Kabanata 4: Ang bitag Ng pag aalinlangan

POV: Isaac

Hindi ako nakatulog nang maayos matapos ang gabing iyon sa gala. Sa bawat pagpikit ko, ang nakikita ko ay hindi ang mga numero ng benta ng Valdez Logistics, kundi ang mga mata ni Cally del Fierro. May mali. Bilang isang negosyante, sanay akong magbasa ng tao. Ang mga del Fierro ay kilalang matapobre at kampante dahil sa kanilang yaman. Pero si Cally? Para siyang isang sundalong laging handang sumabak sa giyera, laging alerto, laging takot magkamali.

Napasandal ako sa aking office chair habang tinitingnan ang profile niya sa screen ng laptop ko. "Cally del Fierro. Nag-aral sa Switzerland. Lumaki sa layaw. Pero bakit ang mga kamay mo, Cally, ay may mga kalyo na pilit mong itinatago ng manicure?" bulong ko sa sarili.

Nagpasya akong sundan ang kutob ko. Kinabukasan, imbes na pumasok sa opisina, hinintay kong lumabas ang sasakyan ni Cally mula sa kanilang mansion. Nakasunod ako sa malayo gamit ang isang hindi kapans-pansing itim na sedan.

Inasahan kong pupunta siya sa isang mamahaling spa o kaya ay sa isang boutique sa Makati. Pero laking gulat ko nang mag-iba ang direksyon ng kanyang driver. Huminto sila sa isang tagong parking lot malapit sa isang pampublikong ospital. Nakita ko si Cally na lumabas, pero wala na ang kanyang suot na designer suit. Nakasuot siya ng isang simpleng hoodie at maong na pantalon, at may suot na malaking salamin at face mask.

"Saan ka pupunta, Prinsesa?" bulong ko habang dahan-dahang bumababa ng sasakyan para sundan siya nang palihim.

Mabilis ang kanyang mga hakbang. Pumasok siya sa loob ng ospital at dire-diretsong naglakad patungo sa Charity Ward. Huminto siya sa tapat ng isang kama kung saan may isang matandang babaeng nakahiga. Nakita ko kung paano lumambot ang kanyang balikat. Hinawakan niya ang kamay ng matanda at dinala ito sa kanyang pisngi.

Nagtago ako sa likod ng isang poste, sapat na para makita ang eksena pero hindi para marinig ang kanilang pinag-uusapan.

Sino ang babaeng iyan? Hindi iyan si Donya Esmeralda del Fierro. Ang mga del Fierro ay hindi kailanman magtitiyagang pumunta sa isang siksikang charity ward.

Maya-maya pa, may lumapit na nurse kay Cally. Nakita ko ang pag-abot ni Cally ng isang makapal na sobre—pera. Pero ang paraan ng pag-abot niya ay hindi tulad ng isang donasyon ng isang mayaman na naghahanap ng papuri. Palihim niyang ibinigay ang sobre, tila ba ayaw niyang may makakita.

"Anong laro ito, Cally?" tanong ko sa aking isipan. Ang duda ko ay lalong lumalim. Kung siya ang tunay na Cally del Fierro, bakit kailangan niyang magpanggap na ibang tao para bumisita sa isang charity ward? Bakit kailangang itago ang pagtulong sa isang matanda?

Sa gitna ng aking pag-iisip, biglang lumingon si Cally sa direksyon ko. Mabilis akong umiwas at nagtago sa likod ng pader. Ramdam ko ang kaba sa aking dibdib. Hindi ito ang kaba ng isang taong nahuli sa pang-ii-spy, kundi kaba dahil sa posibilidad na ang babaeng kinamumuhian ko ay hindi ang taong akala ko.

Nang muli akong sumilip, wala na siya. Mabilis siyang nawala sa dami ng tao.

Bumalik ako sa aking sasakyan na mas maraming katanungan kaysa kasagutan. Kung may itinatago si Cally, ito ang magiging susi ko para mapabagsak ang mga del Fierro. Pero bakit imbes na matuwa, nakaramdam ako ng isang kakaibang kirot sa aking puso?

"Hindi ito maaari," sabi ko sa sarili habang pinapaandar ang makina. "Business lang ito, Isaac. Business lang."

Ngunit habang nagmamaneho ako pabalik, alam ko sa sarili ko na hindi na lang ito tungkol sa kumpetisyon. Ang "Don't break my heart" na narinig ko sa kanya noong gabi ng gala... unti-unti nang nagkakaroon ng ibang kahulugan. May itinatago ka, Cally. At sisiguraduhin kong ako ang unang makakaalam niyon bago pa kita tuluyang wawasakin.

***Download NovelToon to enjoy a better reading experience!***