket niya, but he insisted na gamitin ko na lang daw muna since sobrang basa ko talaga kanina. I hurriedly walked out of the door to escape this awkward situation.

Medyo malayo ang bahay ko dito, and for the time being ay tumutuloy ako sa bahay ng ate ko. I'm alone here since nasa abroad na sila with her family.

I was about to open the door but realized that it was locked, so I searched for the keys on my pocket pero hindi ko talaga ito makita.

Then flashed backs came flooding and very possible talaga na naiwan ko ang susi sa coffee shop. Kaya kahit ayaw ko bumalik, e wala akong choice.

When I arrived, close na ang coffee shop. Nakita ko ang poging barista na nagaantay ng masasakyan, kaya kahit nakakahiya, e lumapit ako sa kanya and nakiusap na tulungan ako kunin ang susi ko na naiwan sa loob.

"Sa inyo pala yon, ma'am? Nakita ng kasamako kanina ang nilagay sa lost and found box," sabi niya.

"Pede po ba paki-open ng shop at ng makuha ko ang susi ko?" I asked in utmost desperation.

"Sorry, ma'am, wala sa'kin ang susi, nasa kasama ko which is kaka-alis lang. Wait lang ha, tatawagan ko," he said and was reassuring me.

Kinuha niya ang phone niya and called his friend. But minutes later, wala pa rin daw sumasagot. He dialed again and again, pero wala talaga. Halos maiyak ako at this moment. 'San ako matutulog ngayon?'

Nakaramdam ako ng pag-aalala sa mukha ng barista, at bigla siyang nagsabi, "Ma'am, okay lang nman if makituloy ka muna sa apartment ko, Malapit lang naman dito, gabi na kasi, hindi ako comportanling iwan ka dito."

"dong worry, you can take my bed, ill sleep on gge couch" he added

Napatingin ako sa kanya, feeling ko namumula ang mukha ko. "A-ano, okay lang ako... salamat," i stammered again, hindi ko alam kung anong sasabihin.

Tumawa siya, "Sigurado ako, ma'am. Tara, Bukas na lang ulit kita sasamahan dito para makuha mo ang susi mo."

Napakagat ako sa labi, feeling ko may something sa puso ko. "Salamat... talaga," sabi ko, hindi pa rin ako makatingin sa mga mata niya.

Tumango siya, "Walang anuman, ma'am. Tara, let's go."

***Download NovelToon to enjoy a better reading experience!***