EPSODE 3

Lumabas kami ng gate ng paaralan na magkatabi. Ramdam ko yung bawat hakbang namin, at parang biglang naging mas payapa at mas maganda ang paligid. Kahit maraming tao at maingay sa paligid, parang kaming dalawa lang ang nandoon. Si Marco naman, parang wala lang sa kanya ang lahat, nakangiti lang habang nagkukuwento tungkol sa buhay nila sa Maynila.

"Alam mo, nakaka-miss na rin doon," kwento niya habang nilalaro-laro ang tali ng bag niya. "Pero mas gusto ko na dito. Ang presko ng hangin, hindi masyadong magulo, at... mas masarap ang pakiramdam."

Bigla siyang lumingin sa akin at ngumiti nang matamis. "Tsaka, nakilala kita pa eh."

Hala, eto na naman ako, namumula na naman! Tiningnan ko lang siya nang saglit tapos umiwas agad ng tingin. "Ang dami mo namang banat ah. Ganyan ka ba makipag-usap sa lahat ng nakikilala mo?" tanong ko, sinusubukang magpanggap na matapang kahit parang sasabog na ang puso ko.

Tumawa lang siya nang mahina. "Hindi ah. Sa'yo lang. Special ka kasi."

Hindi na ako nakasagot. Yung mga salitang binibitawan niya, ang daling paniwalaan, at ang sarap pakinggan. Habang naglalakad kami, napansin kong laging inaayos niya yung paglalakad niya para sabay kami. Minsan, muntik nang magdikit ang mga kamay namin, at sa bawat pagkakataong 'yun, parang nakakaramdam ako ng kuryente na gumapang sa buong katawan ko.

Nadaanan namin yung paborito kong tindahan ng kakanin sa gilid ng kalsada. Bigla siyang huminto.

"Teka lang," sabi niya. Pumasok siya saglit at bumili ng dalawang puto bumbong. Paglabas niya, iniabot niya sa akin yung isa. "Alam ko paborito mo 'to. Nakita kitang bumili dito nung nakaraan."

Nagulat ako. "Pano mo nalaman? Kanina mo pa ba ako napapansin?"

Kumagat siya sa pagkain niya sabay ngisi. "Oo naman. Bago pa ako lumipat sa klase niyo, madalas na akong dumadaan dito. Nakikita kitang nakaupo sa may bintana ng bahay niyo, minsan nagbabasa, minsan nakatingin lang sa malayo. Ang ganda mo kasi tignan, kaya hindi ko mapigilan."

Sa oras na 'yun, parang tumigil ang mundo ko. Hindi ko inakalang matagal na pala niya akong nakikita at napapansin. Akala ko ako lang yung nagtataka kung sino siya. Ang dami ko palang hindi alam.

Patuloy kaming naglakad hanggang sa malapit na kami sa tapat ng bahay namin. Medyo lumapit siya nang kaunti at bumulong, "Elara... masaya ako na nakilala kita. At masaya ako na pinayagan mo akong samahan ka umuwi."

Humarap ako sa kanya at sinubukang magsalita nang maayos kahit nanginginig pa rin ang boses ko. "Ako rin... salamat, Marco. Sa susunod ulit?"

Tumango siya at hinawakan nang bahagya ang dulo ng daliri ko bago niya binawi agad ang kamay niya. "Sigurado. Bukas ulit. At... marami pa tayong pagkakataon, pangako 'yan."

Tumayo lang ako sa tapat ng bahay namin habang pinapanood siyang lumakad palayo. Lumingon pa siya minsan at kumaway bago tuluyang nawala sa paningin ko. Pumasok ako sa loob na parang lumulutang ang lakad ko. Ang daming tumatakbo sa isip ko—yung mga sinabi niya, yung mga ngiti niya, at yung pakiramdam na parang... nagsisimula na talaga ang lahat.

Hindi ko pa man alam kung saan ito hahantong, pero isang bagay ang sigurado ako... Si Marco ang magiging dahilan kung bakit magiging espesyal ang kwento ng buhay ko.

***Download NovelToon to enjoy a better reading experience!***