THE UNFINISH CHAPTER

Chapter 3: Ang Misteryo ng Math at si Mr. Mano

Ang mga hakbang ng siyam na magkakaibigan sa koridor ay tila mas magaan ngayon. Kasama na nila si Thea na masayang nakikipagpalitan ng kwento kina Hanna at Jona. Pagpasok nila sa silid ng Section 3, mabilis silang nagbalikan sa kanilang mga pwesto. Si Thea ay naupo sa bakanteng upuan malapit sa hilera nina Kaye at Ella.

Ilang sandali lang, pumasok ang isang lalaking naka-polo barong na puti, may bitbit na mahabang kahoy na ruler, at isang makapal na aklat na may pamagat na “Advanced Algebra”. Ang kanyang seryosong mukha at makapal na salamin ay nagbigay agad ng babala sa buong klase.

Siya si Mr. Mano, ang kinatatakutang Math teacher ng Grade 7.

Ang Unang Hamon

MR. MANO

(Inilapag ang libro nang malakas sa lamesa)

“Magandang hapon, Section 3. Ako si Mr. Mano. Sa klase ko, ayaw ko ng maingay, ayaw ko ng late, at higit sa lahat... ayaw ko ng tamad mag-isip.”

Biglang napaayos ng upo si Jowel. Bulong niya kay Keneth, “Pre, mukhang kailangan ko na yatang i-reboot ang utak ko. Parang error 404 na ako agad.”

Hindi siya narinig ni Mr. Mano, ngunit ang matalas na tingin nito ay tumama sa blackboard habang mabilis itong nagsusulat ng mga equation.

MR. MANO

“Ngayong araw, titingnan natin kung hanggang saan ang alam niyo sa Integers. Simple lang ito, pero dito marami ang bumabagsak.”

Ang Pagsubok sa Barkada

Nagsimulang magpaliwanag si Mr. Mano. Habang ang ilan sa klase ay nakatulala, sina George at Jacobe ay seryosong nakikinig at nagsusulat. Si Thea naman ay panay ang tingin sa kanyang notebook, tila sinusubukang intindihin ang sinusulat ng guro.

MR. MANO

“Okay, sino ang makakapag-solve nito sa board?

45-15 + (-27) - (-10) \=

Nanahimik ang buong klase. Nagtago si Ella sa likod ng likod ni Kaye, habang si Jona ay halos hindi humihinga sa kaba.

MR. MANO

“Wala? Sabi niyo kanina sa introduction niyo, nararapat kayo sa Section 3? Patunayan niyo.”

Lumingon si Hanna kay George, binigyan niya ito ng isang makahulugang tingin na tila nagsasabing, “Isalba mo kami, George.”

Ang Tagapagligtas

Dahan-dahang itinaas ni George ang kanyang kamay.

GEORGE

“Sir, susubukan ko po.”

Naglakad si George sa harap at kinuha ang chalk. Tahimik ang lahat habang pinapanood ang kanyang bawat galaw. Sa loob ng ilang segundo, naisulat niya ang tamang sagot at ang proseso nito.

MR. MANO

(Tiningnan ang board, pagkatapos ay tumingin kay George)

“Anong pangalan mo?”

GEORGE

“George David po, Sir.”

MR. MANO

“Mahusay, Mr. David. Tama ang iyong lohika. Mukhang may pag-asa ang section na ito.”

Nakahinga nang maluwag ang barkada. Palihim na nag-thumbs up si Jowel kay George habang bumabalik ito sa upuan. Kahit si Thea ay napabulong kay Hanna, “Grabe, ang galing pala talaga ni George sa Math.”

Ang Pagtutulungan sa Loob ng Silid

Habang nagbibigay ng seatwork si Mr. Mano, napansin ni Hanna na nahihirapan si Thea at Keneth. Dahan-dahan niyang inusog ang kanyang upuan para mapalapit sa kanila.

HANNA

(Pabulong)

“Thea, Keneth, tingnan niyo ’yung signs. Kapag parehong negative, i-add niyo lang tapos kopyahin ang sign. Ganito ’yun...”

Sumali na rin si Jacobe sa pagpapaliwanag nang pabulong sa mga katabi niya. Ang Section 3 na dati ay puno ng kaba ay naging isang maliit na study group para sa magkakabarkada. Sa ilalim ng mahigpit na pagbabantay ni Mr. Mano, ang siyam na magkakaibigan ay nagsimulang magtulungan upang walang maiwan sa kanilang unang seryosong lesson.

Thea

(Natawa nang bahagya)

“Salamat sa tulong niyo. Kung hindi dahil kay **Hanna Mae Castro**, baka zero ako.”

George

“Ayos lang ’yun. Bukas, pag-aaralan natin ang susunod na topic.”

Chapter 3.1: Ang Disiplina ni Mr. Mano

Nagpatuloy ang matinding konsentrasyon sa loob ng silid. Tanging ang tunog ng chalk ni Mr. Mano at ang paglipat ng mga pahina ng notebook ang maririnig. Seryosong sumasagot sa seatwork sina Hanna, Jona, Keneth, Jowel, Kathy, Kaye, Jacobe, Ella, Thea, at George.

Si George at Jacobe ang unang nakatapos, pero nanatili silang nakaupo nang tuwid. Pasimple nilang tinitingnan ang kanilang mga kaibigan para masiguradong hindi ang mga ito naliligaw sa mga negative at positive signs.

Ang Tahimik na Tulong

Dahil magkakalapit ang kanilang mga upuan, naging madali ang palitan ng senyales. Si Keneth ay napakamot sa ulo habang tinititigan ang pang-pitong numero. Napansin ito ni Jacobe.

Jacobe

(Pabulong na halos hindi gumagalaw ang labi)

“Keneth... rules ng signs. Negative times negative equals positive. Balikan mo ’yung number seven.”

Agad na tumango si Keneth at mabilis na binura ang kanyang maling sagot. Sa kabilang banda, si Thea naman ay dahan-dahang nakakasabay sa tulong ng mga sulyap sa paliwanag ni Hanna. Ramdam ni Thea ang pag-aalaga ng grupo kahit sa gitna ng pressure.

Si Jowel, na madalas ay malikot, ay tila naging estatwa sa ilalim ng matalas na tingin ni Mr. Mano. Seryoso niyang binibilang ang mga numero gamit ang kanyang mga daliri sa ilalim ng mesa, habang si Kathy naman ay tahimik na nagsusulat sa tabi ni Kaye.

Ang Huling Minuto

Naglakad si Mr. Mano sa gitna ng mga hilera. Huminto siya sa tapat ng mesa ni Jona. Nakita niyang maayos at malinis ang pagkakasulat nito ng mga solusyon.

MR. MANO

“Maganda ang iyong sulat-kamay, Jona. At mukhang tama ang iyong direksyon. Ipagpatuloy mo ’yan.”

Namula ang pisngi ni Jona sa papuri. Lumingon siya kay Hanna at ngumiti nang tipid. Nakita rin nina Ella at Kathy ang matagumpay na ekspresyon ni Jona.

MR. MANO

“Two minutes left. Double check your signs. Sa Math, isang maling sign lang, bagsak ka na.”

Dahil sa hirit na iyon ni Mr. Mano, lalong nagmadali ang ilan sa pag-check. Sina Ella, Kaye, at Kathy ay nag-apir nang palihim nang masigurado nilang pareho sila ng sagot sa mahihirap na items.

Ang Tunog ng Paglaya

Eksaktong pagtapos nina Hanna, Jona, Keneth, Jowel, Kathy, Kaye, Jacobe, Ella, Thea, at George sa huling item, bumasag ang tunog na hinihintay ng lahat.

RRRRRIIIIIIINNNNNNGGGGGGG!

MR. MANO

“Okay, pass your papers to the center aisle and forward. No more writing. If I see a moving pen, that paper is void.”

Mabilis na nagpasa ang sampung magkakaibigan. Pagkabigay ng mga papel sa harap, sabay-sabay silang napasandal sa kanilang mga upuan at huminga nang malalim.

Jowel

(Sa wakas ay nakahinga nang maluwag)

“Grabe! Akala ko kinuha na ni Mr. Mano ang kaluluwa ko. Akalain mo ’yun, nakasagot ako sa Math?”

Thea

(Natawa nang bahagya)

“Salamat sa tulong niyo. Kung hindi dahil kay Hanna, baka zero ako.”

George

“Ayos lang ’yun. Bukas, pag-aaralan natin ang susunod na topic para hindi na tayo kabahan.”

Nang makalabas si Mr. Mano, nagkaroon muli ng ingay sa classroom. Sina Hanna, Jona, Keneth, Jowel, Kathy, Kaye, Jacobe, Ella, Thea, at George ay nagsimulang mag-ayos ng gamit para sa kanilang huling subject.

Chapter 3.2: Ang Unang Uwian

Ang sikat ng araw ay unti-unti nang humihilig, nagbibigay ng kulay kahel na liwanag sa loob ng silid ng Section 3. Ang lahat ay tila nakatingin na sa pintuan, bitbit ang kani-kanilang mga bag, naghihintay na lamang sa huling salita ng kanilang guro.

TEACHER

(Inaayos ang mga gamit sa table)

“Okay, class dismissed. See you all tomorrow. Don't forget your assignments.”

Halos hindi pa natatapos ang huling salita ng guro ay mabilis na tumayo ang lahat. Ang katahimikan kanina ay napalitan ng tunog ng mga bumubukas na zipper at mga upuang naggagalawan.

JOWEL

(Sumigaw sa tuwa habang isinusukbit ang bag)

“YES! Sa wakas, uwian na! Akala ko doon na ako magdiriwang ng birthday ko sa loob ng classroom!”

Natawa sina Hanna, Jona, at Kathy sa hirit ni Jowel. Kahit si George na seryoso ay napangiti habang nilalagay ang kanyang mga libro sa bag.

Ang Pagtitipon sa Labas

Nagtipon-tipon ang sampung magkakaibigan sa labas ng pintuan ng kanilang building. Ramdam ang gaan ng loob dahil natapos ang unang araw nang walang malaking aberya.

ELLA

“So, paano? Sabay-sabay tayong lalabas ng gate?”

KAYE

“Dapat lang! Sabi ni Hanna, walang iwanan, 'di ba? Tsaka kailangan nating ihatid si Thea hanggang sa sakayan para hindi siya maligaw.”

THEA

(Nakangiti)

“Salamat, Kaye. Sobrang saya ko talaga na nakilala ko kayo ngayong araw. Akala ko magiging loner ako rito.”

JACOBE

(Tumingin kay Keneth)

“O, Keneth, huwag kang tatakbo ngayon. Hindi ka na male-late, uwian na.”

KENETH

“Grabe ka naman, Jacobe! Siyempre maglalakad lang tayo nang chill. Pero teka, gutom na ako. Wala bang dadaan ng tuhog-tuhog dyan sa labas?”

KATHY

“Tara! Doon tayo sa may tapat ng gate, may masarap na fishball at kwek-kwek doon. Treat ko na ’yung sauce!”

Paglakad Patungong Gate

Habang naglalakad ang sampung magkakabarkada sa mahabang pathway ng school, pinagtitinginan sila ng ibang mga estudyante. Hindi maikakaila ang kanilang "vibe"—isang solidong grupo na binubuo ng iba't ibang personalidad: ang matatalino, ang mahiyaing sina Jona at Thea, ang mga joker na sina Jowel at Keneth, at ang mga laging maaasahang sina Hanna, George, at Jacobe.

HANNA

“Seryoso, guys. Salamat sa araw na ’to. Kahit mahigpit si Mr. Mano, alam ko na basta ganito tayo palagi, kayang-kaya natin ang Grade 7.”

JONA

“Oo nga. Salamat sa inyong lahat.”

Nakarating sila sa tapat ng malaking gate ng paaralan. Ang ingay ng mga tricycle at ang amoy ng mga street food ang sumalubong sa kanila. Ito ang unang pagkakataon na lalabas sila ng gate hindi bilang magkakaklase lang, kundi bilang isang tunay na barkada.

Chapter 3.3: Ang Street Food Bonding

Matapos ang masayang paalamanan sa gate, nauna nang sumakay ng jeep at tricycle sina Hanna, Keneth, Jowel, Kathy, Jacobe, at Thea. Ang naiwan na lamang sa tapat ng paaralan ay sina George, Jona, Ella, at Kaye dahil magkakalapit lang ang direksyon ng kanilang mga bahay.

Habang naglalakad sa gilid ng kalsada, huminto si Ella nang maamoy ang pamilyar at nakakatakam na bango ng bagong luto na pagkain.

Ella (Sabay turo sa cart)

“Guys, sandali! Amoy fishball! Hindi ba kayo nagugutom? Kanina pa kasing hapon ’yung huling kain natin bago mag-Math.”

Kaye (Lumapit sa cart at kumuha ng stick)

“Oo nga! Tara, mabilis lang naman ’to. Mukhang bagong hango pa ’yung mga kwek-kwek at kikiam. George, Jona, halina kayo rito!”

Ang Pagsasalu-salo sa Tabi ng Kalsada

Dahan-dahang lumapit ang apat sa nagtitinda. Si George ay tila nag-aalangan pa noong una, habang si Jona naman ay tahimik lang na naghihintay kung ano ang kukunin ng mga kaibigan.

George (Inaayos ang salamin)

“Sige na nga. Isang stick lang sa akin. Kailangan ko ring magmadali dahil baka hinahanap na ako sa bahay para sa hapunan.”

Jona (Kumuha ng maliit na baso para sa sauce)

“Ako rin, kahit tatlong fishball lang. Masarap ’yung sawsawan ni Manong, ’yung matamis na may kaunting anghang.”

Nagsimula silang magtusok ng mga pagkain. Habang mainit-init pa ang kanilang kinakain, hindi nawala ang tawanan at ang pag-uusap tungkol sa mga nagdaang oras.

Ella (Habang humihihip ng mainit na kwek-kwek)

“Alam niyo, ang swerte natin kasi kahit bago lang si Thea, parang ang tagal na nating magkakasama. Ang gaan niya sa loob, 'no?”

Kaye “Totoo ’yan. Nakita niyo ba kanina si George? Iba rin ang dating nung niligtas niya tayo kay Mr. Mano. Akala ko talaga mapapagalitan na tayong lahat.”

George (Nahihiya)

“Maliit na bagay lang ’yun. Basta sa susunod, mag-aral din kayo para hindi lang ako ang tatawag sa board.”

Ang Payapang Hapon

Habang nilalantakan ang kanilang fishball, pinagmamasdan nila ang paglubog ng araw. Ang ingay ng mga sasakyan ay nagsilbing background music sa kanilang munting selebrasyon ng unang araw ng pasukan.

Jona (Tumingin sa tatlo)

“Salamat ha. Akala ko talaga magiging mahirap ang Grade 7 para sa akin, pero dahil kasama ko kayo, parang kaya ko naman pala.”

Ella (Inakbayan si Jona)

“Sus, drama nito! Basta tandaan niyo, kahit magkakahiwalay tayo ng uwi ngayon, bukas sa Section 3, magkakasama ulit tayo.”

Matapos ubusin ang kanilang pagkain at magbayad kay Manong, nagpatuloy na silang apat sa paglalakad. May kani-kaniyang ngiti sa kanilang mga labi, baon ang busog na tiyan at ang pangakong muling magkikita sa susunod na araw.

Chapter 3.4: Ang Huling Paglalakad

Matapos ang masarap na meryenda sa tapat ng gate, unang nagpaalam si Jona nang makarating sila sa kanto patungo sa kanilang bahay. Kumaway siya nang may ngiti, bakas ang gaan ng loob sa kanyang unang araw. Ngayon, tatlo na lamang ang naglalakad sa ilalim ng nag-aagaw na dilim at liwanag: sina George, Ella, Kaye.

Habang naglalakad, hindi pa rin maubos ang kanilang mapag-uusapan.

Ella “Grabe, hindi ko akalain na ganito pala ka-busy sa High School. Pero aminin niyo, mas masaya ito kaysa nung Elementary tayo, 'di ba?”

Kaye “Totoo ’yan, Ella. Pakiramdam ko mas tumatanda na tayo. Tingnan mo nga si George, kanina parang lolo na kung magsalita kay Mr. Mano, sobrang seryoso!”

George (Natawa nang bahagya)

“Kailangan lang talagang seryosohin, Kaye. Mahirap nang mapag-initan sa unang araw pa lang. Tsaka para na rin sa grupo natin ’yun, para alam nila na may maaasahan tayo sa Math.”

Ang Paghinto sa Bahay ni George

Nakarating sila sa isang asul na gate na may malalagong halaman sa paligid. Huminto si George at humarap sa dalawang babae.

George “O, paano? Dito na ako. Mag-ingat kayong dalawa sa paglalakad, malapit na ring magdilim.”

Ella “Sige, George! Salamat sa pagligtas sa amin kanina ha. Mag-review ka na agad para bukas!”

Kaye “Bye, George! Kita-kits sa room bukas!”

Pumasok na si George sa kanilang gate, at naiwan na lamang sina Ella at Kaye. Dahil magkapitbahay lang silang dalawa, nagpatuloy sila sa paglalakad sa pamilyar na kalsada ng kanilang subdivision.

Ang Dalawang Magkapitbahay

Sa huling bahagi ng kanilang paglalakad, naging mas seryoso ngunit punong-puno ng pag-asa ang kanilang usapan.

Ella “Kaye, sa tingin mo ba magtutuloy-tuloy ang samahan natin hanggang dulo ng school year? Kasi 'di ba, minsan may mga nag-aaway din sa mga barkada?”

Kaye “Sa tingin ko naman, Ella, basta nandyan sina Hanna at George para mag-ayos ng gulo, at sina Jowel para magpatawa, hindi tayo magkakabuwag-buwag. Tsaka tignan mo si Thea, ang bilis nating natanggap. Ibig sabihin, open tayo sa isa’t isa.”

Ella “Sana nga. Sobrang saya ko talaga ngayong araw. Hindi ko namalayan ang oras.”

Huminto sila sa tapat ng bahay ni Ella. Isang bahay na lang ang pagitan at bahay na ni Kaye.

Kaye “O, sige na, pasok na. Mag-chat na lang tayo sa group chat mamaya para i-check kung nasaan na ’yung iba nating mga kaibigan.”

Ella “Sige! Kita tayo bukas nang maaga. Huwag kang magpuyat!”

Kumaway si Kaye habang naglalakad patungo sa sarili niyang pinto. Sa wakas, ang lahat ng sampung magkakabarkada ng Section 3 ay ligtas nang nakauwi sa kani-kanilang mga tahanan, handang managinip at bumangon para sa ikalawang araw ng kanilang bagong buhay.

Chapter 3.5: Ang Ikailang Hakbang

Ang sikat ng araw sa ikalawang araw ng pasukan ay tila mas masigla. Hindi na tulad kahapon na puno ng kaba, ang sampung magkakabarkada ay pumasok sa silid ng Section 3 na may mas malalawak na ngiti at mas kumportableng kilos.

Sina Hanna, Jona, Keneth, Jowel, Kathy, Kaye, Jacobe, Ella, Thea, at George ay maagang nakarating at abala sa pag-uusap tungkol sa kanilang mga naging hapunan kagabi nang biglang pumasok si Mrs. Reyes.

Ang Pag-check ng Attendance

Inilapag ni Mrs. Reyes ang kanyang record book at dahan-dahang isinuot ang kanyang salamin.

MRS. REYES “Good morning, class.”

STUDENTS (Sabay-sabay na tumayo nang may masiglang boses)

“Good morning, Ma’am!”

MRS. REYES “Maupo ang lahat. Ngayong ikalawang araw, bago tayo magsimula sa ating aralin, i-check muna natin ang inyong attendance. Gusto kong makita kung sino ang maaga at kung sino ang iniwan na ng kanilang alarm clock.”

Bahagyang natawa ang klase. Sinimulan ni Mrs. Reyes ang pagtawag sa mga pangalan.

MRS. REYES “Baltazar, Kaye?”

Kaye (Nagtaas ng kamay): “Present po, Ma’am!”

MRS. REYES “Castro, Hanna Mae?”

Hanna (Nakangiti): “Andito po!”

MRS. REYES “Dela Cruz, Jowel?”

Jowel (Tumayo pa nang bahagya): “Present and energetic, Ma’am!”

(Nagtawanan sina Keneth at Jacobe sa likod.)

MRS. REYES “Ganco, Ella?”

Ella: “Present po!”

MRS. REYES “Gaspar, Keneth?”

Keneth (Hingal pa nang konti pero nakaupo na): “Present po, Ma’am! Hindi po ako late!”

MRS. REYES “Martinez, Kathy?”

Kathy: “Present!”

MRS. REYES “Panbina, Jona?”

Jona (Mahina pero malinaw): “Present po.”

MRS. REYES “Peralta, Jacobe?”

Jacobe: “Present po, Ma’am.”

MRS. REYES “Pike, George?”

George: “Present po.”

MRS. REYES “At... Valdez, Thea?”

Thea (Nahihiya pa rin nang konti): “Present po.”

Ang Sorpresa ni Mrs. Reyes

Matapos isara ang record book, tumingin si Mrs. Reyes sa buong klase. Nakita niya ang sampung magkakabarkada na magkakatabi ang pwesto sa gitna at likuran.

MRS. REYES “Natutuwa ako dahil kompleto kayong sampu at maaga kayong pumasok. Dahil dyan, mayroon akong munting surpresa. Ngayong araw, magkakaroon tayo ng Group Activity. At dahil mukhang magkakakilala na kayo, kayo-kayo ang magiging magkakagrupo.”

Nagkatinginan sina Hanna at George. Bakas ang excitement sa mukha ni Jowel habang si Thea naman ay nakaramdam ng kapanatagan dahil ang mga bago niyang kaibigan ang makakasama niya sa trabaho.

MRS. REYES “Ang task ninyo ay gumawa ng isang maikling dula-dulaan tungkol sa pagkakaisa. Bibigyan ko kayo ng labing-limang minuto para mag-usap.”

Chapter 3.6: Ang Brainstorming ng Sampu

Sa hudyat ni Mrs. Reyes, agad na pinagtabi-tabi ng sampung magkakaibigan ang kanilang mga upuan. Nabuo ang isang malaking bilog sa gitna ng classroom nina Hanna, Jona, Keneth, Jowel, Kathy, Kaye, Jacobe, Ella, Thea, at George.

Hanna (Bilang natural na leader)

“Okay guys, dula-dulaan daw tungkol sa pagkakaisa. Anong magandang story? Kailangan mabilis lang pero may impact.”

Jowel (Agad na nagtaas ng kamay)

“May idea ako! Paano kung tungkol sa isang superhero team? Ako ’yung leader na may powers, tapos si Keneth ’yung sidekick ko na laging nawawala sa eksena?”

Keneth (Napailing)

“Bakit sidekick lang ako? Tsaka superhero? Baka hanapan tayo ni Mrs. Reyes ng costume, wala tayong dala!”

Jacobe (Seryoso ang boses)

“Maganda sana ’yung idea ni Jowel, pero baka masyadong magulo. Paano kung tungkol na lang sa isang grupo ng mga estudyante na may iba’t ibang problema pero nagtulungan para makapasa sa exam? Mas malapit sa realidad natin.”

George (Tumango bilang pagsang-ayon)

“Tama si Jacobe. Pwede nating ipakita na bawat isa sa atin may kanya-kanyang galing. Halimbawa, si Jona at Thea ang tahimik pero magaling sa research, si Ella at Kaye ang taga-ayos ng presentation, tapos kaming mga lalaki ang taga-deliver ng message.”

Ang Paghahati ng Roles

Habang nag-uusap, mabilis na isinusulat ni Kathy ang mga ideya sa kanyang notebook para hindi nila malimutan.

Kathy

“Sige, ito na ang flow: Simula, nag-aaway-away tayo dahil sa stress sa school. Gitna, darating ang isang mabigat na task. Wakas, magkakaisa tayo. Sino ang magiging main narrator?”

Ella at Kaye (Sabay na itinuro si Thea)

“Si Thea! Maamo ang boses niya, bagay siyang narrator.”

Thea (Nagulat)

“Ha? Ako? Sige, susubukan ko para sa grupo natin.”

Hanna

“Ayos! Si Jowel at Keneth, kayo ang magbibigay ng comedy relief sa dula para hindi masyadong seryoso. Jona, huwag kang mahiya ha? Isang line lang naman, kayang-kaya mo ’yan.”

Jona (Dahan-dahang tumango)

“Sige, Hanna. Basta andyan kayo sa tabi ko.”

Ang Paghahanda

Naging abala ang sampu sa pag-eensayo nang pabulong. Si George ang nag-aayos ng script, habang si Jacobe naman ay nag-iisip ng mga props na pwedeng gamitin mula sa loob ng kanilang mga bag—mga notebook, ballpen, at panyo.

Jowel (Bumubulong kay Keneth)

“Pre, ayusin natin ’yung acting natin ha? Baka ito na ang simula ng acting career ko. Baka ma-discover tayo ni Mrs. Reyes.”

Keneth

“Mag-focus ka na lang sa lines mo, Jowel. Baka imbes na pagkakaisa, maging comedy bar ang dula natin.”

Napatingin sa kanila si Mrs. Reyes mula sa harap ng klase at napangiti. Kitang-kita niya ang pagkakaisa ng sampu—isang bagay na hindi na kailangan pang ituro sa kanila dahil kusa na nilang ginagawa.

MRS. REYES

“Five minutes left, class. Be ready.”

Chapter 3.7: Ang Palakpak ng Tagumpay

Huling limang minuto na lang ng dula-dulaan. Ang sampung magkakaibigan na sina Hanna, Jona, Keneth, Jowel, Kathy, Kaye, Jacobe, Ella, Thea, at George ay nasa gitna na ng kanilang pinaka-emosyonal na bahagi ng presentasyon.

Sa loob ng silid, ang mga kaklase nilang kanina ay maingay ay unti-unting nanahimik. Ramdam nila ang sinseridad sa bawat linyang binibitawan ng grupo.

Ang Huling Eksena

Nakatayo sa gitna si Thea bilang narrator, habang ang pito sa kanila ay nakapalibot at kunwari ay nagtutulungan sa isang mahirap na gawain. Si George at Jacobe ay nagpapakitang nagpapaliwanag ng leksyon, habang sina Ella, Kaye, at Kathy ay kunwaring nagsusulat nang mabilis.

Thea (Ang boses ay malinaw at puno ng damdamin)

“Dahil sa huli, ang talino ay nawawalan ng silbi kung wala itong kasamang malasakit sa kapwa. Ang Section 3 ay hindi lang silid-aralan—ito ay pamilya.”

Biglang pumasok sa eksena sina Jowel at Keneth dala ang isang kunwaring mabigat na pasan, at sinalubong sila nina Hanna at Jona para tumulong. Nag-hold hands ang sampung magkakaibigan at sabay-sabay na yumukod bilang pagtatapos.

Ang Reaksyon ng Lahat

Sandaling namayani ang katahimikan sa loob ng classroom. Ngunit pagkalipas ng ilang segundo, ang katahimikang iyon ay nabasag ng isang napakalakas na palakpakan. Ang kanilang mga kaklase ay nagsigawan sa tuwa; ang iba pa nga ay napito sa galing ng ipinakita nina Jowel at Keneth na nagbigay ng balanse sa dula.

Si Mrs. Reyes ay dahan-dahang tumayo mula sa kanyang upuan habang pumapalakpak din, may bakas ng paghanga sa kanyang mga mata.

MRS. REYES

“Napakahusay! Isang napakagandang pagpapakita ng tunay na kahulugan ng pagkakaisa. Hindi lang kayo basta nag-acting, naramdaman ko na totoong-totoo ang samahan ninyong sampu.”

Lumingon si Mrs. Reyes sa buong klase.

MRS. REYES

“Sina Hanna, Jona, Keneth, Jowel, Kathy, Kaye, Jacobe, Ella, Thea, at George ay nagpakita na sa loob ng Section 3, walang naiiwan. Maraming salamat, grupo. Maaari na kayong maupo.”

Ang Saya ng Barkada

Habang naglalakad pabalik sa kani-kanilang mga upuan, hindi mapigilan ng barkada ang mag-apir at magngitian.

Jowel (Pabulong pero rinig ng lahat)

“Sabi ko sa inyo, pang-Oscars ang acting natin! Kita niyo ’yung palakpak nila? Kay Keneth pa lang ’yun nung muntik siyang madapa kanina.”

Keneth (Natawa)

“Part ng script ’yun, Jowel! Pero seryoso, salamat sa inyo. Akala ko magkakamali ako sa lines ko.”

Hanna (Tinapik ang balikat ni Thea)

“Ang galing mo, Thea. Bagay na bagay sa’yo ang maging narrator. At sa inyo, George, Jacobe, Jona, Kathy, Kaye, at Ella... we did it!”

Thea (Nakangiti nang malawak)

“Sobrang saya ko. Ngayon lang ako nakaramdam ng ganitong suporta sa isang group activity.”

Kahit tapos na ang kanilang dula, ang init ng pagtanggap ng kanilang mga kaklase at ang papuri ni Mrs. Reyes ay nanatiling paksa ng kanilang bulungan hanggang sa magpatuloy ang klase. Ramdam ng bawat isa na ang ikalawang araw na ito ang nagpatibay sa kanilang puwesto sa puso ng Section 3.

Chapter 3.8: Ang Pagsubok ng Ikaapat na Markahan

Mabilis na lumipas ang mga buwan sa Section 3. Ang mga dati’y estranghero ay naging tila magkakapatid na sa loob ng silid-aralan. Mula sa mga tawanan sa ilalim ng puno ng narra hanggang sa mga puyatan sa pagre-review, marami na ang pinagdaanan nina Hanna, Jona, Keneth, Jowel, Kathy, Kaye, Jacobe, Ella, Thea, at George.

Ngayon, ang sikat ng araw ay tila mas matindi—tanda na nasa 4th Quarter na sila. Ito ang huling yugto ng kanilang Grade 7 journey, kung saan ang lahat ng pagod ay kailangang ibuhos para sa pinal na markahan.

Ang Pagbabago sa Loob ng Classroom

Hindi na tulad noong unang araw na puno ng kaba, ngayon ay kampante na silang sampu. Ngunit ang bawat isa ay bakas ang pagod dahil sa sunod-sunod na mga final projects at research papers.

Hanna (Habang tinitingnan ang mahabang listahan sa board)

“Guys, ito na ’yun. Huling hataw na natin ’to. Konting tiis na lang, summer na.”

Jowel (Nakasandal sa upuan, mukhang pagod na)

“Hanna, parang hindi ko na yata kaya hanggang summer. ’Yung utak ko, parang low battery na. Pwede bang mag-power bank muna?”

Keneth (Natatawa pero seryoso rin)

“Kailangan mo nang mag-charge, Jowel. Malapit na ang final exams. Isipin mo na lang ’yung mga gala natin kapag bakasyon na.”

Ang Seryosong Paghahanda

Sa isang sulok, makikitang seryosong nag-uusap sina George at Jacobe tungkol sa kanilang project sa Science. Lumapit sa kanila sina Jona at Thea dala ang kanilang mga notebook.

George

“Huwag kayong mag-alala, Jona, Thea. Na-check ko na ’yung data natin. Konting edit na lang sa conclusion at ready na tayo para sa defense bukas.”

Thea

“Salamat, George. Buti na lang talaga naging kagrupo namin kayo ni Jacobe. Nakakatulong ’yung mga notes na ginagawa niyo.”

Jacobe

“Wala ’yun. Basta siguraduhin niyo lang na kabisado niyo ’yung part niyo sa presentation.”

Habang ang ilan ay seryoso, sina Ella, Kaye, at Kathy naman ay nag-aayos ng kanilang mga visual aids para sa English. Makulay ang kanilang gawa, puno ng mga guhit at dekorasyon na sadyang pinagpuyatan nila.

Ella

“Kaye, Kathy, tingnan niyo. Bagay ba ’tong kulay na ’to? Dapat maganda ang visual natin para mataas ang grade.”

Kathy

“Ayos na ’yan, Ella. Siguradong matutuwa ang teacher natin dyan.”

Ang Pangako sa Isa’t Isa

Sa gitna ng siksikan ng mga deadlines, hindi pa rin nawawala ang suporta sa bawat isa. Alam nila na ang 4th Quarter ang pinakamahirap na bahagi ng taon, pero alam din nila na mas matatag na sila ngayon kaysa noong June.

Hanna

“Sampu tayo noong nagsimula, dapat sampu rin tayong tatawid sa Grade 8. Walang bibitaw, okay?”

Kaye

“Kahit kailan, hindi kami bibitaw, Hanna.”

Habang naghahanda sila para sa susunod na klase, ramdam sa loob ng Section 3 ang halo-halong tensyon at pananabik. Malapit na ang pagtatapos ng kanilang unang taon sa high school, at ang bawat sandali ay tila ginto na kailangan nilang pahalagahan.

Chapter 3.8: Ang Pagsubok ng Ikaapat na Markahan

Mabilis na lumipas ang mga buwan sa Section 3. Ang mga dati’y estranghero ay naging tila magkakapatid na sa loob ng silid-aralan. Mula sa mga tawanan sa ilalim ng puno ng narra hanggang sa mga puyatan sa pagre-review, marami na ang pinagdaanan nina Hanna, Jona, Keneth, Jowel, Kathy, Kaye, Jacobe, Ella, Thea, at George.

Ngayon, ang sikat ng araw ay tila mas matindi—tanda na nasa 4th Quarter na sila. Ito ang huling yugto ng kanilang Grade 7 journey, kung saan ang lahat ng pagod ay kailangang ibuhos para sa pinal na markahan.

Ang Pagbabago sa Loob ng Classroom

Hindi na tulad noong unang araw na puno ng kaba, ngayon ay kampante na silang sampu. Ngunit ang bawat isa ay bakas ang pagod dahil sa sunod-sunod na mga final projects at research papers.

Hanna (Habang tinitingnan ang mahabang listahan sa board)

“Guys, ito na ’yun. Huling hataw na natin ’to. Konting tiis na lang, summer na.”

Jowel (Nakasandal sa upuan, mukhang pagod na)

“Hanna, parang hindi ko na yata kaya hanggang summer. ’Yung utak ko, parang low battery na. Pwede bang mag-power bank muna?”

Keneth (Natatawa pero seryoso rin)

“Kailangan mo nang mag-charge, Jowel. Malapit na ang final exams. Isipin mo na lang ’yung mga gala natin kapag bakasyon na.”

Ang Seryosong Paghahanda

Sa isang sulok, makikitang seryosong nag-uusap sina George at Jacobe tungkol sa kanilang project sa Science. Lumapit sa kanila sina Jona at Thea dala ang kanilang mga notebook.

George

“Huwag kayong mag-alala, Jona, Thea. Na-check ko na ’yung data natin. Konting edit na lang sa conclusion at ready na tayo para sa defense bukas.”

Thea

“Salamat, George. Buti na lang talaga naging kagrupo namin kayo ni Jacobe. Nakakatulong ’yung mga notes na ginagawa niyo.”

Jacobe

“Wala ’yun. Basta siguraduhin niyo lang na kabisado niyo ’yung part niyo sa presentation.”

Habang ang ilan ay seryoso, sina Ella, Kaye, at Kathy naman ay nag-aayos ng kanilang mga visual aids para sa English. Makulay ang kanilang gawa, puno ng mga guhit at dekorasyon na sadyang pinagpuyatan nila.

Ella

“Kaye, Kathy, tingnan niyo. Bagay ba ’tong kulay na ’to? Dapat maganda ang visual natin para mataas ang grade.”

Kathy

“Ayos na ’yan, Ella. Siguradong matutuwa ang teacher natin dyan.”

Ang Pangako sa Isa’t Isa

Sa gitna ng siksikan ng mga deadlines, hindi pa rin nawawala ang suporta sa bawat isa. Alam nila na ang 4th Quarter ang pinakamahirap na bahagi ng taon, pero alam din nila na mas matatag na sila ngayon kaysa noong June.

Hanna

“Sampu tayo noong nagsimula, dapat sampu rin tayong tatawid sa Grade 8. Walang bibitaw, okay?”

Kaye

“Kahit kailan, hindi kami bibitaw, Hanna.”

Habang naghahanda sila para sa susunod na klase, ramdam sa loob ng Section 3 ang halo-halong tensyon at pananabik. Malapit na ang pagtatapos ng kanilang unang taon sa high school, at ang bawat sandali ay tila ginto na kailangan nilang pahalagahan.

Chapter 3.9: Ang Tahimik na Pagpupursige

Nagpatuloy ang mga araw sa ikaapat na markahan nang walang gaanong ingay o gulo. Ang bawat isa kina Hanna, Jona, Keneth, Jowel, Kathy, Kaye, Jacobe, Ella, Thea, at George ay nakatuon na lamang ang atensyon sa kanilang mga huling gawain sa loob ng Section 3.

Sa loob ng silid-aralan, mapapansin ang bawat isa sa kanila na abala. Wala nang masyadong nagtatakbuhan o nagbibiruan nang malakas. Ang tanging maririnig ay ang mahinang pag-uusap nina George at Jacobe habang nagrerebyu ng kanilang mga formula sa Math.

Ang Routine ng Barkada

Sa tuwing magkakaroon ng bakanteng oras, hindi na sila lumalabas para maglaro. Sa halip, ang kanilang mga upuan ay laging magkakalapit.

Hanna (Habang binabasa ang kanyang reviewer)

“Jona, Thea, tapos na ba kayo sa reflection paper sa ESP? Ipapasa na raw iyon mamaya bago mag-uwian.”

Jona (Tumango nang dahan-dahan)

“Tapos na kami, Hanna. Katatapos lang namin nina Thea at Kathy kaninang bago mag-bell.”

Thea

“Oo, chineck na rin ni Kathy ’yung grammar para sigurado.”

Samantala, sina Keneth at Jowel ay seryoso ring nakayuko sa kanilang mga mesa. Bagama't kilala silang maloko, alam nila ang bigat ng 4th quarter kaya kahit sila ay hindi nagpapabaya.

Keneth (Pabulong kay Jowel)

“Pre, itong part na ’to sa History, ito ba ’yung may kinalaman sa World War II?”

Jowel (Seryosong tumingin sa libro)

“Oo, ’yan ’yun. Basahin mo nang maigi, sabi ni George lalabas daw ’yan sa exam.”

Ang Pagkakaisa sa Pag-aaral

Si Ella at Kaye naman ang taga-monitor ng mga deadlines. Nakasulat sa isang maliit na papel ang lahat ng dapat nilang tapusin bago ang katapusan ng Marso.

Ella

“Kaye, i-check mo nga kung may kulang pa tayo sa portfolio. Parang lahat naman ng worksheets ay naitabi na natin.”

Kaye

“Kompleto na tayo, Ella. Naka-folder na rin ’yung kina George at Jacobe para isahan na lang ang pagpasa mamaya.”

Ang Hapon sa Section 3

Habang papalapit ang oras ng uwian, pumasok ang kanilang guro para kolektahin ang mga huling requirements. Isa-isang tumayo sina Hanna, Jona, Keneth, Jowel, Kathy, Kaye, Jacobe, Ella, Thea, at George para ibigay ang kanilang mga pinaghirapan.

Walang masyadong kaba, dahil alam nilang ginawa nila ang lahat ng kanilang makakaya. Ang katahimikan sa loob ng classroom ay hindi dahil sa takot, kundi dahil sa disiplinang nabuo nila sa loob ng halos isang taon na pagsasama-sama.

Nang matapos ang huling klase, tahimik silang nag-ayos ng gamit. Walang malaking selebrasyon, walang masyadong salita. Isang simpleng pagtango at ngiti sa isa't isa ang sapat na para sabihing: “Malapit na nating matapos ito.”

Naglakad silang sampu palabas ng pinto, sabay-sabay na tinatahak ang koridor na naging saksi sa kanilang paglaki mula noong unang araw ng pasukan.

Narito ang pagpapatuloy ng gabi ng kanilang pag-aaral hanggang sa oras ng kanilang pagpapahinga.

Chapter 3.11: Ang Huling Pagtala Bago ang Pamamahinga

Habang sumasapit ang alas-nuwebe ng gabi, ang masiglang talakayan sa garahe nina Thea ay napalitan ng isang seryoso at payapang konsentrasyon. Ang tanging maririnig na lamang ay ang kalasing ng mga ballpen, ang pagbuklat ng mga pahina ng libro, at ang mahinang hilik ng aso ni Thea sa gilid.

Ang Huling "Drills"

Sa kabila ng antok, pinangunahan ni Kathy ang huling "mock exam" para sa barkada.

“O, huling tanong bago tayo mag-ligpit,” wika ni Kathy habang hawak ang kaniyang notebook. “Ano ang tawag sa proseso kung saan ang halaman ay gumagawa ng sariling pagkain?”

“Photosynthesis!” sabay-sabay na sagot nina Keneth at Jowel, na tila ba nakaiskor ng gintong medalya sa sobrang tuwa dahil sa wakas ay kabisado na nila ang sagot.

Natawa nang mahina si Hanna. “Sige na, mukhang pasok na sa utak niyo ang Science. Mag-ayos na tayo ng gamit.”

Ang Pagliligpit at Pagpapaalam

Isa-isang inayos nina Ella at Kaye ang mga nagkalat na papel at highlighter. Maingat nilang ibinalik ang mga hiniram na gamit kay Thea. Habang nag-aayos, mapapansin ang magaan na aura nina George at Jacobe—ang dalawang pinaka-stressed kanina sa Math—dahil naituro na nila ang lahat ng alam nila sa kanilang mga kaibigan.

“Thea, salamat sa pagpapatuloy sa amin ha? Malaking tulong ’to,” pasasalamat ni Jona habang isinusukbit ang kaniyang bag.

“Wala ’yun,” sagot ni Thea na may ngiti. “Basta bukas, walang maiiwan sa atin sa exam. Section 3 tayo, ’di ba?”

Lumabas sila ng gate nina Thea at naglakad sa tahimik na kalsada. Sa bawat kanto kung saan may maghihiwalay ng landas para umuwi, may pahabol na bilin: “Matulog agad pagdating sa bahay, huwag nang mag-ML!”

Sa Loob ng Kanilang mga Kwarto

Pagdating sa kani-kanilang mga tahanan, bawat isa sa sampu ay may ginawang ritwal bago matulog:

Si Hanna: Inayos ang kaniyang uniporme at siniguro na nasa loob na ng bag ang kaniyang intermediate pad at itim na ballpen.

Si Keneth: Sa halip na mag-cellphone, binasa niya ng isang huling beses ang kinalimutang petsa sa History bago pinatay ang ilaw.

Si Jowel: Uminom ng isang basong gatas at nag-set ng alarm ng alas-singko ng umaga.

Bago tuluyang ipikit ang kanilang mga mata, isang mensahe ang pumasok sa kanilang Group Chat:

Jacobe: "Goodnight, guys. Kita-kita tayo bukas sa room. Galingan natin."

Isang simpleng "thumbs up" at "heart" reactions ang sumunod mula sa lahat. Sa ilalim ng dilim ng gabi, ang katahimikan ay hindi na puno ng kaba kundi ng tiwala. Tiwala na ang bawat puyat, bawat sakripisyo, at ang "tahimik na pagpupursige" nila ay magbubunga sa pagsikat ng araw.

Dahan-dahang dinalaw ng antok ang sampung magkakaibigan, bitbit ang panalangin na sana, bukas, ay maging maayos ang lahat.

Narito ang kasunod na kabanata na tumutuon sa umaga ng pagsusulit at ang tensyon sa loob ng silid-aralan bago magsimula ang laban.

Chapter 3.12: Ang Pagharap sa Unang Pahina

Sumikat ang araw nang may kasamang malamig na simoy ng hangin, ngunit para sa magkakabarkada ng Section 3, ang init ng kaba at pag-asa ang nangingibabaw. Ala-sais pa lamang ng umaga ay buhay na ang kanilang Group Chat sa mga huling paalala at pagbati ng "Good luck."

Ang Tagpuan sa School Lobby

Isa-isang dumating ang sampu sa tapat ng kanilang building. Unang dumating si Hanna, na gaya ng inaasahan ay maayos na ang gamit at nakapusod na ang buhok—handang-handa sa labanan. Sumunod si Jowel na bakas ang antok ngunit puno ng determinasyon, bitbit ang isang maliit na kodigo (na balak niyang basahin lamang bago pumasok, hindi gagamitin sa loob).

“O, kumpleto na ba tayo?” tanong ni Thea habang tinitingnan ang kaniyang mga kaibigan. “Hinga nang malalim, guys. Kayang-kaya natin ’to.”

Napansin nila si Keneth na tahimik sa isang tabi at tila may binubulong. “Nag-dadasal ka ba o nag-mememorize pa rin ng Science?” biro ni George.

“Parehas na!” sagot ni Keneth na ikinatawa ng lahat, sapat na upang mabawasan ang bigat ng dibdib ng bawat isa.

Sa Loob ng Silid-Aralan

Pagpasok sa Room 302, sinalubong sila ng amoy ng floor wax at ang tunog ng electric fan na tila sumasabay sa pintig ng kanilang puso. Inayos nina Ella at Kaye ang kanilang mga upuan. Kahit magkakaibigan, alam nilang sa oras na ito, ang bawat isa ay kailangang tumindig sa sariling paa.

Dumating ang kanilang proctor na si Ms. Ramos, bitbit ang makapal na bundle ng test papers. Ang bawat kalasing ng kaniyang takong ay tila hudyat na wala nang balikan.

“Clear your desks. Only your pens, permits, and scratch papers are allowed,” anunsyo ni Ms. Ramos sa seryosong tono.

Nagkatinginan sina Jacobe at Kathy. Isang mabilis na tango ang ipinasa nila sa isa’t isa—isang tahimik na pangako na ang lahat ng itinuro at inaral nila kagabi sa garahe ay hindi mawawalan ng saysay.

Ang Unang Tunog ng Bell

KRIIIIING!

Ang hudyat ng pagsisimula. Nang ilapag ang test paper sa desk ni Jona, sandali siyang napapikit. Naalala niya ang paliwanag ni George sa Math at ang pagtitiyaga ni Thea sa pagpapaliwanag ng mga konsepto. Pagdilat niya, ang unang tanong ay tungkol sa Photosynthesis—ang huling tanong ni Kathy kagabi.

Napangiti si Jona nang bahagya. Hindi ito magiging madali, pero alam niyang hindi siya nag-iisa sa laban na ito.

Sa buong silid, maririnig ang sabay-sabay na pag-shade ng mga answer sheet at ang mabilis na pag-iisip ng sampung magkakaibigan. Ang "tahimik na pagpupursige" ay nasa rurok na ng katuparan.

## Chapter 3.14: Karangalan

Tumahimik ang buong covered court nang tumayo na sa gitna ng entablado si **Mrs. Reyes**, ang kanilang adviser. Sa kaniyang harapan ay isang lamesang natatakpan ng pelus na tela, kung saan maayos na nakahanay ang sampung nagniningning na gintong medalya. Hawak niya ang listahan ng mga mag-aaral na nagpamalas ng pambihirang galing at dedikasyon sa nakaraang markahan.

“Sa puntong ito,” simula ni Mrs. Reyes na may bakas ng pagmamalaki sa boses, “nais kong tawagin ang sampung mag-aaral mula sa aking pangkat na hindi lamang nagpakita ng talino, kundi ng tunay na pagtutulungan. Sila ang ating mga Honor Students.”

Isa-isang dinampot ni Mrs. Reyes ang mga medalya habang binabasa ang mga pangalan sa pagkakasunod-sunod na alpabetikal, unahin ang mga kalalakihan at susundan ng mga kababaihan:

Dela Cruz, Jowel D.

Gaspar, Kenneth Z.

Peralta, Jacobe

Pike, George David J.

Baltazar, Kaye

Castro, Hanna Mae M.

Ganco, Ella M.

Martinez, Kathy G.

Panbina, Jona B.

10.Valdez, Thea M.

Habang isinasabit ni Mrs. Reyes ang bawat medalya, ramdam ng sampu ang bigat at lamig ng metal sa kanilang dibdib—isang kabaligtaran sa init ng saya na nararamdaman ng kanilang mga puso. Nagkatitigan ang magkakabarkada habang nakatayo sa ilalim ng mga ilaw ng entablado. Ang garahe nina Thea, ang mga gabing tanging kape at libro ang kasama, at ang mga sandaling muntik na silang sumuko ay naglaro sa kanilang mga isipan.

Nang makumpleto sila sa harap, tiningnan sila ni Mrs. Reyes nang may ngiti at tinapik ang balikat ng mga nasa malapit sa kaniya. Hindi lamang ito basta listahan ng mga pangalan; ito ang patunay na ang pagsisikap ng isa ay lakas ng lahat.

Chapter 3.15: Ang Selebrasyon sa Section 3

Pagkatapos ng pormal na programa sa covered court, diretsong pumanhik ang barkada sa kanilang silid-aralan sa Section 3. Bitbit ang kanilang mga certificate at ang mga medalyang kumikinang sa bawat hakbang, sinalubong sila ng makulay na dekorasyon sa loob. Ang mga upuan ay nakaayos nang pabilog, at sa gitna ay ang mga pagkaing pinagtulungan nilang dalhin.

Ang Salu-salo sa Silid

Si Thea ang unang nagbukas ng dala niyang pansit, habang si Jowel naman ay mabilis na inayos ang mga baso para sa juice. Hindi pa rin maalis ang ngiti sa mukha ni Kenneth habang hawak-hawak ang kaniyang medalya, tila hindi pa rin makapaniwala na nakuha niya ito.

“Sabi ko sa inyo, basta sama-sama, walang imposible!” masayang deklara ni George habang kumukuha ng pagkain.

“Group hug muna bago kumain!” biro ni Ella, kaya naman nagtawanan ang lahat at panandaliang nagyakapan sa gitna ng room. Bakas sa mukha nina Hanna at Kathy ang labis na ginhawa; ang mga gabi ng pagtuturo at pagre-review ay nauwi sa isang masayang pagdiriwang.

Isang Mensahe mula kay Mrs. Reyes

Pumasok si Mrs. Reyes sa silid at sandaling tumigil ang tawanan. Inakala nilang may seryosong sasabihin ang kanilang adviser, ngunit isang matamis na ngiti ang sumalubong sa kanila.

“Hindi ko kayo tinuring na basta estudyante lang,” wika ni Mrs. Reyes. “Nakita ko kung paano niyo hinila pataas ang isa’t isa. Jacobe, Kaye, Jona—at kayong lahat—ipinagmamalaki ko na naging adviser niyo ako sa Section 3.”

Nagpalakpakan ang lahat. Si Kaye at Jona ay palihim na nagpunas ng luha, habang si Jacobe ay tumango bilang tanda ng paggalang sa guro na naniwala sa kanila.

Ang Huling Litrato sa Classroom

Bago matapos ang kanilang oras sa loob ng classroom, tumayo silang lahat sa harap ng blackboard kung saan nakasulat ang malaking: "CONGRATULATIONS SECTION 3 HONOR STUDENTS!"

Hawak ang kanilang mga pagkain sa isang kamay at ang medalya sa kabila, nag-pose sila para sa isang remembrance. Sa loob ng apat na sulok ng silid na iyon, hindi lamang karangalan ang kanilang nakuha, kundi ang isang pagkakaibigang sinubok ng hirap at pinatibay ng tagumpay.

Ang ingay ng tawanan sa Section 3 ay umalingawngaw sa buong hallway—isang tunog ng tagumpay na hinding-hindi nila malilimutan.

***Download NovelToon to enjoy a better reading experience!***