THE UNFINISH CHAPTER

Chapter 2: Ang Unang Lunes

Sumapit na ang pinakahihintay na Lunes. Ang sikat ng araw ay tila mas excited pa kaysa sa mga estudyante. Sa limang magkakaibang tahanan, nagsimula ang kani-kanilang kwento ng paghahanda.

Ang Alarm Clock ni Ella Ganco

Eksaktong alas-singko ng madaling araw, hindi pa man natatapos ang unang tunog ng alarm clock sa kanyang cellphone, mabilis pa sa alas-kwatro na bumangon si Ella.

“Ella! Gising na, baka maunahan ka sa banyo!” tawag ng kanyang ina mula sa kusina.

“Gising na po, Ma! Tapos na akong mag-ayos ng higaan!” masiglang sagot ni Ella.

Siya ang pinaka-organized sa lahat. Mabilis niyang kinuha ang kanyang tuwalya at dumeretso sa banyo. Pagkatapos maligo, maingat niyang isinuot ang kanyang bagong plantsadong uniporme. Walang kahit isang lukot. Tiningnan niya ang kanyang sarili sa salamin—ang puting blouse na may selyo ng school at ang kanyang pleated skirt.

“Section 3, handa na ako,” pabulong niyang sabi habang sinusuklay ang kanyang buhok nang maayos.

Ang Antuking si Jowel Dela Cruz

Kabaligtaran naman kay Ella, si Jowel ay parang nakadikit ang likod sa kama. Pang-limang tawag na ng kanyang tatay pero hilik pa rin ang isinasagot niya.

“Jowel! Unang araw ng high school, male-late ka! ‘Yung sapatos mo, hindi mo pa nalilinis!” sigaw ng kanyang tatay habang kinakatok ang pinto.

“Five minutes pa, Pa... sandali lang talaga...” ungol ni Jowel habang ibinabalot ang sarili sa kumot.

Pero nang maalala niya ang usapan nila nina Keneth at Hanna nung enrolment—ang pustahan sa palamig para sa male-late—bigla siyang napabalikwas. “Wait! Ang palamig!” Mabilis siyang tumalon palabas ng kama, muntik pang madapa sa kanyang mga tsinelas. Kahit medyo gulo-gulo pa ang buhok, nagmadali siyang kumuha ng tubig para maghilamos.

Ang Kabado pero Handa: Jona Panbina

Sa bahay naman nina Jona, tahimik ang lahat. Gising na siya bago pa man tumunog ang alarm. Nakaupo lang siya sa gilid ng kanyang kama, yakap-yakap ang kanyang bagong bag.

“Jona, anak, kain na. Huwag kang kabahan, kaya mo ‘yan,” malambing na sabi ng kanyang nanay habang inilalapag ang sinangag sa mesa.

“Opo, Nay. Iniisip ko lang po kung maaalala pa ako ni Hanna. Paano kung may iba na siyang kasama?” mahinang sagot ni Jona.

“Napakabait na bata nung si Hanna. Siguradong hinihintay ka nun. Sige na, bilisan mo na at baka mahaba ang pila sa jeep.” Sa kabila ng kaba, dahan-dahang inayos ni Jona ang kanyang gamit. Pinunasan niya ang kanyang sapatos hanggang sa kumintab ito.

Ang Maagang si Hanna Meres

Si Hanna naman ay parang nakainom ng limang tasa ng kape sa sobrang hyper. Habang nag-aalmusal, panay ang check niya sa group chat nila (kahit wala pang sumasagot).

“Hanna, maupo ka nga nang maayos. Hindi ka pa nakakaalis, parang pagod ka na sa likot mo,” biro ng kanyang kuya.

“Kuya naman! First day of Junior High! Kailangan perfect ang lahat. Gusto ko ako ang unang makarating sa tapat ng guard house!” sagot ni Hanna habang mabilis na isinusubo ang huling piraso ng tinapay.

Kinuha niya ang kanyang suklay at pulbo. Hindi pwedeng haggard sa unang pagkikita. Isinuot niya ang kanyang ID na may malaking ngiti sa picture. Para sa kanya, ang araw na ito ang simula ng kanyang "reigning years" sa school.

Ang Chill na si Jacobe Peralta

Sa isang tahimik na subdivision, si Jacobe ay kalmado lang na nagkakape habang nagbabasa ng isang lumang libro. Handa na ang lahat sa kanya—ang uniform ay nakasabit na sa pinto kagabi pa, at ang gamit ay maayos na nakasalansan.

“Jacobe, hindi ka ba nagmamadali? Baka ma-traffic ka,” tanong ng kanyang ate.

“Maaga pa, Ate. 7:30 pa ang flag ceremony. 6:15 pa lang,” sagot niya habang inaayos ang kanyang salamin.

Kahit mukhang chill, sa loob-loob ni Jacobe, iniisip niya kung magiging maingay ba uli sina Jowel at Keneth sa loob ng classroom. Napangiti siya nang maalala ang gulo nung enrolment. Kinuha niya ang kanyang relo, isinuot ito, at kinuha ang susi ng bahay. Handa na siyang harapin ang panibagong chapter, dala ang kanyang pagiging seryoso pero maaasahang kaibigan.

Narito ang pagpapatuloy ng eksena sa kani-kanilang mga bahay habang papalapit na ang oras ng pag-alis. Masisilip natin dito ang mga huling detalye ng kanilang paghahanda bago sila tuluyang lumabas ng pinto.

Chapter 2.1: Ang Huling Sampung Minuto

Sa Kusina nina Ella Ganco

Dahil mabilis na natapos si Ella sa pag-aayos, may oras pa siya para tulungan ang kanyang nanay na magbalot ng kanyang baon.

"Ma, damihan mo naman 'yung kanin. Baka mamaya may makilala akong gutom na kaklase, mahirap na ang walang maishare," biro ni Ella habang maingat na inilalagay ang egg roll sa kanyang lunchbox.

"O siya, sige. Siguraduhin mo lang na hindi ka madudumihan habang kumakain, puting-puti pa naman ang blouse mo," paalala ng kanyang ina.

Chineck uli ni Ella ang kanyang bag: limang notebook, isang intermediate pad, at ang kanyang pencil case na kumpleto sa gamit. Huling tingin sa salamin, inayos ang kanyang buhok na may clip na kulay puti, at humalik sa pisngi ng kanyang nanay. "Alis na po ako, Ma! Magkikita pa kami ni Kaye sa tapat!"

Ang Pakikipagsapalaran ni Jowel Dela Cruz

Habang si Ella ay relax na, si Jowel naman ay nasa gitna ng "emergency." Hindi niya mahanap ang kanyang isang pares ng medyas.

"Pa! Nasaan 'yung isang medyas ko? 'Yung may guhit na asul!" sigaw niya habang nakadungaw sa ilalim ng kama.

"Nasa sampayan pa, Jowel! Sabi ko sa'yo kagabi ihanda mo na, eh!" sagot ng kanyang tatay mula sa labas.

Nagmadaling tumakbo si Jowel sa likod ng bahay, kahit naka-boxers pa at naka-undershirt. Kinuha niya ang medyas na medyo mamasa-masa pa at agad na isinuot. "Tiis-tiis muna, basta hindi late!" dali-dali niyang isinuot ang kanyang polo at hindi na nag-abalang i-tuck in nang maayos dahil sa pagmamadali. Sinukbit ang bag na parang laging sasabak sa giyera at mabilis na lumabas ng pinto.

Ang Tahimik na Paghahanda ni Jona Panbina

Sa loob ng kanilang maliit na sala, maingat na isinusulat ni Jona ang kanyang pangalan sa bawat notebook gamit ang kanyang pinakamagandang sulat. Ayaw niyang maging magulo ang gamit niya sa unang araw.

"Jona, uminom ka muna ng gatas bago umalis. Baka mahilo ka sa flag ceremony, mainit pa naman ang araw ngayon," sabi ng kanyang lola.

Ininom ni Jona ang gatas at kinuha ang kanyang panyo. Tinupi niya ito nang maayos at inilagay sa bulsa ng kanyang palda. "Nay, La, alis na po ako. Sana po... sana po maging maayos ang lahat."

"Magiging maayos ang lahat, anak. Basta magdasal ka lang," sagot ng kanyang ina. Sa huling sandali, kinuha ni Jona ang maliit na papel na binigay ni Hanna nung enrolment—ang "Best Friends" agreement nila—at inilagay ito sa loob ng kanyang wallet bilang pampalakas ng loob.

Ang "Energy Boost" ni Hanna Meres

Si Hanna ay nasa tapat na ng kanilang gate, pero bumalik pa sa loob dahil nakalimutan niya ang kanyang pabango.

"Hanna, ang likot mo talaga! Kanina ka pa labas-pasok," sita ng kanyang tatay na nagbabasa ng dyaryo.

"Pa, kailangan mabango! First impression lasts, 'di ba?" sagot niya habang nag-i-spray nang mabilisan. Kinuha niya ang kanyang cellphone at nag-selfie muna sa tapat ng salamin.

Caption: "Grade 7 Life! Section 3, are you ready for Hanna?"

Pagkatapos i-post (kahit alam niyang walang signal sa school mamaya), huminga siya nang malalim. "This is it! Goodbye elementary, hello high school!" Lumabas na siya ng gate na parang may dalang sariling spotlight.

Ang Plano ni Jacobe Peralta

Si Jacobe ay tapos na sa lahat. Nakaupo siya sa kanilang porch habang hinihintay ang kanyang sundo. Pinagmamasdan niya ang kanyang sapatos na walang kahit isang dumi.

Binuksan niya ang kanyang notebook at binasa ang listahan ng mga subjects na nakuha niya nung enrolment. Math, Science, English... "Sana hindi masyadong mahirap ang Math dito," pabulong niyang sabi.

Nang pumarada ang sasakyan sa tapat ng bahay nila, tumayo na siya nang tuwid. Inayos niya ang pagkakasabit ng kanyang bag sa isang balikat—cool at kalmado. Alam niya sa sarili niya na kahit anong mangyari sa araw na ito, handa siyang protektahan o tulungan ang mga bago niyang kaibigan kung sakaling magkagulo.

Ay, oo nga! Muntik na nating makalimutan si Kaye. Habang ang lahat ay nagkakagulo sa kani-kanilang bahay, si Kaye pala ang pinaka-sentro ng eksena sa kanilang kapitbahayan dahil sa kanilang usapan ni Ella.

Narito ang nangyayari sa bahay ni Kaye Baltazar bago siya lumabas ng pinto:

Chapter 2.2: Ang Pagkataranta ni Kaye

Sa bahay nina Kaye Baltazar, hindi kasing-ayos ng kay Ella ang nangyayari. Si Kaye ay kasalukuyang nasa harap ng salamin, pilit na inaayos ang kanyang pulang ribbon (bow) na ayaw pumantay.

KAYE

"Ma! Bakit ba ayaw tumayo nitong ribbon? Mukha akong lantang gulay!" sigaw niya habang pilit na hinihila ang tela.

MAMA NI KAYE

"Hayaan mo na 'yan, Kaye. Maganda ka pa rin. Bilisan mo na, kanina pa kumakatok si Ella sa labas ng gate natin. Nakakahiya sa batang 'yun, napaka-aga laging gising."

Dahil sa taranta, mabilis na isinuot ni Kaye ang kanyang sapatos. Sa sobrang pagmamadali, muntik na siyang makalimot na mag-medyas!

KAYE

(Kinakausap ang sarili)

"Relax, Kaye. First day lang 'to. Section 3 lang 'yan. Hindi ka pwedeng magmukhang ewan sa harap nina Jowel at lalo na kay Hanna."

Kinuha niya ang kanyang bag at mabilis na tiningnan ang kanyang hitsura sa huling pagkakataon. Kahit medyo tagilid ang ribbon, ang kanyang mga mata ay puno ng excitement. Lumabas siya ng pinto at nakita si Ella na prenteng-prente na naghihintay sa tapat ng gate nila.

Ang Pagkikita ng Magkapitbahay

ELLA

(Itinaas ang kamay at tumingin sa relo)

"Late ka ng tatlong minuto, Kaye! Sabi ko sa'yo 6:00 AM sharp, 'di ba? Akala ko nakatulog ka na naman."

KAYE

(Hinihingal nang kaunti)

"Kasalanan 'to nitong ribbon ko! Ayaw makisama. Pero tignan mo oh," (sabay ikot), "bagay ba? Mukha na ba akong High School student?"

ELLA

(Natawa at inayos nang kaunti ang ribbon ni Kaye)

"Bagay na bagay. O tara na, baka maubusan tayo ng magandang pwesto sa flag ceremony. Sabi ni Hanna sa chat, papunta na raw siya."

KAYE

"Seryoso? Ang aga naman ni Hanna. Tara, takbo na tayo sa kanto, baka maiwan tayo ng jeep!"

Magkahawak-kamay na tumakbo ang dalawang magkapitbahay patungo sa sakayan. Ang kanilang mga tawanan ay pumapailanlang sa tahimik na kalsada, hudyat na ang "Original Neighbors" ay handa na para sa Section 3.

Narito ang pagpapatuloy. Ipakikilala na natin ang isa pang mahalagang karakter sa buhay nina Ella at Kaye—si George Pike. Sa iyong listahan, siya ang lalaking may salamin at mukhang mas nakatatanda o mas mature sa grupo.

Chapter 2.3: Ang "Kuya" ng Kapitbahayan

Habang nagmamadaling lumabas ng gate sina Ella at Kaye, isang pamilyar na boses ang pumigil sa kanila. Mula sa katabing bahay ni Ella, lumabas ang isang matangkad na lalaking maayos na maayos ang suot na uniporme, nakasalamin, at may dalang makapal na libro. Siya si George Pike.

Dahil matagal na silang magkakapitbahay, si George ang nagsisilbing "kuya" o boses ng katuwiran sa dalawa tuwing sila ay nagkakagulo.

GEORGE

(Kalmado ang boses habang isinasara ang kanilang gate)

"Ella, Kaye. Bakit parang sasabak kayo sa marathon? Maaga pa, baka pagdating niyo sa school, pagod na kayo agad."

ELLA

"George! Akala ko nauna ka na. First day kasi, alam mo naman si Kaye, nagka-ribbon emergency pa!"

KAYE

(Napakamot sa ulo)

"Grabe ka sa akin, Ella! Pero George, buti nakita ka namin. Sabay na tayo? Kinakabahan kasi kami, baka mamaya maligaw kami sa laki ng National High."

GEORGE

(Ngumiti nang bahagya at inayos ang kanyang salamin)

"Sige, sabay na tayo. Huwag kayong kabahan. Section 3 din ako, kaya magkakasama lang tayo sa iisang building. Basta siguraduhin niyo lang na dala niyo 'yung registration forms niyo, 'yun ang unang hahanapin."

ELLA

(Napahawak sa bag)

"Hala! Kaye, chineck mo ba 'yung sa'yo? George, buti pinaalala mo!"

KAYE

"Dala ko! Safe na safe sa loob ng folder. Tara na, baka mapuno 'yung jeep sa kanto."

Naglakad ang tatlo patungo sa sakayan. Si George ang nasa gitna, habang sina Ella at Kaye ay panay ang daldal sa magkabilang gilid niya. Si George ang nagsisilbing "anchor" ng dalawa—ang taga-paalala kung ano ang dapat gawin at ang taga-patahimik sa kanila kapag masyado na silang maingay sa kalsada.

Ang Pag-alis nina Hanna, Jona, Jowel, at Jacobe

Habang ang "Neighborhood Trio" (George, Ella, at Kaye) ay naglalakad, sa kani-kanilang mga barangay ay lumabas na rin ang iba pa:

Hanna: Lumabas ng gate na parang laging nasa fashion show, panay ang kaway sa mga kapitbahay.

Jona: Tahimik na naglalakad, mahigpit ang hawak sa strap ng bag habang naghihintay ng tricycle.

Jowel: Patakbong lumabas, bitbit ang isang tinapay sa bibig dahil hindi na nakapag-almusal nang maayos.

Jacobe: Maayos na sumakay sa sasakyan, seryosong nakatingin sa labas ng bintana habang iniisip ang mga bagong kaklase.

Chapter 2.4: Ang Jeepney Chronicles

Sa loob ng isang medyo siksikang jeep, magkakatabing nakaupo ang "Neighborhood Trio." Dahil alas-sais na ng umaga, marami na ring ibang estudyanteng naka-uniporme ang nakasakay.

ELLA

(Nakasabit ang isang kamay sa hawakan ng jeep habang ang isa ay paypay nang paypay)

“Grabe, George! Buti na lang pinilit namin si Kaye na bilisan. Tingnan mo oh, punuan na agad ang mga jeep. Kung nag-late tayo ng lima pang minuto, baka nakatayo na tayo sa estribo!”

KAYE

(Inaayos ang kanyang bag sa kandungan)

“Oo na, Ella, ako na ang late! Pero George, totoo ba ‘yung sabi-sabi na sa Section 3 daw, doon nilalagay ‘yung mga ‘active’ masyado? Baka ma-guidance tayo agad kung sumama tayo sa ingay ni Jowel.”

GEORGE

(Bahagyang tumawa habang maayos na nakaupo, hindi man lang bakas ang pawis)

“Huwag kayong maniwala sa lahat ng naririnig niyo. Ang Section 3 ay gaya lang din ng ibang section. Ang kaibahan lang, baka mas diverse ang mga tao rito. At tungkol kay Jowel... hangga’t alam niyo kung kailan dapat tumahimik, walang magiging problema.”

ELLA

“Sabagay. Pero si George kasi, parang pang-Section 1 ang aura. Bakit ka ba napunta sa 3? Matalino ka naman ah.”

GEORGE

(Tumingin sa labas ng bintana habang dumadaan ang jeep sa tapat ng palengke)

“Minsan, hindi lang naman grades ang basehan. Baka may dahilan kung bakit tayo nandoon. Malay niyo, tayo pala ang kailangang mag-balanse sa ingay ng iba.”

Ang Sabay-sabay na Pag-alis

Habang bumibyahe ang tatlo, sa ibang bahagi ng bayan:

Hanna: Kasalukuyang nasa loob ng isang tricycle, panay ang tingin sa salamin para tingnan kung maayos pa ang kanyang lip tint.

Jona: Tahimik na nakaupo sa dulo ng jeep, nakatingin sa kanyang sapatos at paulit-ulit na binibigkas ang kanyang "introduce yourself" sa isip.

Jowel at Jacobe: Nagkataong nagkita sa kanto! Si Jowel ay pawis na pawis habang hinahabol ang jeep ni Jacobe.

“Jacobe! Para! Pasakayin niyo ako!” sigaw ni Jowel habang bitbit ang kanyang bag na bukas pa ang zipper.

Ang Pagdating sa Gate

Tumigil ang jeep nina George, Ella, at Kaye sa tapat ng malaking gate ng San Jose National High School. Pagbaba nila, bumungad ang dagat ng mga estudyanteng naka-puti.

ELLA

“Heto na ‘to. George, Kaye... welcome to High School.”

Eksakto namang pagbaba nila, nakita nila si Hanna na kabababa lang din ng tricycle sa tapat ng gate.

HANNA

(Sumisigaw habang kumakaway)

“ELLA! KAYE! DITO!”

Napatigil ang ilang estudyante sa lakas ng boses ni Hanna. Si George naman ay napailing na lang nang may kasamang ngiti. "Sabi ko sa inyo, magsisimula na ang ingay," pabulong niyang sabi.

Chapter 2.5: Ang Pagdating sa Pintuan ng Paaralan

Habang bumababa sina George, Ella, at Kaye sa jeep, saktong paghinto naman ng tricycle ni Hanna. Ang apat ay nagtagpo sa mismong tapat ng malaking asul na gate ng San Jose National High School.

HANNA

(Humahangos na lumapit, hindi alintana ang tingin ng ibang estudyante)

“Hoy! Akala ko ako na ang pinaka-late sa ating magkakakilala! Ella! Kaye! Buti na lang nakita ko kayo agad!”

ELLA

(Natawa habang inaayos ang strap ng bag niya)

“Grabe ka, Hanna! Rinig ka hanggang kabilang kanto. O, si George nga pala, kapitbahay namin. George, si Hanna—ang ‘energetic’ naming kaklase.”

GEORGE

(Tumango nang magalang kay Hanna)

“Hi, Hanna. Mukhang ready ka na ngang pumasok.”

HANNA

(Sandaling napatigil at napatitig kay George)

“Ah... hello! Oo, ready’ng-ready na! May dala pa nga akong extra pulbo at suklay kung sakaling kailanganin niyo. George, ‘di ba? Buti na lang kasama niyo siya, Ella. Mukhang may bodyguard na tayo agad sa Section 3.”

KAYE

(Tiningnan ang paligid na puno ng mga estudyante)

“Guys, mamaya na ang daldalan. Pasok na tayo? Tingnan niyo oh, nagsisimula nang maglakad ang mga tao papuntang covered court. Baka maiwanan tayo sa flag ceremony.”

Nagkatinginan ang apat. Ang ingay ni Hanna, ang pagiging organisado ni Ella, ang kaba ni Kaye, at ang pagiging kalmado ni George ay nagsama-sama sa isang grupo. Sabay-sabay silang humakbang papasok sa loob ng gate.

HANNA

“Wait! Isang group picture muna bago tayo pumasok sa room! Remembrance!”

GEORGE

“Hanna, sa loob na lang. Haharang tayo sa gate.”

HANNA

(Napakamot sa ulo)

“Sabi ko nga. Sige, tara na! Section 3, here we come!”

Dito na nagtapos ang kanilang mahabang usapan sa kalsada at sa bahay. Sa pagpasok nila sa gate, hindi na lang sila basta magkakapitbahay o magkakilala sa enrolment—opisyal na silang magkakaklase na haharap sa hirap at saya ng Grade 7.

Chapter 2.6: Ang Unang Tunog ng Bell

Ang tawanan nina Hanna, Ella, Kaye, at George ay biglang napatigil nang umalingawngaw ang isang mahaba at malakas na tunog sa buong campus.

"RRRRRRIIIIIIINNNNNGGGGGG!!!!!"

Ang matinis na tunog ng bell ay tila isang hudyat ng giyera para sa mga estudyante. Ang kaninang dahan-dahang paglalakad ng lahat ay biglang naging mabilis na pagmamadali. Ang mga estudyante sa corridor ay nagsimulang tumakbo patungo sa kani-kanilang mga linya.

ELLA

(Nanlaki ang mata)

“Hala! Bell na! Ibig sabihin magsisimula na ang flag ceremony!”

KAYE

(Napahawak sa braso ni Ella)

“Tara na! Baka masarado 'yung gate ng covered court, mahirap na ma-late sa unang araw!”

Dahil sa biglaang pagmamadali ng lahat, wala nang oras para magtinginan pa sa paligid. Ang apat ay sumabay sa agos ng libo-libong estudyanteng naka-uniporme. Nawala na sa isip nila ang maghanap o mag-antay pa ng ibang kakilala. Ang tanging mahalaga sa sandaling iyon ay marating ang linya ng Grade 7 - Section 3.

Ang Sitwasyon ng Iba Pa

Habang tumutunog ang bell, ang iba pang karakter ay kanya-kanya ring diskarte:

Jona: Kasalukuyang bumababa ng jeep, lalong bumilis ang tibok ng puso niya. Halos takbuhin na niya ang distansya mula sa kanto hanggang sa gate.

Jowel at Jacobe: Magkasama na sila sa tapat ng guard house. Pagkarinig ng bell, biglang hinila ni Jowel ang bag ni Jacobe. "Jacobe, takbo! Ayaw kong mag-squat sa harap ng court!"

Keneth: Sa hindi kalayuan, isang lalakeng humahangos at basang-basa ng pawis ang pilit na sumisingit sa mga tao. Si Keneth na pala 'yun, pero sa sobrang gulo ng paligid, walang nakapansin sa kanya.

Ang Pagtitipon sa Covered Court

Sa gitna ng siksikan, narating nina Hanna, Ella, Kaye, at George ang pwesto ng kanilang section. Doon nila nakita ang isang karatula na nakasulat: "GRADE 7 - SECTION 3".

HANNA

(Hinihingal pero nakangiti pa rin)

“Dito tayo! Bilisan niyo, pumila na tayo nang maayos!”

Tumayo sila sa linya. Sa paligid nila, maraming mga mukha ang hindi pa nila kilala—mga bagong estudyanteng magiging bahagi ng kanilang kwento. Ang bawat isa ay nakatingin sa harap, nag-aantay sa pagsisimula ng pambansang awit.

Walang naghanap, walang nag-antay. Sa tunog ng bell, lahat sila ay naging parte na ng iisang malaking makinarya ng eskwelahan. Ngunit sa gitna ng katahimikang namayani nang magsimula ang kanta, ramdam ng bawat isa na ang araw na ito ay simula pa lamang ng mas malalim na pagkakaibigan.

Chapter 2.7: Ang Pagpasok sa Section 3

Pagkatapos ng mainit at mahabang flag ceremony, nagsimula nang maglakad ang bawat section patungo sa kani-kanilang mga gusali. Ang koridor ng Grade 7 building ay punung-puno ng tunog ng mga sapatos at bulungan ng mga estudyante.

Ang Karera sa Upuan

Unang nakarating sina Hanna, Ella, Kaye, at George sa tapat ng pintuan ng Section 3. Dahil wala pa ang guro, parang mga rebultong nabuhay ang mga estudyante at nagmadaling pumasok para makuha ang "best spots."

HANNA

(Mabilis na itinuro ang bandang gitna)

“Dito tayo! Ella, Kaye, tabi-tabi tayo rito! George, dito ka sa likod namin para ikaw ang taga-check kung may dumi ang likod ng uniform namin!”

ELLA

(Hinihingal pero mabilis na inilapag ang bag sa upuan)

“Sa wakas, nakaupo rin! Akala ko hihimatayin na ako sa init doon sa court kanina.”

KAYE

(Inaayos ang kanyang upuan)

“Grabe, tingnan niyo 'yung ibang classmates natin. Parang lahat sila may kanya-kanya na ring grupo. Buti na lang sabay-sabay tayong pumasok.”

Ang Pagdating ng "Late Group"

Ilang minuto lang ang lumipas, pumasok na rin sina Jowel at Jacobe na pawis na pawis. Kasunod nila si Jona na halatang kinakabahan pa rin habang yakap ang kanyang bag. Sa huli, pumasok ang isang lalakeng halos maubusan ng hininga—si Keneth.

JOWEL

(Malakas ang boses pagkapasok sa pinto)

“Section 3! We are here! Akala ko sa guidance office na ang diretso ko dahil sa bell na 'yan!”

KENETH

(Napahawak sa tuhod habang humihinga nang malalim)

“Jowel... huwag ka ngang... sumigaw. Muntik na akong maiwan ng jeep dahil sa'yo!”

Nakita ni Hanna ang tatlo at agad silang kinawayan.

HANNA

“Hoy! Dito! May bakante pa rito sa tabi nina Jacobe!”

Naupo sina Jowel at Keneth sa likurang bahagi nina Ella, habang si Jona naman ay mabilis na tumabi kay Hanna. Si Jacobe naman ay tahimik na naupo sa gilid, inilabas ang kanyang notebook at tila pinapakiramdaman ang buong paligid.

Ang Katahimikan bago ang Bagyo

Nang makaupo na ang walong (8) magkakaibigan, pansamantalang tumahimik ang kanilang grupo. Pinagmamasdan nila ang iba pang mga kaklase na hindi pa nila kilala. Ang classroom ay puno ng iba't ibang enerhiya: may mga nagtatawanan na sa harap, may mga tahimik lang sa gilid, at may mga panay ang tingin sa pinto kung darating na ba ang teacher.

GEORGE

(Lumingon sa mga kaibigan niya)

“O, kumpleto na tayo rito sa pwestong 'to. Huwag na kayong masyadong maingay, baka ang unang impression sa atin ng adviser natin ay 'yung section na pinakamagulo.”

JOWEL

(Nag-zip mouth gesture)

“Copy, Boss George! Chill lang kami rito.”

JONA

(Pabulong kay Hanna)

“Hanna, buti na lang nakita ko kayo agad. Akala ko mag-isa na ako rito sa loob.”

HANNA

“Sabi ko sa'yo, 'di ba? Walang iwanan.”

Sa loob ng silid na iyon, kahit marami pang ibang estudyante sa paligid, ang walong magkakaibigan ay parang may sariling mundo. Naghihintay sila sa susunod na mangyayari, hindi alam na ilang saglit na lang ay papasok na ang mga bagong mukha na bubuo sa kanilang barkada.

Sa gitna ng tawanan nina Jowel at ang pagpapakalma ni George, biglang nagbago ang ihip ng hangin sa loob ng silid. Ang ingay na parang palengke ay unti-unting napalitan ng mga bulungan hanggang sa maging ganap na katahimikan.

Narito ang pagpapatuloy ng kuwento para sa Chapter 2.8.

Chapter 2.8: Ang Unang Hakbang sa Pintuan

Ang katahimikang bumalot sa Section 3 ay hindi dahil sa takot, kundi dahil sa kuryosidad. Ang lahat ng mata ay nakatitig sa pintuan, tila hinihintay ang pagpapakita ng taong magpapatakbo ng kanilang buhay sa loob ng isang taon.

Ang Huling Bulungan

Sa gitna ng katahimikan, hindi pa rin mapigilan ni Jowel ang magkomento nang pabulong, sapat lang para marinig ng mga kaibigan niya.

JOWEL

(Pabulong pero mabilis ang pananalita)

“Uy, pustahan tayo. Mukhang strikto ang adviser natin. Tingnan niyo ’yung katahimikan, pati ’yung mga nagtitilian sa harap kanina, naging santo bigla.”

KENETH

(Inaayos ang nagulong buhok)

“Sana lang ay hindi mahilig mag-surprise quiz sa unang araw. Ni wala pa nga akong dalang matinong ballpen, hiniram ko lang ’to kay Jacobe.”

JACOBE

(Hindi tumitingin kay Keneth habang nagsusulat sa notebook)

“Isoli mo ’yan mamaya. At huwag kang malikot, nararamdaman ko na ang yabag sa labas.”

Napalingon si Hanna kay Jona na hanggang ngayon ay mahigpit pa rin ang hawak sa strap ng kanyang bag. Hinawakan ni Hanna ang kamay ng kaibigan para pakalmahin ito.

HANNA

“Relax lang, Jona. Ngumiti ka naman nang konti. Mukha kang sasabak sa giyera, eh.”

JONA

(Pilit na ngumingiti)

“Kinakabahan lang talaga ako, Hanna. Paano kung... paano kung pag-report-in agad tayo sa harap?”

ELLA

(Lumingon sa likod)

“Sus, kayang-kaya mo ’yan! Isipin mo na lang kami lang ang tao rito. Tsaka andito naman si George, siya ang ‘human shield’ natin sa recitation.”

GEORGE

(Natawa nang bahagya)

“Salamat ha, Ella. Ginawa mo pa akong panangga. Pero seryoso, guys, ayusin niyo ang upo niyo. Papasok na siya.”

Ang Pagdating ng Adviser

Isang seryosong tunog ng sapatos ang narinig mula sa koridor—tak, tak, tak. Bawat hakbang ay tila nagpapatibok ng mabilis sa puso ng mga estudyante. Isang matangkad na babae na may suot na salamin at may hawak na makapal na class record ang huminto sa tapat ng pintuan.

Lahat ay napatuwid ng upo. Ang mga estudyanteng kanina ay nakasandal sa pader ay mabilis na humanay sa kanilang mga upuan.

Pumasok ang guro at dahan-dahang inilapag ang kanyang mga gamit sa lamesa. Inilibot niya ang kanyang paningin sa buong silid, tinitingnan ang bawat mukha ng mga bata hanggang sa huminto ang kanyang tingin sa grupo nina Hanna at Jowel.

ADVISER

(Kalmado ang boses pero may awtoridad)

“Magandang umaga, Section 3. Ako si Ms. Reyes, at ako ang inyong magiging adviser sa buong taon ng Grade 7.”

Tumayo ang lahat para bumati, ngunit sa kabila ng pormalidad, alam ng magkakaibigan na ito na ang simula ng kanilang tunay na paglalakbay.

Narito ang pagpapatuloy ng eksena para sa Chapter 2.9. Dito ay magsisimula na ang "unang takot" ng bawat estudyante: ang pagpapakilala sa harap ng klase.

Chapter 2.9: Ang Kinatatakutang "Introduce Yourself"

Matapos ang pormal na pagbati, inilabas ni Ms. Reyes ang kanyang class record at isang chalk. Sumulat siya sa blackboard ng malalaking titik: "KILALANIN ANG IYONG KATABI."

MRS. REYES

“Magandang umaga muli, Section 3.”

STUDENTS

(Sabay-sabay na tumayo)

“Magandang umaga po, Ma’am!”

Nang makaupo ang lahat, may kakaibang ngiti si Ms. Reyes na tila lalong nagpakaba sa mga estudyante, lalo na kay Jona.

MRS. REYES

“Bago tayo magsimula sa ating mga rules at regulations, gusto ko muna kayong makilala. Pero hindi lang basta pangalan. Gusto kong sabihin niyo ang inyong pangalan, saan kayo nag-elementarya, at ang dahilan kung bakit kayo nararapat na mapabilang sa Section 3.”

Biglang nagkaroon ng mahinang bulungan. Maraming napakamot sa ulo.

Ang Unang Sabak

JOWEL

(Pabulong kay Keneth)

“Patay na. Bakit may ‘bakit nararapat’ pa? Hindi ba pwedeng dahil dito lang ako na-assign?”

KENETH

(Nanginginig ang boses)

“Huwag kang maingay, baka tayo ang maunang tawagin!”

Ngunit huli na ang lahat. Tumingin si Ms. Reyes sa bandang likuran kung nasaan ang kanilang grupo.

MRS. REYES

“Magsimula tayo sa likod. You, the boy with the loud whisper. Stand up.”

Itinuro ni Ms. Reyes si Jowel. Nanlaki ang mata ni Jowel habang tinuturo ang sarili. Tinulak siya ni George para mapatayo.

JOWEL

(Tumayo at nag-ayos ng polo)

“Ah... Good morning po. Ako po si Jowel Manalo. Galing po ako sa Central Elementary School. Bakit ako nararapat sa Section 3? Kasi po... kasi po ako ang magbibigay ng saya sa section na ’to para hindi tayo lahat mukhang stress!”

Nagtawanan ang buong klase. Kahit si Ms. Reyes ay napangiti nang bahagya.

Ang Pagkakaiba-iba ng Barkada

Sumunod na tumayo si Keneth.

“Keneth Garcia po. Galing din sa Central. Nararapat po ako rito kasi... sisikapin ko pong hindi na ma-late sa susunod.”

Muling nagtawanan ang klase dahil halata pa rin ang bakas ng pawis sa kanyang noo. Sumunod naman si Jacobe.

JACOBE

(Seryoso at diretso ang tingin)

“Jacobe Rivera. Galing sa West District. Nararapat ako rito dahil seryoso ako sa pag-aaral at handa akong tumulong sa mga kaklase ko... kung kailangan talaga.”

GEORGE

(Tumayo nang may kumpiyansa)

“George David po. Nararapat po ako rito dahil naniniwala ako na ang Section 3 ay hindi lang tungkol sa talino, kundi sa pagkakaisa.”

Napahanga ang mga kaklase sa sagot ni George. Pagkatapos ng mga lalaki, ay lumipat na ang tingin ni Ms. Reyes sa mga babae.

Ang Kaba ni Jona

Nagsimula nang manginig ang tuhod ni Jona habang papalapit na ang turn niya. Si Ella at Kaye ay mabilis na nakapagpakilala nang maayos at masayahin, habang si Hanna naman ay buong tapang na nagsalita tungkol sa pagiging "loyal friend."

Nang si Jona na ang tatayo, napansin ng lahat na tila nawalan siya ng boses.

MRS. REYES

“And you, iha? Don’t be shy. We are all friends here.”

Hinawakan ni Hanna ang laylayan ng palda ni Jona at binulungan ito: “Kaya mo ’yan, Jona. Isipin mo kami lang ang kausap mo.”

Huminga nang malalim si Jona at dahan-dahang tumayo.

Pasensya na, tama ka! Nailaktaw natin ang bahagi ni Hanna. Balikan natin ang tagpo sa Chapter 2.10 kung saan si Hanna naman ang tatayo pagkatapos ni Jona.

Chapter 2.10: Ang Lakas ng Loob ni Hanna

Matapos ang masigabong palakpakan para kay Jona, bahagyang lumingon si Ms. Reyes sa katabi nito. Dahil magkatabi sina Jona at Hanna, alam na ng lahat na ang susunod na magsasalita ay ang babaeng kanina pa nagbibigay ng lakas ng loob sa kanyang mga kaibigan.

MRS. REYES

“And how about you, iha? The one who was cheering for her. It’s your turn.”

Tumayo si Hanna nang may kumpiyansa. Hindi tulad ni Jona, hindi nanginginig ang kanyang boses at diretso ang kanyang tingin sa mga kaklase.

HANNA

“Magandang umaga po sa inyong lahat. Ako po si Hanna Mae Castro, galing din po sa Central Elementary School. Nararapat po ako sa Section 3 dahil hindi lang po ako dito para mag-aral, kundi para maging ‘ate’ o sandigan ng mga kaibigan ko.”

Tumingin siya sa kanyang grupo at ngumiti nang malawak.

HANNA

(Pagpapatuloy)

“Naniniwala po ako na ang isang section ay nagiging matagumpay kapag walang naiiiwan. Kaya asahan niyo po, Ma’am, na gagawin ko ang lahat para maging buhay at masaya ang klase natin, at sisiguraduhin kong sabay-sabay tayong aangat sa Section 3.”

Napahanga si Ms. Reyes sa katatagan ni Hanna. Maging ang mga kaklase nilang hindi pa nila kakilala ay tumango bilang pagsang-ayon.

JOWEL

(Pabulong kay George)

“Iba talaga si Hanna, parang tatakbong President ng bansa!”

GEORGE

(Tumango)

“Natural leader. Bagay sa kanya.”

Ang Pagpapatuloy ng Klase

Nang makaupo si Hanna, hinawakan niya ang kamay ni Jona sa ilalim ng mesa at nag-apir sila nang palihim. Pakiramdam nila ay nalampasan na nila ang pinakamahirap na pagsubok sa unang araw.

MRS. REYES

“Very good, Hanna. I like that attitude. Leadership and friendship are very important here. Ngayong tapos na ang ating pagpapakilala, kunin niyo na ang inyong mga notebook at isulat ang mga sumusunod na requirements.”

Mabilis na naglabas ng gamit ang magkakaibigan. Si Jacobe ay nakahanda na agad ang ballpen, habang si Keneth naman ay pilit na binubuksan ang takip ng kanyang hiniram na bolpen mula kay Jacobe.

ELLA

(Pabulong kay Kaye)

“Hanna is the best, 'no? Parang nawala lahat ng kaba natin nung nagsalita siya.”

KAYE

“Kaya nga. At least ngayon, alam na ng buong klase na solid tayo rito.”

Chapter 2.11: Ang Unang Talakayan

Matapos ang maingay at masayang pagpapakilala, biglang kumatok si Mrs. Reyes sa blackboard gamit ang kanyang hawak na kahoy na ruler. Ang tunog na iyon ay nagsilbing hudyat na tapos na ang oras ng laro at simula na ng seryosong trabaho.

MRS. REYES

"Ngayong kilala niyo na ang isa't isa, dumako na tayo sa tunay na dahilan kung bakit kayo narito. Sa Araling Panlipunan 7, tatalakayin natin ang tungkol sa Asya. Pero bago ang lahat, may tanong ako: Sa tingin niyo, bakit mahalagang pag-aralan ang ating kontinente?"

Natahimik ang klase. Marami ang nag-iwas ng tingin, tila takot na matawag. Si Jowel ay biglang nagkunwaring may hinahanap sa loob ng kanyang bag para hindi mapansin, habang si Jona naman ay dahan-dahang nagtago sa likod ni Hanna.

Ang Unang Recitation

Inilibot ni Mrs. Reyes ang kanyang paningin at huminto ito kay George.

MRS. REYES

"Yes, Mr. David? Mukhang malalim ang iniisip mo."

Dahan-dahang tumayo si George, inaayos ang kanyang salamin sa mata.

GEORGE

"Para sa akin po, Ma'am, mahalagang pag-aralan ang Asya dahil ito ang ating tahanan. Hindi natin lubos na mauunawaan ang ating sariling kultura kung hindi natin alam ang kasaysayan at pinagmulan ng mga bansa sa paligid natin."

MRS. REYES

"Mahusay! Isang malalim na pananaw. Eh ikaw, Jacobe? May maidadagdag ka ba?"

Nagulat si Jacobe dahil tahimik lang siyang nagsusulat, pero hindi siya nabahala. Tumayo siya nang diretso.

JACOBE

"Bukod po sa kultura, mahalaga rin pong malaman ang heograpiya o ang pisikal na katangian ng Asya. Dito po kasi nakasalalay kung paano namumuhay ang mga tao at kung paano umuunlad ang ekonomiya ng bawat bansa."

Napangiti si Mrs. Reyes. "Eksakto. Heograpiya ang ating unang paksa."

Ang "Pabulong" na Suporta

Habang nagsasalita ang guro tungkol sa mga bundok at dagat sa Asya, hindi mapigilan nina Ella at Kaye na humanga sa kanilang mga kaibigan.

ELLA

(Pabulong kay Hanna)

"Hanna, tignan mo sina George at Jacobe. Parang mga professor na kung magsalita, 'no?"

HANNA

(Nakangiti)

"Sabi ko sa inyo, swerte tayo na kasama natin sila. At least, hindi tayo kakabahan pagdating sa mga mahihirap na recitation."

Samantala, si Keneth ay seryosong kumokopya ng mga nakasulat sa board, habang si Jowel naman ay pasimpleng nagsusulat ng kung ano-ano sa likod ng kanyang notebook.

MRS. REYES

"Mr. Manalo! Ano ang sinusulat mo riyan?"

Biglang napatuwid si Jowel. "Ah, Ma'am! Sinusulat ko po 'yung mga sinabi nina George at Jacobe. Sobrang inspiring po kasi!"

Nagtawanan ang buong klase dahil alam nilang palusot lang iyon ni Jowel, pero dahil maganda ang mood ni Mrs. Reyes, hinayaan na lang niya ito.

Ang Hamon ng Unang Gawain

MRS. REYES

"Para sa inyong unang gawain, kumuha ng isang buong papel. Sa loob ng sampung minuto, gumuhit ng isang simbolo na sa tingin niyo ay nagpapakita ng katangian ng mga Asyano. Ipaliwanag ito sa ibaba."

Nagkatinginan ang walong magkakaibigan. Ito ang unang pagkakataon na susubukin ang kanilang pagkamalikhain sa loob ng Section 3.

JONA

(Kay Hanna)

"Hanna, ano'ng iguguhit mo? Pwede bang palay?"

HANNA

"Maganda 'yan, Jona! Simbolo ng kasipagan. Ako naman, siguro ay isang matatag na kawayan."

Nagpatuloy ang diskusyon at ang bawat isa ay nagsimulang gumuhit, habang si Mrs. Reyes ay naglalakad sa pagitan ng mga hanay ng upuan, pinagmamasdan ang bagong batch ng Section 3.

Chapter 2.12: Ang Karera ng Oras at ang Unang Bell

Habang abala ang lahat sa pagguhit, ang tanging maririnig sa loob ng Section 3 ay ang pagkiskis ng lapis sa papel at ang mahinang pagpito ni Jowel habang nag-iisip ng kanyang "masterpiece."

KENETH

(Sumisilip sa papel ni Jowel)

“Hoy, Jowel, bakit bundok ’yan? Ang sabi ni Ma’am, simbolo ng katangian ng Asyano.”

JOWEL

(Naka-kunot ang noo sa konsentrasyon)

“Bundok ito, Keneth! Simbolo ito ng ‘Mountain of Patience’ ko sa’yo. Tsaka diba, ang Mount Everest ay nasa Asya? Ibig sabihin, matatag ang mga Asyano gaya ng bundok.”

KENETH

(Napailing)

“Dami mong alam. Ako, araw ang iginuhit ko. Simbolo ng pag-asa.”

Samantala, tahimik at mabilis na natapos nina George at Jacobe ang kanilang gawa. Si Hanna naman ay tinutulungan si Jona na ayusin ang hugis ng kanyang iginuhit na palay dahil nanginginig pa rin ang kamay nito sa kaba.

Ang Pag-check ni Mrs. Reyes

Naglakad si Mrs. Reyes sa pagitan ng mga hanay. Tumigil siya sa tapat nina Ella at Kaye.

MRS. REYES

“Maganda ang iyong gawa, Ella. Isang matibay na tulay? Bakit ’yan ang napili mo?”

ELLA

(Tumayo nang maayos)

“Opo, Ma’am. Kasi po ang mga Asyano ay kilala sa pagiging konektado sa pamilya at sa kapwa. Kami po ang nagdudugtong sa tradisyon at sa modernong panahon.”

MRS. REYES

“Very insightful. How about you, Kaye?”

KAYE

“Isang lotus flower naman po ang sa akin, Ma’am. Kahit po sa putikan lumalaki, nananatili itong malinis at maganda—parang tayong mga Asyano, kahit anong hirap, bumabangon tayo.”

Napahanga ang guro sa lalim ng mga sagot ng magkakaibigan. Ngunit bago pa siya makalipat sa kabilang hilera, biglang tumunog ang isang napakalakas at mahabang tunog mula sa speaker sa labas ng gusali.

RRRRRIIIIIIINNNNNNGGGGGGG!

Ang Reaksyon ng Section 3

Tila isang magic word ang tunog ng bell. Ang mga estudyanteng kanina ay halos hindi humihinga sa seryosong diskusyon ay biglang nabuhayan.

JOWEL

(Mabilis na itinabi ang lapis at papel)

“YES! Ang tunog ng kaligtasan! Ma’am, bell na po! Ibig sabihin, time na po para sa physical nutrition—kailangan na po naming kumain!”

Nagtawanan ang buong klase, kasama na si Mrs. Reyes na napailing na lang habang itinatago ang kanyang class record.

MRS. REYES

“Okay, Section 3. Pass your papers forward, whether finished or not. We will continue our discussion tomorrow. You may take your recess. Class dismissed.”

Agad na nagtayuan ang magkakaibigan. Si Jacobe ang unang nakatayo para kolektahin ang mga papel sa kanilang hilera habang si George naman ang nag-ayos ng mga upuang nagulo.

HANNA

“Guys, bilis! Canteen na tayo. Balita ko, mabilis maubos ’yung sikat na cheesy bread doon!”

JONA

(Nakahinga na nang maluwag)

“Buti na lang natapos ko ’yung drawing ko. Tara, nagugutom na rin ako.”

ELLA

“Kaye, tara na! George, Jacobe, Keneth, bilisan niyo! Jowel, huwag ka nang tumingin sa salamin, tara na!”

Lalabas na ang walong magkakaibigan sa pintuan ng Section 3, sabik na maranasan ang kanilang unang recess bilang mga High School students.

Narito ang pagpapatuloy ng kuwento sa Chapter 2.13, kung saan payapa at masaya ang naging unang recess ng magkakaibigan.

Chapter 2.13: Ang Unang Salu-salo sa Canteen

Sa gitna ng siksikan sa koridor, nanatiling magkakasama ang walo. Hindi sila nagtakbuhan, sa halip ay naglakad sila nang maayos habang nagkukuwentuhan tungkol sa nangyari sa loob ng klase. Ang sikat ng araw sa labas ng gusali ay tamang-tama lang, at ang hangin ay sariwa pa.

Ang Diskarte sa Canteen

Nang makarating sila sa canteen, hindi ito kasing-gulo ng inakala nila. Maayos ang pila at may sistema ang mga tindera.

HANNA

“Guys, ganito para mabilis: kami nina Ella at Kaye ang pipila para sa pagkain. Kayo namang mga lalaki, humanap na kayo ng mahabang mesa na kasya tayong walo. Jona, sumama ka na sa kanila para may bantay silang table.”

JOWEL

(Sumaludo)

“Copy, Captain Hanna! Kami na ang bahala sa teritoryo.”

Mabilis na nakahanap sina George at Jacobe ng isang bakanteng mesa sa ilalim ng isang malaking puno ng narra sa gilid ng canteen. Presko rito at malayo sa ingay ng ibang estudyante. Pagkalipas ng ilang minuto, dumating na ang mga babae dala ang mga pagkain: cheesy bread, pancit, at malamig na juice.

Ang Masayang Usapan

Habang kumakain, tila nawala ang lahat ng pagod nila mula sa flag ceremony at ang kaba sa "Introduce Yourself."

JONA

(Habang kumakain ng cheesy bread)

“Salamat talaga, guys. Akala ko kanina hihimatayin ako sa harap ni Mrs. Reyes, pero nung nakita ko kayong nakangiti, gumaan ang loob ko.”

KAYE

“Wala ’yun, Jona. Basta tandaan mo, Section 3 tayo. Ibig sabihin, hindi lang tayo matatalino, dapat solid din tayo.”

JACOBE

(Seryoso pero may kasamang ngiti)

“Napansin niyo ba ’yung ibang kaklase natin? Parang tinitingnan din nila tayo kanina. Siguro nagtataka sila kung bakit ang bilis nating maging close.”

GEORGE

“Hayaan niyo lang sila. Mas mabuti ngang makita nila na may pagkakaisa ang grupo natin. Para na rin hindi tayo mabully o mapag-initan ng iba.”

Ang Pagbabahagi ni Keneth at Jowel

Biglang tumayo si Keneth at kinuha ang kanyang juice, tila magbibigay ng isang toast.

KENETH

“Gusto ko lang mag-sorry ulit kina Jowel at Jacobe kasi muntik na tayong ma-late kanina dahil sa akin. At salamat din kasi hiniram niyo ako ng ballpen.”

JOWEL

(Tinapik ang balikat ni Keneth)

“Sus, maliit na bagay! Pero bukas, Keneth, gigisingin na kita gamit ang megaphone para siguradong on-time tayo. At guys, aminin niyo, ang galing ng drawing ko ng bundok kanina, ’di ba?”

Nagtawanan ang lahat sa hirit ni Jowel. Kahit si Jacobe na madalang tumawa ay hindi napigilan ang mapangiti sa kakulitan ng kaibigan.

HANNA

“O, ubusin niyo na ’yan. May sampung minuto pa tayo bago ang susunod na subject. Masaya ako na kahit Section 3 tayo at mukhang seryoso ang mga subjects, ganito pa rin tayo—walang nagbabago.”

Ang Kapayapaan sa Ilalim ng Narra

Habang pinapanood nila ang ibang mga Grade 7 na nagtatakbuhan at nagkakagulo, ang walong magkakaibigan ay nanatiling payapa sa kanilang pwesto. Ramdam nila ang proteksyon ng bawat isa. Walang gulo, walang away, kundi simpleng tawanan lang at pagpaplano para sa susunod na klase.

Sa bawat subo ng pagkain at bawat kuwento, mas lalong tumitibay ang pundasyon ng kanilang pagkakaibigan. Ang Section 3 ay hindi na lang basta pangalan ng kanilang silid-aralan—ito na ang kanilang bagong tahanan.

Chapter 2.14: Ang Bagong Mukha sa Grupo

Habang masayang nagkukuwentuhan ang barkada sa ilalim ng puno ng narra, isang babaeng may maamong mukha at tila mahiyain ang dahan-dahang lumapit sa kanilang mesa. May hawak siyang biscuit at nakasukbit ang kanyang bag, tila kanina pa naghahanap ng mapupwestuhan.

Huminto siya sa tapat ni Hanna at dahan-dahang nagsalita.

THEA

(Mahina ang boses at medyo nahihiya)

“Uhm... hello. Ako nga pala si Thea Valdez, kaklase niyo rin sa Section 3. Pwede bang... makipagkaibigan?”

Saglit na natigil sa pagtawa ang grupo, hindi dahil sa ayaw nila, kundi dahil nagulat sila sa biglaang paglapit ng isang bagong mukha. Ngunit bago pa man maging awkward ang katahimikan, si Hanna na ang unang tumugon nang may malawak na ngiti.

HANNA

“Oo naman! Why not? Nakita kita kanina nung nag-introduce yourself, ’di ba? Halika, upo ka rito sa tabi ko.”

Agad na umurong si Jona para bigyan ng espasyo si Thea. Halatang nabawasan ang kaba sa mukha ng bagong dating.

THEA

(Nakahinga nang maluwag)

“Thank you talaga. Kanina ko pa kasi kayo pinagmamasdan, mukhang ang saya niyo kasing kasama at ang solid ng grupo niyo.”

Inilibot ni Hanna ang tingin sa kanyang mga kaibigan, tila humihingi ng pagsang-ayon na agad naman niyang nakita sa mga mata ng mga ito.

HANNA

“Welcome sa amin! No... ’di ba, guys?

MGA KAIBIGAN

(Sabay-sabay na tumango at ngumiti)

“Oo naman!”

HANNA

Simula ngayon, kasama ka na sa amin.”

JOWEL

(Nag-aalok ng kanyang pagkain)

“Welcome to the club, Thea! Ako ang ‘entertainment committee’ ng grupong ’to. Kung kailangan mo ng taga-patawa o taga-ubos ng sobrang pagkain, ako ang tawagin mo.”

ELLA

“Huwag kang maniniwala dyan kay Jowel, Thea. Pero totoo, masaya kami na lumapit ka. Mas marami, mas masaya!”

KENNETH

(Tumango bilang pagbati)

“Kenneth nga pala. Kung may hindi ka naintindihan sa lesson ni Mrs. Reyes kanina, itanong mo lang sa amin. Tulungan tayo rito.”

Napangiti si Thea nang tapat. Hindi niya akalain na sa unang araw niya sa Section 3, makakatagpo siya ng isang grupong handa siyang tanggapin nang walang pag-aalinlangan. Ang walong magkakaibigan ay naging siyam na—at sa tingin nila, ito ang simula ng mas malaki at mas matatag na barkada.

Chapter 2.15: Ang Siyam na Magkakaibigan

Dahil sa pagdating ni Thea, lalong sumigla ang usapan sa ilalim ng puno ng narra. Hindi na siya nagmukhang taga-labas dahil agad siyang isinama ng grupo sa kanilang mga biruan.

THEA

(Nakangiti habang nakatingin sa kanila)

“Salamat talaga sa pagtanggap sa akin. Akala ko kasi kanina, dahil magkakaibigan na kayo simula elementary, mahirap nang sumali sa inyo.”

KAYE

“Naku, hindi kami ganoon, Thea. Actually, kahit kami-kami na ang magkakasama, gusto rin naming makakilala ng mga bagong mukha. Para naman hindi lang mukha ni Jowel ang nakikita namin araw-araw.”

JOWEL

(Nagkunwaring nasaktan)

“Grabe ka naman, Kaye! Gwapo naman ang mukhang ’to, ah. Limited edition ’to!”

Nagtawanan ang lahat, pati si Thea ay hindi na napigilang humalakhak. Sa puntong iyon, ramdam niya ang gaan ng loob sa mga bago niyang kaibigan.

Ang Pagkakaunawaan

Napansin ni Jona na medyo tahimik pa rin si Thea kaya kinausap niya ito nang masinsinan.

JONA

“Thea, galing ka rin ba sa Central? O transferee ka?”

THEA

“Transferee ako galing sa kabilang bayan. Kaya wala talaga akong kakilala rito kahit isa. Buti na lang nakita ko kayo sa Section 3.”

JACOBE

(Sumingit sa usapan)

“Huwag kang mag-alala, Thea. Mahuhusay ang mga tao rito. Si George ang bahala sa Math, si Hanna ang leader natin, at si Keneth... siya ang bahala sa pagtakbo kapag late na.”

KENETH

“Uy, grabe! Pero totoo ’yun, Thea. Welcome talaga sa grupo.”

Habang nagpapatuloy ang kanilang pag-uusap, unti-unti nang nauubos ang mga estudyante sa paligid. Ang ibang mga section ay nagsisimula na ring magligpit ng kanilang mga pinagkainan.

Ang Tunog ng Pagbabalik

Sa gitna ng pagkukwentuhan nina Hanna at Thea tungkol sa kanilang mga hilig sa eskwelahan, biglang bumasag sa hangin ang pamilyar na tunog.

RRRRRIIIIIIINNNNNNGGGGGGG!

ELLA

(Mabilis na tumayo)

“Ayan na! Tapos na ang break time. Math na ang susunod na subject natin, ’di ba?”

GEORGE

(Tiningnan ang kanyang relo)

“Oo, Math na. Kailangan na nating bumalik. Ayaw nating ma-late sa susunod na teacher, baka mas strikto pa kay Mrs. Reyes.”

Agad na nagtulungan ang grupo sa pagligpit ng kanilang mga basura. Hindi nila hinayaan na may maiwang dumi sa kanilang pwesto.

HANNA

(Inakbayan si Thea)

“Tara na, Thea. Sabay-sabay na tayong aakyat sa building. Nasa gitna ang pwesto namin, doon ka na maupo sa malapit sa amin para hindi ka malayo.”

THEA

(Masayang tumango)

“Sige, Hanna. Salamat talaga!”

Naglakad ang siyam na magkakaibigan pabalik sa Grade 7 building. Kung kanina ay walo lang silang pumasok sa pintuan ng Section 3, ngayon ay siyam na silang magkakasama—mas handa at mas excited na harapin ang mga susunod na leksyon ng araw.

***Download NovelToon to enjoy a better reading experience!***