[RhyCap] Chiếm Hữu Đến Nghiện
Chương 1: Thuốc Dẫn
Mùa Đông khắc nghiệt, đúng vào thời điểm cuối năm.
Chỉ còn hơn 5 ngày nữa là tới tết Nguyên Đán, thành phố S tràn ngập trong sắc đỏ.
Không khí nơi nơi vô cùng náo nhiệt.
Nhưng chỉ có một nơi vẫn chìm vào không khí lạnh lẽo u ám - đó là tầng hầm của căn biệt Thự nhà họ Nguyễn.
Căn hầm này ít ai biết đến, đây là địa ngục do Chủ nhân căn biệt thự này tự tay tạo nên.
Nghe nói một khi đã bước vào thì chẳng có ai sống sót nổi mà trở ra.
Lúc này trên giá tra tấn, Cậu bị trói chặt, miễn cưỡng ngẩn đầu.
Hoàng Đức Duy [ cậu]
" có người đến sao?"
Nhưng khi nhìn rõ kẻ bước vào thì Cậu thoáng sững lại rồi bật cười chua chát.
Hoàng Đức Duy [ cậu]
Haaa..haa..hhha
đôi môi khô nứt do nhiều ngày không được uống nước lại rách toạt máu chảy đầm đìa.
Hoàng Đức Duy [ cậu]
Ngươi tới làm gì chứ?
Bùi Duy Bình
Đến tiễn Ngươi một đoạn.
Bùi Duy Bình nở nụ cười châm chọc.
Bùi Duy Bình
Nhìn xem đến cuối cùng Người mà ngươi thích lại thuộc về ta.
Bùi Duy Bình
Thật đáng thương
Ai Ai cũng biết Nguyễn Quang Anh kẻ đứng đầu gia tộc họ Nguyễn Si mê Thiếu Gia nhà Họ Bùi đến mức nào.
Còn cậu chỉ đơn giản là một thanh kiếm giết người cho Hắn.
Cậu lúc này trên người chi chít vết thương nhuộm đỏ cả chiếc áo sơ mi trắng.
Ai có thể ngờ vài tháng trước cậu vẫn còn là cánh tay phải đắc lực của Hắn . Ai ngờ qua tháng sau, cậu vừa hoàn thành nhiệm vụ khó trở về lại bị hắn tước quyền đầy xuống nơi tầng hầm bẩn thỉu chịu đủ loại mọi tra tấn dã man.
Hoàng Đức Duy [ cậu]
Nguyễn Quang Anh... ngài thật tàn nhẫn...
Nghe cậu nói Bùi Duy Bình như nghe được một câu chuyện cười hắn ta bậc cười lớn
Bùi Duy Bình
Hôm nay Lão đại mà người ngày nhớ đêm mong sai ta đến đây để lấy mạng ngươi.
Hoàng Đức Duy [ cậu]
Vì sao?
Cậu đã nghĩ suốt một tháng vẫn không có đáp án
Bùi Duy Bình
Tất nhiên là vì chữa bệnh cho ta
Nghe xong cả người cậu chấn động.
Bùi Duy Bình nhìn cậu, lạnh lùng nói
Bùi Duy Bình
Ta giả bệnh cần dùng máu đầu tim của ngươi làm thuốc dẫn. Vì vậy Nguyễn Quang Anh mới ngủ với ngươi...
Cả người Cậu như rơi vào hầm băng.
Nhớ lại những ngày đó, cậu đã từng lừa dối mình giờ mới biết...
Tất cả chỉ là vì một người khác
Chương 2
Tim cậu đau đến không thở nổi.
Nhưng Cậu tuyệt nhiên không rơi một giọt nước mắt nào.
Vì cậu vẫn nhớ ngươi đó từng nói cậu chỉ là vũ khí.
Mà Vũ khí thì ... không có nước mắt.
Bùi Duy Bình
Ngươi thật ra chỉ là vật chứa
Bùi Duy Bình
Cũng đến lúc nên loại bỏ vật chất này rồi.
Cậu gục ngã im lặng rất lâu.
Hoàng Đức Duy [ cậu]
Ta muốn gặp hắn
Bùi Duy Bình
Ngươi vẫn còn mơ mộng nữa sao?
Đức Duy vẫn cố chấp lập lại câu nói
Hoàng Đức Duy [ cậu]
Ta muốn gặp hắn
Bùi Duy Bình
Hừ... động thủ đi
" Phập" thanh kiếm xuyên tim
Đức Duy nhắm mắt trong đầu hiện lên câu nói của Quang Anh.
"nhớ kỹ thân phận của ngươi"
Cuối cùng cậu vẫn phải chết vì hắn.
tác giả
helo mn. Góp ý thoải mái nhưng không nhận gạch đá nha.
tác giả
giờ đến phần giới thiệu xíu về nhân vật nha
Hoàng Đức Duy [ cậu]
Hoàng Đức Duy _ cậu
20 tuổi
Là côi nhi được Hắn nhận nuôi từ năm 3 tuổi.
Nguyễn Quang Anh [ Hắn]
Nguyễn Quang Anh _ Hắn
25 tuổi
Thủ Lĩnh gia Tộc họ Nguyễn.
Trong tay nắm giữ 5 phần châu Á.
Bùi Duy Bình
Bùi Duy Bình
22 tuổi
Là Thiếu Gia nhà Họ Bùi.
Hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh
Hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh
Hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh
Hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh
Hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh
Hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh
Hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh
Hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh
Hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh
Hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh
Hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh
Hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh
Hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh
Hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh
Hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh
Hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh
Hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh
Hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh
Hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh
Hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh
Hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh
Hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh
Hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh
HhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhHhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhHhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhHhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhHhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhHhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhHhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhHhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh
HhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhHhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhHhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhHhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhHhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhHhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhHhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhHhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhHhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhHhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhHhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhHhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh
Hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh
Chương 3: Trở về
Một tia sét toạc ngang bầu trời, ngay sau đó là tiếng ầm ầm vang lên.
Hoàng Đức Duy [ cậu]
ưm..ha...a
Đức Duy bị Tiếng Sét đánh thức. Vừa cử động thân mình liền đau đến liên tục hít vào khí lạnh.
Cậu vội vàng mở mắt, quan sát xung quanh.
Hoàng Đức Duy [ cậu]
đây là đâu vậy? Chẳng phải mình đã chết rồi sao?
Hoàng Đức Duy [ cậu]
đây là địa ngục?
Cậu theo bản năng đưa tay sờ ngực trái, nhưng nơi đó hoàn toàn lành lặn không hề có dấu vết của của kiếm gây ra.
Hoàng Đức Duy [ cậu]
Chuyện gì ...đang xảy ra vậy?
Nhưng nhiều năm làm sát thủ đã rèn cho Cậu sự bình tĩnh, sắc mặt cậu chỉ khẽ ngơ một lát liền nhanh tay kiểm tra thân thể và môi trường xung quanh.
Mặt,Tay,bụng.... những vết thương ở trong hầm tối hiện tại điều đã biến mất. Chỉ có mắt cá chân phải khi cử động liền đau âm ỉ - chắc là bị trật tự rồi.
Xung quanh cậu là một căn nhà bỏ hoang. Và cậu cũng đang co mình trong một góc nhỏ gần cửa sổ phía dưới được lót bằng một tấm bạc cũ kỹ.
Bên cạnh còn có một khẩu súng lục cầm tay và một con dao ngắn
Hoàng Đức Duy [ cậu]
Cảnh... tưởng này.. hình như mình đã từng gặp ở đâu rồi.
Duy vừa mân mê khẩu súng trong tay vừa lẫm bẫm.
Chỉ trong một khoảng khắc Duy đã nhớ ra tất cả.
Một đêm xa xôi như đã từng xảy ra ở kiếp trước, mà bây giờ lúc Duy nhớ lại cảnh tượng ấy vẫn khiến cả người cậu run rẩy không ngừng.
Cảnh tượng này trùng khớp với cảnh tượng của 2 năm trước trong trí nhớ của Duy.
Hoàng Đức Duy [ cậu]
Vậy có nghĩa mình đã quay về 2 năm trước
cái đêm 2 năm trước ấy trong lúc cậu đi làm nhiệm vụ do Quang Anh giao cho trên đường trở về thì không may phát hiện được Bùi Duy Bình và Vu Tấn An bí mật cấu kết.
Nhưng lúc ấy không may cậu lại bị bọn họ phát hiện và bị người của họ truy sát. Đối phương quá đông và còn toàn là cao thủ Cậu không địch lại
Cậu chỉ có thể là vừa đánh vừa trốn trải qua bao nguy hiểm mới tạm thời trốn thoát khỏi. Lúc ấy chân phải của cậu liền bị trật khớp, kiệt sức cậu chỉ có thể trốn vào tòa nhà bỏ hoang này.
Download MangaToon APP on App Store and Google Play