Kabanata 1: Ang Tinatawag na Kahinaan

Sa loob ng malawak na kagubatan ng Lunar Pack, kung saan ang mga matataas na puno ay parang mga bantay na nagbabantay sa lihim ng gabi, tahimik na nagwawalis si Elara sa bakuran ng kanilang mababang tahanan. Ang kanyang mga kamay ay magaspang at puno ng sugat mula sa walang katapusang mga gawaing ipinapagawa sa kanya—paggupit ng kahoy, paghuhugas ng mga kaserola, at pagwawalis ng buong kampo. Siya ang omega, ang pinakamababa sa lahi ng mga lobo, dahil hanggang ngayon, sa edad na labing-walo, hindi pa rin siya nagiging hayop tulad ng iba.

“Elara! Bilisan mo diyan! Huwag kang magpahinga, wala kang karapatang magpahinga!” sigaw ni Mira, ang mataray na anak ng pangalawang pinuno ng angkan. Tumayo si Mira sa balkonahe ng malaking bahay ng alpha, ang kanyang mga mata ay nagliwanag sa galit habang sinusundan ng kanyang mga kaibigan na tumatawa. “Wala ka namang silbi pa naman, hindi ka pa rin nagiging lobo hanggang ngayon. Isa kang kahihiyan sa ating lahi! Bakit hindi ka pa umalis at maging alipin ng mga tao sa bayan?”

Ipinikit ni Elara ang kanyang mga mata at pinigilan ang pagpatak ng kanyang mga luha. Tama ang sinabi nila. Habang ang ibang mga kabataan ay nakakapag-anyo na—mga malalakas na lobo na nagpapasanay sa bukid para sa susunod na buwanang hunt—siya ay nananatiling tao. Walang kuko na lumalabas, walang ngilngil na boses, walang init ng pagbabago. Dahil dito, itinuturing siyang pinakamahina sa lahat, isang tanda ng sumpa sa kanilang angkan.

Pero sa kabila ng lahat ng pang-aapi, may isang bagay na hindi nila alam—may mga kakaibang pangyayari na nangyayari sa paligid kapag siya ay nagagalit o natatakot. Isang beses, nang sinampal siya ni Mira, biglang humuni nang malakas ang hangin, nagliparan ang mga dahon tulad ng bagyo, at ang mga halaman sa paligid ay tila yumuyuko sa kanya, parang sumusunod sa isang lihim na utos. Hindi niya rin ito maintindihan, kaya itinatago na lang niya ito, natatakot na mas lalong iiwan siya ng pack.

“Bakit ako ganito?” bulong niya sa sarili habang nakatingin sa kanyang mga palad, na ngayon ay nanginginig. “Ano ba ang tinatago ng aking pagkatao?”

Biglang tumigil ang kanyang walis nang maramdaman niya ang isang mainit na tingin mula sa gubat. Lumitaw si Ronan, ang anak ng alpha at hinirang na susunod na pinuno, na nasa anyong lalaki pa rin ngunit may mga mata na nagliliwanag ng ginto—senyales ng paparating na pagbabago. Matangkad siya, matipuno, at may peklat sa braso mula sa nakaraang laban laban sa rival pack. Hindi siya katulad ng iba; hindi niya inaapi si Elara, bagkus ay madalas na tinititigan siya nang may kakaibang pagtingin.

“Elara,” tawag niya nang mahina, lumapit sa bakod. “Huwag mo nang pakinggan si Mira. Siya lang ang ganoon.”

Nagulat si Elara at mabilis na yumuko. “P-panginoong Ronan... ano po ang kailangan niyo?”

Hindi sumagot si Ronan agad. Sa halip, tumingin siya sa mga palad niya. “Nakita ko ang hangin kanina. Nang humuni ito nang walang dahilan. Ikaw ba iyon?”

Namutla si Elara. “H-hindi po! Sinasabi ko po—”

“Shh,” pigil ni Ronan, hinawakan ang kanyang braso. Sa sandaling iyon, biglang lumamig ang hangin, at ang mga ugat sa mga puno ay parang sumayaw sa paligid nila. “Hindi ka mahina, Elara. May iba kang lakas. At sa susunod na full moon, malalaman natin kung ano ito.”

Bago pa makapag-react si Elara, narinig nila ang malakas na ungol mula sa gitna ng kampo. Ang alpha ay tinatawag ang lahat para sa pagpupulong—may balita ng pagsalakay mula sa Shadow Pack. Si Ronan ay tumakbo na, ngunit bago umalis, hinaplos niya ang pisngi ni Elara. “Manatili kang buhay. Para sa akin.”

Habang nanonood si Elara ng mga lobo na nagpupulong, nagsimulang mag-init ang kanyang dibdib. Para sa unang pagkakataon, naramdaman niya ang isang kakaibang lakas na dumadaloy sa kanyang ugat—hindi ng lobo, kundi ng isang bagay na mas matanda, mas malakas. Ang hangin ay humuni muli, mas malakas na ngayon, at ang mga halaman ay nagsimulang lumago nang mabilis sa paligid niya.

Sa gabing iyon, habang ang full moon ay tumataas, magbabago ang lahat. Si Elara ay hindi omega. Siya ay isang elemental, isang guardian ng gubat na matagal nang natago sa loob ng isang lobo. At si Ronan? Siya ang susi sa kanyang pagmulat—ngunit ang digmaan ay darating, at kailangan nilang pumili: ang loyalty sa pack, o ang tunay na kapangyarihan ng kanilang pag-ibig.

***Download NovelToon to enjoy a better reading experience!***