kabanata 3:Ang Leon sa Likod Ng Alak

POV: Isaac

Inis kong niluwagan ang suot kong kurbata habang naglalakad palayo sa hallway kung saan ko iniwan ang "Prinsesa ng mga del Fierro." Ramdam ko pa rin ang bilis ng tibok ng puso ko—hindi dahil sa paghanga, kundi dahil sa purong inis. Si Cally del Fierro. Ang pangalang iyon ang matagal nang tinik sa lalamunan ko.

Bumalik ako sa bar at hiningi ang isang baso pa ng neat scotch. Pinanood ko mula sa malayo ang kislap ng mga chandelier at ang mga plastik na tawa ng mga elitistang narito. Ang mga del Fierro ang pinakamalaking hadlang sa pag-angat ng kumpanya ko, ang Valdez Logistics. Sa bawat proyektong sinusubukan kong makuha, laging naroon ang anino nila, ginagamit ang kanilang impluwensya at yaman para lamangan ang mga nagsisimulang tulad ko.

At si Cally? Siya ang kanilang pinakamabisang sandata. Isang magandang mukha na ginagamit para makuha ang tiwala ng mga investors. Isang babaeng akala mo ay hindi marunong madumihan ang mga kamay.

"Sir, hinahanap na po kayo ni Mr. Chua para sa pirmahan ng kontrata," bulong ng secretary ko na si Mark.

"Sabihin mo, sandali lang," sagot ko habang nakatitig sa pinto ng ballroom kung saan muling lumabas si Cally.

Nakaayos na muli ang kanyang buhok. Wala na ang bahid ng pagkagulat sa kanyang mukha. Suplada, matikas, at tila walang pakialam sa mundo—iyon ang Cally na kilala ng lahat. Pero noong nagkabanggaan kami kanina, may isang segundong nakita ko ang takot sa kanyang mga mata. Isang takot na hindi ko inaasahang makikita sa isang del Fierro.

Ano ang itinatago mo, Cally?

Sa totoo lang, mainit ang dugo ko sa kanya dahil kinakatawan niya ang lahat ng kinasusuklaman ko. Ipinanganak siyang may gintong kutsara sa bibig habang ako, kailangang dumanas ng dugo at pawis bago narating ang kinalalagyan ko. Galit ako dahil ang mga katulad niya ay nakukuha ang lahat nang hindi nagpapagod, habang ang mga maliliit na negosyanteng tulad ko ay kailangang lumaban nang patayan para lang hindi malamon ng kanilang pamilya.

"Isaac, hijo! Napadalaw ka," bati ni Don Teodoro del Fierro, ang ama ni Cally, habang papalapit sa akin kasama ang kanyang "perpektong" anak.

"Don Teodoro," tipid kong sagot. Tiningnan ko si Cally. Ang kanyang mga mata ay parang pader na hindi mo kayang gibain. "Mukhang masama ang timpla ng anak niyo kanina. May mantsa yata ang gown niya."

Bahagyang kumunot ang noo ng matanda at naramdaman ko ang tensyon sa pagitan nilang dalawa. "Isang aksidente lang 'yun, Papa," mabilis na singit ni Cally. Ang kanyang boses ay tila yelo sa lamig.

"Siguraduhin mo lang, Cally. Ayaw nating magmukhang palpak sa harap ng mga kompetisyon," sabi ni Don Teodoro, at ang tingin niya sa anak ay hindi pagmamahal kundi pagbabanta.

Doon ako mas lalong nagduda. Isang del Fierro na tila takot sa sarili niyang ama?

Pinagmasdan ko si Cally habang pilit siyang nakikipag-usap sa mga investors. Sa bawat ngiti niya, nakikita ko ang pagod. Sa bawat tawa niya, nararamdaman ko ang pait. Gusto ko siyang pabagsakin sa negosyo. Gusto kong patunayan na ang Valdez Logistics ang papatay sa monopolyo ng pamilya nila. Pero bakit sa tuwing tinitingnan ko siya, pakiramdam ko ay may isang babaeng humihingi ng saklolo sa likod ng lahat ng gintong iyon?

"Huwag kang mag-alala, Cally del Fierro," bulong ko sa sarili bago inubos ang aking alak. "Sisiguraduhin kong malalaman ko kung ano ang itinatago mo. At kapag nalaman ko ang kahinaan mo, doon kita tuluyang wawasakin."

Ngunit sa kaibuturan ng puso ko, may isang bahaging hindi ko maipaliwanag. Hindi ko alam kung bakit kahit anong gawin kong pagkamuhi, hindi ko maalis ang tingin sa kanya. Isang labanan ito ng negosyo, pero bakit pakiramdam ko ay nagiging personal na ang lahat?

***Download NovelToon to enjoy a better reading experience!***