chapter 1 ခေါင်မိုးထပ်မှ ခုန်ချလာခြင်း

​စာသင်ခန်း ပြတင်းပေါက်မှ ဖြတ်တိုက်လာသော လေညင်းက အေးမြနေသော်လည်း အတန်းထဲတွင်မူ ဆယ်ကျော်သက်များ၏ ရယ်မောသံများဖြင့် ဆူညံလျက်ရှိသည်။ အနားယူချိန် ဖြစ်သဖြင့် ဟာဂျွန်းသည် အခြားသူငယ်ချင်းများနှင့် ဝိုင်းဖွဲ့ကာ စနောက်နေမိသည်။ သူတို့ပြောသမျှကို လိုက်ရယ်နေရင်းက ဟာဂျွန်း၏ အကြည့်တို့က အခန်းထောင့်ရှိ လွတ်နေသော ခုံအလွတ်တစ်ခုဆီသို့ အလိုလို ရောက်သွားခဲ့သည်။

​မင်းဂျယ်...။ အမြဲတမ်း ခေါင်းငုံ့ပြီး တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေတတ်သော ထိုကောင်လေး တစ်ယောက်လုံး မရှိတာကို အတန်းထဲက ဘယ်သူမှ သတိမထားမိကြချေ။

​"ဟာဂျွန်း... မင်း ဘာတွေ ငေးနေတာလဲ"

​သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်၏ လှမ်းခေါ်သံကြောင့် ဟာဂျွန်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး အတင်းအကြပ် ပြုံးပြလိုက်မိသည်။ သို့သော် ရင်ထဲတွင်မူ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ တနုံ့နုံ့နှင့် စိုးရိမ်စိတ်က ဝင်ရောက်လာသည်။ စိတ်ထဲမတင်မကျဖြစ်မှုနှင့်အတူ ဟာဂျွန်း ခုံမှ ထရပ်လိုက်မိစဉ်မှာပင်—

​"ဝုန်း...!!"

​ပြင်းထန်ပြီး လေးလံသော အရာတစ်ခု မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည့် အသံကြီးက ကျောင်းဝင်းတစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ စက္ကန့်ပိုင်းမျှ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက်—

​"ဟာ...!! ဟိုမှာ... လူ... လူတစ်ယောက် ပြုတ်ကျလာတာ...!!"

"သွေးတွေ... သွေးတွေ အများကြီးပဲ...!!"

​ကျောင်းဆောင်အောက်ထပ်ဆီမှ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ ဝရုန်းသုန်းရင် ဖြစ်သွားသည့် ခြေသံများက စာသင်ခန်းထဲအထိ ပျံ့လွင့်လာသည်။ တစ်ကျောင်းလုံး ရှိသမျှ ကျောင်းသားများက ဆူညံစွာဖြင့် အောက်ထပ်သို့ ဝရုန်းသုန်းရင် ပြေးဆင်းသွားကြသလို၊ ဟာဂျွန်းတို့ အုပ်စုလည်း လူအုပ်နောက်သို့ လန့်ဖျန့်စွာ လိုက်ပါသွားခဲ့ကြသည်။

​ကျောင်းဆောင်ရှေ့ ကွင်းပြင်တွင်မူ လူအုပ်ကြီးက ဝိုင်းအုံနေပြီ ဖြစ်သည်။

​"ဘယ်သူလဲဟင်..."

"မသိဘူး... ကျောင်းဝတ်စုံနဲ့... ခေါင်မိုးပေါ်က ခုန်ချလိုက်တာတဲ့..."

​တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်သံများကို ကြားရသည်တွင် ဟာဂျွန်း၏ ခြေလှမ်းများ တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ နှလုံးခုန်သံတို့က နားထင်သို့ ဆောင့်တက်လာပြီး အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာသည်။ 'မဖြစ်နိုင်တာ' ဟု စိတ်ထဲက တဖွဖွ ရေရွတ်ရင်း လူအုပ်ကြီးကို အတင်းတိုးဝှေ့ကာ ရှေ့ဆုံးသို့ ထွက်ကြည့်မိလိုက်သည်။

​ရှေ့ဆုံးသို့ ရောက်သွားသည့်အခါ မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် ဟာဂျွန်း၏ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး လည်ထွက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

​အေးစက်နေသော ကွန်ကရစ် ကြမ်းပြင်ထက်တွင် မှောက်ရပ် အနေအထားဖြင့် လဲလျောင်းနေသော ကောင်လေးတစ်ယောက်။ ထိုကောင်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်မှ စီးကျလာသော လတ်ဆတ်သည့် သွေးနီရောင် အိုင်ကြီးက ဟာဂျွန်း၏ ခြေဖျားနားအထိ ပျံ့နှံ့လာနေသည်။

​ရုန်းကန်လှုပ်ရှားမှု မရှိတော့ဘဲ ငြိမ်သက်နေသည့် ထိုကျောပြင်လေးနှင့် တစ်စစီ ကြေမွသွားသော ပုံရိပ်ကို ဟာဂျွန်း ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေသည်။ စုတ်ပြဲနေသည့် အင်္ကျီလက်မောင်းပေါ်က အမည်တံဆိပ်လေးက သွေးအိုင်ကြားတွင် နစ်မြုပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း ထင်ရှားစွာ မြင်နေရဆဲပင်...။

​'ကင်မ်မင်းဂျယ်'

​သူ့လက်ဖြင့် ကိုယ်တိုင် တွန်းပို့ခဲ့သော၊ တစ်ချိန်က သူ့အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းလေးက အသက်မဲ့စွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဟာဂျွန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီလာပြီး အသံတို့က လည်ချောင်းဝတွင်တင် ပိတ်ဆို့သွားခဲ့ရတော့သည်။

​မနက်ခင်း နေရောင်ခြည်က ပုံမှန်အတိုင်း တောက်ပနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ကျောင်းသို့ လာရာလမ်းတစ်ခုလုံးကတော့ ဟာဂျွန်းအတွက် အရင်လို မဟုတ်တော့ချေ။

​စက်ဘီးပတ်ဒါကို နင်းနေရင်း ဟာဂျွန်း အနောက်ခုံဆီသို့ လှည့်ကြည့်မိသည်။ အမြဲတမ်း သူ့အင်္ကျီစကို ဆွဲပြီး လိုက်ပါလာတတ်သော ကောင်လေး မရှိတော့သဖြင့် စက်ဘီးနောက်ခုံက ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ အမှန်တော့ သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ ကျောင်းမလာဖြစ်ကြသည်မှာ တစ်လနီးပါးပင် ရှိခဲ့ပြီ။

​လွန်ခဲ့သော တစ်လက မနက်ခင်းတစ်ခုကို ဟာဂျွန်း ယနေ့တိုင် အမှတ်ရနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အဆမတန် အစောကြီး နိုးလာသဖြင့် လမ်းဘေးဆိုင်လေးတစ်ခုတွင် ဖက်ထုပ်အတူစားရင်း အင်တာနက်ပေါ်က ဟာသဗီဒီယိုတစ်ခုအကြောင်း ပြောကာ နှစ်ယောက်သား တဟားဟား ရယ်မောခဲ့ကြဖူးသည်။

​"ဟေ့ကောင် မင်းဂျယ်... အဲဒီ ဗိုက်ပူပူ ခပ်ဝဝလူကြီးက သူ့ဗိုက်ကြီးကို လှုပ်ခါပြပြီး ဖက်ထုပ်တွေကို အငမ်းမရ စားပြတာ တကယ် ရယ်ရတယ်မလား"

​သူ ပြောသမျှကို ပါးချိုင့်လေးတွေ ပေါ်လာသည်အထိ လိုက်ရယ်နေခဲ့သော မင်းဂျယ်။ အဲဒီမနက်ခင်းက မင်းဂျယ်နှင့်အတူ တူတူရယ်မောခွင့်ရခဲ့သည့်၊ တူတူကျောင်းလာခွင့်ရခဲ့သည့် "နောက်ဆုံးသော နေ့" ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ဟာဂျွန်း ထိုစဉ်က အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့မိချေ။

​ကျောင်းသို့ ရောက်သောအခါ ဟာဂျွန်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း လော့ကာဗီဒိုကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ့မျက်လုံးတို့က ဘေးနားရှိ မင်းဂျယ်၏ ဗီဒိုလေးဆီသို့ အလိုလို ရောက်သွားခဲ့သည်။ ဗီဒိုတံခါးက သော့ခတ်လျက်သား ရှိနေသော်လည်း၊ ယခင်နှင့်မတူဘဲ ဗီဒိုမျက်နှာပြင်ထက်တွင် ကျောင်းသားများ၏ ရိုင်းစိုင်းသော လှောင်ပြောင်စာများနှင့် ကျိန်ဆဲစာများက မှင်ဖျက်ရခက်သော ကလောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုအရာများကို မြင်ရသည်တွင် ဟာဂျွန်း ရင်ဘတ်ထဲက တင်းကျပ်လာရသည်။

​စာသင်ခန်းထဲ ရောက်တော့လည်း အခြေအနေက ထူးမခြားနား။ ဆရာမက ရှေ့ကနေ စာပြနေသော်လည်း ဟာဂျွန်း၏ စိတ်က စာထဲမှာ မရှိချေ။ ဘေးနားက မင်းဂျယ်၏ ခုံအလွတ်လေးကို ကြည့်မိတိုင်း အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာသဖြင့် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့သာ အကြည့်လွှဲလိုက်မိသည်။

​ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လှမ်းမြင်နေရသော ကျောင်းဘောလုံးကွင်း။ အဲဒီကွင်းပြင်ကျယ်ထဲမှာ မင်းဂျယ်နှင့်သူ ချွေးတပြိုက်ပြိုက်ဖြင့် ဘောလုံးအတူဆော့ခဲ့ဖူးသည်။ လဲကျသွားတိုင်း လက်တွဲထူပေးခဲ့ဖူးသည်။

​သို့သော်... ယခုမူ ထိုပုံရိပ်များကို အတိတ်ဟောင်းအဖြစ်သာ မြင်ယောင်နိုင်တော့သည်။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ မင်းဂျယ်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးကို သူ ဘယ်တော့မှ ထပ်ပြီး တွေ့နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

​ပြီးတော့... ထိုကောင်လေးကို သေကြောင်းကြံစည်မိအောင်အထိ ကောက်ရိုးတစ်မျှင်ချင်းစီ တင်ပြီး ဖိအားပေးခဲ့သည်က အခြားသူမဟုတ်၊ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။ လမ်းခွဲတစ်ခုကို စတင်ခဲ့တဲ့ ထိုနေ့က ရန်ပွဲလေးမှာ သူသာ အမုန်းတရားတွေ ရှေ့မတင်ဘဲ မာနကို လျှော့ခဲ့ရင်... မင်းဂျယ်ကို သူကိုယ်တိုင် ကျောင်းသားတွေကြားထဲ တွန်းမပို့ခဲ့ရင်... အခုလို ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးဟူသော အတွေးက ဟာဂျွန်း၏ ရင်ဝကို ဓားနှင့်မွှန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

​"ငါ့ကြောင့်... ငါ့ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ မာနတွေကြောင့် မင်း သေရတာ... အားလုံးက ငါ့အမှားတွေပဲ... မင်းဂျယ်..."

​ဟာဂျွန်းသည် စားပွဲခုံပေါ်သို့ ခေါင်းငုံ့ချလိုက်ရင်း ဘယ်သူမှမကြားနိုင်မည့် တိုးတိတ်သော အသံဖြင့် ရှိုက်ကြီးတငင် ရေရွတ်နေမိတော့သည်။

​မင်းဂျယ်နဲ့ ကျွန်တော် ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့တာက အလည်တန်း ဒုတိယနှစ်ရဲ့ ကျောင်းတက်ရက် ပထမဆုံးနေ့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

​အတန်းပိုင်ဆရာမက အတန်းထဲကို ကျောင်းသားသစ်တစ်ယောက် ခေါ်လာပြီး မိတ်ဆက်ပေးတဲ့အချိန်မှာ အတန်းထဲက ကျောင်းသားတွေအားလုံး ဟင်ခနဲ အံ့သြတကြီး ဖြစ်သွားကြတယ်။ ကိုရီးယားနဲ့ ဂျာမနီ ကပြားတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ မင်းဂျယ်ရဲ့ သဘာဝအတိုင်း ဖျော့တော့တော့ ဆံပင်အလင်းရောင်ရယ်၊ ဖြူစွတ်နေတဲ့ အသားအရေရယ်က စာသင်ခန်းထဲမှာ ထူးခြားပြီး လှပလွန်းနေခဲ့လို့ပါ။ အထူးသဖြင့် သူ့ရဲ့ ညာဘက်နားရွက်မှာ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အပြာရောင် ကျောက်နားကပ်သေးသေးလေးက နေရောင်အောက်မှာ လင်းခနဲ ဖြစ်သွားတာကို ကျွန်တော် သေသေချာချာ သတိထားမိလိုက်တယ်။

​ဆရာမက သူ့ကို နေရာချပေးဖို့ အတန်းထဲကို ဝေ့ဝဲကြည့်တဲ့အချိန်မှာ မင်းဂျယ်နဲ့ ကျွန်တော် အကြည့်ချင်း ဆုံသွားခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ချက်ချင်းပဲ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး သူ့နေရာမှာ ဝင်ထိုင်ခဲ့တယ်။

​ကျောင်းရဲ့ စပွန်ဆာသူဌေးသားဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့်နားမှာတော့ ဘယ်သူမဆို မျက်နှာလိုမျက်နှာရနဲ့ ဖားပြီး ပေါင်းချင်ကြတာချည်းပါပဲ။ ကျွန်တော့်မျက်နှာသာရရင် ကျောင်းမှာ အခွင့်ထူးခံရပြီး၊ ကျွန်တော်နဲ့ ရန်စရှိရင် အခြားကျောင်းသားတွေရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာကို ခံရတတ်တာမို့ လူတိုင်းက ကျွန်တော့်အကြိုက်ကို လိုက်ပြီး ဟန်ဆောင်ပေါင်းခဲ့ကြတာ။ အဲဒီလို ဟန်ဆောင်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ၊ ကျွန်တော့်ကို ပထမဆုံး အကြည့်လွှဲပြီး ရှောင်သွားတဲ့ မင်းဂျယ်က ကျွန်တော့်အတွက် ထူးထူးခြားခြား စိတ်ဝင်စားစရာ ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။

​ဒါကြောင့်ပဲ ကျောင်းတက်ရက် ပထမဆုံးနေ့မှာတင် ကျွန်တော် မင်းဂျယ်ရဲ့ ခုံနားကို သွားပြီး နေ့လည်စာ အတူတူစားဖို့ အစပြု ဖိတ်ခေါ်ခဲ့မိတယ်။ မင်းဂျယ်က ကျွန်တော့်ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်ပြီးမှ ခေါင်းငြိတ်လက်ခံခဲ့ပါတယ်။

​ကျောင်းကန်တင်းမှာ ထမင်းအတူစားရင်း သူက ဂျာမနီကနေ ပြီးခဲ့တဲ့လကမှ ပြောင်းလာတာမို့ ကိုရီးယားက သူ့အတွက် စိမ်းနေသေးကြောင်း သိုးသိုးသန့်သန့်လေး ပြောပြရှာတယ်။ စကားပြောရင်း ဟင်းထဲက မုန်လာဥနီတွေကို မကြိုက်လို့ ဖယ်ထုတ်နေတဲ့ သူ့ပုံစံလေးက ကလေးတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ ဆော့တတ်တဲ့ ကွန်ပျူတာဂိမ်းတွေ၊ ကြည့်ဖူးတဲ့ ရုပ်ရှင်တွေအကြောင်း စကားစပ်မိရင်း ပထမဆုံးနေ့မှာတင် မထင်မှတ်ဘဲ သက်တောင့်သက်သာနဲ့ ရင်နှီးသွားခဲ့ကြတယ်။ သမိုင်းနာရီတုန်းက အတန်းထဲမှာ ဒိုဟွန်းတစ်ယောက် အိပ်ငိုက်ပြီး ယောင်ရာကနေ ခုံပေါ်က ပြုတ်ကျသွားတာကို ပြန်ပြောပြီး နှစ်ယောက်သား တဟားဟား ရယ်မောဖြစ်ခဲ့ကြသေးတယ်။

​"မနက်ဖြန် ကျောင်းဆင်းရင် မင်း ငါနဲ့ တော့ပုကီ သွားစားမလား? ကိုရီးယားရောက်ကတည်းက ငါ တကယ် စမ်းစားကြည့်ချင်နေတာ"

​မင်းဂျယ်ရဲ့ ဖိတ်ခေါ်ချက်ကြောင့် နောက်တစ်နေ့ ကျောင်းဆင်းတော့ ကျွန်တော့်စက်ဘီးလေးနဲ့ ကျောင်းရှေ့က တော့ပုကီဆိုင်ကို အတူတူ သွားခဲ့ကြတယ်။ အံ့သြဖို့ကောင်းတာက အသားဖြူဖြူနုနုလေးနဲ့ မင်းဂျယ်က အစပ် တော်တော်စားနိုင်တာပဲ။ တော့ပုကီကို မြိန်ရေယှက်ရေ စားရင်း မျက်ရည်တွေ ဝဲလာတဲ့အထိ စပ်နေတာတောင် "ငါ တကယ် အရမ်းကြိုက်တယ်" လို့ တတွတ်တွတ် ပြောနေသေးတာ။

​စပ်လွန်းလို့ နားရွက်ကလေးတွေ ရဲတက်လာတဲ့ မင်းဂျယ်ကို ကြည့်ရင်း၊ သူ့ရဲ့ ညာဘက်နားက အပြာရောင် ကျောက်နားကပ်လေးကို ကျွန်တော် လက်လှမ်းပြီး မရည်ရွယ်ဘဲ ကိုင်မိသွားတယ်။ မင်းဂျယ်က ဆတ်ခနဲ ဖြစ်မသွားဘဲ ကျွန်တော့်ကို ငေးကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောပြတယ်။

​"အဲဒါ... ငါ့အမေ ဝတ်ခဲ့ဖူးတဲ့ နားကပ်လေးလေ။ ငါ ၅ နှစ်သမီးအရွယ်တုန်းက ဂျာမနီမှာ အက်ဆီးဒင့်ဖြစ်ပြီး ဆုံးသွားခဲ့တာ။ ဒါက အမေပေးခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံးလက်ဆောင်မို့ တစ်ဖက်ကို သေသေချာချာ သိမ်းထားပြီး၊ ကျန်တဲ့တစ်ဖက်ကိုပဲ ငါ အမြဲ ဝတ်ထားတာ..."

​"ဂျာမနီကို လွမ်းလား..." လို့ ကျွန်တော် မေးမိတော့ "အထူးသဖြင့် အဖွားကို လွမ်းတာပေါ့" လို့ သူက ဝမ်းနည်းရိပ်သန်းစွာနဲ့ ဖြေခဲ့တယ်။ ခုတော့ အသက် ၁၆ နှစ်အရွယ်မှာ သူ့အဖေက ကိုရီးယားအမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ နောက်အိမ်ထောင်ပြုတဲ့အတွက် ကိုရီးယားကို အပြီးပြောင်းလာခဲ့ရတာတဲ့။

​တော့ပုကီဆိုင်က ထွက်လာတော့ လမ်းနှစ်လမ်းစာပဲ ဝေးတဲ့ မင်းဂျယ်တို့ အိမ်ဆီကို ကျွန်တော့်စက်ဘီးလေးနဲ့ လိုက်ပို့ပေးခဲ့တယ်။ သပ်သပ်ရပ်ရပ်ရှိလှတဲ့ ခြံဝင်းလေးအရှေ့ ရောက်တဲ့အခါ မင်းဂျယ်က စက်ဘီးပေါ်က ဆင်းပြီး သူ့အိတ်ထဲက စတော်ဘယ်ရီ အရသာ စုပ်လုံးလေးတစ်ခုကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ ထည့်ပေးခဲ့တယ်။

​"ငါ မင်းနဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်ရတာ တကယ် သဘောကျတယ်... ဟာဂျွန်း..."

​သူ့စကားကြောင့် ကျွန်တော် ပြုံးမိစဉ်မှာပဲ ခြံထဲကနေ ကြက်သွေးရောင် ပိုးသားအိမ်တွင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အသက် ၂၈ နှစ်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ထွက်လာခဲ့တယ်။ မင်းဂျယ်ရဲ့ မိထွေးလို့ ယူဆရတဲ့ ထိုအမျိုးသမီးက တော်တော်လေး လှပသော်လည်း သူမရဲ့ အပြုံးတွေကတော့ တစ်မျိုးကြီးပဲ။

​"အယ်... တို့ရဲ့ မင်းဂျယ်လေး ဒီနေ့ နောက်ကျတယ်နော်။ ဒါက ဘယ်သူလဲ... သူငယ်ချင်းလား? နေသားကျတာ မြန်သားပဲ... သူငယ်ချင်းတောင် ရနေပြီလား..."

​ထိုအမျိုးသမီးရဲ့ ချိုသာလွန်းနေတဲ့ စကားသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့ ခဏမှာပဲ မင်းဂျယ်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က တောက်ပနေတဲ့ အပြုံးတွေက ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။

​"ခင်ဗျားနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး..."

​မင်းဂျယ်က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြတ်ပြတ်သားသား တုံ့ပြန်ပြီး ထိုအမျိုးသမီးကို လျစ်လျူရှုကာ အိမ်ထဲသို့ ခေါင်းငုံ့ပြီး ဝင်သွားခဲ့တယ်။ အိမ်အပြန်လမ်းမှာ စက်ဘီးစီးရင်း ကျွန်တော် တွေးနေမိတာက အဲဒီအမျိုးသမီးရဲ့ မျက်လုံးတွေအကြောင်းပဲ။ တစ်မျိုးကြီး မရိုးသားသလို၊ သွေးအေးပြီး မူမမှန်တဲ့ ခံစားချက်ကြီးကို ပေးစွမ်းနေတယ်။

​ကျွန်တော် ဘောင်းဘီအိတ်ထဲက မင်းဂျယ်ပေးခဲ့တဲ့ စတော်ဘယ်ရီ စုပ်လုံးလေးကို ထုတ်ပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်မိတယ်။ ပုံမှန်ဆို အချို အရမ်းမုန်းတဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် ဒီနေ့မှ ဒီစတော်ဘယ်ရီအရသာက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ကောင်းနေရတာလဲ။

​ခုနက စားခဲ့တဲ့ တော့ပုကီ အစပ်ဒဏ်ကြောင့်ပဲလား...။ ဒါမှမဟုတ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ အထီးကျန်လှတဲ့ ဘဝထဲမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် 'သူငယ်ချင်းစစ်' လို့ ခံစားရစေမယ့် နွေးထွေးတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ဆုံတွေ့လိုက်ရလို့လား ဆိုတာကိုတော့... ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်လည်း သေချာမသိခဲ့မိချေ။

***Download NovelToon to enjoy a better reading experience!***