Tôi yêu anh, tình yêu không ràng buộc
Gót vào đó đầy tràn rượu men tình
Tôi say sưa trong nồng ngọt ái ân
Nhưng quên mất mình còn đang mộng mị
Trong mơ màng, lỡ nóc cạn xuân xanh
Nhưng tỉnh giấc đã không thể gặp anh
Anh ra đi chẳng lấy tôi gì cả
Cả tình này, anh cũng để lại đây
Anh phải về tròn hiếu đạo vuông đầy
Làm con ngoan, làm người chồng thành đạt
Rạng danh tông tổ, tô đỏ tấm thiệp vui
Làm thế gian ngưỡng mộ, cười tươi.
Nhưng lại làm tôi gượng cười, ngăn khóc
Dốc hết nửa đời sau anh đếm ngày hạnh phúc
Tôi ngậm ngùi cầu chúc người an yên
Nhưng thân gửi anh một ít lời khuyên
Đừng cực lòng để cố quên tình cũ
Dẫu tình ta mọi chuyện đều ngã ngũ
Tựa như khói lam chiều tan tác trước giờ đêm
Anh một thời đã từng rất yêu em
Nhiều kỉ niệm không thể nào giấu cất
Mặc thời gian cố tìm cách ẩn che
Và đáng lẽ điều này phải nói ra
Là:
Em yêu anh, một đời không lỗi nhịp
()))()
Nếu một ngày không còn thấy nhau nữa
Em sẽ về gom hết thứ mình cần
Rồi mang tặng cho đất lạnh, cỏ xanh
Tặng cánh đồng xa, tặng căn phòng cạnh bên bờ biển
Tặng gió chiều man mác nỗi niềm riêng
Tặng giọng nói người vẫn văng vẳng trong đêm
Tặng những bước chân lạnh lướt nhanh qua thềm đá
Tặng hai bàn tay già đã đến lúc buông xuôi
Tặng một lời chúc nhau lần sau cuối
…. trong tiếng khóc ngậm ngùi
Tặng một nụ cười…! Mãi tắt từ ngày tiễn anh đi
“Thanh Xuân là mấy bận Xuân Thì?
Liễu xanh, lá rũ. Cây sầu chi?
Hồng đầy gai. Hoa sao đỏ rực ri ?
Ấu, vỏ đen tuyền. Ruột trắng để làm gì?
Mi cong, mắt đẹp. Khóc tình ly?
Môi cười, dạ héo. Bởi là vì!”
Anh!
Sáng nay lại mưa rào, đường em quen đi lại ướt nước
Em đứng trước thềm lòng mãi phân vân:
Nên chọn cầm ô mới chiều qua vừa sắm?
Hay lại khoát áo mưa cũ anh lặng lẽ mang trao?
Tự nhủ lòng dù sao đi nữa mọi chuyện đều đã qua
Phút yếu lòng này chỉ là cơn gió lạnh
Vô tình lướt qua hôn nhẹ lên má
Rồi thổi ngược chiều mình bước.
Cuốn sạch giọt sầu vương vấn ở mi.
Y như làn sương đầu phố ngày xưa
Cành thông gãy ngang chắn lối em về...
Lối nhỏ ngày xưa phủ đầy bóng tối
Chợt thấy chới với giữa chốn chênh vênh
Kỷ niệm ngày nào trôi nổi bập bềnh
Theo nhịp bước chao qua từng con phố.
Ôi những chiếc lá chìm trong nỗi nhớ
Vẫn gọi tên người qua sóng gió đời nhau
Dù biết tình xưa đã mãi xa rời
Sao ngực vẫn đau khi nghe tiếng mưa rơi?
Rồi chợt nhận ra mưa phùn đã tạnh
Phía cuối chân trời vạt nắng đang lên
Xua đi lạnh giá, xua mọi ưu phiền
Cho lòng nhẹ nhõm, bình yên trở lại.
Khép lại ngày cũ với bao khờ dại
Em bước ra trời đón ánh mai đây
Chẳng còn phân vân chọn lựa điều gì
Nắng mới rợp đường... ta cứ thế đi thôi!
(เบื้องหน้าคันฉ่องทองเหลือง,
ส่องมองดู, นึกว่าชีวิตจักมีความสุขสำราญ,
ลิปสติก, แก้มแดงเรื่อ บัดนี้ซีดจางไปนานแล้ว!
ดวงตาดั่งนกเขา, ขนตางอนงามดั่งกาลแรกเริ่ม,
บัดนี้กลับหนักอึ้ง, ด้วยสีสันแห่งความโศกเศร้าเปล่าเปลี่ยว...
ตัดพ้อวาสนาชะตาชีวิต
อนิจจาเอ๋ย….!
(ดั่งผักตบชวาที่ล่องลอย…!)
แบกรับความน้อยเนื้อต่ำใจ, ทนคำดูหมิ่นเหยียดหยามจากปากผู้คน
มีผู้ใดปรารถนาอยากล่องลอยไปตามสายน้ำเชี่ยวกราก?
อยากให้ร่างตนต้องซัดเซท่ามกลางทะเลเพลิงแห่งความผันผวน?
ผู้ใด..! จักอยากลอยเคว้งคว้างท่ามกลางคลื่นลมร้ายด้วยตนเอง
เงียบงันงันงด..!
(สดับเสียงผักตบชวาเคว้งคว้าง..!)
ตัวข้าผู้เดียว, พายเรือชีวิตฝ่าฟันผ่านกี่ท่าเรือแห่งนินทาสายาย!
ฟ้าสูงแผ่นดินกว้าง, ไฉนจำยอมติดอยู่ตรงกลาง?
ท่ามกลางคลื่นสีเงินที่ซัดสาดทำลายวาสนาผักตบชวาจนแหลกเหลญ.
รู้หรือไม่ว่าภายภาคหน้า, จักเฝ้ารอคอยความรักจากผู้ใด?
สายน้ำไหลอย่างไร้เยื่อใย, พัดพาชีวิตข้าไปทางไหนหนอสายลม?
สงสารเงาตนในยามราตรีดึกดื่น, โดดเดี่ยวระทมตรมตรึงอยู่ในดวงใจ!
โทษโฉมหน้าที่อาภัพ, ไฉนจึงแบกรับชะตากรรมที่ผิดพลาด?
แบกภาระอันหนักอึ้งมหาศาล, กดทับสองบ่าบอบบางจนแหลกสลาย.
จำต้องกลืนเลือดกลืนน้ำตา, ก้าวเดินไปในยามเย็นที่ผันแปร,
ร้องไห้จนหมดสิ้นทั้งชีวิต, เพื่อทดแทนสัจจะแห่งความรักที่ขาดวิ่น...
พี่ลุ่มหลงในความฝันแห่งรักอันลึกซึ้งชั่วนิรันดร์.
แล้วกลับตัดพ้อว่าน้องนี้ไร้เยื่อใยหักหลัง
เพราะความยากจนข้นแค้น น้องจึงจำยอมก้าวเดินจากไป
แต่พี่จ๋า. พี่ไหนเลยจะล่วงรู้
เพราะคำว่ายากจนน้องจึงจำต้องพลัดพรากจากถิ่นฐาน
นาทีแห่งการพลัดพราก, น้องยังมิ ทันได้เอ่ยอธิบาย
จำต้องยืมสายลม, ฝากคำขอขมาลาโทษไปถึงพี่
ขอให้พี่ถือว่าวาสนาของเรา, ดั่งสายหมอกควัน
เพื่อให้น้องจากไปจะได้คลายปมรักที่ร้อยรัด...
อาภรณ์สีชมพูที่น้องเก็บซ่อนไว้, มิใช่เพราะสิ้นเยื่อขาดใยไร้รัก,
หากแต่ภาระหน้าที่ต่อบิดามารดานั้นน้องยังแบกรับไว้อย่างหนักอึ้ง
จำต้องเก็บซ่อนรักนี้ไว้จนถึงนาทีแห่งชาติภพใหม่
ณ เบื้องล่างยมโลก! ตัวน้องนี้, จักเฝ้ารอคอยพี่!
เรากราบไหว้ร่วมสาบานแล้วเคียงคู่กันชั่วกัลปสาน.
อนิจจาเอ๋ย……!
ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเอ๋ย! ไฉนบุพเพสันนิวาสจึงต้องมาคลาดเคลื่อน?
นรกสวรรค์ขวางกั้น, ร่ำไห้คร่ำครวญกี่ครากับความโหดร้าย!
ขอ, ก้มกราบลา, เพื่อชดใช้หนี้กรรมแห่งภพชาตินี้ให้หมดสิ้น,
ชาติหน้าขอสืบสานสัจจะ, เป็นสามีภรรยาเคียงหมอนแนบชิดสนิทแนบ!
โคมยามดึกส่องแสงริบหรี่, เงาผู้ใดน้ำตานองริมฝั่งธาร,
ฝากฝังชีวิตในภพนี้, ระหกระเหินดั่งสายน้ำไหลริน.
นัดหมายพบกัน ณ ปรภพ, ผูกด้ายแดงร้อยรักเป็นหนึ่งเดียว,
จดจำตราตรึงชั่วชีวิต... รักนี้ไม่เสื่อมคลาย, ไม่ลืมเลือน!
จำต้องนัดหมายกันในชาติภพหน้า, ภายใต้ความมืดมิดแห่งยมโลกนับหมื่นชั้น,
น้องเฝ้ารอคอยด้วยความอ่อนล้า... เงาของพี่!
ตั้งจิตกราบไหว้ชั่วชีวิต, สาบานชั่วกัลปสาน...
ถือสัจจะ... ร้อยปี...
ผูก... ด้าย... แดง... ร่วม... เคียง... คู่...!
