chapter 1-2 : ang kwintas

Chapter 1 : ang kwintas at ang kuwarto ni senyorita

* isa si evelina sa mga vounter na sumama ,

Sa isang lumang bayan sa visayas

Pagkababa ni evelina nag mangha siya sa ganda ng paligid

 may lumapit sa kanya na isang matanda

Manang lucia : iha magandang hapon ,

Evelina : magandang hapon din po manang?

Manang lucia : manang lucia nalang itawag mo sa akin ika , ito ang kwintas

Evelina: hindi na po

Manang lucia : masamang  tumangi sa grasya iha , isa pa nakikita kung mag babago ang buhay mo

Evelina: maramung salamat po , sa kwintas , ibabalik ko rin po ito manang lucia ,

* Nag lakad si eveline sa bayan ,nag lilibit libot , at biglang nasagasaan siya ng isang kotche

Chapter 2 : ang kuwarto ni senyorita

Amoy sampaguita at lumang kahoy ang bumungad kay Evelina. Hindi kisame ng ospital ang nakita niya — _kisameng kawayan na may nakasabit na gasera_. Mabigat ang kumot niya. Hindi kumot — _kumot na burdado_, magaspang sa balat.

*Evelina*: Nasaan ako…? Ospital ba ‘to? Tina?  

*May kumatok. Tatlong mahina, magalang.  

*Teresa : Señorita Evelyn? Gising na po ba kayo? Pinapatawag na po kayo ni Capitán sa _comedor_ para mag-almusal.  

*Señorita Evelyn. Hindi Evelina.  

Nangamba siya. Dahan-dahan siyang bumangon at napatingin sa salamin sa may tokador.

Hindi niya mukha ang bumungad sa kanya.

Maputing balat, mahabang itim na buhok na naka-_pusod_, at matang malalim. Suot niya ang isang _baro’t saya_ na kulay _marfil_ na may burdang bulaklak. Sa leeg niya, mahigpit na nakapulupot ang kwentas —

*yung kwentas na binigay ni Manang Lucia*. Mainit ito, parang may sariling pulso.

*Evelina*: Hindi… hindi ako ‘to. Anong nangyari sa akin?  

Hinawakan niya ang kwentas para tanggalin, pero bigla siyang nakaramdam ng matinding sakit sa ulo. Mga imahe ang rumagasa — _sunog, sigaw, isang lalaking naka-uniporme, at si Evelyn na umiiyak habang hawak ang parehong kwintas._  

*Bulong sa isip niya*: _Tapusin mo… Ang hindi ko natapos…_  

Muli siyang kinatok.  

*Teresa: Señorita, magagalit po si Capitán.  

Napalunok si Evelina. Kung hindi siya lalabas, baka mas lalo siyang mapahamak. Kailangan niyang magpanggap… kahit hindi niya alam kung nasaan siya. O _kailan_ siya.  

Pagbukas niya ng pinto, yumuko ang isang katulong na naka-_kimona_.  

Teresa : Magandang umaga po, Señorita  maria Evelyn Dolores.  

Evelyn Dolores.  Ang babaeng nagmamay -ari ng kwintas

At sa malayo, narinig niya ang tunog ng _karetela_ at sigaw ng mga nagtitinda: _"Taho! Pandesal!"_ Pero ang salita nila… malalim. Luma.  

Chapter 2 : ang piging ni mayor martinez

Hindi pa rin sanay si Evelina sa bigat ng _baro’t saya_. Bawat hakbang niya pababa ng hagdan, parang may nakatingin.

*Capitán Dolores*: Evelyn, bilisan mo. Hindi magandang magpahintay ang Mayor.

Strikto ang boses. Matangkad, may bigote, at ang mga mata niya parang laging galit. Ito pala ang ama ni Evelyn — _Capitán Alfonso Dolores_. Hindi man lang siya tinanong kung ayos lang siya pagkatapos ng “aksidente”.

*Evelina*: Opo, Itay...

Pilit niyang ginalaw ang bibig. _Itay_. Hindi niya alam kung anong nangyari kay Evelyn, pero base sa bulong ng mga katulong kanina: _“Nahulog daw sa kalesa si Señorita nung isang araw. Simula noon, parang tulala.”_

Kaya pala akala nila wala siyang memorya. Kasi hindi naman talaga siya si Evelyn.

*Capitán Dolores*: Pagkatapos nating mag-almusal, maghanda ka. May piging mamayang gabi sa bahay ni Mayor Martinez. Imbitado ang lahat ng _principalía_. Kailangan nating dumalo.

_Piging_. Party nung panahon ng Kastila.

*Evelina*: Piging po? Para saan?

*Capitán Dolores*: Kaarawan ng anak niyang si Hiro. Bente uno na siya. At binata pa. _Tumingin siya kay Evelina nang matalim._ Maging magalang ka roon.

_Hiro_. Hindi pa niya kilala, pero kinabahan na siya bigla. Lalo pang humigpit ang kwintas sa leeg niya.

_Gabi. Bahay ng Mayor Martinez_

Nakakasilaw. _Araña_ ang ilaw, tugtog ng _rondalla_, at lahat ng babae naka-_traje de mestiza_. Amoy _pabango at tabako_ ang hangin.

Hawak ni Evelina ang _abaniko_ niya. Hindi niya alam gamitin, pero kunwari paypay lang siya para tago ang kaba.

*Boses ng lalaki*: Señorita Dolores, ikinagagalak kong nakarating kayo.

Napalingon siya.

Matangkad. _Barong Tagalog_ na burdado, malinis ang gupit, at ang mga mata niya... hindi tulad ng sa Capitán. Mahinahon. Maginoo.

*Hiro Martinez*: Ako si Hiro. Hiro Martinez. Anak ng Mayor.

*Evelina*: A-ako si... _napalunok_... Evelyn. Evelyn Dolores.

*Hiro*: Alam ko. _Ngumiti siya._ Ikaw yung babaeng laging tahimik sa simbahan. Pero ngayon... iba ang mga mata mo.

Napatigil si Evelina. Napansin niya agad?

*Hiro*: May lagnat ka pa ba? Nabalitaan ko ang nangyari sa kalesa mo. Mabuti at ligtas ka.

_Kalesa_. Kaya pala “aksidente” din si Evelyn — nahulog sa kalesa _same time_ na nabangga si Evelina ng kotse. Dalawang aksidente. Dalawang kaluluwa. Isang kwentas.

*Evelina*: O-okay na ako. Salamat... Señor Martinez.

*Hiro*: Hiro na lang. _Inilahad niya ang kamay._ Maaari ba kitang isayaw, Binibining Evelyn?

Sa likod nila, nakita ni Evelina si Capitán Dolores na nakatingin. Mahigpit ang mukha. Parang nagbabantay.

At sa leeg niya, biglang uminit ang kwentas.

*Bulong sa isip niya*: _Siya na ba? Siya na ba ang dahilan kung bakit ako bumalik?_

***Download NovelToon to enjoy a better reading experience!***