๐๐๐๐๐๐๐๐ ๐๐ ๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐ ๐๐๐๐๐๐๐
__________________________________________
๐๐๐จ๐ ๐ก๐ค๐ค๐ ako ng aming classroom at nakaupo lamang sa pinaka likuran na bahagi. This is the only place where I find my peace, aside from that bully, Dylan.
Lumapit ito sa akin at naupo sa bakanteng upuan na katabi ko. I can't help myself but to keep quiet. Ayaw ko ng away at ayo'ko narin ng gulo, especially with him. I couldn't win against him.
"Let me have this," bigla niyang inagaw sa kamay ko ang paborito kong ballpen kaya napalingon ako sa kanya.
Kahit kailan talaga. He's pestering me the whole time. Is his life that boring? Kaya ako nalang palagi 'yung pinag titripan niya.
"Ano na naman ba? Akin na nga 'yan," ani ko, halata ang inis sa mukha. "Kahit dito ba naman sa school ganyan ka parin. I really can't live with you."
"Shut the fvck, Kaii. You want your pen back? I'll give this back but in one condition." he went serious.
"Ibabalik mo ba 'yan o isusumbong kita?"
"I said it, in one condition." he said, playing with my pen.
"Ano ba 'yun?" I spoke, brows frowned while waiting for his answer.
"Simple as this, you have to keep your mouth shut about us living in the same room. Did you get it? I hope you understand english o gusto mong tagalogin ko pa."
Was that a joke? Ba't ko naman ipagsasabi that we're living in the same room? I'm not that desperate. I'm indeed uninterested. But it's quite fun to see his angry face. Why don't I tease him? Para makabawi manlang ako.
"Ayaw mo ba na malaman nila? You know what, I would be elated to tell everybody that we are living in the same room. Tapos ikaw, ayaw mo."
His gaze went serious. He slammed his right hand on the table that made everyone look.
"Don't you dare Kaii." his jaw clenches. "I would be totally embarrassed if they find out that i'm living with a gay like you."
"Dare me not. Baka gusto mo sabihin ko na sa lahat ngayon. Wala namang problema sakin 'yun, sa'yo meron."
"Don't test my patience. You'll regret this, I swear." he glared at me but I just looked at him satisfied seeing those veins on his neck almost pop out and his face turning red.
"Woah, easy. There's no need to tell me that. I wouldn't ever dare to tell anyone and why would I even do that?"
"If that so, then good." he sighed, with calmness and look of assurance.
"Kaya kung pwede akin na 'yang ballpen ko Mr, Dylan Vance?"
Muli itong bumuntong hininga bago patapon na ibinalik sa akin ang ballpen ko. His rudeness is really on another level. Buti natitiis ko pa ang ugali nito.
"Mamaya ka sa'kin Kaii." he added, bago umalis at naglakad papalabas ng classroom.
Does he really mean what he just said? I'm sure pag iinitan na naman ako nito. But it's ok, buti nga nakaganti din ako kahit paano.
๐๐๐ฉ๐๐ฅ๐ค๐จ ๐ฃ๐ ang klase namin pero hindi muna ako umuwi. Ayaw ko kaseng makita ang pagmumukha ni Dylan kaya nandito ako sa library at nagpapalipas ng oras. Kung bakit ba kase absent ang kaibigan kong si astrid, wala tuloy akong kasama.
Sampung minuto palang ang nakakalipas ng bigla ko na namang nakita si Dylan na papalapit sa kinauupuan ko at kasama pa nito ang kaibigang si Kenji. Kung minamalas ka nga naman oh.
"Alis diyan, this is our seat," saad ni Dylan while chewing his gum. "Bilisan mo naman, ang bagal."
Iniangat ko ang tingin sa kaniya. I saw his handsome yet arrogant face. Nakita ko rin si Kenji sa likod niya, he is smiling at me.
"Sorry, nauna ako dito eh. Hanap ka nalang ng ibang mauupuan, marami naman diyan." ani ko habang nagpapalinga linga sa buong library.
He doesn't say another word. He just grabbed the book I was reading which was a dictionary.
"What's this? A dictionary?" he looked at the book he took. "Ba't ka pa nagbabasa nito, this won't help you. Hindi mo 'yan ikatatalino."
"Akin na nga 'yan." kinuha ko ito sa kamay niya.
Tatayo na sana ako para umalis ng pigilan naman ako ni Kenji. He seems nice compared to this bully Dylan. Ewan ko nga ba kung pa'no sila naging magkaibigan.
"Kaii, you can stay. You can join us if you want," anyaya nito sa'kin, so I just nodded and agreed.
Naupo akong muli. Naupo narin silang dalawa at tumabi pa nga si kenji sa'kin. Nakita ko naman ang halong galit at inis sa mukha ni Dylan. I knew it and it's all because of me. Siguro ayaw niya talaga akong nakikita. Diring diri talaga siya sa mga tulad ko.
We started reading and minded our own businesses. Wala ring pag uusap na nangyari sa amin. We we're quiet the whole time yet i feel the tension between me and Dylan pero hindi ko nalang pinansin 'yun.
After an hour, nagising nalang ako dahil may tumapik sa balikat ko and it was Dylan. Hindi ko namalayan na nakatulog pala ako. It's already 7pm when I checked my watch.
"Uhm, nasaan na si Kenji?" tanong ko sa kanya at napansin kong nagbabasa lang ito ng libro.
"He already went home, kanina pa." matipid naman nitong sagot.
"Ikaw, bakit nandito ka pa? Inaantay mo ba ako?"
His mood instantly went serious and gave me that sharp glare. I don't know exactly why I asked such stupid question.
"Why would I wait for a gay like you, Kaii? And am I not allowed to be here?"
Tama nga naman siya. Why would he wait for me? Pero bakit nandito pa siya? Pwede naman siyang umuwi nalang kanina.
"SโSorry, I just asked out of curiosity," i apologize, he just looked away and continued reading.
Maya maya pa ay naisipan ko ng umuwi. Ibinalik ko na ang librong binasa ko at lumabas ng library. Paglabas ko ay tumambad agad sa akin ang malakas na ulan. Ngayon pa talaga, paniguradong wala na akong masasakyan nito.
I went back inside the library and waited for the rain to abate. While waiting I realized na kaming dalawa nalang pala ni Dylan ang nasa library, it just means na wala ng students. Suck this life. Stuck with him.
After couples of minutes waiting, hindi parin humihinto ang ulan at mas lalo pa nga itong lumakas. I saw Dylan walking towards the door at mukhang uuwi na. I had no choice but to ask for his help.
"Sandali lang, Dylan." he stopped and stared at me. I approached him nervously.
"Uhm, pwede bang makisabay sa'yo pauwi? Wala na kase akong masakyan 'pag ganitong oras."
"Not my problem, go find your way home."
"Sige na naman oh, ngayon lang. Promise, ngayon lang talaga." I insisted which made him think for a while.
Ano ba 'tong pinag gagawa ko? I just asked for his help, nakakahiya. I shouldn't be doing this. He is my enemy. He is my bully.
"Fine, Kaii. I'll give you a ride but your bed will be mine." he grinned. "Deal or no deal?"
Bahala na, wala na 'kong choice. Kesa naman sa dito ako matulog sa loob ng library. I just agreed sa sinabi niya para makauwi na kami. Medyo pagod at inaantok narin talaga kase ako.
๐๐๐ ๐๐ช๐ฌ๐ ๐ฃ๐ rin kami after that long ride. I was totally exhausted at para bang gusto ko nalang matulog. Hihiga na sana ako sa kama ng bigla akong hinawakan ni Dylan sa braso.
"Not so fast, Kaii. Remember our deal? This bed is mine now."
I remembered, we have a deal. Ba't ba kase ako pumayag, naisahan niya na naman ako. He's imposible. Inagawan na ako ng room, pati kama ba naman. It's hell living with him.
Kumawala nalang ako mula sa kanyang pagkakahawak pero ayaw akong bitawan nito. His grip only tightened every time I tried to escape at nilapit pa nga nito ang mukha niya sa tenga ko.
"If you want, you can sleep beside me." he said, his voice deep and low at ramdam ko rin ang init ng kanyang hininga at ang mabangong amoy nito.
I know he is just tricking me. He wants me to make things that he could use against me. I wouldn't fall for this. Pero bakit sa halip na kabahan o magalit, bakit parang bumilis lalo ang tibok ng puso ko?
๐๐ค ๐๐ ๐๐ค๐ฃ๐ฉ๐๐ฃ๐ช๐...
***Download NovelToon to enjoy a better reading experience!***
Comments