Chpater 3

"Ano ang gusto mong gawin pagkagising niya, Ravi? Hindi natin siya lubos na kilala."

Narinig ko ang boses ng isang lalaki dahilan para magising ako. Gising na ako pero mas pinili kong ipikit muna ang aking mga mata. Papakiramdaman ko muna ang nasa paligid ko lalo pa't narinig ko ang pangalan ng isang prinsipe. Mukhang nandito si prinsipe Ravi.

"Alamin muna natin kung ano talaga ang nangyari. Baka kasalanan ito ni Nesh kaya nahulog ang haya sa puno."

Namangha ako sa boses ng nagsalita. Napakagwapo ng boses at kalmado. Ang sarap sa tainga pakinggan. Kung marupok lang siguro ako, nahulog na ako dahil sa boses niya kahit 'di ko pa nakikita ang mukha niya.

"Anong ako?! Wala akong ginagawa sa kaniya. Hindi ko nga alam kung bakit siya nahulog," sabat ng isa pang lalaki. "Hindi ko kasalanan 'yon," dagdag pa nito.

Siya ba itong kupal na dahilan ng pagkakahulog ko? Aba, mukhang nagmamalinis ka pa ha!

"Anong hindi mo kasalanan?! Hoy, kung hindi mo sana ako ginulat edi sana hindi ako nahulog, 'di ba?"

Halos nagulat silang lahat dahil sa biglaang pagsigaw ko sa lalaking nasa tabi ko na may kulay pulang buhok. Nilibot ko ang paningin ko sa loob ng kwarto. Limang lalaki ang kasama ko ngayon. Naupo tuloy agad ako mula sa pagkakahiga at niyakap ang sarili. Nakahinga ako ng maluwag nang makitang may suot pa akong damit.

Lahat sila ay nakasuot ng eleganteng damit pang-prinsipe. Halatang mamahalin ang uri ng telang ginamit. May hawig ang suot nila sa traditional dress ng mga taga Korea which is the "hanbok". Gaya lang ito ng damit ng mga prinsipe at prinsesa na napapanood ko sa mga korean dramas. Magkakaparehas ang kulay ng kanilang suot. Ang panloob nila ay kulay puti na may mahabang manggas na pinatungan ng kulay itim na mahabang parang bestida. May kakaiba at magandang disenyo ang nakaburda rito na ginamitan ng puting sinulid. White and black lang talaga ang kulay ng kabuuang suot nila. Kapansin-pansin ang kulay gintong laso na nakatali sa may bandang baba ng dibdib nila dahilan para magkashape ang suot nila. Animo'y nakadress talaga sila pero hindi, dahil nakasuot pa rin sila ng itim na pantalon. Hindi ba sila naiinitan? Maging ang suot nila sa paa ay magkakapareho rin. Nakasuot sila ng kulay black na boots. Ang astig! Hindi ko na yata kailangang pumunta sa Korea para lang makakita ng hanbok sa personal dahil nasa harap ko na ito ngayon.

Mula sa suot pangbaba, binalik ko ang paningin ko pataas hanggang sa napansin ko ang telang nakatali sa noo nila. Kulay pula ito at may disenyong ibon sa gitna. Nakita ko na ang disenyong iyon! Iyon ang disensyong nakalagay sa pulang tela na nakabandera sa bungad ng gate kanina. Kung hindi ako nagkakamali, flag nila 'yon.

"Totoo ba ang kaniyang sinabi, Nesh?" Tumingin ang lalaking tinatanaw ko lang kanina sa lalaking dahilan ng pagkakahulog ko. Mas gwapo pa pala sa malapitan si prinsipe Ravi, hehe.

"Hindi ko naman akalain na magugulat siya," nakabusangot niyang sagot tsaka niya ako tinignan ng masama. Inirapan ko rin siya agad.

Paanong hindi ako magugulat eh napakatahimik ng lugar tapos bigla siyang magsasalita. Pinagkamalan pa niya akong malaking ibon! Eh kung tukain ko kaya siya.

Bumaling sa 'kin si prinsipe Ravi. Nakatayo siya sa gilid ng kama kung saan ako nahiga. "Humihingi ako ng tawad sa inasta ng aking kapatid. Pero haya, nais ko sanang malaman kung anong ginagawa mo sa taas ng puno?"

Tumingala ako sa kaniya kasabay ng pagbilis ng tibok ng puso ko. Anong sasabihin ko? Tila umurong ang dila ko at ayaw gumana ng utak ko. Wala akong maisip na dahilan.

"Isa ka bang espiya?"

Napatingin ako sa gilid ng bintana. Seryosong nakatingin sa 'kin ang may kulay dirty white na buhok. Bumilis ang tibok ng puso ko dahil sa kaba. Bakit ba siya ganiyan tumingin? Nakakamatay!

"Kumalma ka, Cozen." Sumabat na rin ang lalaking may yellow-orange na buhok. Siya 'yong lalaking napakayabang kanina. Muntik pa niyang halikan ang kamay ko. Isa rin pala siyang prinsipe. Kung gayon, siya ang pinakaunang prinsipe na nakilala ko. Nasa paanan ko siya pero nagsimula siyang humakbang papalapit sa akin.

"Wala sa napakaamo at maganda niyang mukha ang pagiging espiya. Marahil nasa taas siya ng puno dahil hinahanap niya ang pinakagwapong prinsipe... ako. Tama ba aking haya?"

Nasilayan ko na naman sa labi nito ang nakakalokong ngiti. Pinandilatan ko naman siya ng mata.

"Ang kapal mo!" Nilayo ko ang mukha niya sa 'kin dahil pilit niya itong nilalapit.

Katulad ni Ravi ay gwapo rin siya. Idagdag pa ang magkabilaang malalim niyang dimples pero hindi tatalab ang isang 'to sa 'kin.

"Dern, itigil mo na 'yang kahanginan mo. Hindi mo ba halata, mas nandidiri ang haya sa'yo kaysa magmalapuso ang mata niya. Sa unang pagkakataon, hindi tumalab ang karisma mo," singit ng lalaking dahilan ng pagkakahulog ko, si Nesh. Nagsitawanan sila maliban kay Dern.

"Huwag niyo ako pinagtatawanan." Bumaling ulit siya sa 'kin. "Marahil ay nagpapakipot lamang siya. Mas gusto ko nga ito, e'. Mahihirapan muna ako bago ko siya makuha. Napakagandang hamon!"

Dahil sa inis, inirapan ko ito sabay sabing, "Mama mo hamon!"

Silang lahat ay kumunot ang noo. Hindi yata nila alam ang ibig sabihin ng Mama at mas lalong hindi nila alam ang sarcastic na expression na sinabi ko.

"Paumanhin, mga mahal na prinsipe." Napalingon kaming lahat sa babaeng nasa 40's na kakapasok lang sa kwarto. Nag-bow muna siya tsaka inangat ang ulo. "Nabalitaan ko po kasi kay Kaira na narito raw ang haya na kasama ko kanina."

Nakatitig siya sa 'kin ngayon. Ako ba ang tinutukoy niya? Ako lang naman ang haya na narito. Malamang ay ako nga pero hindi ko naman siya kasama kanina.

"Siya ba ang tinutukoy mo?"

"Siya nga, prinsipe Ravi. Siya po ang sinasabi kong magiging bagong kharim niyo. Iniwan ko siya kanina sa hardin at 'di ko inakalang aakyat siya sa puno. Marahil ay gusto niya lang akong tanawin at hanapin."

Napanganga lang ako sa sinasabi nito kay Ravi. Mas okay na rin ito dahil wala akong ibang dahilan na maisip.

"Pasens'ya na po," yumuko ulit siya.

"Kung gano'n, maari mo na siyang sunduin at ihatid sa inyong silid upang siya'y makapagpalit," kalmadong wika ni prinsipe Ravi.

Tumango ito at humakbang siya papalapit sa 'kin. Habang inaalalayan niya akong tumayo, naagaw lahat ng atensiyon namin nang maglakad palabas ang lalaking may kulay asul ang buhok. Siya ang lalaking walang imik kanina. Nakatayo lang siya sa gilid ng bintana.

"Mauna na ako," wika lang nito at 'di man lang nag-aksayang lumingon. Ay, mukhang masungit.

"Saan na naman kaya pupunta si Arsh?" Narinig kong tanong ni Nesh. Nagkibit-balikat lang naman sa kaniya si Dern.

Hindi ko na lamang sila pinansin. Sinuot ko na ang sandal ko 'tsaka ako humawak sa kamay ng kasama ko. Medyo masakit pa kasi ang likod at binti ko. Epal kasi itong Nesh na 'to!

"Mauna na kami, prinsipe Ravi, prinsipe Cozen, prinsipe Dern at prinsipe Nesh."

Sumabay na rin ako sa pagyuko bago sila talikuran.

"Sandali," napahinto kami sa paglalakad.

Napalingon kami kay prinsipe Ravi. Nakatitig siya sa 'kin ngayon. Hindi ko alam pero hindi ko magawang iwasan ang titig na iyon.

"Ibig kong malaman ang iyong ngalan."

Nagkatitigan kaming saglit bago ako sumagot. "Zariya ang pangalan ko, mahal na prinsipe."

Hindi ko maaring banggitin ang pangalang Amity dahil iyon ang tunay kong pagkatao rito. Gagamitin ko na lang ang pangalan kong Zariya, tutal iyon naman ang totoo kong pangalan. Mas gusto ko pa ring makilala nila ako bilang Zariya.

"Zariya. Ibig sabihin ay kagandahan at katingkaran. Tugmang tugma sa'yo," ngumiti ito na nagbigay ng hindi maipaliwanag na pakiramdam sa 'kin. "Masaya akong makilala ka, Zariya."

I smiled at him as I bow my head.

Tuluyan na kaming lumabas sa malawak na silid na 'yon. Nakaalalay pa rin sa 'kin ang babaeng nasa 40's.

"Dapat nag-iingat ka prinsesa," bulong niya sa 'kin na pinagtaka ko. Tama ba ang narinig ko? Tinawag niya akong prinsesa?

"Kilala mo ako?"

Tanging pagtango lang ang sinagot niya.

"Mamaya na tayo mag-usap dahil delikado kung dito ko sasabihin lahat."

Itinuon niya ang paningin sa dinadaanan namin. Nagtitinginan sa 'kin ang ilang kawal at babaeng mukhang taga-silbi na nakakasalubong namin. Nagtataka siguro sila kung sino ako.

Ako lang naman ang ordinaryong estudyante mula sa modernong mundo na napadpad dito sa kakaibang mundo.

Medyo mahaba rin ang nilakad namin. Napakalawak kasi nitong hallway ng palasyo. Nang tuluyan na kaming makalabas, lumiko kami pakaliwa. May isa pang dalawang palapag na bahay ang nakahiwalay mula sa pinasukan namin kanina. Gawa sa bato ang palasyo kaya hindi ito basta-basta masisira. Sa gilid ng dinadaanan namin ay puno ng makukulay na bulaklak at ilang puno. Napakapresko at maaliwalas na tignan.

"Dito namamalagi ang mga kharim na tulad natin. Hindi lahat ng kharim ay nakakapasok at nakakapagsilbi sa hari at mga prinsipe. Bilang lang ang mga kharim na pinapayagang makasalamuha ng mga prinsipe," pagsisimula nito.

Iginaya niya ako sa isang silid. Walang ibang tao rito maliban sa aming dalawa. Nagtungo siya sa isang cabinet at ako naman ay naupo sa kama. May dalawang kama ang nasa gilid na ito.

"Mabuti na lamang umalis na ang kharim ng limang prinsipe at ikaw na ang papalit. Makakatulong ito sa'yo para mapabilis ang misyon na ibinigay sa'yo na iyong Inang reyna," patuloy lang siya sa paghahalungkat ng damit sa cabinet.

"Alam niyo po ang tungkol sa misyon ko?"

Humarap na ito sa 'kin dala ang nakatuping damit. "Oo, alam ko. Dahil tulad mo, inutusan rin ako ng iyong Ina na mag-espiya. Tayong dalawa ang magsisilbing mata niya rito upang mapagplanuhan ng mabuti ang pagpapabagsak ng Kaharian ng Norland."

So, bago dumating si prinsesa Amity dito, may nauna nang nagtra-traydor sa palasyo. Kaya mas napagplanuhan ng maayos ang pagbabagsak sa Norland dahil hindi lang iisa ang traydor.

"Makinig ka, prinsesa Amity. Kailangan mong mag-ingat sa bawat kilos na iyong gagawin dahil matatalino ang mga prinsipe. Baka isang galaw lang, masisira lahat ang plano ng 'yong Ina."

Hindi ako kumibo. Tanging pagtango lang ang aking ginawa. Wala siyang kaalam-alam na hindi ko susundin ang inuutos ng reyna. Ibang mission ang kailangan kong gawin. Iyon ay ang mission upang makabalik ako sa mundo ko. Hindi nila alam lahat na hindi lang ang Norland ang tra-traydorin ko, maging ang sariling Kaharian ko rin, ang Therondia.

Bigla akong nakaramdam ng konsensiya.

Hindi, Zariya. Tama lang ang gagawin mo. Gagawin mo ito para makabalik ka sa payapa mong buhay.

"Kailangan mo na magpalit, prinsesa. Ito ang iyong isusuot," inabot niya sa 'kin ang nakatuping damit.

Kinuha ko naman ito agad at hinawakan para makita ang kabuuan nito. Gaya 'yon sa suot ng babaeng nasa harap ko ngayon.

"Ako nga pala si Celia, prinsesa Amity. Kharim Celia ang itawag mo sa 'kin. Maiwan na muna kita para makapagpalit. Hintayin na lamang kita sa labas, mahal na prinsesa." Yumuko muna siya bago niya ako tinalikuran.

Matapos niya isarado ang pinto, inalis ko na ang kaninang suot ko. Ewan ko nga kung saan galing ang puting dress na sinuot ko. Kinuha ko na lamang ang binigay sa akin at sinuot. Gaya rin ito ng hanbok ng Korea.

Binubuo ng kulay puting blusang istilong bolero at isang mahabang saya, na may natatanging proporsiyon. Mas mahaba nang apat na beses ang kulay pink na saya kaysa sa blusa. Kaya, nagmumukhang matangkad ang isang maliit na babaeng tulad ko ang magsusuot nito. Nakabukang gaya ng mga pakpak ang manggas ng blusa nito, samantalang ang saya nito ay nagsisimulang lumuwang mula sa dibdib at kaakit-akit na sumasayad sa sahig. Kapansin-pansin rin ang breastline nito na pinapalamutian ng naiibang uri ng laso, na ang magkabilang dulo ay nakalaylay mula sa pagkakabuhol nito. Ang neckline ay binurdahan ng magagandang disenyo ng bulaklak na may matingkad na kulay. Sinuklay ko na rin ang buhok ko at tinalian ito ng laso na paribbon tsaka naglagay ng kulay gintong hairpin na may bulaklak din ang disenyo.

Humarap ako sa malaking salamin, napakaganda ng kinalabasan. Ang sosyal naman tignan ng mga taga-silbi rito.

Ilang saglit lang ay lumabas na ako. Nadatnan kong naghihintay sa labas si Kharim Celia. Iginaya niya ako palabas. Naglakad-lakad kami hanggang sa makarating sa hardin. Dito ang pinuntahan ko kanina. Napakalawak talaga. Nakakaenganyo pa ang mga bulaklak na narito. Nanatili kaming nakatayo at tanaw ang limang prinsipe na kasalukuyang busy sa pag-eensayo.

"Ang unang prinsipe ay si prinsipe Ravi. Siya ang may kulay ginto na buhok. Siya ang panganay na Anak ni haring Valor. Pinakamabait, responsable, maaasahan at nakatakdang susunod sa yapak ng kaniyang Ama. Kaya niyang alisin ang kapangyarihang taglay ng isang nilalang na may angking kapangyarihan."

Nakatitig ako ngayon kay prinsipe Ravi. Halata talaga sa mukha at kilos nito ang isang tunay na prinsipe. Unang kita ko pa lang sa kaniya, napahanga na ako.

"Ang ikalawang prinsipe ay si prinsipe Cozen na may kulay puting buhok." Bumaling ang paningin ko sa lalaking kapalitan ni prinsipe Ravi ng espada. "Ang prinsipe ito ay kabaliktaran ni prinsipe Ravi. Ito ay sakit sa ulo ni haring Valor dahil madalas na nadadawit sa gulo sa mga ordinaryong mamamayan ng Kaharian. May kakayahan siyang manlinlang at magpalit anyo kaya mag-ingat ka prinsesa sa bawat taong nakakasalamuha mo dahil hindi mo malalaman kung sila ba talaga iyon o si prinsipe Cozen."

Kailangan ko talagang itikom ang bibig ko tungkol sa mission ko lalo pa't may gano'ng klaseng kakayahan ang isang prinsipe.

Bumaling ngayon ang tingin namin sa prinsipeng walang imik kanina. Kasalukuyan siyang nag e-ensayo magpana. Agaw pansin ang color blue niyang buhok.

"Siya ang ikatlong prinsipe, si prinsipe Arsh. Tahimik, seryoso at minsan mo lang makitang magsalita. Takot rin ang ibang kharim na kausapin siya dahil sa angking kasungitan pero kahit gano'n pa man, maraming kababaihan pa rin ang humahanga kay prinsipe Arsh. Pero kahit anong pagpapansin ang gawin nila, walang epekto ito sa prinsipe. Kakaiba ang kakayahang taglay nito. Napakatalino niya na kaya niyang solusyonan ang lahat ng problemang ibabato sa kaniya at isa pa, kaya niyang basahin ang nasa isip mo. Kaya prinsesa Amity, iwasan mong isipin ang iyong misyon sa oras na kasama mo si prinsipe Arsh."

Sa prinsipeng ito pala ako mas dapat mag-ingat dahil p'wede niyang basahin ang iniisip ko. Masyadong madaya ang kapangyarihan niya.

"Si prinsipe Dern ang pang-apat na prinsipe. Sa kanilang lima, siya ang mahilig magpaibig ng mga haya. Dinadaan niya sa mabubulaklak na salita at sa kahanginan. Huwag ka papadala sa mga matatamis na binibigkas niya, prinsesa Amity. Matapos kang paibigin, maglalaho 'yan bigla at 'di na muling magpaparamdam. Ang kakayahan naman niya ay kaya niyang pahabain ang ano mang klaseng parte ng kaniyang katawan."

Ang tinutukoy ni kharim Celia ay ang unang prinsipeng nakita ko rito sa Norland. Ang prinsipeng may kulay yellow-orange na buhok. Hindi na ako nagulat dahil first impression ko talaga sa kaniya ay babaero.

Ibig sabihin, ang bunsong Anak ni haring Valor ay ang lalaking may pulang buhok na dahilan ng pagkahulog ko sa puno.

"Siya naman ang bunsong prinsipe, si prinsipe Nesh. Ang pinakasutil na Anak ni haring Valor. Napakakulit at hindi pa talaga handa maging isang ganap na prinsipe. Masyado pa siyang bata at mas ibig niyang makipaglaro sa ibang kabataan na kaedad niya. Sa pagiging isip-bata, 'di pa niya kayang gamitin ng tama ang kaniyang kapangyarihan kaya kahit sa saan ay nagkakaroon ng sunog. May angking kakayahan siyang magpaliyab at gumawa ng apoy."

Napamangha ako sa bawat kapangyarihang taglay nila. Kailangan kong ihanda ang sarili ko sa oras na masaksihan ko na mismo sa harap ko ang kakayahan nila.

"Ngayong kilala mo na ang limang prinsipe, umaasa akong magagampanan mo ng maayos ang iyong misyon prinsesa Amity."

Nilingon ko ito at nginitian siya, "Makakaasa kayo, kharim Celia."

Dalawa lang ang p'wedeng mangyari sa misyon ko. Ang maulit ang dating nangyari o ibahin ang takbo ng tadhana.

Pero isa lang ang titiyakin ko, gagawin ko ang lahat makabalik lang sa mundo ko.

-

***Download NovelToon to enjoy a better reading experience!***