CHAPTER ๐Ÿ‘

๐’๐„๐ƒ๐”๐‚๐ˆ๐๐† ๐Œ๐˜ ๐‡๐Ž๐Œ๐Ž๐๐‡๐Ž๐๐ˆ๐‚ ๐‘๐Ž๐Ž๐Œ๐€๐“๐„

__________________________________________

๐™‰๐™–๐™ฃ๐™™๐™ž๐™ฉ๐™ค ๐™ ๐™–๐™ข๐™ž ngayon ng kaibigan kong si Astrid sa isang cafeteria malapit lang din sa tinitirahan kong apartment. Wala naman kasi kaming pasok ngayon. So we can laze as much as we want.

"Bakla, nagpa quiz ba si sir kahapon?" pagtapik nito sa akin.

"Hindi naman. Bakit ka ba absent kahapon? Wala tuloy akong kasama."

"Aโ€“Ah, ano kasi," ani niya, nakahawak sa kaniyang tiyan.

"Oh? Bakit, ano 'yun?"

"Bakla, sobrang sakit ng tiyan ko. Kailangan ko na 'ata mag-cr."

I chuckled. Hindi ko na napigilan at napatawa na rin ako ng malakas. She really looks helpless. Ang lakas kasing kumain.

"Ang takaw mo kasi, inubos mo ba naman lahat ng inorder natin."

"Bakla, hindi ko na talaga kaya. Lalabas na talaga."

"Naku, bilisan mo na nga, mag-cr ka na doon. Hintayin nalang kita dito."

"Ayo'ko dito, ang daming tao. Sa apartment mo nalang, malapit lang naman dito 'yun diba."

Hindi pwede. Hindi niya pwedeng malaman na magkasama kami ni Dylan sa iisang room. Pa'no ba 'to, anong gagawin ko?

"Astrid, ano kasi... Hindi pwede doon," ani ko, while biting my lower lips, I know she would still insist.

"Anong hindi? Dali na, ngayon lang naman," pagpupumilit nga nito.

Do I have a choice? Kung hindi ba naman kasi saksakan ng arte ang babaeng 'to. Bahala na nga. Wala na 'kong pake kung magalit man si Dylan.

"Hays, oo na. Halika na," pagpayag ko, halatang napipilitan.

Agad na kaming nagbayad ng mga inorder namin at sumakay na sa kotse ko. Ano kayang magiging reaksyon ni Dylan kapag nakita siya ni Astrid. Ngayon palang, I can already imagine his facing turning tomato colored red.

Nang makarating na kami sa apartment ko ay patakbong pumasok si Astrid at dire diretsong nagtungo sa banyo. She didn't even notice Dylan na nakaupo sa sofa while playing with his phone.

"Wโ€“Was that Astrid? The hell, Kaii. We have a deal, don't we? Anong ginagawa niya dito?" he stood up, approaching me with those mocking eyes.

"Uhm, well... She needs to use bathroom, kaya siya nandito."

His face went serious again, as always. His jaw tightening. I had no choice but to just look down. I literally can't face him.

"Hindi ka talaga marunong tumupad sa usapan, Kaii. You freaking gay," he fiercely insulted me. "Tumabi ka nga diyan," he pushes me.

I thought I'm used to this. He always bullies me, palagi naman talaga pero bakit? There's something inside me tearing into pieces every time he insults me with his harsh words. I couldn't understand myself.

Habang hinihintay ko ngang matapos si Astrid ay naupo nalang muna ako. Kasalanan ko naman talaga. We have a deal pero hindi ako tumupad sa usapan. I don't have the right para magalit.

"Kaii, tapos na ako," sigaw ni Astrid, walking towards me.

"Buti naman, ano ok ka na?"

"Yeah, pero wait... Si Dylan ba 'yung lalaking nakaupo dito kanina?" she seriously asked.

I froze for a while habang nag iisip ng isasagot sa kanya. What should I say?

"Kaii, ano? Tinatanong kita oh, lutang 'yan?"

Fine, I'll tell her. We are friends for a long time, ayo'ko ng maglihim pa sa kanya.

"Secret lang natin 'to. Dylan and I are living here together," I explaied. "Please... Keep this between us."

"Oo naman, pero kailan pa? Ba't di mo naman sinabi sa akin," she slapped my shoulder.

"Basta, mahabang kuwento,hindi mo na gugustuhing marinig."

I don't have time to explain how that bully came into my life. Mas lalo lang akong maiinis kung maalala ko kung pa'no siyang pumasok sa room ko na para bang wala lang.

Hindi pa nga muna umuwi si Astrid dahil hihintayin niya pa daw si Dylan. She wants to see that bully. She indeed likes him. Kaya naman nanuod nalang muna kami. Wala rin naman akong ibang gagawin.

After how many hours, it's already 8 pm. Hindi pa bumabalik si Dylan kaya napagdesisyunan na ni Astrid na umuwi nalang, so I gave her a ride. See? She just wasted her time waiting. Hindi ko ba alam why she is so obsessed with him.

"Bakla, salamat ah. Balik ako next time kapag may time," ani niya ng makababa na.

"Naku, anong thank you? Akin na bayad mo, ang mahal kaya ng gas," pang aasar ko.

"Para namang hindi tayo magkaibigan niyan eh. " hirit naman nito, kaya napatawa nalang kaming pareho.

Pumasok na nga ito sa bahay nila at ako nama'y nagmaneho na pabalik ng apartment. When I arrived, dali dali na akong pumasok.

"Where have you been?" bungad agad ni Dylan, na ikinagulat ko.

"Iโ€“Iihatid ko lang si Astrid, bakit ba?"

He didn't answer me. He just silently walked away and went to his bed. I went to the bathroom para maghilamos at makapag pahinga narin. When i finished, pinatay ko na 'yung ilaw at agad nanahiga sa sofa.

"Kaii, why did you turn it off? Ang dilim dilim eh!"

"Matulog ka diyan, it's not my problem anymore."

Tumayo ito mula sa kaniyang pagkakahiga at muling pina andar ang ilaw. I really can't sleep with lights on. Ano? Ako na naman ba mag aadjust?

I also stood up. I approached the switch and turned it off. He immediately grabbed my hand and turn it on once again.

"Ano ba 'yan, patayin mo nga sabi, hindi ako makatulog."

His grip tightened. He leaned closer and place his other hand against the wall. I couldn't even give him a stare. Why I feel strange? I'm not falling for this. Never, I won't.

"Can we just sleep with lights on?" he spoke softly, his voice low yet satisfying.

I couldn't look at him directly. I tried to escape but he wouldn't release me. Kaya napalunok nalang ako.

"Fine, sige, bitawan mo na ako," saad ko, I heard him chuckled, clearly amused by my frustration.

"You're blushing, Kaii. You're like a tomato oh. Bakit kaya?"

I gaze at him. Darting from his lips to his eyes. I saw that he is grinning, which I find attractive. But why? Am I falling for my enemy? No, this can't be.

At this time, I really couldn't help myself but to gaze down while he is giggling proudly that he won against me.

"You know what? Gay people like you are really so easily swayed." nandidiring ani nito. "Do you really think that I'm into gay like you? No way."

He then released his grip. I immediately went outside to calm myself. Why did I act that way? Such an embarrassment. I knew he was tricking me. I shouldn't have let him do that. Damn that.

๐™๐™ค ๐™—๐™š ๐™˜๐™ค๐™ฃ๐™ฉ๐™ž๐™ฃ๐™ช๐™š...

Episodes

Download

Like this story? Download the app to keep your reading history.
Download

Bonus

New users downloading the APP can read 10 episodes for free

Receive
NovelToon
Step Into A Different WORLD!
Download NovelToon APP on App Store and Google Play