ဟွမ်းမင်းဆက်၏ ကံကြမ္မာလုပွဲ - အခန်း (၂)

​ဟွမ်းနိုင်ငံတော်ကြီး၏ ကောင်းကင်ပြာသည် ယနေ့တွင်တော့ တိမ်တိုက်ကင်းစင်ကာ ကြည်လင်တောက်ပလျက်ရှိ၏။ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ရွှေအန်းနန်းတော်ကြီး၏ ရွှေရောင်အမိုးအဆင့်ဆင့်သည် နေရောင်အောက်တွင် ရွှေရောင်တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပလင်းလက်နေပြီး၊ နန်းရင်ပြင် တစ်ခွင်လုံးတွင်လည်း နီရဲသော ကော်ဇောပြန့်ကြီးကို ခင်းကျင်းထားရာ မြင်ရသူအပေါင်းကို အရှိန်အဝါဖြင့် ဖိနှိပ်ထားသကဲ့သို့ ရှိသည်။

​ဒီနေ့ဟာ... ဟွမ်းပြည်ကြီး၏ ဧကရာဇ်အသစ်ဖြစ်လာမည့် ‘ယဲ့ဟန်’ ၏ တရားဝင် ထီးနန်းတက်ပွဲ အခမ်းအနားကြီး ဖြစ်ချေသည်။

​နန်းတော်တံခါးမကြီး၏ အပြင်ဘက် တံတိုင်းတစ်လျှောက်တွင် စုဝေးနေကြသော ပြည်သူအပေါင်း၏ အသံများမှာ အုပ်အုပ်နင်းနင်း ဆူညံလျက်ရှိ၏။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာမှ မိမိတို့ ရထိုက်သော ထီးနန်းကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည့် အရှင်သခင်အစစ်အမှန်ကို သူတို့ ဝမ်းပန်းတသာ ကြိုဆိုနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ မင်ယွီ စိုးစံခဲ့သည့်နှစ် နည်းငယ်အတွင်း ဘုရင်က အာဏာမရှိဘဲ ဖခင်ဖြစ်သူ အမတ်ကြီးရှောင်း၏ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ဆန် ခြယ်လှယ်မှုကြောင့် တိုင်းပြည်အတွင်း အခွန်အတုပ်ငွေများကို အဆမတန် ကောက်ခံခဲ့သဖြင့် ဆင်းရဲသားမိသားစုများစွာ ဒုက္ခရောက်ကာ တိုင်းပြည်သည် တစ်ဖြည်းဖြည်း လုံးပါးပါးကာ နွမ်းပါးလာခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ယဲ့ဟန် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်းသည် ပြည်သူများအတွက်တော့ ဝမ်းပန်းတသာ ကြိုဆိုချင်စရာ ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။

​လူတိုင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသကဲ့သို့ပင်... နန်းရင်ပြင်ကျယ်ကြီးထက်တွင် စီတန်းရပ်စဲနေကြသည့် အမတ်ပေါင်းထောင်ပေါင်းများစွာလည်း တက်ကြွရွှင်လန်းနေကြသည်။ စင်စစ်သော်ကား... ထိုအမတ်များ၏ ထက်ဝက်ကျော်ခန့်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရှည်လများကတည်းက ယဲ့ဟန်၏ လူများအဖြစ် ကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်မှ တိတ်တဆိတ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း မင်ယွီ့ကို ပုန်ကန်နေကြသူများ ဖြစ်သည်။ အတည့်ပြောရလျှင် ရှောင်းမင်ယွီသည် အာဏာမရှိသော ဘုရင်သက်သက်၊ ရွှေပလ္လင်ထက်က အရုပ်ကလေးသာသာမျှသာ။ အမတ်ကြီးရှောင်း၏ ချုပ်ကိုင်မှုတွေကြားမှာ တိတ်တဆိတ်ပုန်ကန်ကာ ယဲ့ဟန်ကို ကူညီသူအမြောက်အများရှိလို့သာ သူခုလို ထီးနန်းပြန်တက်နိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

​နန်းတက်ပွဲ စတင်ရန် မိနစ်ပိုင်းအလို၊ ခန်းမဆောင်ကြီး၏ အစွန်တစ်နေရာတွင် ဘဏ္ဍာရေးအမတ်ချန်က စကားစဆိုလိုက်သည်။

"အခုလို ကိုယ်တော်ယဲ့ဟန် နန်းတက်လာတာ ကျနော်တို့အားလုံးအတွက် ကောင်းတဲ့အရာပဲ မဟုတ်လား။ အရင် ဧကရာဇ် ရှောင်းမင်ယွီ ဆိုတာက သူ့ကျန်းမာရေးတောင် သူအနိုင်နိုင်ထိန်းနေရတဲ့၊ ပလ္လင်ပေါ်က အရုပ်ကလေးပဲဥစ္စာ။ ကျနော်ပြောတာ ဘယ်သူ သဘောတူလဲ..."

​ဘေးနားက စစ်သေနာပတိလျိုက ၎င်း၏ နှာခေါင်းကို တစ်ချက်ရှုံ့ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"မှန်တာပေါ့ အမတ်ကြီးချန်ရာ။ ရုပ်ကလေး လှနေရုံသက်သက်နဲ့တော့ ရွှေပလ္လင်ပေါ် ထိုင်လို့မရဘူးဗျ။ သူ့မှာ အရည်အချင်းရှိပေမဲ့ သူများ ကြိုးကိုင်တိုင်း ကနေရလို့ ငါတို့ တိုင်းပြည်ကြီးက လုံးပါးပါးနေပြီ။ အမှန်တော့လေ... သူက အဲ့ဒီပလ္လင်ပေါ်မှာ မထိုင်ဘဲ၊ ဆောင်ကြာမြိုင်မှာသာ သွားနေရင်... သူ့ရဲ့ နုနယ်လှပတဲ့ ရုပ်လေးနဲ့ဆို ယောကျ်ားတကာတောင် တပ်မက်ကြဦးမှာ... ဟဲဟဲ..."

​စစ်သေနာပတိလျို၏ ရိုင်းစိုင်းလှသောအပြောကြောင့် အမတ်အချို့က ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်ပိတ်ကာ ဝိုင်းဝန်းရယ်မောလျက် ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချကြတော့သည်။ ထိုစဉ် အမတ်ကြီးဝမ်က ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ တားမြစ်လိုက်တော့သည်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်... သူဟာ တစ်ချိန်က ဒီတိုင်းပြည်ရဲ့ ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့သူပါ။ အခုလို ခေတ်ပျက်ချိန်မှာ သူ့အပေါ် မလေးမစား စကားတွေ မပြောကြပါနဲ့။ တိတ်တိတ်နေပြီး ကိုယ့်နှုတ်ကို ကိုယ်စောင့်ကြစမ်းပါ!"

အမတ်ကြီးဝမ်၏ စကားကြောင့် အမတ်များအားလုံး စကားသံ တိတ်ဆိတ်သွားကြတော့သည်။

​“ဧကရာဇ်မင်းမြတ်... ကြွချီလာပါပြီ...!!!”

​ကြေညာသံနှင့်အတူ ဧကရာဇ်အသစ် ‘ယဲ့ဟန်’ ကြွလှမ်းလာခဲ့ချေပြီ။ သူ၏ ဝတ်စုံသည် နက်မှောင်သော ကတ္တီပါရွှေချည်ထိုး ဝတ်ရုံကြီးဖြစ်ပြီး၊ ရွှေချည်မျှင်စစ်စစ်ဖြင့် အသက်ဝင်လှသော နဂါးကြီးတစ်ကောင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ပန်းထိုးထားသည်။ သူ၏ တောင့်တင်းလှသော ခါးပတ်ပြားထက်တွင်တော့ လှပသော ကျောက်စိမ်းပြားကြီးကို တွဲလောင်းချိတ်ဆွဲထား၏။ ဦးခေါင်းထက်တွင်တော့ နဖူးပြင်ရှေ့မှ တွဲလောင်းကျနေသော ပုလဲရတနာတန်းလေးများပါဝင်သည့် အထွတ်အထိပ် သရဖူကို ဆင်မြန်းထားရာ၊ ယဲ့ဟန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် လွန်စွာ ခံ့ညားထည်ဝါပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် အာဏာစက် ရှိလှသည်။

​သူပလ္လင်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းထိုင်လိုက်သည်နှင့်အမျှ... နန်းရင်ပြင်ရှိ အမတ်ထောင်ပေါင်းများစွာသည် ပြိုင်တူပင် ဒူးထောက်ချလိုက်ကြပြီး၊ မိမိတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို ဝပ်စင်းကာ ဂါရဝပြုလိုက်ကြတော့သည်။

"ဘုရင်မင်းမြတ် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ...!!!" ဟူသော ကောင်းကင်ယံတုန်ဟိန်းမတတ် အော်ဟစ်ကြေညာသံကြီး ငြိမ်သက်သွားသည့် ခဏ...

​ထိုသို့ တစ်နန်းတော်လုံး ​ ငြိမ်သက်စွာ ဒူးထောက်ဝပ်စင်းနေကြစဉ်... နန်းရင်ပြင်၏ ရှေ့ဆုံးတန်းတွင် ဝပ်စင်းခြင်းမရှိဘဲ မတ်တတ်ရပ်လျက်၊ ယဲ့ဟန်ကို မကျေနပ်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည့် အမတ်ကြီးနှစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူတို့ကား အမတ်ကြီးရှောင်း၏ သစ္စာခံအမတ်ဟောင်းများ ဖြစ်ကြ၏။ ထိုအမတ်နှစ်ဦးထဲမှ သက်ကြီးပိုင်းအမတ်တစ်ဦးက ဒူးထောက်နေကြသော ကျန်သည့်အမတ်ထောင်ပေါင်းများစွာကို ဝေ့ကြည့်ကာ၊ ဒေါသတကြီးဖြင့် လှုံ့ဆော်အော်ဟစ်တော့သည်။

​"ခင်ဗျားတို့ကဘာလို့ ဒီသူပုန်နောက်မှာ အလိုတူအလိုပါ လက်ခံနေကြတာလဲ!!! မနေ့တစ်နေ့ကတင်... ကျနော်တို့ရဲ့ နန်းတော်တစ်ခုလုံး သုသန်တစပြင်လို ရက်ရက်စက်စက် အသတ်ခံခဲ့ရတာကို မေ့ကုန်ကြပြီလား! စစ်မှန်တဲ့ ဘုရင်မင်းမြတ် ရှောင်းမင်ယွီကို ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ထားပြီး... ဒီသူပုန်က ရွှေပလ္လင်ပေါ် တက်လှမ်းနေတာကို ခင်ဗျားတို့က ဘာလို့ ဒီအတိုင်း ငြိမ်ခံပြီး လက်ခံနေကြတာလဲ!!!"

​သူ၏ ဟိန်းထွက်သွားသော အော်ဟစ်မေးခွန်းထုတ်သံကြောင့်... နန်းတော်တစ်ခုလုံး သုသာန်တစပြင်ကဲ့သို့ ရုတ်ချည်း အေးခဲတိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။ ဝပ်စင်းနေသော အမတ်များမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ခေါင်းကို ပို၍ ငုံ့ချလိုက်ကြပြီး၊ အသက်ပင် ဝဝမရှူရဲကြတော့ချေ။

​ကတ္တီပါရွှေပလ္လင်ထက်မှ ယဲ့ဟန်သည် ဒေါသထွက်ဟန်မပြဘဲ၊ ခပ်ပြုံးပြုံးမျက်နှာဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်သည်။ သရဖူပုလဲတန်းများနောက်က သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံက သားကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့် ကျားရိုင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တောက်ပသွား၏။ သူသည် ခါးတွင်ချိတ်ဆွဲထားသော ဓားရှည်ကြီးကို "ချွတ်..." ကနဲ ဆွဲထုတ်ကာ ပလ္လင်ထက်မှ တစ်လှမ်းချင်း ဆင်းလာခဲ့သည်။

​"ဖျတ်... ဖျတ်...!!!"

"အား...!!!"

​မည်သူမျှ တားဆီးပြောဆိုချိန်မရလိုက်ဘဲ... ဓားအလင်းနှစ်ချက် လေထဲတွင် ဝေ့ယမ်းသွားသည့် အသံနှင့်အတူ ထိုအာခံသော အမတ်နှစ်ဦး၏ ခေါင်းများသည် ကိုယ်ထည်မှ ပြတ်ထွက်ကာ နီရဲသော ကော်ဇောပြင်ထက်သို့ လိမ့်ဆင်းသွားတော့သည်။ ပူနွေးလှသော သွေးနီရောင်များက နန်းတော်၏ ကျောက်တိုင်ဖြူကြီးများပေါ်သို့ ဖျန်းခနဲ စင်ထွက်သွားခဲ့၏။

​ယဲ့ဟန်သည် ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ သွေးအေးစွာ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံလက်တွင် ပေကျံသွားသော ရန်သူ့သွေးစက်များကို ရက်စက်သော အမူအရာဖြင့် "ဖတ်... ဖတ်..." ဟု ဆတ်ခနဲ ခါထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သွေးအိုင်အလယ်တွင် မတ်တတ်ရပ်လျက်၊ ဒူးထောက်နေသော အမတ်ထောင်ပေါင်းများစွာကို သူ၏ စူးရှလှသော မျက်လုံးများဖြင့် ဝေ့ကြည့်ကာ၊ တုန်ဟိန်းပြီး အေးစက်လှသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်တော့သည်။

"ကဲ... ဒီထီးနန်းထက်မှာ ငါထိုင်တာကို... ဘယ်သူတွေများ ထပ်ပြီး အာခံချင်သေးလဲ...?"

​သူ၏ မေးခွန်းအဆုံးတွင် အမတ်များအားလုံး ကြောက်လန့်လွန်း၍ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်ကာ ခေါင်းကို ကြမ်းပြင်နှင့် မခွာရဲအောင် ပို၍ ဝပ်စင်းလိုက်ကြလေတော့သည်။ ဘေးနားရှိ မိဘုရားလင်ရှုပင်လျှင် ယဲ့ဟန်၏ ရက်စက်လှသော အာဏာစက်ကြောင့် မျက်နှာလေး ဖြူဖျော့သွားကာ ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် ဖိထားမိရှာသည်။ ယဲ့ဟန်က သွေးစွန်းနေသော ဝတ်ရုံစဖြင့် လင်ရှု၏ ပါးပြင်ပေါ်က သွေးစက်များကို အသာအယာ သုတ်ပေးလိုက်၏။ သူ၏ အကြည့်တွေက လင်ရှုအပေါ်မှာ နူးညံ့နေသော်လည်း အမိန့်ပေးသံကတော့ တစ်လောကလုံးကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။

"ငါ့ကို ဆန့်ကျင်တဲ့သူမှန်သမျှ... ဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမယ်။ နန်းတက်ပွဲကို ဆက်ကျင်းပစေ...!"

​ညချမ်းအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ... ရွှေကြာကန်အိုင်ဆောင်ကြီးတစ်ခုလုံးသည် ရာနှင့်ချီသော မီးအိမ်နီကြီးများကြောင့် လင်းထိန်လျက်ရှိသည်။ ကန်ရေပြင်ထက်တွင် မျောလွင့်နေသော ကြာပန်းမီးအိမ်ကလေးများက လရောင်အောက်တွင် လှပနေသော်လည်း... စားသောက်ပွဲအတွင်းရှိ လေထုကတော့ ကျောက်ခဲကဲ့သို့ လေးလံလွန်းလှ၏။

​အမတ်ကြီးများ၊ ဝန်ကြီးများသည် မြိန်လှစွာသော နန်းတွင်းအစားအစာများနှင့် ဝိုင်ကောင်းများကို သောက်သုံးနေကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်ဝန်းများကတော့ ပလ္လင်ထက်က ဧကရာဇ်အသစ် ယဲ့ဟန်၏ မျက်နှာရိပ် မျက်နှာကဲကိုသာ ထိတ်ထိတ်လန့်လန့် စောင့်ကြည့်နေကြရရှာသည်။ နေ့ခင်းက ဖြတ်သန်းသွားသော ဓားအလင်းနှင့် လိမ့်ဆင်းသွားသော အမတ်ခေါင်းနှစ်လုံး၏ အရိပ်အယောင်က လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် ခြောက်လှန့်နေဆဲပင်...။

​ယဲ့ဟန်က ကတ္တီပါရွှေပလ္လင်အထက်မှာ ခန့်ညားထည်ဝါစွာ ထိုင်နေပြီး၊ ဘေးနားတွင်တော့ ‘လင်ရှု’ က ရွှေရောင်တောက်ပသော မိဘုရားဝတ်စုံနှင့်လှလှပပ ထိုင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် လင်ရှု၏ လက်ချောင်းလေးများကတော့ ဝတ်ရုံစကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိ၏။ သူမသည် နေ့ခင်းက ယဲ့ဟန်၏ ရက်စက်လှသော သတ်ဖြတ်မှုကြောင့် စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

​ထိုအချိန်တွင် အမတ်များသည် ယဲ့ဟန်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို လိုချင်လွန်းသဖြင့် ရွှေငွေရတနာများ၊ တန်ဖိုးကြီး ကျောက်စိမ်းများနှင့် ပုလဲများကို ပြိုင်တူ ဆက်သနေကြသည်။ ပါးနပ်လှသော ဘဏ္ဍာရေးအမတ်ချန်က ရှေ့ဆုံးမှ ထွက်ကာ အဖိုးတန်လက်ဆောင်များကို ဆက်သရင်း ဖားယားလှည့်ပတ်လျက်...

"အရှင်မင်းမြတ်... ဒီနေ့လို မင်္ဂလာရှိတဲ့ နေ့ထူးနေ့မြတ်မှာ ကျနော်မျိုးတို့နဲ့အတူ အရက်ခွက် တိုက်ပါဦး ဘုရား..." ဟု မြှောက်ထိုးပင့်ကော် ဆိုလေသည်။

​သို့သော်... ယဲ့ဟန်က အမတ်များ၏ ချီးကျူးသံ၊ ဖားယားသံများကို လုံးဝစိတ်မဝင်စားသည့် အမူအရာဖြင့် ဝိုင်ကို တစ်ငုံချင်း အေးစက်စွာ သောက်နေ၏။ ပြီးတော့မှ... သူသည် ဝိုင်ခွက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ‘ဒုန်း’ ကနဲ အသာချကာ၊ စားသောက်ပွဲအလယ်မှာတင် တရားသူကြီးနှင့် စစ်သားများကို ဟိန်းထွက်သော လေသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

"နေ့ခင်းက သေဆုံးသွားတဲ့ သစ္စာဖောက် အမတ်နှစ်ယောက်ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေအားလုံးကို... ဖမ်းဆီးပြီး နယ်စပ်ကို ကျွန်အဖြစ် အသက်ထက်ဆုံး ပို့ပစ်လိုက်...!"

​သွေးအေးအေးနှင့် ထပ်မံချမှတ်လိုက်သော ထိုအမိန့်ကြောင့်... စည်ကားနေသော စားသောက်ပွဲကြီးတစ်ခုလုံး ရုတ်ချည်း သုသာန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားရပြန်သည်။ အမတ်များအားလုံး ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ဝိုင်ခွက်များကို တုန်တုန်ရီရီ ကိုင်ထားကြရရှာ၏။

​စားသောက်ပွဲကြီး မပြီးဆုံးသေးမီမှာပင်... မိဘုရားလင်ရှုသည် ယဲ့ဟန်၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် အိပ်ဆောင်တော်သို့ အရင် ပြန်နှင့်ခဲ့သည်။ ဒီနေ့ညသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ မင်္ဂလာဦးည ဖြစ်သဖြင့် လင်ရှု၏ ရင်ထဲတွင် တုန်ခေါက်လျက် ရှိ၏။

​အိပ်ဆောင်တော်သို့ ရောက်သောအခါ... အစေခံမလေး ‘ချွေ့အာ’ က လင်ရှုကို မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ထိုင်စေပြီး ဆံပင်များနှင့် မိတ်ကပ်များကို အလှပဆုံးဖြစ်အောင် သေချာပြန်ပြင်ပေးနေသည်။ ချွေ့အာက မှန်ထဲက လင်ရှု၏ အလှကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက်—

"မိဘုရားကြီးက တကယ်ကို လှလွန်းပါတယ် ဘုရား။ အရှင်မင်းမြတ်နဲ့ ဗေဒါနဲ့ ရွှေကြာလို တကယ့်ကို လိုက်ဖက်လွန်းပါတယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။

​လင်ရှုက မှန်ထဲက မိမိကိုယ်ကိုယ် ကြည့်ရင်း ပါးပြင်လေး ရဲခနဲ ဖြစ်သွားကာ၊ ယဲ့ဟန်နှင့် ပတ်သက်ပြီး တွေးတောလျက် ရွှန်းလဲ့သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ပြန်ပြောရှာသည်။

"အင်း... ယဲ့ဟန်က အပြင်မှာ ဘယ်လောက်ပဲ ရက်စက်တယ်ပြောပြော... ငါ့အပေါ်မှာတော့ အမြဲတမ်း ကြင်နာတတ်တဲ့သူပါ..."

​ချွေ့အာသည် နေ့ခင်းက ယဲ့ဟန်၏ သွေးအေးမှုကို စဉ်းစားမိကာ မျက်နှာလေး အနည်းငယ် ပျက်သွားသော်လည်း၊ သခင်မလေး စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာစိုးသဖြင့် အတင်း ပြန်ပြုံးပြလိုက်ရရှာသည်။ လင်ရှုကတော့ နှုတ်ခမ်းလေးကို ဖိကိုက်ကာ၊ ယဲ့ဟန် ရောက်လာမည့်အချိန်ကို အရမ်းရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့လေတော့သည်။

​တစ်ဖက်တွင်တော့... စားသောက်ပွဲ၌ ယဲ့ဟန်သည် ပလ္လင်ပေါ်တွင် ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်ကာ အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေပြီး ဘာကိုမှ အာရုံမစိုက်နေချေ။ သူ၏ လက်တစ်ဖက်က ပလ္လင်လက်ရန်းကို ‘တောက်... တောက်...’ ဟု လက်ညှိုးဖြင့် စည်းချက်ကျကျ ခေါက်နေသည်။

​ဘေးနားက အမတ်များကတော့ အရက်ရှိန်ဖြင့် ဖားယားကာ နိုင်ငံရေးအကြောင်းများ၊ သူတို့၏ လှပသော သမီးပျိုများအကြောင်းနှင့် ကိုယ်လုပ်တော်ခန့်အပ်ရန် ကိစ္စများကို တတွတ်တွတ် လာရောက်ပြောဆိုနေကြသည်။ ယဲ့ဟန်သည် ဝိုင်မူးနေသဖြင့် မျက်ဝန်းအစုံက ရီဝေနေသော်လည်း ထိုစကားများကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ ရုတ်တရက် ပလ္လင်ပေါ်မှ ထရပ်ကာ စားသောက်ပွဲ ခန်းမထဲမှ ဝုန်းခနဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

​"အရှင်... အရှင်မင်းမြတ်...!"

​သူ၏ အနီးကပ် အစေခံကောင်လေး ‘မင်ရှင်း’ က လန့်ဖျန့်ကာ နောက်ကနေ အပြေးလိုက်သွားသည်။ မင်ရှင်းက ယဲ့ဟန်၏ ဝတ်ရုံစကို အသာထိကာ— "အရှင်... မိဘုရားကြီး စောင့်နေတဲ့ အိပ်ဆောင်တော်က ဒီဘက်မှာပါ ဘုရား..." ဟု တုန်တုန်ရီရီဖြင့် လမ်းညွှန်ရန် ပြင်သော်လည်း ယဲ့ဟန်က ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့လက်ကို ဆွဲဖယ်ကာ၊ မူးဝေနေသော ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် အကျဉ်းသားများ ထားရှိရာ မြေအောက်အမှောင်ခန်းဘက်သို့သာ ဦးတည် လျှောက်လှမ်းသွားလေသည်။

​မြေအောက်အမှောင်ခန်းအတွင်း... လေထုက အေးစက်ညှီစော်နံလျက် ရှိ၏။

​ထိုအမှောင်ခန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ‘ရှောင်းမင်ယွီ’ သည် အကျဉ်းချခံထားရသည်။ နန်းချခံရသည့် နေ့ကအတိုင်း သူ၏ လက်နှစ်ဖက်တွင် လေးလံလှသော သံကြိုးများ ခတ်ထားရုံတင်မက၊ လည်ပင်းတွင်ပါ သံကွင်းသိုင်းပတ် ချည်နှောင်ထားခြင်း ခံထားရသည်။ သူ၏ တစ်ချိန်က ခန့်ညားခဲ့သော ဘုရင်ဝတ်စုံသည် ယခုတော့ မြေကြီးများနှင့် ပေကျံ ညစ်ပတ်နေခဲ့ချေပြီ။

​မင်ယွီသည် အချုပ်ခန်းထောင့်တွင် ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပွေ့ဖက်ကာ ဖြူဖတ်ဖြူလျော် မျက်နှာလေးဖြင့် ထိုင်နေရှာသည်။ အပြင်ဘက်ကနေ ကြားနေရသည့် ပြည်သူများ၏ ပျော်ရွှင်အော်ဟစ်သံများနှင့် ကောင်းကင်ယံထက်က မီးရှူးမီးပန်း ဖောက်သံများက သူ့နားထဲသို့ တိုးဝင်လာ၏။ အပြင်မှာ တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံး အောင်ပွဲခံ ပျော်ရွှင်နေကြသော်လည်း... သူကတော့ ဒီအမှောင်ခန်းထဲမှာ ဘယ်အချိန် သေဒဏ်ပေးခံရမလဲဆိုတာကို ရင်တမမဖြင့် ထိုင်စောင့်နေရသည်။ သူသည် အစောင့်များ ပေးထားသည့် အစားအစာများကိုလည်း ဘာမှမစားဘဲ... မိမိကိုယ်ကိုယ် ဒီအတိုင်း အသေပဲ ခံချင်နေခဲ့သည်။

​ထိုစဉ်... တိတ်ဆိတ်လှသော အကျဉ်းထောင်စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက်မှ လေးလံပြတ်သားသော ခြေသံတစ်ခု မြေအောက်ခန်းဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာသည့် အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒီလောက်နဲ့ ပြန်တော့။ ငါ့နောက်ကို ဆက်မလိုက်နဲ့... အပြင်မှာပဲ စောင့်နေကြ!"

​အစောင့်များနှင့် မင်ရှင်းကို ပြတ်သားစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည့် ‘ယဲ့ဟန်’ ၏ အေးစက်စက် အသံကြီးကို မင်ယွီ ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာလေး တုန်ခုတ်သွားရသည်။

​မကြာမီ...

သံတံခါးပွင့်သွားပြီး ယဲ့ဟန်က မင်ယွီရှိရာ အချုပ်ခန်းရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ ထိုခဏ... မင်ယွီနှင့် ယဲ့ဟန်တို့၏ အကြည့်ချင်း ဆုံမိသွားကြ၏။

​မင်ယွီသည် ကတ္တီပါအနက်ရောင် ဘုရင်ဝတ်စုံနှင့် သရဖူ ဆင်မြန်းထားသဖြင့် လွန်စွာ ခန့်ညားတောက်ပနေသော ယဲ့ဟန်ကို မော့ကြည့်ရင်း... ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့်အတူ တစ်ဖက်ကလည်း သူ့အတွက် ကျေနပ်မိသွားသည်။ သို့သော်... ယခုအချိန်တွင် မိမိက သံကြိုးခတ်ခံထားရသည့် အကျဉ်းသား၊ ယဲ့ဟန်ကတော့ အထွတ်အထိပ်ရောက်နေသည့် ဧကရာဇ် ဖြစ်သဖြင့် မိုးနဲ့မြေလို ကွာခြားသွားရသည့် သူတို့နှစ်ဦး၏ အခြေအနေကို သတိပြုမိကာ ရင်နင့်သွားရသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ၁၀ နှစ်က အခြေအနေနှင့် လုံးဝပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားခဲ့ချေပြီ။

​ယဲ့ဟန်က သံတိုင်များကို လက်ဖြင့် ကိုင်ကာ၊ ဆံနွယ်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး နှုတ်ခမ်းလေး ဖြူဖျော့နေသော်လည်း ထူးခြားစွာ လှပနေဆဲဖြစ်သည့် မင်ယွီ့ကို အပေါ်စီးကနေ သေချာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အရက်ရှိန်ကြောင့် နီမြန်းနေရုံတင်မကဘဲ... ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကြာ တောက်လောင်ခဲ့သော နာကျည်းမှု မီးလျှံများကပါ ရောယှက်တောက်ပနေ၏။ သူသည် နှုတ်ခမ်းတွန့်လျက် ရွဲ့လိုသော၊ လှောင်ပြောင်လိုသော လေယူလေသိမ်းဖြင့် တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်တော့သည်။

​"အရှင်... အပြင်က အမတ်တွေ ပြောနေကြတာ တကယ်မှန်တာပဲ။ အရှင်ကသာ ဆောင်ကြာမြိုင်မှာ သွားနေရင်... တကယ်ကို နာမည်ကျော်ကြားမှာ သေချာတယ်။ ကြည့်စမ်းပါဦး... ခုလို အခြေအနေမျိုး၊ ဒီလို ညစ်ပတ်လှတဲ့ ထောင်ထဲမှာတောင်... အရှင်က ဆွဲဆောင်မှုရှိရှိ လှနေနိုင်သေးတာပဲကိုး..."

​ယဲ့ဟန်၏ ရက်စက်လှသော စကားလုံးများက မင်ယွီ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ဓားဖြင့် မွှေလိုက်သကဲ့သို့ နာကျင်စွာဖြင့် စူးဝင်သွားလေတော့သည်။ မင်ယွီ့လည်ပင်းက သံကြိုးများမှာလည်း ခန္ဓာကိုယ် တုန်ရင်မှုကြောင့် ‘ချွင်... ချွင်...’ ဟု သဲ့သဲ့လေး မြည်ဟီးသွားရရှာသည်။

​(ထိုအချိန်တွင်... အပေါ်ထပ် အိပ်ဆောင်တော်၌ ဖယောင်းတိုင်မီးအလင်းရောင်လေးများအောက်တွင် မိဘုရားလင်ရှုသည်... သူမ၏ မင်္ဂလာဦးညအတွက် ယဲ့ဟန် ရောက်လာမည့် ခြေသံကို ရင်တလှပ်လှပ်ဖြင့် မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေဆဲပင် ဖြစ်၏။)

***Download NovelToon to enjoy a better reading experience!***