Prologue

Prologue

I never love anyone so much, not until I met him. I never even see myself as a fighter for love. I never see myself as a martyr when it comes to love. Because when someone leaves, I let them. But, when it comes to him... it's just so hard.

Hindi ako namimilit ng tao.

When my parents decided to separate, I let them. Nagpadala ako sa agos na gusto nila. Palipat-lipat sa bahay nila. Hinayaan ko ang sarili ko na mamuhay na ganoon. Pinanood ko sila na naghirap hanggang sa paunti-unti na ngumiti, hanggang sa nagkapamilya, hanggang sa nagkaroon ako ng mga kapatid. Hinayaan ko sila.

Kasi simple lang ang pananaw ko sa buhay. Kung masaya ka sa ginagawa mo, sa tao o sa kahit ano, walang ibang dahilan para hindi mo piliin 'yun. Naiintindihan ko 'yun. Alam ko ang pakiramdam na ganoon.

Pero bakit hindi ko maintindihan na ayaw na niya? I just can't understand, and I will never understand.

Malakas ang paniniwala ko na kaya ko siyang pasayahin. Kaya ko siyang pangitiin ulit, tulad ng dati. I can... I will... I know I can do it.

I stare at him as I fighted with my tears. Patuloy lang siya sa pag-iwas ng tingin sakin. Habang ako naman sinasaulo ko ang mukha niya at natatakot na baka ito na ang huli naming pagkikita. He moved his jaw harshly then slowly turned to me. "I need to go,"

"Sandali..." I said as I wiped my tears. "Can I ask a favor?"

"Ano naman?"

"Wag ka muna maghanap ng iba. Kahit isang buwan lang. Hindi ko pa kaya, Brax." kinagat ko ang labi ko sabay pahid ulit sa luha ko. Nahihiya akong makita ng mga kaibigan niya na umiiyak. I want to remain cool but at the same time I want him to know what I feel right now.

"Sige. Kung iyan ang gusto mo."

"Sabihin mo nga sakin. Bakit ba tayo maghihiwalay? Did you fell out of love? O naging boring ba ako sayo? Anong dahilan? I'm sorry if I sound nosy. I just want to understand, at least." huminga akong malalim. Pinipilit na maging matatag kahit pakiramdam ko binibigak na ang puso ko sa sakit.

He looked surprised. Siguro dahil mahinahon ako. Simula nang sinabi niya sakin na maghihiwalay kami. Umiyak lang ako at hindi nagwala. Hindi ko alam kung ano ang inaasahan niya sakin pero nakikita kong nagulat siya sa inaasal ko ngayon. He sighed and tap my shoulders.

"Napagod lang siguro ako... I wanted to be alone for now. Hindi rin naman kita maaasikaso. Unfair iyon sayo kung paghihintayin kita. Gusto ko lang talaga mapag-isa ngayon, Shan."

Tumango ako.

Kahit hindi ko maintindihan. Tumango ako sa kanya. Nagpahid ako ng mukha bago ngumiti at tinulak na siya palayo. "Hinihintay ka na nila. Salamat sa pagpunta," Sabi ko at tumalikod na.

Pinigilan ko ang pamumuo ng luha ko pero hindi ko magawa. They pooled up helplessly, and as I walked past the street. Patuloy na nagbabagsakan ang luha ko sa mata. Sino ba kasing niloloko ko? Pahinga? Hayop na pahinga na 'yan. Bakit hindi ko rin kasi matanong ng diretso? Bakit ayaw ko siyang tanungin kung totoo ba?

I stopped when someone hug me from behind. Sa amoy pa lang, alam ko na kung sino 'yon. Mas lalo nag-umapaw ang luha ko.

"Sorry,"

Humikbi ako. "Ang unfair mo, alam mo 'yon?"

"Sorry, Shan."

"Si Rica? Bakit si Rica, Brax? Akala niyo siguro hindi ko alam? Akala niyo siguro ang tanga ko? Akala niyo siguro ang bobo ko? Braxton! Bakit niyo nagawa sakin 'to?!" kumawala ako sa pagkakayakao niya at hinarap siya. I tried to keep this with myself. I tried but he just pull the trigger off.

"Nasikmura mo talagang gawin sakin 'to? Nakaya mo 'yon? May pagkukulang ako sayo, pero ginagawa ko ang lahat para punuan iyon! Ginagawa ko lahat!"

"Shan-"

"Shut up! I told you, I can make you happy... I can make you happy... I love you, Brax. I love you! I love you so much! Deserve ko ba 'to? Deserve ko ba 'to?! Sabihin mo sakin, kung nararapat ba sakin 'to?" I shout my pain hanggang sa sumakit na ang lalamunan ko.

"Fine. Kung ayaw mo na, hindi kita pipilitin. Maghiwalay tayo. Sige. Makakaasa ka. I will never look at you ever this way again." bahagyang gumaan ang pakiramdam ko dahil sa ginawang pag-iyak.

"'Til next time, stranger..."

Even if... I was saying the complete opposite.

Even if... my heart was bleeding for the chance that we can still have. Even if... I can still take back the words I have said. Sa huli, nagpatuloy ako sa paglalakad na parang walang nangyari. Nagpatuloy ako na parang hindi ako nasaktan. Even if... the chance of me having a relationship with another man is a zero percent. I continue walking, I go on with my life.

Kahit na walang araw na dumaan na hindi ko siya naiisip. Kasi kahit na nakuha niya akong pagtaksilan... mahal ko parin siya. Even if.

***Download NovelToon to enjoy a better reading experience!***