EPSODE 2

Parang tumigil ang oras nung sinabi niya ‘yun. Nakatulala lang ako habang unti-unting umuupo si Marco sa bakanteng upuan sa tabi ko. Ramdam ko yung bawat galaw niya—yung paglagay niya ng bag sa ilalim ng mesa, yung pag-aayos niya ng salamin, at yung pagbuntong-hininga niya na parang wala lang sa kanya ang lahat. Ako naman dito, halos hindi na makahinga sa sobrang kaba.

"Grabe, Elara..." bulong ni Mia sa gilid ko, sabay siko sa akin nang mahina. "Tingnan mo nga naman, sa tabi mo pa siya umupo. Swerte mo naman!"

Pilit akong ngumiti pero alam kong namumula na naman ang pisngi ko. "Wag ka ngang maingay, baka marinig ka pa niya," sagot ko nang pabulong din, habang kunwari ay inaayos ko lang ang mga gamit ko para itago yung kaba ko.

Nagsimula na ang klase pero sa totoo lang, wala akong naintindihan sa turo ni Ma’am Reyes. Ang atensyon ko, nandoon lang sa katabi ko. Minsan, napapatingin ako sa gilid at nakikita kong seryoso siyang nakikinig, minsan naman ay nagsusulat nang mabilis sa notebook niya. Ang ganda pala ng sulat niya, napansin ko. Malinis at magkakatugma.

Bigla siyang lumingin sa akin kaya agad akong umiwas ng tingin at kunwari ay nakatingin sa pisara. Hala! Nahuli niya yata akong nakatingin!

Napansin ko na lang na may inaabot siyang papel sa akin. Nakatikom ito at nakasulat sa labas: Para sa'yo.

Dahan-dahan ko itong kinuha habang nakayuko para hindi makita ni Ma'am. Binuksan ko ito nang dahan-dahan, at ito ang nakasulat sa loob:

"Kanina pa kita napapansin. Parang ang lalim lagi ng iniisip mo. Ano pangalan mo nga pala? :)"

Muntik na akong mapasinghap. Hindi ko akalain na ganun siya kabilis makipag-usap. Tiningnan ko siya saglit at nakita kong nakangiti lang siya habang nakaharap sa harap, parang walang nangyari.

Kumuha ako ng maliit na papel at sumagot din:

"Elara naman ang pangalan ko. Ikaw si Marco, 'di ba? At wala naman akong malalim na iniisip, nakikinig lang ako."

Ibinigay ko ito sa kanya, at ilang sandali lang ay binalik niya ulit habang nakatago sa ilalim ng mesa.

"Elara... Ang ganda naman ng pangalan mo. Bagay sa'yo. At sige na nga, maniwala ako na nakikinig ka. Pero bakit parang namumula ka pa rin ha?"

Nanghina ako sa nabasa ko. Alam niya talaga! Ramdam ko yung init ng buong mukha ko. Gusto ko sanang sumagot pero biglang tumayo si Ma'am Reyes sa harap namin.

"Elara at Marco," tawag ng guro. Biglang bumilis ang tibok ng puso ko, akala ko mahuhuli kami. "May problema ba diyan? Mukhang abala kayo ah."

Umiling agad si Marco at ngumiti nang matamis. "Wala po, Ma'am. Tinutulungan ko lang po siya, parang nalilito po kasi siya sa sinasabi niyo kanina. Aayusin lang po namin."

Napatingin sa akin si Ma'am, tapos tumango na lang. "Sige, siguraduhin niyo lang na nakikinig kayo. Mahalaga 'to."

Pagtalikod ni Ma'am, humarap ulit sa akin si Marco at bumulong nang mahina, "See? Nakuha kita. Huwag ka na kasing mamula-mula diyan, mas lalo kang nagiging cute eh."

Nanlaki ang mata ko at hindi na nakasagot. Yung puso ko, parang gusto nang lumabas sa dibdib ko. Ano bang nangyayari? Kakakilala lang namin pero parang sanay na sanay na siyang kausap ako. At ako naman... parang unti-unti ko nang nararamdaman yung sinasabi nilang kilig na hindi mo maipaliwanag.

Natapos ang klase nang hindi ko namamalayan. Paglabas namin ng silid, tinawag niya ako ulit.

"Elara!" tawag niya habang inaayos ang bag niya. "Magsasama tayo umuwi? Dadaan naman ako sa tapat ng bahay niyo eh, nakita ko kanina nung dumadaan ako."

Tiningnan ko siya, at sa unang pagkakataon, naglakas-loob akong ngumiti nang diretsahan sa kanya.

"Sige," sagot ko. "Sama ako."

Alam ko sa oras na 'yun... simula pa lang ito ng mas nakakakilig na mga pangyayari.

***Download NovelToon to enjoy a better reading experience!***