တဟွမ်းမင်းဆက်၏ ကံကြမ္မာလုပွဲ - အခန်း (၃)

​မြေအောက်အမှောင်ခန်းအတွင်းရှိ လေထုသည် သွေးညှီစော်နှင့် ဖုန်နံ့များ ရောယှက်ကာ ကျောက်ခဲကဲ့သို့ လေးလံအေးစက်နေသည်။ ကတ္တရာစေးကဲ့သို့ နက်မှောင်လှသော မှောင်မိုက်မှုထဲတွင် ထောင့်တစ်နေရာမှ မီးအိမ်အိုကလေး၏ ဆီမီးတောက်သည်သာ လေတိုး၍ တုန်ရီစွာ လင်းပလျက် ရှိ၏။

​‘ဂျိမ်း... ကျိန်း...’

​လေးလံလှသော သံတိုင်တံခါးကြီးသည် သံချေးတက်သံများနှင့်အတူ ပွင့်ဟသွားသည်။ ထိုဆူညံသံကြောင့် အချုပ်ခန်းထောင့်တွင် ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပွေ့ဖက်ကာ အသက်မဲ့စွာ ထိုင်နေသော ‘ရှောင်းမင်ယွီ’ ၏ ပုခုံးလေးနှစ်ဖက် ဆတ်ခနဲ တုန်ခုတ်သွားရသည်။

​ဧကရာဇ်အသစ် ‘ယဲ့ဟန်’ သည် အချုပ်ခန်းအတွင်းသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်း ဝင်ရောက်လာခဲ့ချေပြီ။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ကတ္တီပါအနက်ရောင် ဝတ်ရုံကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ တရွတ်တိုက် လျှောက်လာရင်း လေထုထဲတွင် နန်းတွင်းဝိုင်ပြင်းနံ့များကို လွင့်ပျံစေသည်။ ယဲ့ဟန်သည် အရက်ရှိန်ကြောင့် မျက်ဝန်းအစုံ နီမြန်းရီဝေနေသော်လည်း၊ သူ၏ အပြုအမူနှင့် အကြည့်များကတော့ အမှောင်ထဲတွင် တလက်လက်တောက်နေသော ဓားသွားကဲ့သို့ အေးစက်ထက်ရှလွန်းလှ၏။ သူသည် ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း အော်ဟစ်ဆဲဆိုခြင်းမျိုး လုံးဝမပြုလုပ်။ သို့သော် ထိုတိတ်ဆိတ်လွန်းလှသော ခြေလှမ်းများနှင့်အတူ ရိုက်ခတ်လာသည့် သူ၏ အရှိန်အဝါ ကတင် မင်ယွီ့အား စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အသက်ရှူကျပ်မတတ် အကြီးအကျယ် ခြောက်လှန့်နေခဲ့ချေပြီ။

​မင်ယွီသည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်ရန် ပြင်သော်လည်း နောက်ကျောက အုတ်နံရံအေးစက်စက်နှင့် ကပ်မိသွားသည်။ သူသည် မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အားတင်းထိန်းကာ မတ်တတ်ရပ်ရန် ကြိုးစားစဉ်... ယဲ့ဟန်က မင်ယွီ့ထံသို့ ဝုန်းခနဲ ရှေ့တိုးကပ်သွားပြီး မင်ယွီ့၏ မေးစေ့ကျော့ကျော့ကို သူ၏ သန်မာလှသော လက်ဖဝါးဖြင့် ‘ဆတ်ခနဲ’ ညှစ်ကာ မော့တင်လိုက်တော့သည်။

​ယဲ့ဟန်၏ လက်ချောင်းများက မေးရိုးကို တွန်းခြေထားသဖြင့် မင်ယွီ နာကျင်စွာ မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်မိ၏။ ယဲ့ဟန်က မင်ယွီ့မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းတွန့်လျက် ရွဲ့လိုသော၊ လှောင်ပြောင်လိုသော လေယူလေသိမ်းဖြင့် တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။

​"အရှင်... အပြင်က အမတ်တွေ ပြောနေကြတာ တကယ်မှန်တာပဲ။ အရှင်ကသာ ဆောင်ကြာမြိုင်မှာ သွားနေရင်... တကယ်ကို နာမည်ကျော်ကြားမှာ သေချာတယ်။ ကြည့်စမ်းပါဦး... ခုလို အခြေအနေမျိုး၊ ဒီလို ညစ်ပတ်လှတဲ့ ထောင်ထဲမှာတောင်... အရှင်က ဆွဲဆောင်မှုရှိရှိ လှနေနိုင်သေးတာပဲကိုး..."

ယဲ့ဟန်ကထက်ပြောသည် ”နန်းကျဘုရင်တစ်ပါးက အဘယ်ကြောင့် ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ရှေ့မှာ ဖီးနစ်ငှက်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသေးကတာလဲ ဒါက ငါကိုယ်တော်ကိုမခန့်လေးစားလုပ်တာပဲ”

​ထိုစကားအဆုံးတွင်... ယဲ့ဟန်သည် မင်ယွီ့၏ ရုန်းကန်မှုကို လုံးဝဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မင်ယွီ ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်သော ရွှေရောင်ဖီးနစ်ဝတ်ရုံတော်၏ ရင်ဘတ်စကို "ဇာတ်ခနဲ" အားဖြင့် ဆွဲဖြဲ၊ ဆွဲချွတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

​‘ဖျတ်... ဂွမ်း...!’

​အဖိုးတန် ပိုးထည်စများ ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရသည့် အသံနှင့်အတူ... လေးလံလှသော သံကြိုးသံများသည် ‘ချွင်... ချွင်...’ ဟု နာကျင်စွာ မြည်ဟီးသွားရသည်။ မင်ယွီ့လက်ကောက်ဝတ်မှ သံလက်ထိပ်များသည် ရုန်းကန်မှုကြောင့် နုနယ်သော အရေပြားထဲသို့ စိုက်ဝင်ကာ နီရဲသော သွေးစင်းကြောင်းများ စီးကျလာခဲ့၏။ ဖီးနစ်ဝတ်ရုံကြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခွေးခြေတစ်ခုလို ပြုတ်ကျသွားချိန်တွင် မင်ယွီ့၏ ဘုရင်တစ်ပါးအနေဖြင့် ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သမျှ ဂုဏ်သိက္ခာအားလုံး မြေခပြီး နင်းခြေခြင်း ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ရှိတော့သည်။

​မင်ယွီ့ထံ၌ အတွင်းခံ အဖြူရောင် ပါးလွှာသောအဝတ်တစ်ထည်သာ ကျန်ရှိတော့ရာ၊ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ ချမ်းစိမ့်စိမ့်လေကြောင့် ဆတ်ဆတ်တုန်ရင်နေရှာသည်။ သူသည် အလန့်တကြား မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်သည်။

​"အရှင်မင်းကြီး... ကျနော့်ကို အကျဉ်းသားဝတ်စုံ ပေးပါ။ ကျနော် ကိုယ်တိုင်ပဲ လဲလှယ်ဝတ်ပါ့မယ်..."

​သို့သော် ယဲ့ဟန်က ထိုစကားကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ မင်ယွီ့ထံသို့ ပိုမိုတိုးကပ်လာ၏။ သူ၏ လက်ဖဝါး အေးစက်စက်က အဝတ်ပါးအောက်က ဖြူဖျော့နေသော မင်ယွီ့ရင်ဘတ်ထက်သို့ တင်ကာ အသာအယာ ဖိညှစ်ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ လွန်စွာ ထိတ်လန့်သွားသော မင်ယွီက ဧကရာဇ်ဟောင်းတစ်ပါး၏ မာနဖြင့် ယဲ့ဟန်၏ လက်ကို ပြန်ဖယ်ရန် ကြိုးစားရင်း အာဏာသံဖြင့် ကြိမ်းမောင်းလိုက်၏။

​"လက်ကို ဖယ်စမ်း...!"

​‘ဖြန်း...!!!’

​ထောင်နံရံကို ရိုက်ခတ်သွားသော ရိုက်ချက်သံ ပြင်းပြင်းနှင့်အတူ မင်ယွီ့မျက်နှာလေး ဘေးသို့ စောင်းသွားရသည်။ ယဲ့ဟန်က မင်ယွီ့ပါးကို ရက်စက်စွာ ရိုက်ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ မင်ယွီ့နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးစက်ကလေးတစ်ခု စိမ့်ထွက်လာသည်။ ယဲ့ဟန်က မင်ယွီ့မေးစေ့ကို ပို၍ နာကျင်အောင် ပြန်လည်ညှစ်ဆုပ်ကာ သူ၏ အနက်ရောင်မျက်ဝန်းများထဲမှ နာကျည်းမှုများကို ပေါက်ကွဲလျက် အေးစက်လှစွာ ခြိမ်းခြောက်တော့သည်။

​"ငါ့ကို ပြန်မော့ကြည့်ရဲတဲ့သူ၊ ငါ့ကို ပြန်အော်ရဲတဲ့သူမှန်သမျှ... အသက်ရှင်ခွင့် မရှိဘူးဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား...! မင်း နန်းပလ္လင်ပေါ်မှာ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ဆန် စံပယ်နေတုန်းက... ငါ့ကို ခွေးတစ်ကောင်လို နှိမ်ချခဲ့တာတွေကိုကော မေ့သွားပြီလား! အခုတော့ မင်းရဲ့ ဘုရင်ဂုဏ်သိက္ခာတွေ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ... ရှောင်းမင်ယွီ!!!"

​မင်ယွီသည် ပါးပြင်မှ ပူထူးနေသော နာကျင်မှုနှင့်အတူ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသော်လည်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပင် ပြန်စိုက်ကြည့်ကာ တုန်ရီသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​"ဒါဆိုလည်း ငါ့ကို သတ်လိုက်ပါတော့...! ငါက နန်းကျဘုရင်တစ်ပါးပဲ။ ငါ ဆက်ပြီး အသက်ရှင်နေရတာက မင်းအတွက် အမှားယွင်းပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်... ဘာလို့ မသတ်တာလဲ...!"

​ယဲ့ဟန်၏ မျက်ဝန်းများ ဒေါသကြောင့် ပို၍ နီမြန်းလာကာ မေးစေ့ကို အရိုးကြေမတတ် ညှစ်ရင်း ဟိန်းလိုက်သည်။

​"မင်ယွီ... ခင်ဗျားက စကားတော်တော်များတာပဲ ငါကဒီတိုင်းပြပည်ရဲ့ဘုရင်တစ်ပါးပဲ ဒီ တိုင်းပြည်က ငါ့အပိုင်၊ ငါ့စကားက အမိန့်ပဲ။ မင်းရဲ့ အသက်ကိုလည်း ငါပဲ စီမံရမယ်...!"

​ပြောပြောဆိုဆိုပင် ယဲ့ဟန်က မင်ယွီ့ခါးမှ ခါးစည်းကြိုးကို ဆွဲဖြည်ချလိုက်ရာ အဖြူရောင် ဝတ်စုံပါးသည် ခန္ဓာကိုယ်ထက်မှ လျှောကျသွားတော့သည်။

​"ယဲ့ဟန်... မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ! လွှတ်ပေး... လွှတ်...!"

​မင်ယွီသည် မျက်မှောင်ကျုံ့ကာ အတင်းရုန်းသော်လည်း၊ ယဲ့ဟန်က ထိုပြေလျော့သွားသော ဝတ်စုံအောက်က ဖြူဖွေးနုညံ့သည့် လည်တိုင်ကျော့ကျော့ဆီသို့ မျက်နှာအပ်ကာ ပြင်းထန်စွာ ဖိကပ်နမ်းရှိုက်တော့သည်။ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အထိအတွေ့များက ကြမ်းတမ်းလွန်းလှ၏。

​"ယဲ့ဟန်... လွှတ်... ရူးနေလား! မင်း ငါ့ကို ဒီလိုနည်းနဲ့ သိက္ခာချတော့ ဘာရမှာလဲ... ယဲ့ဟန် လွှတ်စမ်း!"

​မင်ယွီ့၏ ကျိန်းမောင်းသံများသည် မြေအောက်ခန်းအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်နေသော်လည်း ယဲ့ဟန်ကတော့ နားမထောင်တော့ဘဲ လည်တိုင်မှတစ်ဆင့် ရင်ဘတ်ထက်အထိ အနမ်းကြမ်းများဖြင့် စုတ်ယူသိမ်းပိုက်လာတော့သည်။ ထို့နောက် မင်ယွီ့ရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်က နုနယ်တဲ့ နေရာကလေးတွေကိုပါ အငမ်းမရ စုတ်ယူနမ်းရှိုက်ရင်း၊ လက်တစ်ဖက်က မင်ယွီ့ရဲ့ တင်ပါးများကို အတင်းအဓမ္မ ဆွဲကိုင်ကာ အကျဉ်းခန်း ကြမ်းပြင်အေးစက်စက်ထက်သို့ ဝုန်းခနဲ လှဲချလိုက်လေသည်။

​"တိရစ္ဆာန်ကောင်...! မင်း ဘာလို့ ဒီလို သွေးအေးပြီး ရွံ့စရာကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ...!"

​မင်ယွီ့၏ နာကျင်မုန်းတီးစွာ ဆဲရေးသံကြောင့် ယဲ့ဟန်၏ ဒေါသက အထွတ်အထိပ်သို့ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့၏။ သူ၏ မျက်နှာကြီးက ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ရက်စက်ယုတ်မာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

​"ဟုတ်လား... ငါက ရွံ့စရာကောင်းလား။ ဒါဆို မင်း ပိုရွံသွားအောင် ငါလုပ်ပေးမယ်။ မင်းရဲ့ အရှက်ကို ငါဘယ်လို ယူမလဲဆိုတာ ပြပေးရတာပေါ့...!"

​ယဲ့ဟန်သည် မင်ယွီ့၏ ရုန်းကန်နေသော ခြေလက်များကို သူ၏ လေးလံသော ကိုယ်ထည်ကြီးဖြင့် ဖိညှပ်ကာ အတင်းချုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး၊ မည်သည့် ကရုဏာမျှမရှိဘဲ သူ၏ အလိုဆန္ဒအတိုင်း အတင်းအဓမ္မ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

​‘အား...!!!’

​ရုတ်ချည်း ဖြစ်ပေါ်လာသော စုတ်ပြဲတိုးဝင်မှုကြောင့် ထောင်ခန်းအတွင်း မင်ယွီ့၏ နာကျင်လှစွာသော အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံကြီး ဟိန်းထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။ ပူနွေးသော သွေးစက်အချို့က မင်ယွီ့ရဲ့ စအိုလမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် အေးစက်လှသော ကျောက်ပြား ကြမ်းပြင်ထက်သို့ ‘တောက်... တောက်...’ ဟု စီးကျလာ၏။

​"မလုပ်ပါနဲ့... နာတယ်... အရမ်းနာတယ်... မလုပ်ပါနဲ့တော့... အီးဟီး..."

​မင်ယွီက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း ခေါင်းကို ရမ်းကာ တောင်းပန်နေသော်လည်း၊ ယဲ့ဟန်ကတော့ အဆုံးထိ ရက်စက်စွာ တွန်းပို့လိုက်ပြီးမှ ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားသည်။ မင်ယွီသည် ဒဏ်ရာကြောင့် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း မျက်ရည်များကြားမှ တိုးတိုးလေး ကပ်တောင်းပန်ရှာသည်။

​"ယဲ့ဟန်... မလှုပ်ပါနဲ့ဦး... ခဏလောက်ပါ... တောင်းပန်ပါတယ်... ငါ့ကို ဒီအတိုင်းပဲ သတ်လိုက်ပါတော့..."

​သို့သော် ဧကရာဇ်အသစ်၏ ရင်ထဲက နာကျည်းမှုနှင့် အရက်ရှိန်သည် မည်သည့်တောင်းပန်မှုကိုမျှ နားမထောင်ဘဲ... မြေအောက်ခန်းအမှောင်ထဲတွင် အသားချင်းရိုက်ခတ်သံ ‘ဖတ်... ဖတ်...’ ဟု ကျယ်လောင်မြန်ဆန်စွာ ထွက်ပေါ်လာကာ ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော လှုပ်ရှားမှုများကို ဆက်တိုက် ပြုလုပ်လျက် ညလုံးပေါက် သိမ်းပိုက်နေခဲ့တော့သည်။

​မနက်မိုးလင်း၍ အရုဏ်ဦးအလင်းတန်းများ နန်းတွင်းသို့ ဖြာကျလာချိန်ကျမှသာ ယဲ့ဟန်သည် အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်စွာ ပြန်လည်ဝတ်ဆင်ပြီး၊ အားနည်းလွန်းသဖြင့် အသက်ရှူရုံမျှသာ ကျန်တော့သည့် မင်ယွီ့ကို ထိုအတိုင်း ပစ်ထားခဲ့ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

​ခမ်းနားထည်ဝါလှသော မိဘုရားကြီး၏ ဆောင်တော်အတွင်း၌ မင်္ဂလာဦး ဆီမီးအိမ်ကလေးသည် ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။ မိဘုရားခေါင် ‘လင်ရှု’ သည် အိပ်ရာထက်တွင် ထိုင်ကာ ယဲ့ဟန်ကို တစ်ညလုံး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရင်းမှ ခြေလှမ်းသံကြောင့် လန့်နိုးလာခဲ့သည်။

​"အရှင်...?"

လင်ရှုသည် မောပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ယဲ့ဟန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ယဲ့ဟန်၏ မျက်နှာတွင် ညက မြေအောက်ခန်းထဲက ရက်စက်မှု အကြွင်းအကျန်မျှမရှိတော့ဘဲ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ပြုံးယောင်သန်းလျက် ရှိနေ၏။

​ယဲ့ဟန်က အိပ်ရာနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး လင်ရှု၏ လက်ကလေးကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်ကာ အပြစ်မကင်းသလို လေသံဖြင့် ချော့မော့လိုက်သည်။

"ကိုယ်တော် တောင်းပန်ပါတယ် မိဘုရား... ညက ဧည့်ခံပွဲမှာ အမတ်တွေနဲ့ တိုင်းရေးပြည်ရေး ပြောရင်း ဝိုင်အသောက်လွန်သွားလို့ စာကြည့်ဆောင်ထဲ ရောက်တာနဲ့ အိပ်ပျော်သွားမိတယ်။ မင်္ဂလာဦးညမှာ မိဘုရားကို တစ်ယောက်တည်း စောင့်ခိုင်းမိသလို ဖြစ်သွားရပြီ..."

​လင်ရှုသည် ညက စိုးရိမ်သောကရောက်ခဲ့ရသမျှ ယဲ့ဟန်၏ နူးညံ့လှသော အပြောအဆိုနှင့် မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲကြောင့် ရင်ထဲက မသင်္ကာမှုများ ကြက်ပျောက်ငှက်ပျောက် ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။ သူမက နှုတ်ခမ်းလေးဆူကာ စိတ်ကောက်ချင်ယောင်ဆောင်သော်လည်း၊ ယဲ့ဟန်က သူမ၏ ပုခုံးလေးကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ အသာအယာ ပွတ်သပ်ပွေ့ဖက်လိုက်သည့်အခါတွင်တော့ လင်ရှုတစ်ယောက် စိတ်ဆိုးလုံးဝ ပြေသွားခဲ့ရလေတော့သည်။

​ထိုအချိန်တွင်... နန်းရင်ပြင် ညီလာခံခန်းမကြီးအတွင်း၌မူ တုန်လှုပ်ချောက်ချားစရာ ကောင်းလှသော တိတ်ဆိတ်မှုကြီးက လွှမ်းမိုးလျက်ရှိသည်။

​ဧကရာဇ်အသစ် ယဲ့ဟန်သည် ပလ္လင်ထက်မှနေ၍ တိုင်းပြည်ဘဏ္ဍာများကို ခိုးယူလာဘ်စားထားသော အမတ်ကြီးချန်ကို စကားနာထိုးလျက် ခြိမ်းခြောက်နေခြင်း ဖြစ်၏။ ယဲ့ဟန်သည် ဝန်ကြီးများနှင့် အမတ်များ အမြဲတစေ သွားလာကာ တိုင်းရေးပြည်ရေး အပေးအယူလုပ်ကြသည့် ‘ရွှေကြာရိပ်မြိုင်’ ဆောင်ကြာမြိုင်ကြီးအတွင်း၌ မိမိ၏ လျှို့ဝှက်သူလျှိုများကို စနစ်တကျ ချထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အမတ်များကြားက လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့် အချင်းချင်း အပေးအယူလုပ်နေကြပုံအားလုံးကို သူ အကုန်သိနေခဲ့ချေပြီ။

​သူသည် အမတ်ကြီးချန်ကို ပထမဆုံး စတင်ခြိမ်းခြောက်ခြင်းဖြင့်... ကျန်ရှိနေသော သာပေါင်းညာစား အမတ်အားလုံးကိုပါ မိမိက အကုန်သိနေကြောင်း မသိမသာ သတိပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယဲ့ဟန်၏ စိတ်ထဲတွင် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရှည်လများကတည်းက အမတ်များအပေါ် ယုံကြည်မှု လုံးဝမရှိခဲ့ချေ။ သို့သော်... တစ်ဦးတည်းသော ခြွင်းချက်အနေဖြင့် ‘အမတ်ကြီးဝမ်’ တစ်ယောက်သာ ရှိခဲ့သည်။

​အမတ်ကြီးဝမ်သည် ယဲ့ဟန် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဘေးနားတွင် ရှိနေခဲ့သော သစ္စာအရှိဆုံး လျှို့ဝှက်သူလျှိုကြီး ဖြစ်ရုံတင်မက၊ ယဲ့ဟန်နှင့် မင်ယွီတို့၏ ငယ်ဘဝ ကြီးပြင်းခဲ့ပုံများကိုပါ အကုန်သိနေသူ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့်လည်း နေ့ခင်းက နန်းတက်ပွဲ၌ အခြားအမတ်များက မင်ယွီ့ကို မိန်းမလျာကဲ့သို့ နှိမ့်ချကာ မလေးမစား စကားဆိုကြစဉ်က အမတ်ကြီးဝမ်က ရှေ့ကနေ မတ်တတ်ရပ်ကာ ကာကွယ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အမတ်ကြီးဝမ်အတွက်တော့ မင်ယွီသည် သူ၏မျက်စေ့ရှေ့တွင်တင် ကြီးပြင်းခဲ့ရသည့် အပြစ်မဲ့သော ကလေးငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်နေခဲ့၍ ဖြစ်ချေသည်။

​ညီလာခံ ပြီးဆုံး၍ ယဲ့ဟန် ပလ္လင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ချိန်တွင်... သူ၏ အနီးကပ်အစေခံကောင်လေး မင်ရှင်းက မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် အနားသို့ အပြေးကပ်လာပြီး တိုးတိုးလေး သတင်းပို့ရှာသည်။

​"အရှင်... အရှင်မင်းကြီး... နန်းကျဘုရင် မင်ယွီ... တကယ်ကို အခြေအနေ မကောင်းတော့ပါဘူး ဘုရား။ အခု မြေအောက်ခန်းထဲမှာ တစ်ကိုယ်လုံး မီးခဲလို ပူကျစ်ပြီး အဖျားကြီးကာ သတိလစ်မေ့မြောနေပါတယ်...။ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ထောင်ထဲက ပေးတဲ့ အစားအစာမှန်သမျှကို လုံးဝငြင်းဆန်ပြီး ဘာမှမစားခဲ့လို့ အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရတဲ့အထိ အားနည်းနေပါတယ် ဘုရား..."

​ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်ခဏ... ယဲ့ဟန်၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် ရုတ်ချည်း တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။ ညက မိမိ ပြုမူခဲ့သော ပြင်းထန်လှသည့် နာကျင်မှုဒဏ်များနှင့် အစာငတ်ခံထားသည့် ဒဏ်ရာများကြောင့် မင်ယွီ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေပြီဟူသော အတွေးက... ယဲ့ဟန်၏ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံးကို ဒေါသရော၊ ပူပန်မှုများဖြင့်ပါ မီးဟုန်းဟုန်းတောက်သွားစေတော့သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် မင်ယွီ့ကို မဆုံးရှုံးချင်သည့် အတ္တများက ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကြွလာ၏။

​"နန်းတွင်း သမားတော်ကြီးကို ချက်ချင်းခေါ်ခဲ့စမ်း...!!!"

​ယဲ့ဟန်သည် ဟိန်းဟောက်ကာ အမိန့်ပေးပြီးနောက်၊ မင်ယွီရှိရာ မြေအောက်ခန်းဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် အပြေးအလွှား သွားခဲ့တော့သည်။

​မြေအောက်အမှောင်ခန်းတံခါးကို ဝုန်းခနဲ ဆွဲဖွင့်လိုက်ချိန်တွင်... မီးခဲကဲ့သို့ ပူကျစ်ကာ အသက်ရှူပင် မမှန်တော့ဘဲ လဲလျောင်းနေသော မင်ယွီ့ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ယဲ့ဟန်၏ ရင်ထဲ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်း အကြီးအကျယ် ဖြစ်သွားရသည်။ သူသည် အချုပ်ခန်းတိုင်များ၊ သံခြေကျင်းများကို သော့ဖွင့်ခိုင်းပြီးနောက်... အားအင်ချည်းနဲ့ကာ သတိလစ်နေသည့် မင်ယွီ့၏ ခန္ဓာကိုယ်အေးစက်စက်လေးကို မိမိ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ချီကာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော နန်းတွင်းအိပ်ဆောင်တစ်ခုဆီသို့ အပြေးအလွှား ပွေ့ခေါ်လာခဲ့တော့သည်။

​နူးညံ့သော မွေ့ရာထက်သို့ မင်ယွီ့ကို အသာချပေးပြီးနောက်... နန်းတွင်း သမားတော်ကြီး ရောက်လာကာ ဆေးကုသမှု စတင်လေသည်။ ထိုအချိန်အတွင်း၌ ယဲ့ဟန်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ သောကလှိုင်းများကြောင့် နီမြန်းနေပြီး ရင်ထဲတွင် ဒေါသနှင့် ပူပန်မှုများ ပြင်းထန်စွာ ရောယှက်ပေါက်ကွဲနေ၏။

​သူသည် ကုတင်ဘေးတွင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်၊ အခန်းအပြင်ဘက်သို့ လှည့်ထွက်သွားလိုက်၊ ပြီးနောက် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ကုတင်ဆီသို့ ပြန်လည်အပြေးအလွှား လျှောက်လာလိုက်နှင့်... အခန်းတွင်း၌ ဟိုလျှောက်ဒီလျှောက် ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်နေရရှာသည်။ သမားတော်ကြီး၏ အပ်စိုက်ကုသနေမှု တစ်ချက်ချင်းစီတိုင်းက ယဲ့ဟန်၏ ရင်ဘတ်ကို လှီးဖြတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။

​အတန်ကြာ ဆေးကုသပြီးနောက်... မင်ယွီသည် လေးလံလှသော မျက်ခွံများကို အားယူကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လျက် သတိပြန်လည်လာခဲ့၏။ သူ၏ မျက်နှာလေးမှာ စက္ကူဖြူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့ကာ နှုတ်ခမ်းများ ခြောက်ကပ်လျက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အနားမှာ ဒေါသမျက်နှာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေသော ယဲ့ဟန်က အစေခံလက်ထဲမှ ပူနွေးသော ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကို လှမ်းယူကာ မင်ယွီ့ရှေ့သို့ တိုးပေးလိုက်သည်။

​"ထပြီး... ဆန်ပြုတ် သောက်စမ်း..."

​မင်ယွီသည် ရွှန်းလဲ့သော်လည်း အားအင်ချည်းနဲ့နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ယဲ့ဟန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ... ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကို ငြင်းဆန်သည့်အနေဖြင့် မျက်နှာကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လွှဲပစ်လိုက်သည်။ ထိုအမူအရာက ယဲ့ဟန်၏ ဒေါသကို ဆွဲလှုပ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

​"ရှောင်းမင်ယွီ...!!! မင်း ငါ့ကို စမ်းနေတာလား! မင်းက တကယ်ပဲ သေချင်နေတာလား!"

ယဲ့ဟန်က ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ရင်း အံကြိတ်ကာ အော်ဟစ်တော့သည်။

"ငါက မင်းကို အဲ့လို လွယ်လွယ်နဲ့ သေခွင့်ပေးမယ်လို့ ထင်နေလား... မင်ယွီ! မင်း သေချာနားထောင်စမ်း! မင်းရဲ့ အသက်ကိုရော၊ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုရော ငါပဲ ပိုင်တာ! ငါကမှ ခွင့်မပြုရင်... မင်းဟာ သေခွင့်တောင် မရှိဘူး!!!"

​ယဲ့ဟန်သည် အနားရှိ ကိုယ်ရံတော်များကို အမိန့်ပေးကာ မင်ယွီ့၏ ခြေလက်များကို အတင်းချုပ်ကိုင်စေလိုက်သည်။ ထို့နောက် ယဲ့ဟန်ကိုယ်တိုင် မင်ယွီ့၏ နှုတ်ခမ်းများကို လက်ဖြင့် အတင်းဖြဲကာ ပူနွေးလှသော ဆန်ပြုတ်များကို ပါးစပ်ထဲသို့ ဇွတ်အတင်း လောင်းထည့်လေတော့သည်။

​"အု... ဝေါ့... ဖတ်... ဖတ်...!"

​အဓမ္မ လောင်းထည့်ခြင်းကြောင့် မင်ယွီတစ်ယောက် ဆန်ပြုတ်များ သီးကာ အသက်ရှူကျပ်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးတော့သည်။ ဆန်ပြုတ်အချို့က မင်ယွီ့၏ ပါးပြင်နှင့် ဝတ်စုံဖြူလေးပေါ်သို့ ပေကျံစီးကျလာ၏။ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ယဲ့ဟန် ရင်ဘတ်ထဲ နာကျင်သွားကာ ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ‘ခွန်း’ ကနဲ လွှင့်ပစ်လိုက်တော့သည်။

​"အစေခံတွေ...! ကောင်းမွန်ပြီး အာဟာရရှိတဲ့ အစားအစာတွေကို အခုချက်ချင်း ထပ်ယူခဲ့စမ်း! ပြီးတော့ အဝတ်အစား သန့်သန့်တစ်စုံပါ ယူခဲ့!"

​ယဲ့ဟန်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီးနောက် အခန်းထဲရှိ သမားတော်နှင့် ကိုယ်ရံတော်များ၊ အစေခံအားလုံးကို လှည့်ကြည့်ကာ— "အားလုံး အပြင်ထွက်သွားကြစမ်း...!" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

​အခန်းထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည့်အခါ ယဲ့ဟန်က မင်ယွီ့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

"မင်းရဲ့ ညစ်ပတ်နေတဲ့ အဝတ်တွေကို... ငါ့ရှေ့မှာတင် အခုချက်ချင်း လဲစမ်း..."

​မင်ယွီသည် ရှက်စိတ်နှင့် နာကျင်မှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်လေး တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့်... ယဲ့ဟန်ကို ကျောပေးကာ ပေကျံနေသော အဝတ်ဟောင်းများကို တစ်ထည်ချင်း ချွတ်ချလိုက်ရှာသည်။ ဝတ်စုံပါး လျှောကျသွားချိန်တွင်... မင်ယွီ့၏ လှပဖြူဖွေးလွန်းလှသော်လည်း ဒဏ်ရာအချို့ကြောင့် ပွန်းပဲနေသော နောက်ကျောပြင်လေးက ယဲ့ဟန်၏ မျက်စိရှေ့တွင် အတိုင်းသား ပေါ်လာခဲ့သည်။

​ယဲ့ဟန်သည် ထိုကျောပြင်လေးကို ငေးကြည့်ရင်း... ရင်ထဲက အချစ်နှင့် အတ္တများ လှုပ်ခတ်လာကာ အနားသို့ တရွေ့ရွေ့ တိုးသွားပြီး၊ မင်ယွီ့၏ ကျောပြင်နုနုလေးပေါ်သို့ သူ၏ လက်ဖဝါးဖြင့် အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်မိသည်။

"အဟင့်..." မင်ယွီ ခန္ဓာကိုယ်လေး ဆတ်ခနဲ တုန်တက်သွားရရှာသည်။

​သို့သော် ယဲ့ဟန်က ဆက်ပြီး အကြမ်းမဖက်တော့ဘဲ... မင်ယွီ့လက်ထဲက အဝတ်အစားအသစ်ကို အသာအယာ ယူကာ၊ သူကိုယ်တိုင်ပင် အောက်ကျနောက်ကျခံ၍ မင်ယွီ့အား ကြင်နာစွာ ဝတ်ဆင်ပေးလိုက်လေတော့သည်။

​ခဏအကြာတွင်တော့... အစေခံများက အရသာရှိလှသော နန်းတွင်းဟင်းပွဲ အမြောက်အများကို စားပွဲပေါ်သို့ လာရောက်ပြင်ဆင်ပေးကြသည်။ စားပွဲရှေ့တွင် ဟင်းပွဲများ စုံလင်နေသော်လည်း မင်ယွီကတော့ စားချင်စိတ် လုံးဝမရှိသည့်အလား အရုပ်ကလေးတစ်ခုကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

​ထိုအမူအရာကြောင့် ယဲ့ဟန် ရင်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲလုမတတ် ဖြစ်လာကာ၊ ဒေါသသံဖြင့် အော်မိသော်လည်း... နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူ၏ လေသံကြီးက ဝမ်းနည်းမှုများနှင့်အတူ တဖြည်းဖြည်း နှိမ့်ချကာ တိုးဝင်သွားရရှာသည်။

​"မင်ယွီ...! မင်း စားလာအောင် ကိုယ်တော်က ဘာတွေ ထပ်ကျွေးရဦးမှာလဲ...။ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သေချင်နေရတာလဲကွာ...! မင်းက ငယ်ငယ်ကတည်းကနေ အခုထိ... ကိုယ်တော့်အသည်းကို ခွဲဖို့ကလွဲရင် ဘာများ တွေးဖူးလို့လဲ...?"

​ယဲ့ဟန်က မင်ယွီ့ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို အသာဆုပ်ကိုင်ကာ မျက်ဝန်းချင်း ဆုံစေရင်း... အသံများ တုန်ရီလာသည်။

"မင်းနဲ့ ကိုယ်တော်နဲ့ ဒီလောက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမှ ပြန်ဆုံကြတာကို... မင်းက ဘာလို့ ကိုယ်တော့်အနားမှာ မနေချင်ရတာလဲ။ မင်းရဲ့အဖေ... အမတ်ကြီးရှောင်းရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်လိုက်လို့လား...? သူက မင်းအပေါ် ဘာတွေ ကောင်းခဲ့လို့လဲ...။ ဒါမှမဟုတ်... မင်းရဲ့ သစ္စာရှိ အစေခံမလေးတွေဖြစ်တဲ့ စုစုနဲ့ ဝမ်ဝမ်ကြောင့်လား...?"

​ယဲ့ဟန်သည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီးကို ချလိုက်ပြီး၊ မင်ယွီ့မျက်နှာလေးကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ကာ လေသံကို လုံးဝ နှိမ့်ချလျက် တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်တော့သည်။

​"ကိုယ်... သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် သင်္ဂြိုဟ်မြှုပ်နှံပေးထားပြီးပါပြီ ကွာ။ မင်း စိတ်မကျေနပ်သေးဘူးဆိုရင်လည်း... သူတို့အတွက် ဂုဏ်ထူးဆောင်အစေခံဘွဲ့ပါ ပေးပြီး မင်း ဂုဏ်ယူရအောင် ကိုယ်တော် လုပ်ပေးပါ့မယ်။ ကိုယ်တော်... မင်းအတွက် နောက်ထပ် ဘာတွေ ထပ်လုပ်ပေးရဦးမလဲဟင်...? စားလိုက်ပါတော့ကွာ... မင်ယွီလေးရယ်...။ ကိုယ်... စုစုနဲ့ ဝမ်ဝမ်အတွက်လည်း တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ..."

​ဧကရာဇ်အသစ် ယဲ့ဟန်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မင်ယွီ့ကို ဆုံးရှုံးရမှာ ကြောက်လွန်းသဖြင့် တောင်းပန်နေသော အချစ်စစ် အကြည့်များက အရုဏ်ဦး အလင်းအောက်တွင် အတိုင်းသား ပေါ်လွင်နေခဲ့လေတော့သည်။

​နန်းတွင်းရဲ့ အခြားတစ်နေရာ ချယ်ရီပင်အောက်မှာတော့ ကံကြမ္မာရဲ့ အလှည့်အပြောင်းက စောင့်ကြိုနေခဲ့သည်။

​ပန်းရောင် ချယ်ရီပွင့်ဖတ်ကလေးများ လေထဲတွင် ဝဲပျံကြွေကျနေသည့် ချယ်ရီပင်ကြီး၏ အောက်တွင် မိဘုရားကြီး ‘လင်ရှု’ သည် လက်ဖက်ရည်ငှဲ့သောက်ရင်း အပန်းဖြေနေခဲ့သည်။ မနက်ခင်းက ယဲ့ဟန်၏ အချော့အမော့ကြောင့် ကြည်နူးနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် သူမသည် ကျောက်စားပွဲပေါ်ရှိ အဖိုးတန် ကြွေကရားကလေးကို မကာ လက်ဖက်ရည်ကို ခွက်ကလေးထဲသို့ သာယာစွာ ငှဲ့ထည့်နေမိသည်။

​ထိုစဉ်... ချယ်ရီပင်ကြီး၏ အခြားတစ်ဖက်ခြမ်း အကွယ်မှနေ၍ ဥယျာဉ်တော်သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေသည့် အစေခံမလေးအချို့၏ တီးတိုး စကားတင်းပြောသံများက လေပြည်နှင့်အတူ လင်ရှု၏ နားဆီသို့ သဲသဲကွဲကွဲ လွင့်ပျံလာခဲ့တော့သည်။

​"ဟဲ့... နင် သိပြီးပြီလား။ ညက မင်္ဂလာဦးညမှာ... ဘုရင်မင်းမြတ်က မိဘုရားခေါင်ကြီးရဲ့ ဆောင်တော်ဆီ လုံးဝကြွမလာခဲ့ဘူးဆိုတာ..."

​"အမလေး... ဟုတ်လား။ ဒါဆို အရှင်မင်းကြီးက ဘယ်မှာ ညအိပ်တာတဲ့လဲ..."

​အစေခံမလေးတစ်ဦးက ဘေးဘီကို အကဲခတ်သလိုဖြင့် လေသံကို ပို၍ နှိမ့်ချကာ လျှို့ဝှက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

​"စာကြည့်ဆောင်မှာ မဟုတ်ဘူးအေ...။ ငါ ကြားခဲ့တာကတော့... ဘုရင်မင်းမြတ်ဟာ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ကြီးအထိ မြေအောက်ထောင်ထဲက ‘နန်းကျဘုရင် ရှောင်းမင်ယွီ’ ရဲ့ အကျဉ်းခန်းထဲမှာ ရှိနေခဲ့တာတဲ့။ ထောင်စောင့်တွေ ပြောတာတော့... အဲ့ဒီအကျဉ်းခန်းထဲကနေ ထူးဆန်းတဲ့ ညည်းတွားသံတွေ၊ ငိုရှိုက်သံတွေ ညလုံးပေါက် ထွက်နေခဲ့တာတဲ့ဟယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ထူးဆန်းပြီး မဖွယ်မရာတဲ့ ‘ချစ်တင်းနှောခြင်း’ မျိုးကို လုပ်နေကြတာ ဧကန်မလွဲပဲလို့ ပြောကြတယ်..."

​‘ခွမ်း...!!!’

​အတင်းစကားများ မဆုံးခင်မှာပင်... ကျောက်ကြမ်းပြင်ထက်သို့ ကြွေခွက်ကလေး ပြုတ်ကျကာ အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားသည့် အသံက ဥယျာဉ်တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။

​လင်ရှု၏ လက်ဖဝါးလေးများမှာ ရုတ်ချည်း အေးစက်တုန်ရင်သွားခဲ့ရပြီ။ ယဲ့ဟန်... သူမကို လိမ်ညာခဲ့သည်။ သူ ညလုံးပေါက် ရှိနေခဲ့သည့်နေရာက စာကြည့်ဆောင် မဟုတ်ဘဲ... မင်ယွီ့၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ လင်ရှုသည် ဖြူဖျော့သွားသော နှုတ်ခမ်းများကို တုန်ရီစွာ ဖိကိုင်ရင်း၊ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဓားဖြင့် မွှန်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ နာကျင်စွာဖြင့် ကြွေကွဲအက်ရာများကို စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။

***Download NovelToon to enjoy a better reading experience!***