Kabanata 4: Ang Katotohanan sa Likod ng Kapangyarihan at Ang Simula ng Pagsasana

Magaan ang himig ng hangin na dumadampi sa mga puno sa paligid ng palasyo habang unti-unting sumisikat ang araw. Ang mga sinag nito ay dahan-dahang tumatagos sa malalaking bintana, na nagbibigay ng mainit at malambot na liwanag sa buong silid kung saan naroon pa rin sina Elara at Alpha Kael. Ilang oras na ang nakalipas matapos ang pangyayari kung saan halos madukot ang dalaga, ngunit ang bigat at kaba na naramdaman niya ay nananatili pa rin sa kanyang dibdib.

Nakaupo si Elara sa gilid ng kanyang kama habang mahigpit na nakakapit sa kumot na nakabalot sa kanyang katawan. Ang kanyang mga mata ay namamaga at mapula dahil sa kakaiyak, ngunit sa likod ng takot na nararamdaman niya ay may halong pagkalito at kuryosidad. Hindi pa rin maalis sa kanyang isipan ang mga pangyayari noong madaling araw—ang biglaang pag-init ng kanyang katawan, ang liwanag na nagmula sa kanyang mga mata, at ang malakas na puwersang nagpatumba sa mga armadong kalaban na tila mga walang kalaban-laban.

Tahimik na nakatayo si Alpha Kael sa tapat ng bintana, nakatanaw sa malayo na tila malalim ang iniisip. Ang kanyang karaniwang seryoso at matipunong mukha ay ngayon ay nagpapakita ng kakaibang pag-aalala at pananabik. Alam niya na ang mga nangyari ay hindi lamang isang simpleng aksidente o likas na reaksyon ng katawan. Alam niyang ito ay tanda lamang ng malaking katotohanan na matagal nang itinatago ng kapalaran, hindi lamang kay Elara kundi pati na rin sa buong angkan.

Lumapit ang Alpha at umupo sa tapat ng dalaga. Dahan-dahan niyang inabot ang nanginginig na kamay ni Elara at mahigpit itong hinawakan. Ang init na nagmumula sa palad nito ay tila nagsisilbing pampakalma sa puso at isipan ng babae.

“Elara,” panimula ni Kael sa malambing ngunit seryosong tono ng boses. “Alam kong marami kang tanong sa iyong isipan ngayon. Marami kang bagay na hindi mo maintindihan, at marami kang bagay na tila mahirap paniwalaan. Ngunit pakikinig ka sa akin, dahil ang mga sasabihin ko ay magbabago sa lahat ng iyong paniniwala tungkol sa iyong sarili, sa iyong nakaraan, at sa iyong kinabukasan.”

Napatingin si Elara sa kanyang mga mata. Sa unang pagkakataon, hindi niya nakita ang isang makapangyarihang pinuno na kinatatakutan ng lahat. Ang nakita niya ay isang lalaking tapat, tapat na nagmamalasakit, at tapat na handang magbahagi ng katotohanan sa kanya.

“Ano po iyon, Alpha Kael? Ano po ba talaga ako? Bakit po ako nagkakaganito? Akala ko po… akala ko po ako ay isang kahinaan. Akala ko po ako ay isang kapintasan na ibinigay ng tadhana sa ating lahi. Pero ang mga nangyari… hindi iyon akma sa pagkataong kilala ko sa aking sarili,” nanginginig na paliwanag ni Elara habang tumutulo muli ang kanyang mga luha.

Hinaplos ni Kael ang pisngi ng dalaga upang punasan ang kanyang mga luha. “Mali ang iyong akala, aking mahal. Mali ang akala ng lahat ng iyong nakapaligid sa iyo. Ang pagiging iba mo ay hindi isang kapintasan. Ito ay isang tanda. Isang tanda na ikaw ay espesyal, na ikaw ay ipinanganak na may dalang malaking layunin na higit pa sa pagiging simpleng miyembro ng ating angkan.”

Huminga nang malalim si Kael bago nagpatuloy. “Ilang taon na ang nakalilipas, noong bata pa tayo, may isang mahalagang pangyayari na naganap sa ating kasaysayan. Ang ating mundo ay pinamumunuan hindi lamang ng lakas ng ating katawan o ng ating kakayahang mag-anyong hayop. Mayroong mas mataas na kapangyarihan na dumadaloy sa ugat ng ating mga ninuno—ang kapangyarihan na nagmumula mismo sa diyosa ng buwan, si Lunaela. Ang kapangyarihang ito ay ipinapasa lamang sa mga piling tao, sa mga taong may dalang dalisay na puso at matibay na kalooban.”

Nanlaki ang mga mata ni Elara habang nakikinig. Hindi pa niya narinig ang ganitong kwento noon.

“Ang iyong mga magulang…” bulong ni Kael habang tumitingin nang tuwid sa kanyang mga mata. “Hindi sila simpleng miyembro ng ating angkan tulad ng pagkakakilala sa kanila ng iba. Ang iyong ina ay si Reyna Elowen, ang huling tagapag-ingat ng sinaunang kaalaman at kapangyarihan. Ang iyong ama naman ay si Haring Theron, ang pinakamalakas na mandirigma na nag-alay ng kanyang buhay upang protektahan ang ating mundo mula sa mga puwersang nais itong wasakin. Sila ay namatay sa isang madugong labanan laban sa mga kalaban na nais angkinin ang kapangyarihang taglay ng iyong ina.”

Napahawak si Elara sa kanyang dibdib. Parang tumitibok nang mas mabilis ang kanyang puso sa tuwing binabanggit ni Kael ang tungkol sa kanyang mga magulang. Sa loob ng mahabang panahon, akala niya ay iniwan siya ng kanyang mga magulang dahil hindi nila siya mahal o dahil siya ay isang pabigat. Ngunit ngayon, nalaman niyang ang dahilan ng kanilang pagkawala ay dahil sa pagtatanggol sa kanya at sa buong kaharian.

“Bakit po… bakit po hindi ito sinabi sa akin noon? Bakit po itinago ang katotohanang ito sa loob ng mahabang panahon?” tanong ni Elara na puno ng halo-halong emosyon—lungkot, galit, at kaligayahan.

“Dahil sa panganib, Elara,” sagot ni Kael nang may bigat sa boses. “Ang mga kaaway ng iyong mga magulang ay patuloy na naghahanap sa inyo. Alam nilang ang kapangyarihan ng iyong ina ay ipapasa lamang sa kanyang nag-iisang anak—ikaw. Kung nalaman nila na ikaw ay buhay at nasa ating teritoryo, hindi sila magdadalawang-isip na pumasok dito at kitilin ang iyong buhay o gamitin ka para sa kanilang masasamang layunin. Upang maprotektahan ka, nagpasya ang mga matatanda na itago ang iyong tunay na pagkatao. Hinayaan nilang isipin ng lahat na ikaw ay mahina, na ikaw ay walang silbi, upang walang magtangkang pansinin ka o manakit sa iyo nang malubha. Ang hindi nila inaasahan ay ang katotohanang ang kapangyarihang taglay mo ay napakalakas na hindi ito mapipigilan kahit anong gawin nila. Ito ay kusang lalabas kapag ikaw ay nasa matinding panganib o kapag ang iyong puso ay puno ng matinding damdamin.”

Napahinto si Elara at inisip ang lahat ng kanyang pinagdaanan. Ang mga pang-aabuso, ang mga panlalait, at ang pakiramdam na siya ay walang halaga—lahat pala ng iyon ay bahagi ng isang plano upang panatilihin siyang ligtas. Ngunit sa kabila nito, hindi maiwasan ng kanyang puso na makaramdam ng kirot dahil sa mga taong nagpahirap sa kanya nang walang alam sa katotohanan.

“At tungkol naman sa iyong kakayahang mag-anyong lobo,” patuloy ni Kael habang nakatingin nang masinsinan sa kanya. “Hindi iyon dahil ikaw ay mahina o kulang sa kakayahan. Sa katunayan, ang dahilan kung bakit hindi mo pa ito nagagawa ay dahil ang iyong katawan at isipan ay abala sa paghawak sa napakalaking kapangyarihang ipinamana sa iyo. Ang kapangyarihang ito ay mas malawak, mas malalim, at mas makapangyarihan kaysa sa simpleng pagbabago ng anyo. Kapag naging handa ka na, kapag natutunan mo na kung paano kontrolin at gamitin ang iyong tunay na lakas, doon ka rin makakabuo ng iyong sariling anyo—isang anyo na magiging kakaiba at mas makapangyarihan kaysa sa anumang lobo na nakita na ng ating kasaysayan.”

Hindi makapagsalita si Elara. Ang dami ng kanyang natutunan ay tila bumalot sa kanyang buong pagkatao. Ang dating tanong na “Bakit ako ganito?” ay napalitan na ng tanong na “Paano ko ito magagampanan?”

“Ngunit… Alpha Kael,” nauutal niyang sabi. “Kung ganito kalaki ang responsibilidad na nakapatong sa aking mga balikat… kung ganito kalakas ang panganib na naghihintay sa akin… paano ko ito kakayanin? Ako ay sanay lamang na gawin ang mga simpleng gawain. Wala akong alam sa pakikipaglaban, wala akong alam sa pamamahala, at wala akong alam sa paggamit ng kapangyarihan. Paano ko mapoprotektahan ang aking sarili, lalo na ang mga taong mahalaga sa akin?”

Ngumiti si Kael—isang ngiting puno ng katiyakan at pagmamahal. Tumayo siya at inalalayan si Elara na tumayo rin. Nang magkaharap na sila, inilagay niya ang kanyang mga kamay sa magkabilang balikat ng dalaga.

“Huwag kang matakot, aking mahal. Hindi ka nag-iisa sa labanang ito. Tandaan mo kung sino ako—ako ang iyong kapareha, ang iyong itinakda ng tadhana. Ang kahulugan ng ating pagsasama ay hindi lamang para sa pag-ibig, kundi para sa lakas. Ang aking lakas ay magiging lakas mo, at ang iyong kapangyarihan ay magiging karangalan ko. Mula sa araw na ito, ako ang magiging guro mo. Ako ang magtuturo sa iyo ng lahat ng kailangan mong malaman—mula sa paraan ng pakikipaglaban, sa pagkontrol ng iyong damdamin na siyang nagtutulak sa iyong kapangyarihan, hanggang sa mga batas at kaalaman na kailangan mo bilang hinaharap na pinuno ng ating kaharian.”

Ang mga salitang iyon ay tumagos sa kaibuturan ng puso ni Elara. Sa unang pagkakataon sa kanyang buhay, naramdaman niyang mayroon siyang sandigan, mayroon siyang kakampi na hindi siya iiwan kahit anong mangyari. Ang takot na nararamdaman niya ay unti-unting napalitan ng lakas ng loob at pag-asa.

“Talaga po ba… tutulungan niyo ako?” tanong ni Elara habang nakatingin nang malalim sa mga mata ng lalaki.

“Hanggang sa huling patak ng aking dugo at hanggang sa huling hininga ng aking buhay,” mariing sagot ni Kael. “Wala nang hihigit pa sa kahalagahan mo sa akin, Elara. At upang simulan ang ating paglalakbay, simula ngayong araw ay magbabago na ang iyong buhay. Hindi ka na magtatrabaho bilang isang tagapaglingkod, hindi ka na ituturing na mahina. Mula ngayon, ikaw ay inihahanda upang maging aking kapareha at ang pinakamataas na pinuno na susunod sa akin.”

Nang gabihin na, inihanda na ang lahat para sa pagsisimula ng pagsasanay. Hindi lamang pisikal na pagsasanay ang isasagawa, kundi pati na rin ang pagsasanay sa isipan at damdamin—dahil alam ni Kael na ang kapangyarihang taglay ni Elara ay nakabase sa kanyang nararamdaman. Kapag siya ay galit, lumalabas ang kanyang lakas para manakit; kapag siya ay natatakot, lumalabas ito para protektahan ang kanyang sarili; at kapag siya ay masaya o puno ng pagmamahal, lumalabas ito bilang liwanag na nagbibigay ng buhay at lakas sa iba.

Sa malawak na bakuran sa likuran ng palasyo, kung saan sapat ang espasyo at malayo sa mga tirahan ng mga mamamayan upang hindi sila mapinsala, nagsimula ang unang araw ng kanilang pagsasanay. Naroon din ang ilang matatandang tagapayo at mga beteranong mandirigma na handang tumulong upang masiguro ang kaligtasan at pag-unlad ng dalaga.

Nakatayo si Elara sa gitna ng parang, nakaharap kay Alpha Kael. Ang kanyang mukha ay puno ng determinasyon, kahit na sa likod nito ay may halong kaba. Alam niyang hindi ito magiging madali. Alam niyang marami siyang pagdadaanan, marami siyang pagkakataong mahihina at magkakamali, ngunit nangako siya sa kanyang sarili na hindi siya susuko.

“Ang unang dapat mong matutunan, Elara,” panimula ni Kael habang nakatayo sa kanyang tapat, “ay ang pagkontrol sa iyong sarili. Ang kapangyarihan ay parang ilog—kapag ito ay walang kontrol, ito ay magdudulot ng pagbaha at pagkawasak; ngunit kapag ito ay inayos at ginamit nang tama, ito ay magbibigay ng buhay at yaman. Ang iyong damdamin ang nagtutulak sa daloy ng iyong kapangyarihan. Kung ikaw ay pabigla-bigla at pinamumunuan lamang ng iyong galit o takot, ang iyong lakas ay magiging mapanganib hindi lamang sa iba kundi pati na rin sa iyong sarili. Kailangan mong matutunang pakinggan ang iyong isipan habang nararamdaman mo ang iyong puso.”

“Paano ko po iyon magagawa, Alpha? Ang aking damdamin ay kusang lumalabas. Kapag ako ay nasasaktan o natatakot, hindi ko na mapigilan ang mga pangyayari,” sagot ni Elara nang tapat.

“Ang sikreto ay nasa paghinga at pagtutuon ng isip,” paliwanag ni Kael. “Isara mo ang iyong mga mata. Huminga ka nang malalim sa pamamagitan ng iyong ilong, at bitawan mo ito nang dahan-dahan sa pamamagitan ng iyong bibig. Habang ginagawa mo ito, isipin mo na ang iyong katawan ay isang lalagyan, at ang iyong kapangyarihan ay ang tubig na nasa loob nito. Kapag ikaw ay kalmado, ang tubig ay tahimik at malinaw; kapag ikaw ay naguguluhan, ito ay magulo at maalon. Ang iyong layunin ay panatilihing malinaw at tahimik ang iyong isipan anuman ang iyong nararamdaman.”

Sinunod ni Elara ang sinabi ni Kael. Isinara niya ang kanyang mga mata at sinubukang pakalmahin ang kanyang sarili. Sa una, mahirap. Ang mga alaala ng kanyang nakaraan, ang mga pangyayari noong nakaraang gabi, at ang

***Download NovelToon to enjoy a better reading experience!***