တဟွမ်းမင်းဆက်၏ ကံကြမ္မာလုပွဲ - အခန်း(၁) (offical Version)

​ကျုံးယွမ်မြေပြန့်၏ အရှင်သခင်၊ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ဟွမ်းနိုင်ငံတော်ကြီး၏ ကောင်းကင်ယံတွင် လပြည့်ဝန်းသည် ဆန်းပွင့်လျက်ရှိ၏။ ညဉ့်နက်သော်လည်း လမင်း၏အလင်းရောင်က နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ပင် တောက်ပဖြာကျနေသည်။

​ယနေ့ညသည် ဟွမ်းပြည်ကြီး၏ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ‘ရှောင်းမင်ယွီ’ ၏ မွေးနေ့မင်္ဂလာည ဖြစ်ချေရာ၊ မြို့တော်တစ်ခုလုံးသည် ပွဲလမ်းသဘင်များ၊ မီးထွန်းပွဲတော်များနှင့်အတူ လူသူချင်း တိုးမပေါက်အောင် စည်ကား ဆူညံလျက်ရှိသည်။ စားသောက်ဆိုင်များ၊ လမ်းဘေးစျေးတန်းများနှင့် ခရီးသွား ဧည့်သည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မြို့လယ်ခေါင်တွင် လမ်းဘေးပြဇာတ်အဖွဲ့တစ်ခုက လူအုပ်ကြီးကို ဖျော်ဖြေနေ၏။

​မီးရှူးတိုင်များအလယ်တွင် ကပြနေသော ပြဇာတ်သမား လူငယ်သည် ၎င်း၏ လက်ထဲက ယပ်တောင်ကို ဖျတ်ကနဲ ခေါက်ကာ၊ ခါးကို ကော့၊ မျက်ခုံးကို ပင့်လျက် ပွဲကြည့်ပရိသတ် လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ဝဲကြည့်ကာ သံဆန်းဖြင့် ကျူးရင့်လိုက်လေသည်။

​"နန်းရွှေဆောင် အလယ်မှာ... ကျောက်စိမ်းနုနု ပွင့်ဖတ်လွှာ၊

ဖြူဖျော့လွန်းတဲ့ အသားအရေ... မိန်းမပျိုလေး ရှက်ရရှာ။

သနားစရာ့ နဂါးနွယ်... အမြစ်ဆေးတွေနဲ့ ဖေးမတယ်၊

ဥယျာဉ်ထဲမှာ ပန်းပေါင်းစုံလည်း... အသီးမသီးနိုင်ရှာတဲ့ အပင်ငယ်။"

​ပြဇာတ်သမားက စကားအဆုံးတွင် ယပ်တောင်ဖြင့် ၎င်း၏မျက်နှာကို ကွယ်ကာ မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို တွန့်လိမ်ပြလိုက်ရာ... လူအုပ်ကြီးထံမှ သဘောကျလွန်း၍ "ဟားခနဲ" ရယ်မောသံများနှင့် လက်ခုပ်တီးသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တိုင်းပြည်၏ အရှင်သခင်သည် မိန်းကလေးများထက်ပင် ပိုမိုဖြူဖျော့ချူချာပြီး သားသမီးမထွန်းကားနိုင်ရှာပုံကို ကွေ့ဝိုက်၍ ဟာသပြတ်လုံးအဖြစ် လှောင်ပြောင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

​လူအုပ်ကြီး ရယ်မောလို့ပင် မဆုံးသေးမီ... မြေပြင်ကြီးတစ်ခုလုံး ဆတ်ဆတ်ခါ တုန်ရင်သွားစေသည့် လေးလံလှသော မြင်းခွာသံများက လေထုထဲသို့ ဝုန်းကနဲ ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

​"ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း... ဝုန်း...!!!"

​ရုတ်တရက် ပွဲစျေးတန်း၏ အစွန်ဘက်မှ စျေးဆိုင်ခန်းများ၊ မီးထွန်းထားသော ဆီမီးအိမ်တိုင်များ ဝုန်းကနဲ လဲပြိုပျက်စီးသွားသည့် အသံကြီးများနှင့်အတူ... သံချပ်ကာအနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော ပုန်ကန်သူ မြင်းစီးစစ်သည် အလုံးအရင်းကြီးသည် မြို့ထဲသို့ ဒုန်းစိုင်း ဝင်ရောက်လာကြသည်။

​မြင်းပေါ်က လူများသည် သေမင်းတမန် ဝံပုလွေရိုင်းများကဲ့သို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်လုံးများရှိကြပြီး၊ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်များကပွဲတော်၏ ပျော်ရွှင်စရာ လေထုကို စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း အေးခဲသွားစေသည်။ သူတို့၏ လက်ထဲတွင် သွေးဆာနေသော ဓားရှည်ကြီးများနှင့် မီးတုတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး၊ မြင်းများကို မရပ်မနား ဇွတ်အတင်း မောင်းနှင်လျက် ပွဲတော်လာ ပြည်သူများကို ငဲ့ညှာမှုမရှိဘဲ ဝင်တိုက်ကြတော့သည်။

​"အမေရေ!... ကယ်ကြပါဦး!... အား...!!!"

​စျေးတန်းတစ်ခုလုံး ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ အော်ဟစ်သံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားသော လူအုပ်ကြီးသည် အသက်လုရန် ဘေးဘီသို့ ရုန်းကန် တိုးဝှေ့ပြေးကြရာ... လမ်းဘေးက အစားအသောက်ဆိုင်များ၊ အဝတ်အထည် ဆိုင်ခန်းများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျကာ လူအချင်းချင်း နင်းမိကုန်ကြ၏။ မိခင်များသည် ၎င်း၏ ကလေးငယ်များကို ပွေ့ပိုက်လျက် ငိုယိုပြေးလွှားနေကြပြီး၊ သက်ကြီးရွယ်အိုများမှာ မြေပြင်ပေါ် လဲကျကာ မြင်းခွာများအောက်တွင် ရက်စက်စွာ နင်းချေခြင်း ခံရတော့သည်။

​မီးထွန်းပွဲတော်အတွက် ချိတ်ဆွဲထားသော စက္ကူမီးအိမ် ထောင်ပေါင်းများစွာသည် ပုန်ကန်သူများ၏ မီးတုတ်ချက်များကြောင့် တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်ကာ လမ်းမများပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာ၏။ ပွဲကြည့်နေသော လူငယ်ပြဇာတ်သမားပင်လျှင် လန့်ဖျန့်သွားကာ ၎င်း၏ ယပ်တောင်ကို ပစ်ချလျက် လူအုပ်ထဲ တိုးဝှေ့ပြေးလွှားသွားရှာသည်။

​မီးခိုးလုံး အမည်းကြီးများနှင့် သွေးစက်များ ကောင်းကင်ယံအထိ လွင့်စင်သွားစဉ်... ပုန်ကန်သူ မြင်းစီးရဲမက်ကြီးများသည် လမ်းပေါ်က ပြည်သူများကို ရုပ်သေးရုပ်များကဲ့သို့ ကွဲပြားလွင့်စင်အောင် တိုက်ခိုက်ရင်း၊ သွေးအေးလှသော သတ်ဖြတ်သံကြီးများနှင့်အတူ ဟွမ်းနိုင်ငံတော်ကြီး၏ ရွှေရောင်တောက်ပသော 'ရွှေအန်းနန်းတော်' တံခါးမကြီးဆီသို့ ဓားလှံများကိုယ်စီဖြင့် ဝုန်းဒိုင်းကျဲ စီးနင်းဝင်ရောက်သွားကြလေတော့သည်။

​နန်းတော်၏ ခိုင်ခံ့လှသော အပြင်ဘက် တံခါးမကြီးသည် သံချပ်ကာမြင်းတပ်၏ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်တိုက်မှုကြောင့် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွကာ ပွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ကျောက်စိမ်းရောင် ရွှေရောင်များဖြင့် အေးချမ်းသာယာနေခဲ့သော နန်းတွင်းကြီးသည် ငရဲဘုံအဖြစ်သို့ ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

​"သူပုန်တွေ!... သူပုန်တွေ လာနေပြီ! အသက်လုပြီး ပြေးကြပါတော့... အား...!!!"

​နန်းဆောင် အသီးသီးမှ နန်းတွင်းသူ နန်းတွင်းသားများနှင့် အစေခံများ၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်ပြေးလွှားသံများက ညဉ့်နက်ပိုင်း လေထုကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည်။ ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်နေသော လူအုပ်ကြီးသည် အဝတ်အစားများပင် မသပ်ရပ်နိုင်တော့ဘဲ ဖိနပ်ကျွတ်သူကျွတ်၊ လဲကျသူလဲနှင့် နန်းဆောင်စင်္ကြံလမ်းများအတိုင်း ဦးတည်ရာမဲ့ တိုးဝှေ့ပြေးလွှားနေကြ၏။ နန်းတွင်းသူအချို့မှာ ဘေးက ကျောက်တိုင်များကို ဖက်ကာ တုန်ရင်စွာ ငိုယိုနေကြပြီး၊ အချို့မှာမူ တန်ဖိုးရှိရာ ရွှေငွေများကို ပိုက်လျက် ပြေးရင်း လှံချက်များအောက်တွင် သွေးအိုင်ထဲ လဲပြိုကုန်ကြသည်။ မီးခိုးလုံးများနှင့် မီးတောက်များက နန်းဆောင်အမိုးများဆီသို့ တဟုန်းဟုန်း ကူးစက်လာရာ... ခမ်းနားလှသော ရွှေအန်းနန်းတော်ကြီးသည် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း သွေးပင်လယ်ပြင်ကြီး ဖြစ်သွားတော့သည်။

​ထို သွေးချောင်းစီးနေသော ဝရုန်းသုန်းကား မြင်ကွင်းများအလယ်တွင်... ယဲ့ဟန်ကတော့ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ အေးစက်လွန်းလှသည်။ သူ၏ သံချပ်ကာအနက်ရောင်ဝတ်စုံတွင် ရန်သူ့ရဲမက်များ၏ သွေးများက ရွှဲရွှဲစိုလျက်ရှိ၏။ သူသည် လန့်ဖျန့်ပြေးလွှားနေသော အပြစ်မဲ့ အစေခံများကို လှည့်ပင်မကြည့်။ သူ၏ စူးရှလှသော နှာခေါင်းစွန်း မျက်လုံးအစုံက တစ်ချိန်က သစ္စာဖောက် 'အမတ်ကြီးရှောင်း' ရှိရာ အရပ်တစ်ခုတည်းဆီသို့သာ သားကောင်ကို ရှာဖွေနေသည့် ဇာတ္တုရိုင်း နဂါးတစ်ကောင်လို ကောက်ကြောင်း လိုက်နေသည်။

​"ရှောင်းထျန်း... မင်း ဘယ်ပြေးမလဲ..."

​ယဲ့ဟန်၏ နှုတ်ခမ်းပါးမှ တိုးဖျော့သော်လည်း သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါ ပြင်းထန်လှသော စကားသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် လက်ထဲက သွေးစွန်းနေသော ဓားကြီးကို မြေပြင်ပေါ် တရွတ်တိုက် ဆွဲလျက်... ဓားသွားနှင့် ကျောက်ပြားကြမ်းပြင် ထိခတ်သံ "ရှပ်... ရှပ်... ရှပ်..." ဟူသော သေမင်းတမန်ခြေသံကို ပေးရင်း အမတ်ကြီးရှောင်းရှိရာ နန်းဆောင်ဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက ဒေါသထွက်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ လွန်စွာ တည်ငြိမ်လွန်း၍ ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေ၏။ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အပြည့်ရှိနေသော ထိုမျက်လုံးများက သူ့အရှေ့ကို ပိတ်ဆို့လာသမျှ ကိုယ်ရံတော်စစ်သည်များကို ဝဲဘက်၊ ယာဘက် တစ်ချက်စီ သွေးအေးစွာ ခုတ်ပိုင်း ပစ်လိုက်သည်။

​သူ့ဓားချက်အောက်တွင် လူအသက်များ ပိုးဖလံမျိုးလို လွင့်စင်သွားသော်လည်း ယဲ့ဟန်၏ မျက်တောင်တစ်ချက်ပင် မခတ်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် လွန်ခဲ့သော ၇ နှစ်က ခမည်းတော်နှင့် မယ်တော်တို့၏ မီးလောင်ပြင်ကြားက အော်ဟစ်သံများသာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

​ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကြာတွင်... အစေခံအချို့ ခြံရံလျက် အသက်လု ထွက်ပြေးရန် ပြင်နေသော အမတ်ကြီးရှောင်း၏ ပုံရိပ်ကို ယဲ့ဟန် မြင်လိုက်ရတော့သည်။ ထိုခဏ... ယဲ့ဟန်၏ မျက်ခုံးအစုံက ဆတ်ခနဲ တွန့်ကွေးသွားပြီး၊ သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်ထဲတွင် နှစ်ရှည်လများ စုပြုံလာခဲ့သော နာကျည်းမှု မီးတောက်များက ဝုန်းကနဲ ပေါက်ကွဲ တောက်လောင်သွားခဲ့သည်။

​သူသည် အမတ်ကြီးရှောင်း နောက်ကျောကို စိုက်ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လျက်၊ လက်မောင်းကြွက်သားများကို ရုန်းထစေကာ ဓားအိမ်ကို မြှောက်ပြီး နောက်ကျောတည့်တည့်သို့ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ လှမ်းပစ်ပေါက်လိုက်တော့သည်။

​"ချွတ်... ဖျန်း...!!!"

​"အား...!!"

​အမတ်ကြီးရှောင်းသည် ကျောက်ပြားကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခွေးကျဝက်ကျ ပြုတ်ကျကာ သွေးအန်လျက် လူးလိမ့်သွားသည်။ ယဲ့ဟန်က အမတ်ကြီးနားသို့ တရွေ့ရွေ့ ကပ်လာ၏။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်က သစ္စာဖောက်ကြီးကို ငုံ့ကြည့်ကာ နာကျည်းလွန်း၍ တုန်ရင်နေသောအသံဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

​"အမတ်ကြီး... ခင်ဗျား ကျုပ်ကို မှတ်မိသေးရဲ့လား။ ခင်ဗျား ရက်ရက်စက်စက် သတ်ခဲ့တဲ့ ဘုရင်နဲ့ မိဖုရားကိုကော မှတ်မိသေးရဲ့လား!!! ခင်ဗျား... ငါတို့ သားအမိရဲ့ နန်းဆောင်တွေကို မီးရှို့ခဲ့တယ်! ငါ့ရဲ့ ငယ်ရွယ်လှတဲ့ ညီငယ်လေးရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်ခဲ့တယ်! ငါ့ခမည်းတော် ဘုရင်မင်းမြတ်ရဲ့ ခေါင်းကိုဖြတ်ပြီး မြို့လည်ခေါင်မှာ ချိတ်ဆွဲပြီး အရှက်ခွဲခဲ့တယ်လေဗျာ!!!"

​အမတ်ကြီးရှောင်းသည် သွေးသံရဲရဲကြားမှ အသက်ရှူရကျပ်စွာဖြင့် ယဲ့ဟန်၏ မျက်နှာကို မော့ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ ခြောက်ခြားသံဖြင့် ရေရွတ်မိသည်။

"မင်း... မင်းက... ယဲ့ဟန်လား...? မင်း... အသက်ရှင်နေသေးတာလား...?"

​"ဒါပေါ့... ခင်ဗျားကို သတ်ဖို့ ငါအသက်ရှင်နေခဲ့တာပေါ့!"

​ယဲ့ဟန်၏ စကားအဆုံးတွင် ဓားအလင်းတစ်ချက် ဖျတ်ခနဲ လက်သွားပြီး အမတ်ကြီး၏ ခေါင်းသည် ကိုယ်ထည်မှ ပြတ်ထွက်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ဆင်းသွားတော့သည်။ ပူနွေးလှသော သွေးစက်များက ယဲ့ဟန်၏ အေးစက်လှသော ပါးပြင်ပေါ်သို့ ဖျန်းခနဲ စင်ထွက်သွား၏။

​"ယဲ့ဟန်..."

​နူးညံ့တည်ငြိမ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ အသံက အနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမကား 'လင်ရှု' ပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် သာမန်မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း လှပပြီး တည်ငြိမ်သော ရုပ်အသွင်ရှိသည်။ လင်ရှုက ယဲ့ဟန်၏ လက်မောင်းကို အသာအယာ ဆွဲကိုင်ကာ ပူပန်စွာ မေးရှာသည်။

"ရှင် အဆင်ပြေရဲ့လား... မျက်နှာမှာ သွေးတွေ ပေကုန်ပြီ..."

​ယဲ့ဟန်သည် ကလဲ့စားချေနိုင်ခဲ့ပြီဆိုသည့် စိတ်ဖြင့် ရင်ထဲက တင်းကြပ်မှုများ လျော့ကျသွားကာ၊ လင်ရှု၏ ပုခုံးပေါ်သို့ နှဖူးလေးမှီချလျက် အားကိုးတကြီးနှင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"လင်ရှု... ကိုယ် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့... မပြီးသေးဘူး၊ ဇာတ်လမ်းက ကျန်သေးတယ်..."

​သူသည် မျက်နှာထက်က သွေးများကို သုတ်ပစ်ကာ၊ သွေးညှီနံ့များ လှိုင်နေသော ဓားကို ဆွဲလျက် နန်းတော်၏ အချုပ်အခြာအာဏာ တည်ရာ ဧကရာဇ် ပလ္လင်ခန်းမဆောင်ဆီသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

​ခန်းမဆောင်ကြီး၏ နက်မှောင်သော ကတ္တီပါရွှေပလ္လင်ထက်တွင်... 'ရှောင်းမင်ယွီ' သည် ရွှေရောင်ဖီးနစ်ငှက်ပုံ ချည်ထိုးထားသည့် ဧကရာဇ်ဝတ်စုံပွပွကြီးကို ဝတ်ဆင်ကာ၊ ခေါင်းတွင် ရွှေရောင်သရဖူကို ဆင်မြန်းလျက် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေ၏။ သူသည် တစ်စုံတစ်ဦးက မိမိအသက်ကို လာရောက် နှုတ်ယူမည်ကို ကြိုတင်မျှော်လင့် စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ဘေးတွင်တော့ အသက် ၁၄ နှစ်အရွယ် အစေခံမလေးနှစ်ဦးဖြစ်သည့် 'စုစု' နှင့် 'ဝမ်ဝမ်' တို့ ရှိနေကြပြီး၊ မိမိတို့အရှင်၏ ရွေးချယ်မှုကို လေးစားသဖြင့် မပြေးကြဘဲ အတူတူ သေဆုံးရန် အဆင်သင့် စောင့်နေကြသည်။

​"ဂျိမ်း...!!!"

​ခန်းမဆောင် တံခါးကြီး ပွင့်ထွက်သွားသည့် အသံနှင့်အတူ လေးလံသော ခြေသံများ ကပ်လာသည်။ ထိုစက္ကန့်ပိုင်းလေးတွင်... အချိန်ကာလတို့သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ရှိ၏။ နှစ်ပေါင်း (၁၀) နှစ်တိုင်တိုင် ကွဲကွာခဲ့ရသော ငယ်သူငယ်ချင်းနှစ်ဦး၏ အကြည့်တို့သည် လေထုထဲတွင် ဆုံစည်းသွားကြသည်။

​ယဲ့ဟန်သည် ပလ္လင်ထက်တွင် ဖြူစင်သော ကျောက်စိမ်းရိုင်းလေးတစ်ခုလို တုန်ရင်စွာ ထိုင်နေသည့် မင်ယွီကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ... သူ၏ စူးရှလှသော မျက်ဝန်းအစုံသည် ဖြတ်ခနဲ တုန်လှုပ်သွားရ၏။ သူ၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကို ကြီးစိုးထားသော ခမည်းတော်နှင့် မယ်တော်တို့အတွက် နာကျည်းမှု၊ ဖျက်ဆီးပစ်ချင်သော မုန်းတီးမှုတို့အောက်တွင်... ကာလကြာရှည်စွာ မြှုပ်နှံထားခဲ့ရသည့် ‘ချစ်ခြင်းမေတ္တာ’ တို့က အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြန်လည် ရုန်းကြွလာလိမ့်မည်ဟု သူ ကြိုတင်မတွေးမိခဲ့ချေ။

​သူ့မိသားစုကို သတ်ခဲ့သည့် သစ္စာဖောက်၏ သားဖြစ်သော်လည်း... ငယ်စဉ်က မိမိအပေါ် နူးညံ့စွာ ကောင်းမွန်ခဲ့ဖူးသည့် မင်ယွီ၏ ဖြူဖျော့လွန်းသော မျက်နှာလေးကို မြင်လိုက်ရရုံဖြင့် ယဲ့ဟန်၏ လက်ထဲက ဓားသည် သွေးအေးစွာ ခုတ်ပိုင်းရန် အနည်းငယ် တုန့်ဆိုင်းသွားရသည်။ အငြိုးအတေးများကြားက တားမရ ဆီးမရ သန္ဓေတည်နေဆဲဖြစ်သော ဤအချစ်စိတ်က ယဲ့ဟန်ကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေကာ ပိုမိုရက်စက်သော လှောင်ပြုံးတစ်ခုအဖြစ် မျက်နှာထက်တွင် အသွင်ပြောင်းလိုက်ရတော့သည်။

​တစ်ဖက်တွင်မူ... မင်ယွီသည် မိမိ၏ လည်ပင်းကို လာရောက် ဖြတ်တောက်မည့်သူကို ထိတ်လန့်ခြင်းမရှိဘဲ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် နောင်တနှင့် အရှုံးပေးခြင်းတို့ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း... ထိုအကြည့်တို့၏ နက်ရှိုင်းရာတွင်တော့ ‘ဂုဏ်ယူရိပ်’ များ ထင်ဟပ်လျက်ရှိ၏။

​(မင်း... တကယ်ပဲ ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီပဲ... ယဲ့ဟန်...)

​မင်ယွီသည် စိတ်ထဲကနေ တိတ်တခိုး ရေရွတ်မိသည်။ ငယ်စဉ်က နန်းတွင်းထဲတွင် အမြဲ အနိုင်ကျင့် ပစ်ပယ်ခံခဲ့ရပြီး ငိုယိုခဲ့ဖူးသော မင်းသားငယ်လေးသည်... ယခုအခါတွင်တော့ တစ်တိုင်းပြည်လုံးကို တုန်လှုပ်စေနိုင်သည့် စစ်ဘုရင်အစစ်တစ်ပါးအဖြစ် ယောက်ျားပီသ ထည်ဝါစွာဖြင့် မိမိရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်နေနိုင်ချေပြီ။ မိမိ၏ ဖခင်လုပ်ရပ်ကြောင့် ဒုက္ခမျိုးစုံ ကြုံခဲ့ရမည့် ဤလူသားတစ်ယောက် ယခုလို အသက်ရှင်လျက် ခံ့ညားစွာ ပြန်လာနိုင်ခြင်းအတွက် မင်ယွီသည် မိမိသေရတော့မည်ကို သိနေသော်လည်း ရင်ထဲတွင် လှိုက်လိုက်လှဲလှဲဖြင့် ဂုဏ်ယူမိနေရှာသည်။

​ယဲ့ဟန်က ခန်းမဆောင်ဘေးဘီကို ဝေ့ဝဲကြည့်ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။

"ဟက်... ဘာမှမပြုပြင်ရသေးပါလား။ ငါငယ်ငယ်က အတိုင်းပါပဲလား။ အရှင်မင်းမြတ်က... ကျနော်မျိုး ပြန်လာမှာကို တမင်စောင့်နေတာလား..."

​ယဲ့ဟန်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း တိုးကပ်လာပြီး အေးစက်လှသော ဓားအဖျားကို မင်ယွီ၏ ဖြူဖျော့လွန်းသော လည်ပင်းတည့်တည့်တွင် တင်လိုက်သည်။

"အပြင်မှာ ပြည်သူတွေ ပြောနေကြတာ... ဘုရင်မင်းမြတ်က တိုင်ပြည်ကို အုပ်ချုပ်ဖို့ အရည်အချင်း မပြည့်မီဘူးတဲ့။ ဒါကြောင့် ကျနော်မျိုးက ကိုယ်ရထိုက်တဲ့အရာကို ပြန်လုဖို့ ရောက်လာတာ..."

​မင်ယွီ၏ စိတ်ပျက်အားလျော့နေသော သမင်မျက်လုံးအဝိုင်းကြီးများသည် ယဲ့ဟန်ကို စိုက်ကြည့်လျက် တည်ငြိမ်စွာပင် ဆိုသည်။

"ငါ့ကို သတ်လိုက်ပါ... ပြီးတော့ မင်းရဲ့ တိုင်းပြည်ကို မင်းပြန်ယူပါ။ ဒါပေမဲ့... ဒီကလေးမလေး နှစ်ယောက်က ဘာအပြစ်မှ မရှိဘူး။ မင်းနဲ့ငါ့ကြားက ရန်ငြိုးက သူတို့နဲ့ မဆိုင်ဘူး... သူတို့ကိုတော့ လွှတ်ပေးလိုက်ပါ..."

​ယဲ့ဟန်က ထိုစကားကို ကြားသော် မျက်ခုံးပင့်ကာ ဒေါသတကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"နှစ်ပေါင်း ၁၀ နှစ်ကြာမှ ပြန်တွေ့တဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းကို ပထမဆုံး နှုတ်ဆက်တဲ့စကားက သူများအကြောင်းလား မင်ယွီ?! 'ငါဘယ်လိုနေလဲ၊ ငါဘယ်လိုဒုက္ခတွေကြားက အသက်ရှင်ခဲ့လဲ၊ ဘယ်လို ပြန်ရောက်လာလဲ' ဆိုတာ မင်းမေးသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား! ဒါမှမဟုတ်..."

​ယဲ့ဟန်က ၎င်း၏လက်ထဲက သွေးစိုနေသော အမတ်ကြီးရှောင်း၏ ခေါင်းပြတ်ကို မင်ယွီ၏ ခြေရင်းသို့ ဝုန်းခနဲ ပစ်ချပေးလိုက်သည်။

"...မင်းအဖေကို ငါဘယ်လို သတ်ခဲ့လဲဆိုတာ သိချင်လို့လား!"

​မင်ယွီသည် ပလ္လင်ပေါ်မှ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ဆင်းလာကာ၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်က ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ခေါင်းပြတ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လျက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ချလိုက်သည်။ မျက်ရည်တစ်စက်က ပါးပြင်ပေါ် စီးကျလာ၏။

"ငါ့ကို... သတ်လိုက်ပါတော့... အခု ငါ့အလှည့်ပဲ..."

​ယဲ့ဟန်၏ မျက်လုံးများက ပို၍ အေးစက်သွားသည်။ သူက မင်ယွီ့ကို အလွယ်တကူ သေခွင့်ပေးပြီး ဤကလဲ့စားချေမှုကို အဆုံးမသတ်ချင်။ မင်ယွီ့ရင်ထဲက သံယောဇဉ်တွေကိုပါ တစ်စစီ ဆွဲဖြဲပစ်ချင်နေသည်။ ယဲ့ဟန်သည် ဘေးက စစ်သည်များကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်၏။

​"ဖျတ်... ဖျတ်...!!!"

"အား...!!!"

​ချက်ချင်းဆိုသလို ဓားသွားချင်း လေထဲဝေ့သံနှင့်အတူ နှလုံးသားကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည့် ကလေးမလေးနှစ်ဦး၏ အော်ဟစ်သံတိုလေးက ခန်းမကြီးအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ပူနွေးလှသော သွေးစက်အမြောက်အမြားက မင်ယွီ၏ ဖြူဖျော့လွန်းသော ပါးပြင်နှင့် ဧကရာဇ်ဝတ်ရုံပေါ်သို့ ဖျန်းခနဲ ဆင့်ကာ စင်ထွက်လာခဲ့သည်။ မင်ယွီ ဆတ်ခနဲ မျက်လုံးပွင့်လာခဲ့ပြီး ဘေးဘီကို ကြည့်လိုက်မိသည့် ခဏ... သူ့ဘေးတွင် အသက်ပျောက်လျက် လဲကျသွားရှာသည့် စုစု နှင့် ဝမ်ဝမ်။

​"စုစု... ဝမ်ဝမ်... မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး!!!"

​မင်ယွီ၏ ရင်ထဲမှ သွေးမျက်ရည်ကျမတတ် နာကျင်မှု သောကလှိုင်းလုံးကြီးက ဝုန်းကနဲ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ သူသည် အဖေဖြစ်သူ၏ ခေါင်းပြတ်ကို လွှတ်ချကာ လဲကျသွားသည့် ကလေးမလေးနှစ်ဦး၏ ကိုယ်လုံးလေးများကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲပွေ့လိုက်မိ၏။

​ဤကလေးမလေးနှစ်ယောက်သည်... မင်ယွီအတွက်တော့ သာမန်အစေခံမျှ မဟုတ်ခဲ့ချေ။ လွန်ခဲ့သော လေးနှစ်၊ သူတို့လေးတွေ အသက် ၁၀ နှစ်အရွယ် မိဘမဲ့ကလေးငယ်ဘဝ၊ နန်းတွင်းထဲတွင် အစာငတ်မွတ်ပြီး သေလုမျောပါး ဖြစ်နေချိန်၌ မင်ယွီကိုယ်တိုင် ကယ်တင်ပြီး နန်းဆောင်ထဲ ခေါ်ယူစောင့်ရှောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ အမတ်ကြီးရှောင်း၏ နိုင်ငံရေးလှည့်ကွက်များအောက်တွင် အရုပ်ကလေးလို နေခဲ့ရပြီး၊ အာဏာမရှိ၊ အားကိုးရာမရှိ၊ အထီးကျန်လှသော မင်ယွီ၏ ဘဝထဲတွင် ဤကလေးမလေးနှစ်ဦးကသာ သူ့ကို "အစ်ကိုကြီး" တစ်ဦးလို၊ "အရှင်သခင်" တစ်ဦးလို စစ်မှန်သော မေတ္တာဖြင့် အဖော်ပြုပေးခဲ့ကြသည်။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ သူ့ကို စစ်စစ်မှန်မှန် ချစ်ရှာသည့် တစ်ဦးတည်းသော သံယောဇဉ်လေးတွေ ဖြစ်ခဲ့သည်။

​အခုတော့... ထိုဖြူစင်လှသည့် အသက် ၁၄ နှစ်အရွယ် သံယောဇဉ်ပန်းလေးနှစ်ပွင့်မှာ မိမိ၏ ရှေ့မှောက်တွင်တင် ရက်စက်စွာ ချိုးဖဲ့ခြင်း ခံလိုက်ရချေပြီ။

​မင်ယွီ၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုက အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားပြီးနောက်... သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် အရာအားလုံးကို လက်လွှတ်လိုက်သည့် သေလူတစ်ဦးကဲ့သို့သော အေးစက်ငြိမ်သက်မှုက ပြန်လည် စိုးမိုးသွားခဲ့သည်။ သူသည် ကလေးမလေးနှစ်ဦး၏ သွေးနွေးနွေးများကို ပါးပြင်ထက်မှ သုတ်မပစ်တော့ဘဲ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်မှိတ်လိုက်၏။

​(စုစု... ဝမ်ဝမ်... ငါတို့ သုံးယောက်လုံး အတူတူ သေဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့ကြတာပဲဟာ... မင်းတို့က ငါ့ရှေ့က ကြိုသွားနှင့်တာပေါ့...)

​သူသည် ကလေးမလေးနှစ်ဦး၏ ကိုယ်လုံးလေးများကို မြေပြင်ပေါ် အသာအယာ ပြန်ချထားပေးလိုက်ပြီး၊ ယဲ့ဟန်၏ ဓားချက်က မိမိလည်ပင်းထံသို့ ကျရောက်လာမည့် စက္ကန့်ပိုင်းကို... မည်သည့် ရုန်းကန်မှု၊ မည်သည့် တောင်းပန်မှုမျှ မရှိဘဲ၊ အရှုံးပေးခြင်း အပြည့်ဖြင့် ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်လေတော့သည်။

​သို့သော်... ယဲ့ဟန်၏ အမိန့်ပေးသံက ခန်းမကြီးအတွင်း ဟိန်းထွက်လာသည်။

"လာကြစမ်း!... ဒီနန်းကျဘုရင်ကို ဖမ်းဆီးပြီး... အမှောင်အချုပ်ခန်းထဲကို ထည့်လိုက်ကြစမ်း!!!"

​မင်ယွီ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ ယဲ့ဟန်ကို ဆတ်ခနဲ စိုက်ကြည့်ရင်း အော်ဟစ်တော့သည်။

"ယဲ့ဟန်!... မင်း ဘာလုပ်တာလဲ!!! ငါ့ကို သတ်ပစ်ပါ!!! ငါ့ကို သတ်လိုက်ပါဆို!!!"

​သန်မာလှသော စစ်သည်နှစ်ဦးက မင်ယွီ၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်စီကို ဇွတ်အတင်း ဆွဲခေါ်သွားကြသည်။ မင်ယွီသည် အချုပ်ခန်းဆီသို့ ဒရွတ်တိုက် ပါသွားရင်း ခန်းမဆောင်ကြီး တစ်ခုလုံး ဟိန်းထွက်သွားအောင် နာကျည်းခါးသီးစွာ အော်ဟစ်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"ယဲ့ဟန်!... ငါ့ကို သတ်ပစ်ပါ!!! ကြားလား... ငါ့ကို သတ်ပစ်ပါ!!!"

​ယဲ့ဟန်သည် မင်ယွီ၏ အော်ဟစ်တောင်းဆိုသံများကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ၊ ကတ္တီပါရွှေပလ္လင်ထက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန့်ညားပြီး တည်ကြည်သော မျက်နှာထက်တွင် ကျေနပ်မှုနှင့်အတူ လေးနက်လှသော သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ချလိုက်မိသည်။

​(ခမည်းတော်... သားတော် ကလဲ့စားချေနိုင်ခဲ့ပါပြီ။ ခမည်းတော်ရဲ့ ပလ္လင်ကို သားတော် ပြန်ယူနိုင်ခဲ့ပါပြီ။ မယ်တော့်ကိုလည်း တမလွန်မှာ သေချာ ဂရုစိုက်ပေးပါဦး... အခု ခမည်းတော်တို့ နှစ်ယောက် တူတူ ရှိနေကြပြီမလား...)

​ယဲ့ဟန်သည် စိတ်ထဲက ရေရွတ်ရင်း ပလ္လင်ကို မှီချလိုက်သည်။ ဘေးနားတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော လင်ရှုက ယဲ့ဟန်၏ ပုခုံးကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လျက် နူးညံ့စွာ ဆိုလိုက်လေသည်။

"ယဲ့ဟန်... ရှင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပါပြီ..."

​ထိုည... ရွှေအန်းနန်းတော်ကြီးအတွင်း၌ သွေးညှီနံ့များနှင့်အတူ မင်းဆက်အသစ်တစ်ခု၏ အစပျိုးခြင်းက စတင်ခဲ့လေတော့သည်။

***Download NovelToon to enjoy a better reading experience!***