Kabanata 5: Ang Mantsa sa mesa

Ang silid ng boardroom ng Valdez Logistics ay nababalot ng tensyon na tila kuryenteng dumadaloy sa bawat sulok. Sa isang panig ay si Don Teodoro del Fierro, kampante at mapang-api ang aura. Sa kabila naman ay si Isaac Valdez, na ang mga mata ay nakapako kay Cally simula nang pumasok ito sa silid.

Si Cally ay nakaupo nang tuwid, ang kanyang likod ay tila bakal na hindi kayang baluktutin. Suot niya ang isang sharp-cut na puting blazer—isang kulay na sumisimbolo ng kalinisan at awtoridad. Hindi siya kumukurap habang inilalatag ni Isaac ang kanyang mga argumento laban sa proposal ng mga del Fierro.

"Ang port expansion project ay nangangailangan ng transparency, Don Teodoro," panimula ni Isaac, habang ang kanyang tingin ay nananatili kay Cally. "Sa tingin ko, ang kumpanya niyo ay masyadong nakatutok sa pagpapanatili ng 'magandang imahe' sa halip na harapin ang mga totoong isyu sa operasyon."

Ngumiti nang bahagya si Cally—isang ngiting malamig at puno ng panghahamak. "Mr. Valdez, sa negosyo, ang imahe ay katumbas ng tiwala ng mga investors. Kung ang tinutukoy mong 'isyu' ay ang mga haka-haka mo, marahil ay nasa maling industriya ka. Dapat ay naging imbestigador ka na lang o manunulat ng mga kuwentong barbero."

Bahagyang natigilan ang mga board members sa tapang ng sagot ni Cally. Kahit si Don Teodoro ay napatingin sa kanya nang may bahid ng paghanga.

Tumayo si Isaac, dahan-dahang lumapit sa direksyon ni Cally, at ipinatong ang kanyang mga kamay sa mesa. "Talaga, Miss Cally? Maging ang mga 'haka-haka' ba tungkol sa mga taong madalas mong makasama sa mga lugar na hindi angkop sa iyong katayuan... ay bahagi rin ng iyong negosyo?"

Hindi man lang kumurap si Cally. Hinarap niya ang mapanuring tingin ni Isaac nang walang bahid ng kaba. "Kung ang tinutukoy mo ay ang pagbisita ko sa mga charity institutions na sinusuportahan ng aming pamilya, hindi ko alam na kailangan ko na palang humingi ng permiso sa kumpetisyon para gumawa ng mabuti. O baka naman... masyado ka lang nahuhumaling sa bawat galaw ko, Isaac?"

Lalong uminit ang tensyon. Ramdam ni Cally ang bilis ng kanyang puso, pero hindi niya hinayaang lumabas ito sa kanyang mukha.

"Nakita kita kagabi, Cally," bulong ni Isaac, sapat na para sila lang dalawa ang makarinig. "Ang suot mo, ang kilos mo... hindi ikaw ang babaeng nakaupo ngayon sa harap ko."

Tumawa si Cally nang mahina, isang tunog na puno ng sarkasmo. "Maraming kamukha sa mundo, Isaac. At kung ang tanging sandata mo para makuha ang proyektong ito ay ang paggawa ng mga kuwento tungkol sa akin, mas nakakaawa ka kaysa sa inaakala ko."

Muli siyang tumayo at inayos ang kanyang blazer. "Don't try to play mind games with me. You’re out of your league. Ang proyektong ito ay para sa mga del Fierro, dahil kami ang may kakayahan. Ikaw? Hanggang hinala ka na lang."

Sa gitna ng meeting, si Cally ang naghari. Nagawa niyang ipamukha kay Isaac na ito ay nagkakamali lang. Pero bago sila lumabas ng silid, nagtagpo ang kanilang mga mata sa huling pagkakataon.

"Huwag mong masyadong galingan ang pag-arte, Cally," mariing sabi ni Isaac bago siya tuluyang talikuran. "Dahil kapag nahanap ko ang butas sa maskara mo, sisiguraduhin kong wala ka nang babalikan."

Nang makalabas si Cally sa silid at makarating sa kanyang sasakyan, doon pa lang siya huminga nang malalim. Ang kanyang mga kamay na kanina ay tila bakal ay nanginginig na ngayon sa ilalim ng kanyang kandungan. Nagtagumpay siyang maging matapang, pero alam niyang mas naging delikado ang kanyang sitwasyon.

"Huwag kang bibigay, Maya," bulong niya sa sarili habang nakatingin sa labas ng bintana. "Don't let him break your heart, and don't let him find the truth."

***Download NovelToon to enjoy a better reading experience!***