Kabanata 2: Ang Araw ng Pagtukoy ng Kapareha

Dumating na ang gabing pinakahihintay ng lahat ng kabataan sa buong lupain—ang Araw ng Pagtukoy ng Itinakdang Kapareha. Ito ang sagradong pagdiriwang kung saan ayon sa paniniwala, ang diyosa ng buwan ay nagpapakita ng taong nakatadhana para sa iyo, ang taong magiging iyong kapareha habambuhay.

Sa malawak na parang na pinaliligiran ng matatayog na puno at nagniningning na mga ilaw mula sa apoy, nagtipon ang lahat ng miyembro ng angkan. Ang hangin ay malamig at puno ng pananabik, halos maramdaman mo ang kaba at tuwa na nararamdaman ng bawat isa.

Nakatayo si Elara sa pinakadulong bahagi ng lugar, malayo sa gitna kung saan naroon ang mga kabataang inaasahang makakatagpo ng kanilang kapalaran. Nakayuko lang siya at naglalaro sa dumi gamit ang kanyang mga daliri. Hindi niya inaasahan na may magtutuon man lang ng pansin sa kanya. Bakit pa? Siya lang naman ang tanging walang kakayahang mag-anyong lobo sa kanilang henerasyon. Para sa lahat, siya ay isang kabiguan—isang kahihiyan ng kanilang angkan.

“Tingnan mo nga siya, nandiyan pa rin. Wala naman siyang magandang dulot dito kundi ang magpababa ng dangal natin,” bulong ni Mira habang nakatingin kay Elara kasama ang kanyang mga kaibigan. “Bakit ba siya pinayagang dumalo pa? Wala naman siyang karapatang makilahok sa ganitong sagradong okasyon.”

“Tama ka diyan, Mira. Sigurado naman tayong walang sinumang gugustuhing mapili siya. Kahit sinong makakakuha sa kanya ay ituturing na lang na parusa,” sagot naman ng isa pa.

Naririnig ni Elara ang lahat ng kanilang sinabi, pero sanay na siya. Sa loob ng mahabang panahon, ito na ang naging kanyang pang-araw-araw na musika. Ipinikit niya ang kanyang mga mata at pinakalma ang kanyang sarili. Ang tanging dasal niya lang ay sana ay matapos na ang gabing ito nang walang anumang gulo o kahihiyan na idudulot sa kanya.

Unti-unting umakyat ang buwan sa kalangitan, na nagbigay ng kulay pilak na liwanag sa buong paligid. Ang huni ng mga hayop ay tumigil, at tila ang buong kalikasan ay nakikinig at naghihintay. Ito na ang sandali.

Ang mahiwagang liwanag ng buwan ay nagsimulang bumagsak sa bawat kabataan. Isa-isa silang natuklasan ang kanilang kapareha. Ang mga hiyawan ng tuwa, palakpakan, at iyakan ng kaligayahan ay umalingawngaw sa buong parang. Ang bawat magkapareha ay magkahawak-kamay, puno ng pagmamahal at pasasalamat sa itinakda ng tadhana.

Habang masaya ang lahat, nanatiling nakatayo lang si Elara sa kanyang pwesto. Wala ring liwanag na bumagsak sa kanya, at wala ring sinumang lumapit. Ito na ang inaasahan niya. Napabuntong-hininga siya at napangiti nang mapait. “Ganyan talaga siguro ang nakatadhana sa akin,” bulong niya sa kanyang sarili. “Wala akong halaga, kaya wala ring tadhana na nakalaan para sa akin.”

Ngunit biglang nagbago ang ihip ng hangin. Isang malakas at malamig na simoy ang dumaan na nagpapatayo sa mga balahibo ng lahat ng naroroon. Ang dating masayang ingay ay biglang napalitan ng katahimikan na tila kahit ang paghinga ay pinipigilan ng bawat isa. Mula sa dulo ng parang, dahan-dahang lumalapit ang isang pigurang nagpapalabas ng kapangyarihan at awtoridad na walang kapantay.

Siya ay matangkad, may matipunong pangangatawan na nakabalot sa itim na kasuotan na nagpapakita ng kanyang katatagan. Ang kanyang buhok ay kulay kasing-itim ng gabi, at ang kanyang mga mata ay kasing dilim ng kalaliman—mga matang puno ng karanasan, lakas, at misteryo. Ang bawat hakbang niya ay tila yumanig sa lupa, at ang presensya niya ay sapat na para manginig ang kahit sinong makaharap sa kanya.

Ito ay walang iba kundi si Alpha Kael, ang pinuno ng buong Lunar Pack. Siya ang pinakamakapangyarihan, pinakakinatatakutan, at pinakaginagalang na nilalang sa buong lupain. Kilala siya bilang isang lalaking matigas ang puso, seryoso, at hindi kailanman nagpapakita ng kahinaan. Marami ang humahanga sa kanya, at marami rin ang natatakot.

Lumakad siya nang diretso, hindi tumitingin sa kanan o kaliwa. Ang lahat ay nagbulungan, nagtataka kung sino ang magiging swerteng makakapiling ang dakilang Alpha. Marami ang umaasang si Mira ang mapipili, dahil siya ang itinuturing na pinakamaganda at pinakamalakas sa kanilang henerasyon. Nakita ni Elara kung paano kumislap ang mga mata ni Mira na puno ng pag-asa at pananabik habang nakatingin kay Alpha Kael.

Huminto si Alpha Kael.

Hindi sa tapat ni Mira. Hindi rin sa tapat ng iba pang magaganda at malalakas na dalaga.

Huminto siya nang eksakto sa harapan ni Elara.

Nanlaki ang mga mata ni Elara. Ramdam niya ang bigat ng tingin nito sa kanya, at hindi niya maintindihan kung bakit siya ang tinititigan nito. Ang kanyang puso ay kumakabog nang napakalakas, tila sasabog na sa kanyang dibdib.

Dahan-dahang inabot ni Alpha Kael ang kanyang kamay, at sa isang boses na malalim, mariin, at puno ng kapangyarihan na narinig ng buong parang, sinabi niya:

“Siya… Ang babaeng ito ang aking itinakdang kapareha. Siya ang magiging aking Luna.”

Parang tumigil ang ikot ng mundo.

Parang nabingi ang lahat sa narinig. Ang katahimikan ay tumagal ng ilang sandali bago sumabog ang ingay ng hindi paniniwala, gulat, at galit.

“HINDI PWEDI!” sigaw ni Mira na parang mababaliw na sa galit. Tumakbo ito palapit at tumayo sa pagitan nila ni Elara, nakaharap kay Alpha Kael na may punong-puno ng poot ang mukha. “Alpha Kael! Nagkakamali ka po! Hindi siya ang para sa inyo! Isa lang siyang walang kwentang babae na hindi man lang makapag-anyong lobo! Wala siyang maiaambag sa ating angkan! Siya ay kahinaan, hindi lakas! Paano magiging Luna ang isang tulad niya na hindi man lang kayang ipagtanggol ang kanyang sarili, lalo na ang ating kaharian?”

Lumingon si Alpha Kael kay Mira. Sa isang tingin lang, naramdaman ng dalaga ang matinding takot na tumagos hanggang sa kanyang buto. Ang dating mapupungay na mukha ng Alpha ay napalitan ng matinding galit na nagpanginig sa buong paligid.

“Sinong nagsabi sa iyo na ikaw ang may karapatang magdesisyon kung sino ang karapat-dapat at sino ang hindi?” tanong ni Alpha Kael. Ang kanyang boses ay malamig na parang yelo, puno ng babala. “Ang pagtukoy ng kapareha ay hindi galing sa atin, kundi galing sa ating diyosa at sa tadhana. Kung siya ang ipinadala sa akin, ibig sabihin lamang ay siya ang kailangan ko. At kung sinumang magtatangkang manghusga, manakit, o magbaba ng kanyang dangal mula sa araw na ito, haharapin ninyo ang buong lakas ng aking galit. Walang sinuman ang makakapigil sa akin, at walang sinuman ang makakapaghiwalay sa amin. Naiintindihan ninyo ba iyan?”

Sa lakas ng kanyang pagsasalita, napaatras si Mira at natumba sa lupa dahil sa takot. Walang sinumang nangahas na magsalita pa, kahit na sa kanilang isipan ay puno pa rin sila ng pagdududa at hindi paniniwala.

Bumaling muli si Alpha Kael kay Elara. Ang matalim na tingin na ibinigay niya kay Mira ay napalitan ng kakaibang lambing at kuryosidad na hindi pa nakita ng sinuman sa kanya noon. Dahan-dahan niyang kinuha ang nanginginig na kamay ni Elara. Ang init na nagmumula sa palad nito ay tumagos sa buong katawan ni Elara, nagbibigay sa kanya ng kakaibang pakiramdam ng kaligtasan at kapayapaan na hindi pa niya naramdaman sa buong buhay niya.

Hinawakan niya ito nang mahigpit na parang ayaw na niyang pakawalan pa. Tumingin siya nang diretso sa mga mata ni Elara at bumulong sa paraang sila lang ang nakakarinig:

“Huwag kang matakot, aking mahal. Mula ngayon, wala nang sinumang makakasakit sa iyo. Ako ang iyong sandata, ako ang iyong kanlungan, at ako ang magtatanggol sa iyo laban sa sinuman at sa anumang bagay. Kahit anong sabihin nila, ikaw lang ang nasa puso ko. Ikaw lang ang aking itinakda.”

Napaiyak si Elara, pero hindi ito luha ng lungkot, kundi luha ng tuwa at gulat. Sa wakas, may isang tao na naniniwala sa kanya, may isang tao na hindi siya itinuring na basura o pabigat. Kahit hindi niya maintindihan kung bakit siya ang pinili ng dakilang Alpha, naramdaman niya sa puso niya na totoo ang mga sinabi nito.

Tumingin si Alpha Kael sa paligid, at nang magsalita siya muli, buong angkan ang nakarinig:

“Simula sa araw na ito, si Elara ay hindi na lamang isang simpleng miyembro ng ating angkan. Siya ang aking kapareha, at balang araw ay siya ang magiging inyong Luna. Igalang ninyo siya gaya ng paggalang ninyo sa akin. Ang sinumang magpapababa sa kanya ay ituturing ding kaaway ko.”

Hinila ni Alpha Kael si Elara palapit sa kanya at sabay silang naglakad palayo sa parang, habang ang lahat ay nakatingin sa kanila na puno ng iba’t ibang damdamin—inggit, galit, gulat, at paghanga.

Habang naglalakad sila, hindi maiwasang magtanong ni Elara sa kanyang sarili: “Bakit ako? Ano ba ang meron sa akin kaya ako ang pinili mo, Alpha Kael? Ano ba ang tinatago ng aking pagkatao na hindi ko pa rin natutuklasan hanggang ngayon?”

Hindi niya alam na ang desisyong iyon ni Alpha Kael ay hindi lamang tungkol sa pag-ibig. Ito rin ay simula ng pagtuklas sa malaking katotohanan tungkol sa kanyang pinagmulan at sa kapangyarihang nakatago sa kanyang katawan na magbabago sa takbo ng kasaysayan ng kanilang lahi.

***Download NovelToon to enjoy a better reading experience!***